බක‍්කුලත්‍ථෙරගාථා
3. 1. 3.
3. 1. 3.
225. යො පුබ‍්බෙ කරණීයානි පච‍්ඡා සො කාතුමිච‍්ඡති, සුඛා සො ධංසතෙ ඨානා පච‍්ඡා ච මනුතප‍්පති.
225. යමෙක් පළමු කටයුතු දැය (නො කොට) පසුව කරනු කැමති වේ ද, හෙතෙම සුඛස්ථානයෙන් (ස්වර්‍ගයෙන් හා මෝක්‍ෂයෙන්) පිරිහෙයි, පසුතැවෙන්නේ ද වේ.
226. යං හි කයිරා තං හි වදෙ යං න කයිරා න තං වදෙ, අකරොන‍්තං භාසමානං පරිජානන‍්ති පණ‍්ඩිතා.
226. යමක් මැ කරන්නේ නම් එය මැ කියන්නේ යැ. යමක් නො කරන්නේ නම් එය නො කියන්නේ යැ. ඒ කියමින් නො කරන්නහුට නුවණැතියෝ බුහුමන් නො කෙරෙත්.
227. සුසුඛං වත නිබ‍්බානං සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධදෙසිතං, අසොකං විරජං ඛෙමං යත්‍ථ දුක‍්ඛං නිරුජ‍්ඣතී’ති.
227. යම් තැනෙකැ සසරදුක නිරුද්ධ වේ නම් සම්බුදුන් විසින් දෙසන ලද ඒ ශෝක රහිත වූ රාගාදීරජස් රහිත වූ නිරුපද්‍රිත වූ නිවන එකත්නෙන් මනා සුවය වේ යයි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා බක‍්කුලො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසේ මේ ගාථා ආයුෂ්මත් බක්කුල ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...