2. මහාකපිජාතකවණ‍්ණනා 407 අට‍්ඨකථා

2. මහාකපි ජාතකය (407)

‘අත්තානං සංකමං කත්‍වා’ යන මේ ගාථා කොටස අයත් ජාතක කථා වස්තුව බුදුරජාණන් වහන්සේ දෙව්රම් වෙහෙර වැඩවසන සේක්, ඥාතීන්ට සැලකීමක් නිමිති කොටගෙන වදාළ සේක. මෙහි වර්තමාන කථා වස්තුව ‘භද්දසාල’ ජාතකයෙහි දැක්වේ. ඒ අනුව දම්සභාවට රැස්වූ භික්‍ෂූහු ‘ඇවැත්නි, බුදුරජාණන් වහන්සේ ඥාතීන් විෂයෙහි අර්ථ චර්යාවෙහි හැසිරුණු සේකැ’යි ඒ ගැන කථා කරමින් හුන්හ. ඒ අතර එතැනට වැඩි බුදුරජාණන් වහන්සේ භික්‍ෂූන් සාකච්ඡා කළ කරුණු ඔවුන්ගෙන්ම අසා දැන, ‘මහණෙනි, තථාගත තෙමේ ඥාතීන්ට සංග්‍රහ කෙළේ දැන් පමණක් නොවේ. පෙර ද සංග්‍රහ කෙළේ ම යැ’යි වදාරා, මේ අතීත කථාව මෙසේ වදාළ සේක.

පෙර බරණැස් නුවර බඹදත් රජු රාජ්‍යය කරවන කල්හි, අප බෝසත් තෙමේ වඳුරු ජාතියෙහි උපත ලැබ, නිසි වියට පත්ව ආරෝහ පරිණාහ දේහ විලාශයෙන් යුතුව, ශක්ති සම්පන්නව, ඇතුන් පස් දෙනෙකුගේ ජවයෙන් යුතුව, අසූදහසක් වඳුරන් පිරිවරන ලදුව හිමාල වනයෙහි වෙසේ. එහි ගංගා නදිය ඉවුරෙහි අතු-පතර විහිදුණු, පැතිරුණු සෙවන ඇති, කොළවලින් වැසුණු, පර්වත කූටයක් මෙන්, ඉහළට නැගුණු අඹ ගසක් විය. ඇතැමෙක් මෙය ‘නුග ගසෙකැ’යි කියති. ඒ කෙසේ වෙතත්ත මේ අඹ ගසේ මිහිරි රසැති ගෙඩි, දිව්‍යමය රසයෙන් හා සුවඳින් යුක්තය. එක ගෙඩියක් කළයක් තරම් වේ. ඒ අඹ ගසේ එක් අත්තක ගෙඩි ගොඩබිමට වැටේ. තවත් එකෙක ගෙඩි නදී ජලය මත වැටේ. අතු දෙකක ගෙඩි හරි මැද්දට එනම්, ගස මුලට වැටේ. බෝසත් තෙමේ වඳුරු රංචුවක් රැගෙන විත්, ඒ අඹ ගසේ ගෙඩි කමින් හුන් එක් දිනෙක ‘කවදා මුත් මේ ගසෙන් දියට වැටෙන අඹ ගෙඩියක් නිසා, අප හැමෝටම බියක් ඇතිවන්නේ යැ’යි කල්පනා කොට බලා. ගඟ දෙසට නැමුණු අත්තේ එකදු ගෙඩියක් වත් ඉතිරි නොකොට මල් කාලයේදී ම වඳුරන් ලවා විනාශ කරවයි. කඩල ඇටයක් තරම් වූ අඹ ගැටයක් වත් ඉතිරි නො කරවයි. කන්නට නොහැකි අඹගැට කඩා බිම හෙළන්නට සලස්වයි. මෙසේ ඇති කල්හි ද, දහස් ගණනක් වඳුරන්ට දැකගත නොහැකිව, දිමි ගොටුවලින් වැසී පැවති, එක් අඹ ගෙඩියක් ඉදී ජලයට වැටුණි. රටේ රජතුමා ඉඳහිට ගංගා දියේ ජල ස්නානය පිණිස පැමිණේ. එදා රජු එසේ නෑමට පැමිණි දවසකි. සිරිතක් වශයෙන් රජු නාන ස්ථානයට ඉහළින් හා පහළින් කෙවුළෝ (ධීවරයෝ) දැල් බඳිති. ඒ දියේ පා වී එන අපද්‍රව්‍ය රජුගේ සිරුර ස්පර්ශ කිරීම වළකාලීම සඳහාය. මෙසේ රජතුමා මුළු දවස පුරා ම ජලක්‍රීඩා කොට, සවස් කාලයෙහි පෙරළා නුවර බලා යන්නට සූදානම් විය. දැල් මුදන කෙවුළෝ දැලේ රැඳුණු විශාල අඹ ගෙඩිය දැක පුදුමට පත්වී, ‘එය කිනම් ඵලයක් දැ’යි නොදැන රජුට පෙන්වූහ.

එවිට රජතුමා ‘මේ ගෙඩිය කුමක්දැ’යි කෙවුළන්ගෙන් ඇසුවේය. ‘දේවයන් වහන්ස, අපි නො දනිමු’ ‘කවුරු නම් මේ ගැන දනිත් ද?’ දේවයිනි, වැද්දෝ දනිති.’ ‘එසේනම් වැද්දන් මෙහි කැඳවවු යැ’යි රජතුමා නියෝග කෙළේය. වැද්දන් රජු වෙතට පැමිණි කල්හි, ඔවුන්ගෙන් අසා එය අඹ ගෙඩියක් බව දැනගත් රජතුමා වහා පිහියක් අතට ගෙන, අඹ ගෙඩිය කපා, පළමු කෑල්ල වැද්දන්ට කන්නට දුන්නේය. පසුව අඹ රසය විඳි රජතුමා අන්තඃපුර කාන්තාවන්ටද, ඇමතියන්ට ද, අඹ කන්නට දුන්නේය. ඒ අඹ ගෙඩියේ රසය, රජුගේ මුලු සිරුර පුරා පැතිර ගියේය. රස තෘෂ්ණාවෙහි බැඳුණු රජතුමා, ඒ අඹ ගස පිහිටි ස්ථානය වැද්දන්ගෙන් අසා, එය හිමාල පෙදෙසෙහි, මේ ගංගා නදියේ ම ඉවුරෙහි පිහිටි එකක් බව දැන, නැව් කිහිපයක් එකට සම්බන්ධ කොට, බැඳ, වැද්දන් මාර්ගෝපදේශකයන් කොටගෙන, ඔවුන් විස්තර කළ මගින් ගංදියේ උඩුගං බලා ගියේය. ගස පිහිටි තැන සම්බන්ධයෙන් විස්තර කිරීමේ දී, ‘මේ ගමනට මෙතෙක් දවස් ගත වේ යැ’යි වැද්දෝ රජුට නො කීහ. එහෙත් ගමනට දවස් කීපයක් ගතවිය. කෙසේ වුවත් අනුපිළිවෙලින් ගස ඇති තැනට පැමිණි පසු, වැද්දෝ, දේවයිනි, මේ ඒ අඹ ගස යැ’යි රජුට දැනුම් දුන්හ. නැවත එතැනම රැඳවූ රජතුමා මහජනයා පිරිවරාගෙන පයින්ම ගස ඇති තැනට ගොස්, ගස මුල යහනාවක් සකසවාගෙන, එහි හිඳ ඉදුණු අඹ ඇති තාක් අනුභව කොට, නොයෙක් රස ඇති වෙනත් බොජුන් ද වළඳා, එහිම වැද හොත්තේය. සියලු දිසාවන්හි ආරක්‍ෂක පුරුෂයන් රැකවල්හි යොදා තිබුණි. රාත්‍රී කාලයේ ආරක්ෂාව සඳහා විශාල ගිනිමැලයක් ද, ආරක්‍ෂක පුරුෂයෝ දැල්වූහ.

මෙසේ රජු ඇතුළු පිරිස නින්දට වැටුණු කල්හි, බෝසත් වඳුරු රාජයා සිය පිරිවරත් සමග මැදියම් රෑ අඹ ගස වෙත පැමිණියේය. අසූදහසක් වඳුරෝ අත්තෙන් අත්තට පනිමින් සිත් සේ, අඹ කන්නට පටන් ගත්හ. උන්ගේ ශබ්දයෙන් පිබිදුණු රජතුමා සඳඑළියෙන් වඳුරන් දැක, වහා මිනිසුන් නැගිටුවා දුනුවායන් කැඳවා ‘මිනිසුනි, මේ ගෙඩි කන වඳුරන් අතුරෙන් එකදු වඳුරෙකුටවත් පැන යන්නට බැරි වන ලෙසින් වට කොට විදිවු. හෙට අපි අඹත් සමග වඳුරු මස් කන්නෙමු’යි කීය. දුනුවායෝ ද ‘යහපතැ’යි පිළිගෙන, ගස වටකොට දුනුවලට ඊතල යොදා බලා සිටියහ. මේ දුටු වඳුරෝ මරණ බියෙන් බියපත්ව පලා යාමට මගක් නොදැක බෝසතුන් වෙත ගොස් ‘දේවයිනි, පලා යන වඳුරන් විද හෙළන්නෙමු’යි කියා දුනුවායෝ ගස පිරිවරා සිටිති. අපි දැන් කුමක් නම් කරමුදැ’යි අසා වෙවුලමින් බලා සිටියහ. උදා වී ඇති තත්ත්වය සැලකිල්ලට ගත්, බෝසත් වඳුරු රාජයා සෙසු වඳුරන් අමතා, ‘තෙපි කිසිසේත් බිය නො වවු. මම තොපට ජීවිත දානය ලබාදෙන්නෙමැ’යි, වඳුරන් අස්වසා, ගසේ මුදුනට විහිදුනු උසම අත්තට නැග, එතැනින් ගඟට නැමී තිබුණු අත්තට පැන ගත්තේය. එම අත්තෙහි කෙළවරටම ගිය වඳුරු රාජයා, දුන්නක උසින් දුනු සියයක් පමණ ඈතින් වූ ගඟෙන් එගොඩ පිහිටි ගස් ගොන්නක් මත්තට පැන, එතැනින් බිමට බැස, කල්පනා කරන්නට පටන් ගත්තේය. ‘අඹ අත්තේ සිට මේ ස්ථානයට පැමිණි දුර මෙපමණෙකි’යි, මෙසේ අහසේ ඇති දුර ප්‍රමාණය, තම සිතෙන් තීරණය කොටගත් වඳුරු රාජයා, එක් වේවැලක් මුලින් සිඳ එය මැනවින් පිරිසිදු කොටගෙන, ‘මේ වේවැලෙන් මෙතරම් ප්‍රමාණයක්, ගසේ බැඳීම සඳහා යන්නේය. අහසේ දුර ප්‍රමාණයට මෙතරම් ප්‍රමාණයක් සෑහෙන්නේ යැ’යි කියා, මේ ස්ථාන දෙක ගැන පමණක් සිතූ නමුත්, තමාගේ ඉඟටියෙහි බැඳීම සඳහා යන වේවැල් ප්‍රමාණය ගැන අමතක කෙළේය.

අනතුරුව වේවැල අතට ගත් වඳුරා, එහි එක් කෙළවරක් නදියේ ඔබ්බෙන් පිහිටි කිසියම් ගසක බැඳ, අනෙක් කෙළවර තම ඉඟටියෙහි බැඳගෙන, මහත් වූ ජවයක් උපදවාගෙන, සුළඟින් වෙන් වුණු වලාකුළක් මෙන්, හුන් අත්තෙන් පැන, අඹ අත්ත අල්ලා ගත්තේය. වේවැලේ ඉඟටියෙහි බැඳීමට යන වේවැල් ප්‍රමාණය නො සලකා හැරි බැවින්, අඹ අත්තට ගොඩනැගීමට නොහැකි වූ වඳුරු රාජයා, අත්දෙකින් පමණක් අත්තෙහි එල්ලී සිටියේය. අනතුරුව සෙසු වඳුරන්ට සංඥා කොට ළඟට ගෙන්වා ගත් වඳුරු රාජයා, තමාගේ පිට පාගමින් ගොස්, වේවැල දිගේ එගොඩට යන ලෙස ඔවුනට දැනුම් දුන්නේය. අසූදහසක් වඳුරෝ බෝසතුන්ට වැඳ සමා කරවාගෙන, සැපසේ එගොඩ වූහ. එකල දේවදත්ත ද වඳුරෙක් ව වඳුරු රංචුවෙහි සිටියේය. මේ අවස්ථාව තදින් සිතට ගත් ඒ වඳුරා ‘මේ මාගේ පසමිතුරා පිටුදකින්නට සුදුසු වේලාව යැ’යි කල්පනා කොට, තමා සිටි අත්තෙන් ඉතා උඩින් පිහිටි අත්තක් මුදුනට නැග, මහත් වූ ජවය උපදවාගෙන, බෝසත් වඳුරාගේ පිට මැද්දට පැන්නේය. එම පහරින් බෝසතුන්ගේ හදවත දැදුරු විය. වේදනාව ඉතා බලවත් විය. පවිටු වඳුරා බෝසතුන්ට වේදනාව ඉතිරිකොට එගොඩට පැන ගත්තේය. බෝසත් වඳුරා එතැනම තනි විය. නොනිදා සියල්ල ගිනිමැලයෝ එළියෙන් ද, සඳඑළියෙන් ද, මැනවින් බලා සිටි රජතුමා, බෝසතුන් ගැන කල්පනා කොට ‘මේ වඳුරු රාජයා තිරිසන් සතෙක් වීත්, තමාගේ ජීවිතය ගණන් නොගෙන, තම පිරිසට යහපතක් ම කෙළේ නොවේ දැ’යි, සිතමින් වැද හොත්තේය.

රාත්‍රිය පහන් වූ කල්හි, හිමිදිරි උදෑසන පිබිදුණු රජතුමා, බෝසතුන් ගැන අතිශයින් පැහැදී, ‘මේ වඳුරු රාජයාට මෙසේ මැරෙන්නට ඉඩ හැරීම අයුතු ය. එබැවින් කිසියම් උපායකින් ඔහු බස්සවාගෙන, පෝෂණය කරන්නෙමි’යි කල්පනා කොට, එකට බැඳි නැව් සමූහය, වඳුරා එල්ලී සිටි තැනට පහළින් නවත්වා, නැව මත අට්ටාලයක් බන්දවා, සෙමෙන් සෙමෙන් වඳුරා සිටි තැනින් මුදා පහතට ගෙන්වා ගත්තේය. කිසියම් සයනයක කසාවතක් එළා, ඒ මත තැබූ වඳුරාගේ ශරීරය, ගංගා ජලයෙන් පිරිසිදුකොට, වඳුරාට හකුරු පැන් පොවා, මුළු සිරුර පුරා, දහස් වතාවක් සිඳින ලද තෙල්වලින් පිරිමැද, යහන මත එළු සමක් එළා, ඒ මත වඳුරා හොවා, කිසියම් කුඩා ආසනයක් ගෙන්වාගෙන එහි වාඩි වූ රජතුමා වඳුරාට මෙසේ කීවේය.

අත්තානං සඞ්කමං කත්‍වා - යො සොත්‍ථිං සමතාරයි, කිං ත්‍වං තෙසං - කිමො තුය්හං හොන්ති එතෙ මහාකපී

පින්වත් මහා වඳුරාණෙනි, ඒ ඔබ තම ජීවිතය ගණන් නොගෙන එනම්, තුලනය කොට බලා, ජීවිතය පරිත්‍යාග කොට, මේ වඳුරන් සුවසේ එතෙර කරවූයෙහිය. කිමෙක්ද? ඔබ ඔවුන්ගේ කවුද? ඔවුහු ඔබේ කවුරු වෙත්ද? යන අර්ථයි.

රජතුමාගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙමින් බෝසත් වඳුරු රාජයා රජුට අවවාද වශයෙනුත් සමග මේ ගාථා ප්‍රකාශ කෙළේය.

2. රජතුමනි, ඔබට බිය වූ, ශෝකයෙන් පීඩාවට පත් වූ, ඒ (වඳුරු) රංචුව පරිහරණය කරන මම, උන්ගේ ප්‍රධානියා වන රජතුමා වෙමි.

3-4 ඒ මම තෙමේ ම දුනු සියයක් පමණ ඈතට පැන, පසුපස දෙපා සමීපයෙහි, (ඉඟටියෙහි) අඹරන ලද වැලක් දැඩි ව බැඳ එතැන් සිට, සුළඟින් වෙන්වුණු වලාකුළක් සේ නික්මුණේ (අඹ) ගසට පැන්නෙමි. (ගස අල්ලා ගන්නට) නොහැකි වූ මම, අත්වලින් එහි අත්තක් අල්ලා ගත්තෙමි.

5. අත්තෙන් හා වැලෙන් ඇදී සිටින ඒ මා, කකුල්වලින් පාගමින් වඳුරෝ සුවසේ නික්ම ගියහ.

6. (වැලෙන් කළ) බැඳීම මා නො තවයි. මෙයින් සිදුවන මරණ වදය ද මා නො තවන්නේය. යම් පිරිසකට මම රජ කෙළෙමි ද? මා විසින් ඔවුහු සුවසේ මුදා හරින ලදහ.

7. සතුරන් දමනය කරන රජතුමනි, මෙය ඔබට උපමාවකි. එය අසනු මැනවි. මනා අවබෝධයක් ඇති ක්‍ෂත්‍රිය රජකු විසින් රටට ද, යෝග්‍ය හැමට ද, බල සේනාවන්ට ද, නියම් ගම්වලට ද, සියලු දෙනාට ද සැප සැලසිය යුතුය.

මෙහි ‘තෙසං’ යනු ‘ඒ අසූදහසක් වඳුරන්ට’ යන අර්ථයි. භීතානං තෙ යනු ‘විදීමට අනකොට සිටි ඔබට බිය වූ’ යන අර්ථයි. ‘අරිදම’ යනුවෙන් රජු අමතයි. සොරුන් ආදී වූ සතුරන් දමනය කරන බැවින් රජුට අරින්දම යැයි කියනු ලැබේ. ‘විස්සට්ඨයිනූනෝ සතං’ යනු ‘නො නඟන ලද දුනු සියයක් පමණ දුර අහසෙහි, තෙමේ ම පැන, මිදී ගොස්, යන අර්ථයි. ‘තතො’ යනු ‘මේ ගසින් පැන, පිටත්ව ගිය තැනින්’, යන අර්ථයි. ‘අපරපාදෙසු’ යනු ‘පසුපස දෙපාවල, මෙය ඉඟටිය සඳහා කියන ලද්දකි’ යන අර්ථයි. බෝසත් තෙමේ ඒ අඹරන ලද වේවැල සිය කටී පෙදෙසෙහි දැඩිව බැඳ පසුපස පාවලින් පොළවට ඇන, එතැනින් මිදී වාත වේගයෙන් අහසට පැන්නේය’ යන අර්ථයි. ‘නුණ්ණො රුක්ඛං උපාගමිං’ යනු සුළඟන් කැඩුණු වලාකුළක් මෙන්, තමාගේ ජව වේගයෙන් වෙන්ව ගොස්, එනම්, සුළං පහරින් වෙන් කරන ලද වලාකැටියක් මෙන්, ඒ අඹගසට පැමිණියෙමි’ යන අර්ථයි. ‘අප්පභවං’ යනු ඒ මම ඒ අහස් පෙදෙසෙහි, ගසට පැන ගැනීමට නොහැකිව, ඒ ගසේ අත්තක් දෑතින් අල්ලා ගත්තෙමි’ යන අර්ථයි.

‘වියායතං’ යනු වීණාවක බමර තත මෙන්, ගසේ අත්තෙන් ද, මේ වැලෙන් ද දෙපසට අදින ලද ශරීර ඇතිව’ යන අර්ථයි. ‘සමනුක්කමන්තා’ යනු ‘මා විසින් අනුදන්නා ලදුව, මට වැඳ සමා කරවාගෙන, පාවලින් මගේ ඇඟ පාගා ගෙන, නිරතුරුව පාගමින් සුව සේ ගියාහු ය.’ යන අර්ථයි. ‘තං මං න නපතෙ බන්‍ධො’ යනු ‘ඒ වේවැල් බැඳුම මා නොතවයි. දැන් මේ මරණයත් මා නොතවන්නේය. කුමක් නිසාද? මම යම් කෙනෙකුන්ට රජකම් කෙළෙම්ද? මා විසින් ඔවුහු සුව සේ එතෙර කරන ලදහ. ඒ නිසාය. මහරජතුමනි, මේ තැනැත්තා අපට ඇති වූ දුක දුරුකොට, සැප ගෙන දෙන්නේ යැ’යි, ඔවුහු මා ඔවුන්ගේ රජතුමා බවට පත් කළහ. මමද ‘තොපට උපන් දුක දුරු කරන්නෙමි’යි යන හැඟීමෙන්ම, ඔවුන්ගේ රජතුමා බවට පත් වූයෙමි. අද මා විසින් ඔවුන්ගේ මරණ දුක මගහරවා ජීවිත සුවය ඔවුන්ට ලබාදෙන ලදි. එබැවින් මේ බන්‍ධනය මා නොතවයි. මේ මරණ වධය ද මා නොතවන්නේය’ යන අර්ථයි.

‘එසා තෙ උපමා’ යනු ‘මහරජතුමනි, මේ මා විසින් කළ ක්‍රියාව ඔබට කදිම උපමාවකි.’ යන අර්ථයි. ‘තං සුණොහි’ යනු ‘එබැවින් මේ උපමාව සසඳා බලා තමාට දෙනු ලබන අවවාද අසනු මැනව’ යන අර්ථයි. ‘රඤ්ඤා රට්ඨස්ස’ යනු ‘මහරජතුමනි, රජකු විසින් උක් යන්ත්‍රයක උක් අඹරන්නාක් මෙන්, රුට නොපෙළා, සතර අගතියෙන් වෙන්ව, සතර සංග්‍රහ වස්තුවෙන් ජනයාට සංග්‍රහ කරමින්, දසරාජ ධර්මයන්හි පිහිටා, මා මෙන් ස්වකීය ජීවිතය පරිත්‍යාග කොට හෝ, ‘කිමෙක්ද? මාගේ රටවැස්සෝ බියෙන් තොරව, ග්‍රීෂ්ම කාලයෙහි විවර කරන ලද දොරවල් ඇතිව, නෑයින්ගෙන් හා පිරිවර ජනයාගෙන් පිරිවරන ලදුව, සිය පපුව මත තම දරුවන් නළවමින්, සිසිල් සුළං පවන් සලමින්, හිතේ හැටියට තමා සන්තක දේ පරිභෝග කරමින්, කායික හා චෛතසික සුවය විඳිමින් ජීවත් වන්නාහුදැ’යි මුළු රට ගැන ද රථ-වාහන-ගැල් ආදියෙහි යොදන සතුන් ගැන ද, පාබල සේනා ආදි වූ බලසේනා ගැන ද, ගම්-නියම්ගම්-ජනපද ආදිය ගැනද, සියලු දෙනාගේ ම, සැප ගැන සෙවිය යුතුයු. පරීක්‍ෂා කර බැලිය යුතුය’ යන අර්ථයි. ‘ඛත්තියෙන පජානතා’ යනු කෙත්වලට අධිපති බැවින්, ක්‍ෂත්‍රිය යන නම ලැබූ රජු විසින්, සෙසු ජනයා ඉක්මවා අවබෝධයෙන්, පරිපූර්ණ ඥානයෙන් යුක්ත විය යුතුය’, යන අර්ථයි.

මෙසේ බෝසත් තෙමේ රජුට ඔවදන් දී, අනුශාසනා කරමින්ම කලුරිය කෙළේය. රජතුමා ඇමැතියන් කැඳවා, ‘පුරුෂයෙනි, මේ වඳුරු රාජයාට රජකුට මෙන්, ආදාහන කටයුතු කරවු’යැයි, නියෝග කොට අන්තඃපුර ස්ත්‍රීන්ට ද කථාකොට ‘තෙපි රතු වත් හැඳ, කෙස් විසුරුවාගෙන අත්වල පන්දම් දරා, වඳුරු රාජයා පිරිවරා ආදාහන මලුවට යවු’යැයි, අණ කෙළේය. ඇමැතිවරු ගැල් සියයක් පමණ දර එකතුකොට, මහත් වූ චිතකයක් සාදා රජකුමට කරන ආකාරයෙන් බෝසතුන්ගේ ආදාහන කටයුතු සිදුකොට, හිස් කබල වෙන් කොටගෙන, රජු සමීපයට ගියහ. රජතුමා බෝසතුන් වෙනුවෙන්, ඒ ආදාහන මලුවෙහි සෑයක් ද කරවා, එහි පහන් දල්වා තබා, සුවඳ මල් ආදියෙන් පුදා හිස්කබල රනින් ආලේප කරවා, එය කුන්තායුධයෙහි රඳවා, එය පෙරටුකොට ගෙන, සුවඳ-මල්වලින් පුද සත්කාර කරමින්, බරණැසට ගෙන ගොස්, රාජකීය ද්වාරයෙහි ඇතුල් පැත්තෙහි කුන්තායුධය සිටුවා තබා, මුළු නුවරම සරසවා සතියක් පුරා පූජා පැවැත්වීය. ඉක්බිති ඒ හිස් කබල ගෙන චෛත්‍යයක් කරවා, දිවි ඇති තෙක්, සුවඳ-මල් ආදියෙන් පුදමින්, කටයුතු කළ රජතුමා බෝසතුන්ගේ අවවාදයෙහි පිහිටා, දානාදී පින්කම් කොට, දැහැමින් රාජ්‍යය විචාරා ජීවත්ව සිට, දිවි කෙළවර මියගොස් දෙව්ලොව උපන්නේය.

බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ ධර්ම දේශනාව ගෙනහැර දක්වා, සත්‍යය ප්‍රකාශකොට, ජාතකය නිමවා වදාළ සේක. එදා රජතුමා නම්, ආනන්ද තෙරණුවෝය. දුෂ්ට වඳුරා නම් දේවදත්තය. පිරිස බුදු පිරිසය. වඳුරු රාජයා වූ කලී, ‘මම ම යැ’යි බුදුරජාණන් වහන්සේ, තමන් වහන්සේ දක්වා වදාළ සේක.