බක‍්කුලත්‍ථෙරගාථාවණ‍්ණනා අට‍්ඨකථා

බක්කුල ස්ථවිරගාථා වර්ණනාව

“යො පුබ්බෙ කරණීයානි” යනු ආයුෂ්මත් බක්කුල තෙරුන්ගේ ගාථාවන්ය. ඒවායේ උපත කෙසේ ද? උන්වහන්සේ ද පෙර, මෙයින් අසංඛ්‍ය කල්ප ලක්ෂයකටත් අධික වූ කාලයෙහි පහළ වූ අනෝමදස්සි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පහළවීමට පෙරදීම, බමුණු කුලයක උපන්හ. නිසිවියට පත්ව ත්‍රිවේදය හදාළා වූ ඒ බ්‍රාහ්මණ තෙමේ එහි හරයක් නොදැක, “පරලොවට අර්ථයක් සොයන්නෙමි” සෘෂි ප්‍රවෘජ්‍යාවෙන් පැවිදිව පර්වත පාදයෙහි සිටිමින් පංචාභිඥා අෂ්ට සමාපත්ති උපදවා ගත්තේය. එසේ වෙසෙන සමයේ බුද්ධෝත්පත්තිය අසා උන්වහන්සේ සොයා ගොස් ධර්මශ්‍රවණය කොට, සරණ සිල්හි පිහිටියේය. එවක ශාස්තෲන් වහන්සේට උදරාබාධයක් ඇති විය. කැළයට ගිය බමුණා බෙහෙත් ගෙනවුත් ඒ රෝගය සන්සිඳවීය. එසේ කළ පින්කමෙන් නිරෝගී සැප ලබාගැනීමට මුහුකරවමින් ඉන් චුතවූ ඔහු බඹලොව ඉපිද එක් අසංඛ්‍යයක් දෙව් මිනිසුන් අතර සැරිසරා අවුත් පදුමුත්තර බුදුන් පහළ වූ සමයේ හංසවතී නුවර සිටුගෙයක ඉපදුණි. දිනක් ශාස්තෲන් වහන්සේ එක් භික්‍ෂුවක් අල්පාබාධ ඇති භික්‍ෂූන් අතුරෙන් අග්‍රස්ථානයෙහි තබනු දැක පැහැදී තමා ද එම තනතුර පතාගෙන චිත්ත ප්‍රණිධිය කොට දිවි ඇති තාක් පින්දහම් කොට කාමසුගතීන්හිම සැරිසැරීය. නැවත විපස්සී බුදුහු පහළවීමට පෙර දී බන්‍ධුමතී නුවර බමුණු පවුලක ඉපිද පෙර ලෙසින්ම සෘෂි ප්‍රවෘජ්‍යාවෙන් පැවිදිව ධ්‍යානාභිඥා උපදවාගෙන පර්වත ප්‍රාන්තයෙහි විසීය. බුදු උපත අසා උන්වහන්සේ වෙත ගොස් ධර්මය අසා සරණ සිල්හි පිහිටා භික්‍ෂූන්ට තිණ පුප්ඵක (තණමල්වලින් හටගන්නා) රෝගය උපන් කල්හි, එය සන්සිඳුවා ආයු පමණින් සිට ඉන් චුතව බඹලොව උපන්නේ ය. මීට කල්ප අනූ එකකට පෙර දී ඉන් චුතව දෙව් මිනිසුන් අතර සැරිසරනුයේ කාශ්‍යප භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පහළ වූ සමයෙහි බරණැස සිටු ගෙයක ඉපිද ගිහි වාසයේ සිටිමින් එක් දිරා වැනසී යන මහාවිහාරයක් දැක එහි වූ උපෝසථාගාර ආදී සියලු ආරාමික ගොඩනැගිලි පිළිසකර කරවා, එහි විසූ භික්‍ෂු සංඝයාට සියලුම බෙහෙත් ද්‍රව්‍ය සපයා දී දිවි ඇතිතාක් කුසල් කළේය. ඉන් චුතව එක් බුද්ධාන්තරයක් දෙව් මිනිසුන් අතර සැරිසරමින් අවුත්, අපගේ බුදුරජාණන් වහන්සේ පහළවීමට පෙරදීම කොසඹෑ සිටුහුගේ ගෙයි උපන්නේ ය. පෙර පින් බලයෙන් ඔහු නිරෝගී විය. මහා යමුනා නදියේ දිය නානා විට කිරිමවගේ අතින් ගිලිහුණු ඒ දරුවා මත්ස්‍යයකු විසින් ගිලින ලදි. මත්ස්‍යයා මාළු බාන්නන්ට හසුව, අල්ලා බරණැස සිටුදේවියට විකුණූහ. සිටුදේවිය මාළුවා කපද්දී පින් බෙලෙන් නීරෝගීවම දරුවා ලැබුණි. ඇය “පුතෙක්” යැයි රැගෙන ආදරයෙන් පෝෂණය කළාය. මේ පුවත ඇසූ දරුවා බිහිකළ දෙමාපියෝ “මේ අපගේ පුතාය. අපට පුතා දෙන්න”යි යෙදුණු කල්හි රජතුමා “මේ දරුවා පවුල් දෙකටම අයත් ය”යි කුල දෙකටම දායාද කළ බැවින්, එසේ විනිශ්චය දුන් බැවින් “බක්කුල” නමින් දරුවා ප්‍රකට විය. වැඩිවියට පත් බක්කුල කුමරු මහත් සැප සම්පත් විඳිමින් අසූ වයස් දක්වා සිට ශාස්තෲන් වහන්සේ සමීපයට ගොස් දහම් ඇසීය. දහම් ඇසීමෙන් ලැබූ ශ්‍රද්ධා ඇතිව සසුනේ පැවිදි වූ බක්කුල හිමියෝ දින හතක්ම පුහුදුන්ව සිටියහ. අටවන දින අරුණ නැගෙත්ම සිවුපිළිසිඹියා පත් මහරහත් තෙරනමක් වූහ. අපදාන පාළියේ දී උන්වහන්සේ මෙසේ පැවසූහ.

“හිමවතට නුදුරෙහි සෝභිත නම් පර්වතයක් විය. එහි මට මනාව සෑදූ අසපුවක් විය. එය මාගේ ම සිසුන් විසින් සාදන ලද්දකි.

ඒ අසපුවේ බොහෝ මණ්ඩප විය. පිපුණු සින්‍දුවාර, පිපුණු ජීවංජීවක, දිවුල් යන වෘක්‍ෂ සමූහයෙන් ඒ අසපුව අලංකාර විය.

නික - ඩෙබර - නෙල්ලි - උගුරැස්ස ගස්වලින් ලබු වැලින් ද පිපුණු සුදු නෙළුමින්ද ආලක බෙලි, කෙසෙල්, උගුරැස්ස ගස් වලින් ලබුවැලින් ද පිපුණු සුදු නෙළුමින්ද ආලක බෙලි, කෙසෙල්, නාරන්, උක්, කුඹුක්, පුවක් ආදී ගසින් ද යුක්ත විය.

කොහොඹ, හොර, කොළොම්, නුග, ගිවුළු යන ගස්වලින් සැරසුණු ඒ අසපුවේ ශිෂ්‍යයන් සමග මම සතුටින් විසුවෙමි.

“සියල්ල තමන් ම අවබෝධ කරගත් ලෝක නායක වූ අනෝමදස්සි බුදුරජාණන් වහන්සේ විවේකය සොයමින් මගේ අසපුවට වැඩම කළහ.

මහත් යශස් ඇති උන්වහන්සේට වාතාබාධයක් ඇති විය.

අරණෙහි හැසිරුණු මම උන්වහන්සේගේ ස්වභාවය දැක නිසැකයෙන්ම මහත් යශස් ඇති, පසැස් ඇති ලෝකනාථයන් වහන්සේ ව්‍යාධියෙන් පෙළෙන බව දැනගතිමි.

වහා අසපුවට ගිය මම සිසුන් අමතා බෙහෙතක් සෑදීමට පැවසුවෙමි.

ඔවුහු සැම එක්ව ගෞරව සහිතව බෙහෙත පිළියෙල කිරීමට සහාය වූහ.

ශාස්තෲ ගෞරවය නිසා වහා පර්වතයට නැගුණු මම ඖෂධ සොයා බෙහෙත සාදා බුදුරදුන්ට පිළිගැන්වූයෙමි.

එය වැළඳූ කල්හි මහාවීර වූ සර්වඥ වූ ලෝකනාථයන් වහන්සේගේ වාතාබාධය සන්සිඳුණි.”

“ක්ලාන්තය සන්සිඳුණු අනෝමදස්සි බුදුහු සිය අසුනේ හිඳ මේ ප්‍රකාශය කළ සේක.

“යමෙක් මට බෙහෙත් දුන්නේ ද මාගේ රෝගය සන්සිඳවීද ඔහුගේ අනාගතය පිළිබඳව පවසමි. එම වදන් සැමදෙන අසවු.

මෙතෙම කල්ප ලක්‍ෂයක් දෙව්ලොව සැප විඳින්නේය. දිව්‍ය වාද්‍ය - නෘත්‍යයන්හි සතුටු වන මෙතෙම කුශල මූලයෙන් මෙහෙයවා මනුලොවට පැමිණ දහස් වරක් සක්විති රජ වන්නේය.

මීට කල්ප පනස් පහකට පසුව සිවුමහ දිවයින්ට හා සිවු සයුරු සහිත පෘථිවියට අධිපති වූ සත්රුවන් පිරි මහ බල ඇති අනෝම නම් ක්‍ෂත්‍රිය සක්විති රජව තව්තිසාව ද කළඹා රාජ්‍ය කරන්නේය.

දෙව් හෝ මිනිස් හෝ මොහු නිරෝගී බව ම ලබන්නේය. අවසන ගිහිගෙය හැර දමා ව්‍යාධි දුක්ඛය ද නසන්නේ ය.

මෙයින් අප්‍රමාණ කල්ප ලක්‍ෂයකට පසුව ඔක්කාක කුලයේ ගෞතම නම් ශාස්තෲහු ලොව පහළ වෙති.

උන්වහන්සේගේ ධර්ම දායාද වූ ඖරස පුත්‍ර වූ ධර්මයෙන් නිර්මිත වූ ආශ්‍රව ක්‍ෂය කළ බුද්ධ පුත්‍රයෙක් වන මෙතෙම කෙලෙස් ගිනි නිවූ, තෘෂ්ණා සැඩ පහර තරණය කළ “බක්කුල” නම් අග්‍රශ්‍රාවකයෙක් වන්නේ ය.

මේ සියල්ල දත් ගෞතම බුදුරජහු සඟ මැද වැඩ හිඳ මෙතෙම අග තනතුරෙහි පිහිටුවන සේක.”

“සියල්ල තමන්ම අවබෝධ කරගත් අනෝමදස්සි භාග්‍යවත්හු විවේකය කැමතිව මගේ අසපුවට වැඩම කළහ.

එළඹියා වූ මහාවීර වූ ලෝකනාථයන් වහන්සේට පහන් සිතින් සියලු ඖෂධයන්ගෙන් පූජා කළෙමි.

ඒ මැනවින් කළ මාගේ පින්කම සාර කෙතක වපුළ බිජු මෙන් අස්වැන්න ඉතා සරු වූවකි. ඒ පුණ්‍ය විපාකය අවසන් කළ නොහැක්කෙමි.

ලෝකනායකයන් වහන්සේ දැකීම මට මහත් ලාභයකි. මට වූ යහපත් ලැබීමකි. ඒ පුණ්‍ය කර්මයේ ඉතිරි විපාක වශයෙන් නිවන නම් අචල පදයට පත්වීමි.

ශාක්‍යකුල ශ්‍රේෂ්ඨ වූ ගෞතම බුදුහු මේ සියල්ල දැන සග මැද හිඳ මා අග්‍රස්ථානයෙහි පිහිටවූහ.”

“මීට කල්ප ලක්‍ෂයකටත් අධික වූ කාලයේදී කළ කුසල කර්මය නිසා මේ දක්වාම දුගතියක නූපන්නෙමි. බෙහෙත් දානයේ විපාක මෙබඳුය.

දැන් මම සියළු කෙලෙස් දැවූයෙමි. -පෙ- බුදුරදුන්ගේ අනුශාසනය ඉටු කළෙමි.”

රහත් බවට පත්වූ බක්කුල තෙරණුවෝ දිනක් තම ශ්‍රාවකයන් පිළිවෙලින් අග තනතුරෙහි පිහිට වූ ශාස්තෲන් වහන්සේ විසින් අල්පාබාධ භික්‍ෂූන්ට අග්‍රස්ථානයෙහි තැබූහ. පිරිනිවන සමයේදී බක්කුල තෙරණුවෝ අන්‍ය භික්‍ෂූන්ට අවවාද දීම් වශයෙන් සිය රහත් බව පළකරන්නාහු මේ ගාථා තුන වදාළහ.

“යො පුබ්බෙ කරණීයානී පච්ඡා සො කාතුමිච්ඡතී, සුඛා සො ධංසතෙ ඨානා පච්ඡා ච මනුතප්පති”

“යඤ්හි කයිරා තඤ්හි වදෙ, යං න කයිරා න තං වදෙ, අකරොන්තං භාසමානානං පරිජානන්ති පණ්ඩිතා,

“සුසුඛං වත නිබ්බාණං සම්මා සම්බුද්ධ දෙසිතං, අසොකං විරජං ඛෙමං යත්‍ථ දුක්ඛං නිරුජ්ඣතී”

මෙහි “යො පුබ්බෙ කරණීයානි පච්ඡා සො කාතුමිච්ඡතී” යම් පුද්ගලයෙක් පෙර, අතීතයේදී ජරාරෝගාදියෙන් නොමැඩලූ කාලයෙහිම කළ යුතු, තමාට හිත සුව එළවන කටයුතු පමාවීමෙන් නොකර සිට, පසුව කළයුතු කාලය ඉක්මවා කිරීමට සිතයි ද ඔහු. “සො” යනු නිපාතයකි. එසේ සිතුවත් ජරා රෝගාදියෙන් මැඩුණු බැවින් ඔහුට පසුව එම කටයුතු කළ නොහැකි වේ. නොහැකිවනුයේ ද “සුඛා සො ධංසතෙ ඨානා පච්ඡා ච මනුතප්පතී” ඒ පුද්ගලයා ස්වර්ගයෙන් ද නිවණින් ද යන සැප ස්ථානවලින් පිරිහී යයි. ඊට අවශ්‍ය කටයුතු සිදු නොකළ බැවිනි. “මවිසින් යහපත් දේ නොකරන ලදී.” යැයි පසුව තැවේ. විපිළිසර බවට පත් වේ. මෙහි “ම” කාරය පද සන්ධි කරන්නකි. “අනුතප්පතී” විය යුතුයි. “මෙසේ නුඹලාට අවවාද දෙන මම කළ යුතු දේ කොට නිමවූවෙක් මි”යි පවසන සේක් උන්වහන්සේ “යං හි කයිරා” යන දෙවන ගාථාව වදාළහ.

එහි “පරිජානන්ති” යනු “මොහු මෙබන්දෙකි” යි වෙන්කර දැනගනිති. හඳුනාගනිති. බුහුමන් නොකරති යන අර්ථයයි. යහපත් පිළිවෙත් පිරීම් (ප්‍රතිපත්ති) වශයෙන් කියන ලෙසම කරන්නා බබලයි. ඉන් බැහැර වූවෝ නොබබලති. කළයුතු ආකාරය දැක්වීමෙන් සාධාරණව දැක්වූ අර්ථය, දැන් සරූප වශයෙන් දැක්වීමට “සුසුඛං වත” යනාදී තෙවන ගාථාව පැවසූහ. එහි අර්ථ මෙසේය. – “මනාව තමා විසින්ම සියලු ධර්ම අවබෝධ කරගත්තා වූ සම්මා සම්බුද්ධ වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දෙසූ, සියලුම ශෝක කරන හේතු නැසූ බැවින් ශෝක රහිත වූ, දුරු කළ රාගාදී කෙලෙස් ඇති, සතර ඕඝයන්ගෙන් උපද්‍රව නොවූ බැවින් ක්‍ෂේම වූ නිවණට, ඒකාන්ත සැපයට පැමිණියෙමි. ඒ නිර්වාණාවබෝධයේදී සියලුම සංසාරික දුක් අතිශයින්ම නිරුද්ධ වේ. සන්සිඳේ.

බක්කුල ථේරගාථා අර්ථ වර්ණනාව නිමියේය.