3. මත‍්තාපෙතිවත්‍ථුවණ‍්ණනා අට‍්ඨකථා

3. තුන්වැනි මත්තා ප්‍රේතවස්තු වර්ණනාව

“නග්ගා දුබ්බණ්ණ රූපා” - මේ ධර්ම දේශනාව ශාස්තෲන් වහන්සේ ජේතවනාරාමයේ වැඩ වාසය කරන්නේ මත්තා නම් ප්‍රේතියක් අරබයා දේශනා කළ සේක. සැවැත්නුවර ශ්‍රද්ධාවන්ත වූ තුණුරුවන් කෙරෙහි පැහැදුණු එක්තරා කෙළෙඹියෙක් වාසය කළේය. ඔහුගේ බිරිඳ ශ්‍රද්ධා නැත්තීය. අප්‍රසන්නයහ, ක්‍රෝධ බහුලය. දරුවන් නැත්තියක් ද වුවා. නමින් මත්තා නම් විය. ඉක්බිති ඒ කෙළඹියා කුලවංශය නසී යයි බියෙන් සමාන කුලයකින් තිස්ස නම් වූ අනෙක් කන්‍යාවක් ගෙන ආයේය. ඕ තොමෝ සැදැහැ ඇත්තීය. ප්‍රසන්නයහ. ස්වාමීයාට ප්‍රියය. මනාපය වැඩිකල් නොගොස්ම ඇය ගැබිනියක වී දසමස් ඇවෑමෙන් පුතෙකු වැදීය. ඔහුට භුත තිස්ස යයි නම් කළේය. ඕතොමෝ ගෙට ස්වාමි දුවක් වී භික්ෂූන් සිව් නමකට මනාව උපස්ථාන කළාය. වඳ තැනැත්තිය ඇයට ඊර්ෂ්‍යා කළාය.

ඔව්හු දෙදෙනම එක් දවසක් හිස නා තෙත් කෙසින් යුතුව සිටියාහුය. කෙළෙඹි තෙමේ ගුණධර්ම වශයෙන් තිස්ස නම් ස්ත්‍රිය කෙරෙහි බැඳුනු සිතින් හද බැදි සිතින් ඈ සමග බොහෝ කොට කථා කරමින් සිටියේය. එය නො ඉවසන්නා වූ මිත්තා ඊර්ෂ්‍යාව ප්‍රකෘති කොට ඇතිව ගෙය හැම ද එකතු කර තිබුණු කසල තිස්සා නම් ස්ත්‍රියගේ හිස මත්තෙහි බහාලීය. ඕ තොමෝ ටික කලකින් කළුරිය කොට ප්‍රේත යෝනියෙහි ඉපදී, තමන්ගේ අකුසල කර්ම බලයෙන් පස් වැදෑරුම් දුක් අනුභව කරයි. ඒ පස් වැදෑරුම් දුක් වනාහී දේශනා පෙලෙන්ම ප්‍රකාශ වේ. එක් දවසක් ඒ ප්‍රේතිය සැන්දා කාලය ඉක්ම ගිය කල්හි ගෙයි පිටිපස නහමින් සිටි තිස්සා නම් ස්ත්‍රියට තමන් දැක්වීය. ඒ ප්‍රේතිය දැක තිස්ස නම් ස්ත්‍රිය -

35. නිර්වස්ත්‍ර වූ විරූප වූ ඉතා බියකරු දැකුම් ඇති රූපයකින් යුතුව දුගඳ වූ, කුණුගඳ හමන ශරීරයකින් යුතුව, හාත්පස නිල මැස්සගෙන් ගැවසි ගති, මෙතැන සිටින්නා වූ තී කවරී ද?

36. පෙර ජන්මයේ මම මත්තා නම් වීම්. ඔබ තිස්ස නම් වූවාය. ඔබගේ සම හිමියා ඇත්තේ වීම්. පව්කම් කොට මේ මිනිස් ලොවින් ප්‍රේත ලෝකයට ගියෙමි.

එහි අහං මත්තා තුවං තිස්සා - මම මත්තා නම් වීම් ඔබ තිස්සාය. පුරෙ - පෙර ආත්ම භාවයෙහි - තෙ - යනු ඔබගේ ස්වාමියාගේ සම බිරිඳ (සපත්නී) වූයෙමි යන අර්ථයි. නැවත තිස්ස විචාළාය.

37. කයින් වචනයෙන් සිතින් කවර අකුසල කර්මයක් කළේ ද? කවර නම් කවර නම් කර්මය විපාකයක් හේතුවෙන් ප්‍රේත ලෝකයට ගියේ ද?

යන ගාථාවෙන් කරන ලද කර්මය විචාළාය. නැවත මිත්තා -

38. ක්‍රෝධ ඇත්තියක්ව ද, ඵරුස බස් කියන්නියක්ව ද, ඊර්ෂ්‍යා කරන්නියක්ව ද මසුරු තැනැත්තියක්ව ද, කෛරාටික පැවතුම් ඇත්තියක්ව ද විසුයෙමි. මම නිරර්ථක වචන කියා ප්‍රේත ලෝකයෙහි උපත ලැබීමි.

එහි චණ්ඩී - ක්‍රෝධ ඇතී, ඵරුසා - ඵරුස වචන - ආසිං - කියන්නියක් වූයෙමි. තාහං ඒ මම. දුබ්භාසිතං - නරක වචන - නිරර්ථක වචන, මෙයින් මතු වචන හා ප්‍රතිවචන වශයෙන් ගාථා පැවැත්වීය.

39. යම්සේ තී ක්‍රෝධ කරන්නියක් වී ද? ඒ සියල්ල මමත් දනිමි. තිගෙන් අනිකක් විචාරමි. කවර කර්මයක් හේතු කොට ගෙන කසල පස්වලින් සිරුර ගැවසුනේ වේ ද?

40. තී ඉස් සෝදා නහා පිරිසිදු ඇඳුම් ඇඳ ලස්සණට සැරසුනාය. මම ද ඔබට වඩා වැඩියෙන් අලංකාර ඉතා (ලස්සනට සැරසුනේ වෙමි.)

41. මා බලා සිටිය දී ම ස්වාමියා සමග කථාකළාය. ඒ දුටු මගේ හිත ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පරිපීඩිත ක්‍රෝධය උපන්නේය.

42. එහෙයින් කුණු පස් ගෙන තිට පිටුපසින් සිට තිගේ ඔළුවේ සිට දැමීමි. ඒ අකුසල කර්ම විපාකයෙන් කසළ පස්වලින් ගැවසුණු ශරීර ඇත්තියක් වීමි.

43. ඒ සියල්ල මම දනිමි. තිගෙන් අනිකක් විචාරමි. කවර හේතුවක් නිසා කැසිම් රෝගයකින් පෙළෙන්නේද?

44. බෙහෙත් ගෙනෙන්නට අපි දෙදෙන වනයට ගියෙමු. ඒ බෙහෙත් රැගෙන ආවෙහිය. මම කසඹිලියා ගෙඩි ගෙනයෙමි.

45. තොපට නො පෙනෙන්නට ඒ කහඹිලියා ගෙඩි තිගේ ඇඳේ හාත්පස විසුරුවා දැමීම ඒ අකුසල කර්මයෙන් විපාක හේතුවෙන් කැසීම් රෝගයෙන් පෙළෙමි.

46. ඒ සියල්ල මම දනිමි. අනෙක් කරුණක් අසමි. ඔබ නග්න වූයේ, නිර්වස්ත්‍ර වූයේ කවර අකුශල කර්මයකින් ද,

47. ඤාතීන්ගේ මිත්‍රයන්ගේ සමාගමක් විය. සැමියා සමග තී එහි යන්ට සැරසුනාය. මට එහි ආරාධනාවක් නොවීය.

48. ඒ උත්සවයට තිට ඇඳන් යාමට තිබු වස්ත්‍රයක් තී නොදැනුවත්ම මම සොරා ගතිමි. ඒ අකුසල කර්මයාගේ විපාකයෙන් මම නිර්වස්ත්‍ර වූයෙමි.

49. තී මගේ වස්ත්‍රයක් සොයාගත් බව ආදී සියල්ල මම දනිමි. වෙනත් කරුණක් විචාරමි. තී දුගඳ හමන්නී කිනම් අකුසල කර්මයකින් ද?

50. තීගේ සුවඳ ද්‍රව්‍යයන් ද, මා හැඟි වූ මල් මාලාවක් ද, තිගේ සුවඳ විලෙවුන් ද අශුචි වලෙක මම දැමුවෙමි. ඒ පාප කර්මය මා විසින් කරන ලදී. 51. ඒ අකුසල කර්මය හේතු කොට ගෙන දුගඳ හමන සිරුරක් ඇත්තියක් වීම්

52. අනිකක් ද තිගෙන් විචාරමි. කවර හේතුවකින් දුප්පත් වූයේ ද?

53. මේ ගෙයි යම් ධනයක් තිබුනේ නම් එය අප දෙදෙනාට සමාන විය. දාන වස්තුව (ධනය) ගෙදර ඇති කල්හි තමන්ට පිහිට පිණිස පිනක් නො කළේය. ඒ කර්ම විපාකයෙන් මම දුප්පත් වීමි.

54. එකල්හිම තී මට ඒ දවස්වලට මෙසේ කීය. පව්කම් සේවනය කිරීමෙන් සුගතියකට යාම ලෙහෙසි නොවේ.

55. තී මා නො මගින් නොවැළකුවෙහිය. මට ඊර්ෂ්‍ය කළාය. වෙනස්කම් කළාය. ළාමක වූ පාප කර්මයන්ගේ දරුණු වූ විපාකයක් වේ ද එය දැන් බලව.

56. තිගේ වැඩකාරියන් ආභරණ වූයේ ද ඒ ආභරණත් මෙහෙකාරියෝත් දැන් වෙනත් අය පරිභෝග කෙරෙති. සම්පත් වූ කලි සදාකාලික නොවේ.

57. දැන් පුතාගේ පියා සල්පිලෙන් ගෙදර එන්නේය. තිට කිසිවක් දෙන්නේ නම් යෙහෙක ඔහු ගෙදර එන තෙක් කොහේවත් නො ගොස් රැදී සිටින්න.

58. මම නිර්වස්ත්‍ර වූ, විරූපී වූ, ඉල්පීගිය නහර වැල් ඇති, අයෙක් වෙමි. මෙය ස්ත්‍රීන්ට ලජ්ජාවට කාරණයෙකි. එ නිසා දරුවාගේ පියා මා නො දකීවා.

59. එසේ නම් යමක් හේතුකොට ගෙන ඒ දුකින් මිදී සමෘද්ධියට පත්වන්නී ද? සුවපත් වන්නී ද? එබඳු වූ කුමක් තොපට දෙම් ද? කිනම් උපකාරයක් කරන්නෙම්ද?

60. භික්ෂු සඞ්ඝයා වෙනුවෙන් සතර නමක් ද, පුද්ගලයන් හැටියට සතර නමක් ද, භික්ෂූන් වහන්සේලා අට නමක් සඳහා දානයක් දී ඒ පින් මට අනුමෝදන් කරනු මැනවි. එකල්හි මම දුකින් මිදී සමෘද්ධියට පත්වන්නෙමි. සියලු කාමයන්ගෙන් සම්පූර්ණ වන්නෙමි.

61. එය මැනැවැයි ඇය පිළිගෙන - භික්ෂූන් අට නමක් වඩමවා දානයක් දුන්නීය. වස්ත්‍රයක් රෙදිපිළි ද පූජා කොට ඇයට ඒ පින් අනුමෝදන් කළාය.

62. ඒ පින් පෙත් එළ වූ කල්හිම විපාකයන් පහළ විය. මේ දක්ෂිණාවේ ප්‍රතිඵල වශයෙන් දිව්‍ය භෝජන සමාන වූ ආහාර ද පැන් ද, ඇයට පහළ විය.

63. ඉන්පසුව ඈ පිරිසිදු වූවා උතුම් කසීසළු දරන්නියක් මෙන් දිව්‍ය වස්ත්‍ර හැඳ පෙරවුවාය. විසිතුරු වූ වස්ත්‍රාභරණයන්ගෙන් සැරසී. සපත්නී (තිස්සා) වෙත එළඹියාය.

64. ඉතා විශිෂ්ඨ වූ ශරීර වර්ණයෙන් ප්‍රදේශය බබළවමින් සිටින්නීය. ඕසධී තාරකාව මෙන් සියලු දිසාවන් බබළවන මෙබදු ශරීරයක්

65. තිට කවර කුශල කර්මයකින් ලැබෙන්නේ ද? කවර හේතුවකින් ඔබට සියල්ල සමෘද්ධ වන්නේ ද? ප්‍රිය වූ යම් සම්පතක් වේ ද ඒ සියල්ල ඔබට පහළ වේ.

66. මහානුභාව වූ දෙවඟන! ඔබෙන් මෙය විචාරමි. මෙපරිද්දෙන් දිලිසෙන, වර්ණවත් වූ ශරීරයක් ලබන්න මිනිසත් බවෙහි දී ඔබ කිනම් කුසල කර්මයක් කළෙහි ද? ඔබගේ වර්ණයෙන් සියළු දිසාවන් බැබළෙයි.

67. එකම අයෙක් සැමියා කොට සිටි මම මත්තා ය. ඔබ තිස්සාය. පෙර කරන ලද අකුසල කර්ම නිසා මම ප්‍රේත ලෝකයේ උපන්නෙමි.

68. නැගණිය තී විසින් දෙන ලද දානමය පින්කම හේතුකොට ගෙන, බිය නැතිව සතුටුවෙමි. සියලු නෑයන් සමගින් බොහෝ කාලයක් ජීවත් වෙව.

69. සුන්දරිය ලෝභ ද්වේෂ සහිත වූ මසුරු මලය දුරුකොට, මෙහිදී ධර්මයේ හැසිර දන් දී සෝක රහිත වූ, රජස් නැති, දිව්‍යස්ථානය වූ, වයසෙහි පවත්නවුන්ට වාසස්ථාන වූ, දෙව් ලොවට නින්දා නැතිව පැමිණෙව.

එහි සබ්බං අහම්පි ජානාමි යථා ත්‍වං චණ්ඩිකා අහු - ඊර්ෂ්‍යාවෙන් ද, ඵරුස වචන කියමින් ද, සිටි ඔබ විසින් කියන ලද සියලු දේ මම දනිමි. ක්‍රෝධයෙන් ද, ඵරුස වචන කියමින් ද ඊර්ෂ්‍යාවෙන් ද, මසුරු බවින් ද, කෛරාටිකකමින් ද යුක්ත වූයේය. අඤ්ඤඤ්ච චො තං පුච්ඡාමි - අනෙක් කරුණක් ඔබගෙන් දැන් විමසමි. කෙනාසි පංඝු කුණ්ඨිතා - කවර කර්මයකින් කසළ පස්වලින් ආකීර්ණ වී සිටින්නේ ද? මුළු සිරුර පුරා පස් විසිරි ඇත යන අර්ථයි.

සීසං නහාතා - හිස සහිත නහා - අධිමත්තං - අධිකතර සමලඞ්කත තරා - මනාකොට, වැඩියක්කොට අලඞ්කාරව සැරසුනි, අධිමත්තා යනු ද ඒ, අතිශයින් මත් වී, මානයෙන් මදයෙන් මත් වී, මාන්නයෙන් පෙළී යන අර්ථයි. තයා යුෂ්මතිය, සාමිකෙන සමන්තයී - ස්වාමියා සමග සුවදුක් ආගිය තොරතුරු ආදිය කථා කළාය.

ඛජ්ජසි කච්ඡුයා - කැසීම් රෝගයෙන් කසන්නේය අර්ථයි. භෙසජ්ජහාරී - බෙහෙත් සොයන්නේ ඖෂධ හාරන්නී, උභයො - දෙදෙනා ඔබ ද මා ද යන අර්ථයි. වනං යනු - කැලය ත්‍වංචභෙසජ්ජ මාහරි - ඔබ වෙදුන් විසින් කියන ලද පරිදි තමන්ට උපකාර වන්නාවූ බෙහෙත් ගෙන ආවාය. අහම්පි කපි කච්ඡුනො - මම වනාහි දුක් ස්පර්ශ ගෙන දෙන්නා වූ කහඹිලියා ගෙඩි ගෙනාවෙමි. කහඹිලියා තමන් සැඟවී යයි කියයි. එහෙයින් කහඹිලියා තමන් විසින්ම සඟවා ගෙන ආ බව කියයි. සෙය්‍ය ත්‍යාහං සමොකිරි - තෙපි නිදා ගන්නා වූ සයනයෙහි මම කහඹිලියා කොළ සහ ගෙඩි හැම තැන විසිරවීමි.

සහායානං - මිත්‍රයන්ගේ සමයො - එක් රැස්වීම, ඤාතීනං - බන්ධු වරයින්ගේ නෑයින්ගේ, සමීති - රැස්වීම්, එකතුවීම, ආමන්තිතා - මල සම්මත වසයෙන් ආරාධනා කිරීම, සසාමීති - සපත්නිය සහ ස්වාමී පුරුෂයා නො ච ඛො අහං - මම ආරාධනාවක් නො ලද්දේ වෙමි. දුස්සන්ත්‍යාහං - මම තොපගේ සාරියක් - අනුපාදිං - සොර සිතින් ගෙන සැඟවීම්

පච්චග්ඝං - අළුත් වටිනා වූ (මහාර්ග වූ) අතාරෙසිං - බහාලීම්, ගූථගන්‍ධිනී - අසුචි ගඳ හමන්නේය.

යං ගෙහෙවිජ්ජතෙ ධනං - මේ ගෙදරට යම්කිසි ධනයක් ලැබී ද එය ඔබට ද මට ද දෙදෙනාටම සමාන විය. සමසේ බෙදීම් වූයේය. සන්තෙසු - දකින්නාවූම දීපං - පිහිටියේය. පින්කම් සඳහා කියයි.

මෙසේ ඒ ප්‍රේතී තොමෝ තිස්සා විසින් විචාරණ ලද අර්ථය ප්‍රකාශ කරත් තදෙවමං න්‍වන්ති ආදිය කීයේය. එහි තදෙව යනු එකල්හි මම මනුෂ්‍යාත්මභාවයේ සිටි කාලයෙහිම, තථෙවා කියා ද පාඨයකි. යම්සේ මේ කාලයෙහි මෙසේ උපන්නෙමි යන අර්ථයි. මං තමන් දක්වයි. ත්‍වං - යනු තිස්සා දක්වයි. අවච - කීවාය. යම් සේ එය දැක්විමට කීවේ ද? පාපකම්මං - අතීතය කියන ලදී. පාප කම්මානි - ඔබ පාප කර්මයන්ම කළෙහිය. පව්කම්වලින් වනාහි යහපත් ප්‍රතිවිපාක නො ලබයි. ඉක්බිති අයහපත් ප්‍රති විපාකම ලැබෙයි. යම් සේ මම පෙර මෙසේ කීවේ ද? අවවාද දුන්නේ ද එය එසේම කියයි. එය අසා තිස්සා වාමතො මං ත්‍වං පච්චෙසි” ආදී වශයෙන් ගාථා කීහ.

එහි වාම තො මං ත්‍වං පච්චෙසි - විරුද්ධ වසයෙන් ඔබ මා අවබෝධ කළෙහි. ඔබ හිතෛෂීව කී දේ පැසසිය යුතු කරුණක් කොට නොගත්තෙහි. මං උසුයසි. මට ඊර්ෂ්‍යා කළාය. මා නො ඉවසුවාය. පස්ස පාපාත කම්මානං විපාකො හොති යාදිසො - පාප කර්මයන්ගේ විපාකය යම් සේ භයානක වේ ද? එය ප්‍රත්‍යක්ෂ වශයෙන් දකිමියි කියයි.

තෙචඤ්ඤෙ පරිවාරෙන්ති ඔබගේ ගෙදර දාසියෝ, (ඔබ විසින් පෙර පරිහරණය කරන ලද ආභරණයෝ ද), ආභරණ ද, ඔබ විසින් පෙර පරිහරණය කරන ලද අනෙක් දේ වෙනත් පිරිවර ජනයා ද පරිභෝග කරත්. මෙහි ලිඞ්ග විපර්යාසය කියන ලදී. න භොගා හොන්ති සස්සතා - වස්තු සම්පත් ස්ථිර නො වන්නේය. අනිස්තිරය - එක් තැනක නො පිහිටයි - මියයන විට හැරදමා යයි. එහෙයින් ඒ පිළිබඳව ඊර්ෂ්‍යාව මසුරුවීම ආදිය නො කළයුතුය.

ඉදානි භූතස්ස පිතා - දැන් භුතයාගේ, මගේ පුතාගේ පියා කෙළෙඹියා, ආපණා - වෙළදසැලින් ගෙදර එන්නේය. අප්පෙව තෙ දදෙකිඤ්චි - කෙළෙඹියා, ගෙට ආවායින් පසුව නුඹට දිය යුතු යම් වස්තුවක් දෙනු ඇත. මාසු තාව ඉතො අගා - මේ ගෙදර පිටුපසින් ඉවතට නො යන්නැයි අනුකම්පාවෙන් කීවාය.

එය අසා ප්‍රේතිය තමාගේ අදහස ප්‍රකාශ කරමින් “නග්ගා දුබ්බණ්ණ රූපාම්හි” ආදී ගාථාව කීහ. එහි කොපීන මෙතං ඉත්‍ථං මේ නග්න වූ දුර්වර්ණ වූ කෘශ වූ රූපාදියෙන් යුක්ත වූ ස්ත්‍රීන්ගේ නග්න බව සිටීම වළක්වයි. මාං භූතා පිතාද්දසා එහෙයින් භුතයාගේ පියා කෙළඹියා මා නොදකීවා. ලජ්ජාවෙන් යුක්තව කීය.

එය අසා හටගත් අනුකම්පාව දයාව ඇතිව හන්‍දකිං තාහං දම්මී - යන ගාථාව කීය. හන්‍දා - උද්‍යොගාත්‍ථියෙහි නිපාතයි. කින්තාහං දම්මි - මම ඔබට කුමක් දෙම් ද, වස්ත්‍ර ද නැත්නම් ආහාර ද, කිං වා තෙධ කරොම්‍යහ මේ කාලයෙහි කුමක් හෝ අන්‍ය වූ උපකාරයක් කරන්නෙමි.

එය අසා ප්‍රේතිය, චත්තාරො භික්‍ඛු සඞ්ඝතො ආදී ගාථා කීහ. එහි චත්තාරො භික්‍ඛු සඞ්ඝතො චත්තාරො පුන පුග්ගලා - භික්ෂුන් වහන්සේලා සඞ්ඝයා වසයෙන් සතර නමක් ද පුද්ගලයන් වසයෙන් සතර නමක් ද මෙසේ භික්ෂූන් අට නමක් ගෙන්වා කැමති පරිද්දෙන් වළඳවා - මා උදෙසා මට පින් පෙත් දෙනු මැනවි. තදාහං සුඛිතං හෙස්සං - යම් කලෙක ඒ දක්ෂිණාව මට උදෙසයිද? එකල්හි මම සුවපත් වී සියළු කාමයන්ගෙන් සමෘද්ධ වන්නෙමි.

ඒ අසා “තිස්සා” ඒ කාරණය තමන්ගේ ස්වාමීයාට කියා, දෙවන දවසෙහි භික්ෂූන් අට නමක් වළදවා, ඇයට පිං අනුමෝදන් කළහ. ඕ තොමෝ එකෙණෙහිම දිව්‍ය සම්පත් ලැබ නැවත තිස්සා වෙත එළඹියාය. එහි අර්ථය දැක්වීමට සංගීති කාරකයෝ සාධුතිසා පටිස්සුත්‍වා ආදී ගාථා කීහ.

“තිස්සා” වෙත එළඹ සිටියේම තිස්සා නැවත, අභික්කන්තෙ න වණ්ණෙන ආදී ගාථා තුනකින් විචාළහ. අහම්මත්තානි - ආදී ගාථා තමන්ට කියා චිරංජීවාහි ආදී ගාථාවලින් ඇයට අනුමෙවෙනි කතා කොට, ඉධ ධම්මං චරිත්‍වා - ආදී ගාථාවලින් අවවාද දුන්නීය. එහි තව දින්නො - ඔබ විසින් දෙන ලද, අසොකං විරජංමානං සෝකභාවයෝ නිශ්ශෝක වී, සෝක රහිත වූ වහවැලි (දහඩිය) නැති බැවින් රජස් සහිත වූ දෙව්ලොව, මේ සියල්ල දිව්‍ය ලෝකය සඳහා කියන ලදී. ආවාසං නිවාස ස්ථානය. වසවත්තීනං - දිව්‍යමය ආධිපත්‍යයෙන් තමා වශයෙහි පවත්වන්නන්ට වාසභූමි වූ, සමූලං - ලෝභ ද්වේෂ, සහිත මසුරු බව මූල නම් වේ. අනින්‍දිතා නින්දා නොකොට පැසසීය. ප්‍රසංසා කටයුතු - සග්ගමුපෙහි ඨානං - රූපාදී පඤ්චකාම සම්පත්තියෙන් අග්‍රහෙයින් ස්වර්ග යයි නම් ලද, දෙව්ලොව පැමිණේව, සුගතියට අරමුණු කොට යවයි. (ස්වර්ග පරායන) යන අර්ථය. සෙස්ස කියන ලද්දේමය.

ඉක්බිති තිස්සා මේ ප්‍රවෘත්තිය කෙළෙඹියාට කියන ලදී. කෙළෙඹියා භික්ෂූන්ට කීහ. භික්ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට කීහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එය අර්ථෝත්පත්ති කොට ගෙන පැමිණි පිරිසට මේ ධර්මය දේශනා කළ සේක. එය ඇසු මහාජනයා සංවේගයට පත්ව මසුරුමල හැරපියා දාන ශීලාදියෙහි නිරත වී සුගතියට ගමන් ඇරඹීය.

මත්තා පෙත වත්‍ථු වර්ණනාව නිමියේය.