1. පඨමබොධිසුත‍්තවණ‍්ණනා අට‍්ඨකථා
1. පඨමබොධිසුත‍්තවණ‍්ණනා
1. ප්‍රථම බොධි සූත්‍ර වර්ණනාව
යං පනෙත්‍ථ “එවං මෙ සුත”න‍්තිආදිකං නිදානං, තත්‍ථ එවන‍්ති නිපාතපදං. මෙතිආදීනි නාමපදානි. උරුවෙලායං විහරතීති එත්‍ථ වීති උපසග‍්ගපදං, හරතීති ආඛ්‍යාතපදන‍්ති ඉමිනාව නයෙන සබ‍්බත්‍ථ පදවිභාගො වෙදිතබ‍්බො.
මෙහි එවම්මෙසුතං යන ආදිය නිදානයයි. එහි එවං යනු නිපාතයකි. මෙ යනු නාමපදයකි. ‘උරුවෙලා යං විහරති’ යන මෙහි වි යනු උපසර්ග පදයෙකි. හරති යනු ආඛ්‍යාත පදයෙකි. මේ ක්‍රමය අනුව සියලු තන්හි පද විභාගය දතයුතුයි.
අත්‍ථතො පන එවංසද‍්දො තාව උපමූපදෙසසම‍්පහංසනගරහණවචනසම‍්පටිග‍්ගහාකාර- නිදස‍්සනාවධාරණපුච‍්ඡාඉදමත්‍ථපරිමාණාදි අනෙකත්‍ථප‍්පභෙදො. තථා හෙස “එවං ජාතෙන මච්චෙන, කත්තබ්බං කුසලං බහු”න‍්ති එවමාදීසු (ධ· ප· 53) උපමායං ආගතො. “එවං තෙ අභික්කමිතබ්බං, එවං තෙ පටික‍්කමිතබ‍්බ”න‍්තිආදීසු (අ· නි· 4.122) උපදෙසෙ. “එවමෙතං භගවා, එවමෙතං සුගතා”තිආදීසු (අ· නි· 3.66) සම‍්පහංසනෙ. “එවමෙවං පනායං වසලී යස්මිං වා තස්මිං වා තස්ස මුණ්ඩකස්ස සමණකස‍්ස වණ්ණං භාසතී”තිආදීසු (සං· නි· 1.187) ගරහණෙ. “එවං, භන‍්තෙති ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො පච‍්චස‍්සොසු”න‍්තිආදීසු (දී· නි· 2.3; ම· නි· 1.1) වචනසම‍්පටිග‍්ගහෙ. “එවං බ්‍යා ඛො අහං, භන්තෙ, භගවතා ධම්මං දෙසිතං ආජානාමී”තිආදීසු (ම· නි· 1.398) ආකාරෙ. “එහි ත්‍වං, මාණවක, යෙන සමණො ආනන්‍දො තෙනුපසඞ‍්කම, උපසඞ‍්කමිත්‍වා මම වචනෙන සමණං ආනන්‍දං අප්පාබාධං අප‍්පාතඞ‍්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච‍්ඡ ‘සුභො මාණවො තොදෙය්යපුත්තො භවන්තං ආනන්‍දං අප්පාබාධං අප‍්පාතඞ‍්කං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච‍්ඡතී’ති, එවඤ්ච වදෙහි ‘සාධු කිර භවං ආනන්‍දො යෙන සුභස්ස මාණවස්ස තොදෙය්යපුත්තස්ස නිවෙසනං, තෙනුපසඞ‍්කමතු අනුකම්පං උපාදායා’ති”ආදීසු (දී· නි· 1.445) නිදස‍්සනෙ. “‘තං කිං මඤ්ඤථ, කාලාමා, ඉමෙ ධම්මා කුසලා වා අකුසලා වා’ති? ‘අකුසලා, භන්තෙ’. ‘සාවජ‍්ජා වා අනවජ‍්ජා වා’ති? ‘සාවජ‍්ජා, භන්තෙ’. ‘විඤ‍්ඤූගරහිතා වා විඤ‍්ඤුප‍්පසත්‍ථා වා’ති? ‘විඤ‍්ඤූගරහිතා, භන්තෙ’. ‘සමත‍්තා සමාදින‍්නා අහිතාය දුක‍්ඛාය සංවත‍්තන‍්ති, නො’වා? ‘කථං වො එත්‍ථ හොතී’ති? ‘සමත‍්තා, භන්තෙ, සමාදින‍්නා අහිතාය දුක‍්ඛාය සංවත‍්තන‍්ති, එවං නො එත්‍ථ හොතීති’”ආදීසු (අ· නි· 3.66) අවධාරණෙ. “එවමෙතෙ සුන‍්හාතා සුවිලිත්තා කප‍්පිතකෙසමස‍්සූ ආමුත‍්තමාලාභරණා”තිආදීසු (දී· නි· 1.286) පුච‍්ඡායං. “එවංගතානි පුථුසිප‍්පායතනානි (දී· නි· 1.182), එවංවිධො එවමාකාරො”තිආදීසු ඉදංසද‍්දස‍්ස අත්‍ථෙ. ගතසද‍්දො හි පකාරපරියායො, තථා විධාකාරසද‍්දා. තථා හි විධයුත‍්තගතසද‍්දෙ ලොකියා පකාරත්‍ථෙ වදන‍්ති. “එවං ලහුපරිවත‍්තං එවමායුපරියන්තො”තිආදීසු (අ· නි· 1.48) පරිමාණෙ.
අර්ථවශයෙන් ‘එවං’ ශබ්දය උපමා, උපදේශ සතුටුවීම, ගැරහීම, නිදර්ශන කිරීම, අවධාරණය, ප්‍රශ්න කිරීම, ප්‍රමාණ කිරීම ආදී විවිධ අර්ථ ඇති පදයෙකි. එවං ජාතෙන, මච්චෙන කත්තබ්බං කුසලං බහුං මේ ආදී තැන්හි උපමාවෙහි ආයේය. ‘එවං තෙ අභික්කමිතබ්බං’ ආදී තැන්හි උපදේශයෙහි ආයේය. ‘එවමෙතං භගවා එවමෙතං සුගතාති’ මෙතැන්හි සතුටු වීමෙහි ආයේය. ‘එවංමෙවං පනායං වස ලී යස්මිං වා තස්මිං වා තස්ස මුණ්ඩකස්ස සමණස්ස වණ්ණං භාසති’ යන ආදී ගර්හා කිරීමෙහි ද, ‘එවම්භන්තෙ ති ඛො තෙ භික්ඛු භගවතො පච්චස්සො සුං’ ආදී තැන්හි වචන පිළිගැනීමෙහි ද, ‘ධම්මං දෙසිතං අජානාමි’ මේ ආදිය ආකාරය ප්‍රකාශ කිරීමෙහි ද, ‘එහි ත්‍වං මාණව, යෙන සමණො ආනන්‍දො තෙනුපසංකමෙය්‍යාසි’ උපසංකමිත්‍වා මම වචනෙන සමණං, ආනන්‍දං අප්පාබාධං අප්පාතබ්බං ලහුට්ඨානං බලං ඵාසුවිහාරං පුච්ඡස්සු, සුභො මානවො තොදෙය්යපුත්තො භවන්තං ආනන්‍දං.......... ඵාසු විහාරාය පුච්ඡතීති එවඤ්ච වදෙහි සාධූ කිර භවං ආනන්‍දො යෙන සුභස්ස මාණවස්ස තොදෙය්යපුත්තස්ස නිවෙසනං තෙනුපසංකමතු අනුකම්පං උපාදාය’ මේ ආදී තන්හි කරුණු ඉදිරිපත් කිරීමෙහි ද ‘තං කිං මඤ්ඤථ කාලාමා ඉමෙ ධම්මා කුසලාවා අකුසලා -පෙ- එවං නො එත්‍ථ හොති’ යනාදි තන්හි අවධාරණ කිරීමෙහිද, එවමෙතෙ සුනහාතා සුවිලිත්තා කප්පිතකෙසමස්සු ආමුත්තමාලාභරණ යන ආදී තන්හි ප්‍රශ්න කිරීමෙහිද [missing trans] එවංලහුපරිවත්තං එවමායුපරියන්තො ආදී තන්හි ප්‍රමාණය දැක්වීමෙහි ද,
නනු ච “එවං විතක‍්කිතං නො තුම්හෙහි, එවමායුපරියන්තො”ති චෙත්‍ථ එවංසද‍්දෙන පුච‍්ඡනාකාරපරිමාණාකාරානං වුත‍්තත‍්තා ආකාරත්‍ථො එව එවංසද‍්දොති. න, විසෙසසබ‍්භාවතො. ආකාරමත‍්තවාචකො හෙත්‍ථ එවංසද‍්දො ආකාරත්‍ථොති අධිප‍්පෙතො. “එවං බ්‍යා ඛො”තිආදීසු පන ආකාරවිසෙසවචනො. ආකාරවිසෙසවාචිනො චෙතෙ එවංසද‍්දා පුච‍්ඡනාකාරපරිමාණාකාරානං වාචකත‍්තා. එවඤ්ච කත්‍වා “එවං ජාතෙන මච‍්චෙනා”තිආදීනි උපමානඋදාහරණානි යුජ‍්ජන‍්ති. තත්‍ථ හි –
[missing trans] එවං ජාතෙන මච්චෙන ආදිය උපමා සඳහා උදාහරණ වශයෙන් යෙදී ඇත.
“යථාපි පුප්ඵරාසිම්හා, කයිරා මාලාගුණෙ බහූ; එවං ජාතෙන මච්චෙන, කත්තබ්බං කුසලං බහු”න‍්ති. –
‘යථාපි පුප්ඵරාසිම්හා කයිරාමාලා ගුණෙ එවං ජාතෙන මච්චෙන - බහූ කත්තබ්බං කුසලං බහුං’
එත්‍ථ පුප‍්ඵරාසිට‍්ඨානීයතො මනුස‍්සුප‍්පත‍්ති සප‍්පුරිසූපනිස‍්සයසද‍්ධම‍්මස‍්සවනයොනිසොමනසිකාරභොගසම‍්පත‍්තිආදිතො දානාදිපුඤ‍්ඤකිරියාහෙතුසමුදායතො සොභාසුගන්‍ධතාදිගුණවිසෙසයොගතො මාලාගුණසදිසියො බහුකා පුඤ‍්ඤකිරියා මරිතබ‍්බසභාවතාය මච්චෙන කත‍්තබ‍්බාති අභෙදතාය පුප‍්ඵරාසි මාලාගුණා ච උපමා, තෙසං උපමානාකාරො යථාසද‍්දෙන අනියමතො වුත්තො. පුන එවංසද‍්දෙන නියමනවසෙන වුත්තො. සො පන උපමාකාරො නියමියමානො අත්‍ථතො උපමා එව හොතීති වුත්තං “උපමායං ආගතො”ති.
[missing trans] යන මෙය උපමා දැක්වීම සඳහා කියන ලද්දේය.
තථා “එවං ඉමිනා ආකාරෙන අභික‍්කමිතබ‍්බ”න‍්තිආදිනා උපදිසියමානාය සමණසාරුප‍්පාය ආකප‍්පසම‍්පත‍්තියා යො තත්‍ථ උපදෙසාකාරො, සො අත්‍ථතො උපදෙසොයෙවාති වුත්තං – “එවං තෙ අභික්කමිතබ්බං, එවං තෙ පටික‍්කමිතබ‍්බන‍්තිආදීසු උපදෙසෙ”ති.
‘එවං ඉමිනා ආකාරෙන අභික්කමිතබ්බං’ යන ආදිය අවවාද සඳහා කියන ලදි. ‘එවං තෙ අභික්කමිතබ්බං එවං තෙ පටික්කමිතබ්බං’ යන ආදිය උපදේස සඳහා කියන ලදි.
“එවමෙතං භගවා, එවමෙතං සුගතා”ති එත්‍ථ භගවතා යථාවුත‍්තමත්‍ථං අවිපරීතතො ජානන‍්තෙහි කතං යං තත්‍ථ විජ‍්ජමානගුණානං පකාරෙහි හංසනං උදග‍්ගතාකරණං සම‍්පහංසනං, සො තත්‍ථ පහංසනාකාරොති වුත‍්තනයෙන යොජෙතබ‍්බං.
[missing trans] all the paragraphs below
“එවමෙවං පනාය”න‍්ති එත්‍ථ ගරහණාකාරොති වුත‍්තනයෙන යොජෙතබ‍්බං. සො ච ගරහණාකාරො “වසලී”තිආදිඛුංසනසද‍්දසන‍්නිධානතො ඉධ එවංසද‍්දෙන පකාසිතොති විඤ‍්ඤායති. යථා චෙත්‍ථ, එවං උපමාකාරාදයොපි උපමාදිවසෙන වුත‍්තානං පුප‍්ඵරාසිආදිසද‍්දානං සන‍්නිධානතො වුත‍්තාති වෙදිතබ‍්බං.
“එවං නො”ති එත්‍ථාපි තෙසං යථාවුත‍්තධම‍්මානං අහිතදුක‍්ඛාවහභාවෙන සන‍්නිට‍්ඨානජනනත්‍ථං අනුමතිග‍්ගහණවසෙන “නො වා කථං වො එත්‍ථ හොතී”ති පුච‍්ඡාය කතාය “එවං නො එත්‍ථ හොතී”ති වුත‍්තත‍්තා තදාකාරසන‍්නිට‍්ඨානං එවංසද‍්දෙන ආවිකතං. සො පන තෙසං ධම‍්මානං අහිතාය දුක‍්ඛාය සංවත‍්තනාකාරො නියමියමානො අවධාරණත්‍ථො හොතීති වුත්තං – “එවං නො එත්‍ථ හොතීතිආදීසු අවධාරණෙ”ති.
“එවඤ්ච වදෙහී”ති යථාහං වදාමි එවං සමණං ආනන්‍දං වදෙහීති වදනාකාරො ඉදානි වත‍්තබ‍්බො එවංසද‍්දෙන නිදස‍්සීයතීති “නිදස‍්සනත්‍ථො”ති වුත්තං.
එවමාකාරවිසෙසවාචීනම‍්පි එතෙසං එවංසද‍්දානං උපමාදිවිසෙසත්‍ථවුත‍්තිතාය උපමාදිඅත්‍ථතා වුත‍්තා. “එවං, භන්තෙ”ති පන ධම‍්මස‍්ස සාධුකං සවනමනසිකාරෙ නියොජිතෙහි භික‍්ඛූහි තත්‍ථ පතිට‍්ඨිතභාවස‍්ස පටිජානනවසෙන වුත‍්තත‍්තා තත්‍ථ එවංසද‍්දො වචනසම‍්පටිග‍්ගහත්‍ථො. තෙන එවං, භන‍්තෙති සාධු, භන්තෙ, සුට‍්ඨු, භන‍්තෙති වුත්තං හොති. ස‍්වායමිධ ආකාරනිදස‍්සනාවධාරණෙසු දට‍්ඨබ‍්බො.
තත්‍ථ ආකාරත්‍ථෙන එවංසද‍්දෙන එතමත්‍ථං දීපෙති – නානානයනිපුණමනෙකජ‍්ඣාසයසමුට‍්ඨානං අත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනසම‍්පන‍්නං විවිධපාටිහාරියං ධම‍්මත්‍ථදෙසනාපටිවෙධගම‍්භීරං සබ‍්බසත‍්තානං සකසකභාසානුරූපතො සොතපථමාගච‍්ඡන‍්තං තස්ස භගවතො වචනං සබ‍්බප‍්පකාරෙන කො සමත්‍ථො විඤ‍්ඤාතුං, සබ‍්බථාමෙන පන සොතුකාමතං ජනෙත්‍වාපි එවං මෙ සුතං, මයාපි එකෙනාකාරෙන සුතන‍්ති.
එත්‍ථ ච එකත‍්තනානත‍්තඅබ්‍යාපාරඑවංධම‍්මතාසඞ‍්ඛාතා නන්‍දියාවත‍්තතිපුක‍්ඛලසීහවික‍්කීළිතදිසාලොචනඅඞ‍්කුසසඞ‍්ඛාතා ච අස‍්සාදාදිවිසයාදිභෙදෙන නානාවිධා නයා නානානයා. නයා වා පාළිගතියො, තා ච පඤ‍්ඤත‍්තිඅනුපඤ‍්ඤත‍්තාදිවසෙන සංකිලෙසභාගියාදිලොකියාදිතදුභයවොමිස‍්සකාදිවසෙන කුසලාදිවසෙන ඛන්‍ධාදිවසෙන, සඞ‍්ගහාදිවසෙන, සමයවිමුත‍්තාදිවසෙන, ඨපනාදිවසෙන , කුසලමූලාදිවසෙන, තිකපට‍්ඨානාදිවසෙන ච නානප‍්පකාරාති නානානයා, තෙහි නිපුණං සණ‍්හං සුඛුමන‍්ති නානානයනිපුණං.
ආසයොව අජ‍්ඣාසයො, සො ච සස‍්සතාදිභෙදෙන අප‍්පරජක‍්ඛතාදිභෙදෙන ච අනෙකවිධො. අත‍්තජ‍්ඣාසයාදිකො එව වා අනෙකො අජ‍්ඣාසයො අනෙකජ‍්ඣාසයො. සො සමුට‍්ඨානං උප‍්පත‍්තිහෙතු එතස‍්සාති අනෙකජ‍්ඣාසයසමුට‍්ඨානං.
සීලාදිඅත්‍ථසම‍්පත‍්තියා තබ‍්බිභාවනබ්‍යඤ‍්ජනසම‍්පත‍්තියා සඞ‍්කාසනපකාසනවිවරණවිභජනඋත‍්තානීකරණපඤ‍්ඤත‍්තිවසෙන ඡහි අත්‍ථපදෙහි අක‍්ඛරපදබ්‍යඤ‍්ජනාකාරනිරුත‍්තිනිද‍්දෙසවසෙන ඡහි බ්‍යඤ‍්ජනපදෙහි ච සමන‍්නාගතත‍්තා අත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනසම‍්පන‍්නං.
ඉද‍්ධිආදෙසනානුසාසනීභෙදෙන තෙසු ච එකෙකස‍්ස විසයාදිභෙදෙන විවිධං බහුවිධං වා පාටිහාරියං එතස‍්සාති විවිධපාටිහාරියං. තත්‍ථ පටිපක‍්ඛහරණතො රාගාදිකිලෙසාපනයනතො පාටිහාරියන‍්ති අත්‍ථෙ සති භගවතො න පටිපක‍්ඛා රාගාදයො සන‍්ති යෙ හරිතබ‍්බා, පුථුජ‍්ජනානම‍්පි විගතූපක‍්කිලෙසෙ අට‍්ඨගුණසමන‍්නාගතෙ චිත‍්තෙ හතපටිපක‍්ඛෙ ඉද‍්ධිවිධං පවත‍්තති, තස‍්මා තත්‍ථ පවත‍්තවොහාරෙන ච න සක‍්කා ඉධ පාටිහාරියන‍්ති වත‍්තුං. සචෙ පන මහාකාරුණිකස‍්ස භගවතො වෙනෙය්‍යගතා ච කිලෙසා පටිපක‍්ඛා, තෙසං හරණතො පාටිහාරියන‍්ති වුත්තං, එවං සති යුත‍්තමෙතං. අථ වා භගවතො චෙව සාසනස‍්ස ච පටිපක‍්ඛා තිත්‍ථියා, තෙසං හරණතො පාටිහාරියං. තෙ හි දිට‍්ඨිහරණවසෙන දිට‍්ඨිප‍්පකාසනෙ අසමත්‍ථභාවෙන ච ඉද‍්ධිආදෙසනානුසාසනීහි හරිතා අපනීතා හොන‍්ති. පටීති වා අයං සද‍්දො පච‍්ඡාති එතස්ස අත්‍ථං බොධෙති “තස්මිං පටිපවිට‍්ඨම‍්හි, අඤ‍්ඤො ආගඤ‍්ඡි බ්‍රාහ‍්මණො”තිආදීසු (චූළනි· පාරායනවග‍්ග, වත්‍ථුගාථා 4) විය. තස‍්මා සමාහිතෙ චිත‍්තෙ විගතූපක‍්කිලෙසෙ කතකිච‍්චෙන පච‍්ඡා හරිතබ‍්බං පවත‍්තෙතබ‍්බන‍්ති පටිහාරියං. අත‍්තනො වා උපක‍්කිලෙසෙසු චතුත්‍ථජ‍්ඣානමග‍්ගෙහි හරිතෙසු පච‍්ඡා හරණං පටිහාරියං. ඉද‍්ධිආදෙසනානුසාසනියො විගතූපක‍්කිලෙසෙන කතකිච‍්චෙන සත‍්තහිතත්‍ථං පුන පවත‍්තෙතබ‍්බා, හරිතෙසු ච අත‍්තනො උපක‍්කිලෙසෙසු පරසත‍්තානං උපක‍්කිලෙසහරණානි හොන‍්තීති පටිහාරියානි භවන්ති. පටිහාරියමෙව පාටිහාරියං, පටිහාරියෙ වා ඉද‍්ධිආදෙසනානුසාසනීසමුදායෙ භවං එකෙකං පාටිහාරියන‍්ති වුච‍්චති. පටිහාරියං වා චතුත්‍ථජ‍්ඣානං මග‍්ගො ච පටිපක‍්ඛහරණතො. තත්‍ථ ජාතං නිමිත‍්තභූතතො තතො වා ආගතන‍්ති පාටිහාරියන‍්ති අත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො.
යස‍්මා පන තන‍්තිඅත්‍ථදෙසනා තබ‍්බොහාරාභිසමයසඞ‍්ඛාතා හෙතුහෙතුඵලතදුභයපඤ‍්ඤත‍්තිපටිවෙධසඞ‍්ඛාතා වා ධම‍්මත්‍ථදෙසනාපටිවෙධා ගම‍්භීරා, සසාදීහි විය මහාසමුද‍්දො අනුපචිතකුසලසම‍්භාරෙහි අලබ‍්භනෙය්‍යප‍්පතිට‍්ඨා දුප‍්පරියොගාහා ච, තස‍්මා තෙහි චතූහි ගම‍්භීරභාවෙහි යුත‍්තන‍්ති භගවතො වචනං ධම‍්මත්‍ථදෙසනාපටිවෙධගම‍්භීරං.
එකො එව භගවතො ධම‍්මදෙසනාඝොසො, එකස‍්මිං ඛණෙ පවත‍්තමානො නානාභාසානං සත‍්තානං අත‍්තනො අත‍්තනො භාසාවසෙන අපුබ‍්බං අචරිමං ගහණූපගො හොති. අචින‍්තෙය්‍යො හි බුද‍්ධානං බුද‍්ධානුභාවොති සබ‍්බසත‍්තානං සකසකභාසානුරූපතො සොතපථං ආගච‍්ඡතීති වෙදිතබ‍්බං.
නිදස‍්සනත්‍ථෙන “නාහං සයම‍්භූ, න මයා ඉදං සච‍්ඡිකත”න‍්ති අත‍්තානං පරිමොචෙන‍්තො “එවං මෙ සුතං, මයාපි එවං සුත”න‍්ති ඉදානි වත‍්තබ‍්බං සකලං සුත‍්තං නිදස‍්සෙති.
අවධාරණත්‍ථෙන “එතදග‍්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික‍්ඛූනං බහුස්සුතානං යදිදං ආනන්‍දො, ගතිමන්තානං, සතිමන්තානං, ධිතිමන්තානං, උපට‍්ඨාකානං යදිදං ආනන්‍දො”ති (අ· නි· 1.219-223) එවං භගවතා, “ආයස‍්මා ආනන්‍දො අත්‍ථකුසලො, ධම‍්මකුසලො, බ්‍යඤ‍්ජනකුසලො, නිරුත‍්තිකුසලො, පුබ‍්බාපරකුසලො”ති (අ· නි· 5.169) එවං ධම‍්මසෙනාපතිනා ච පසත්‍ථභාවානුරූපං අත‍්තනො ධාරණබලං දස‍්සෙන‍්තො සත‍්තානං සොතුකාමතං ජනෙති. “එවං මෙ සුතං, තඤ‍්ච ඛො අත්‍ථතො වා බ්‍යඤ‍්ජනතො වා අනූනමනධිකං, එවමෙව න අඤ‍්ඤථා දට‍්ඨබ‍්බ”න‍්ති. අඤ‍්ඤථාති භගවතො සම‍්මුඛා සුතාකාරතො අඤ‍්ඤථා න පන භගවතා දෙසිතාකාරතො. අචින‍්තෙය්‍යානුභාවා හි භගවතො දෙසනා, සා නෙව සබ‍්බාකාරෙන සක‍්කා විඤ‍්ඤාතුන‍්ති වුත‍්තොවායමත්‍ථො. සුතාකාරාවිරුජ‍්ඣනමෙව හි ධාරණබලං.
එතදග්ගංභික්ඛවෙ මම සාවකානං බහුස්සුතානං යදිදං ආනන්‍දො ගතිමන්තානං සතිමන්තානං ධිතිමන්තානං උපට්ඨාකාහං යදිදං ආනන්‍දො’ යනාදිය අවධාරණ අර්ථයෙහි වේ. [missing trans]
මෙසද‍්දො තීසු අත්‍ථෙසු දිස‍්සති. තථා හිස‍්ස “ගාථාභිගීතං මෙ අභොජනෙය්‍ය”න‍්තිආදීසු (සං· නි· 1.194; සු· නි· 81) මයාති අත්‍ථො. “සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං දෙසෙතූ”තිආදීසු (සං· නි· 4.88; 5.382; අ· නි· 4.257) මය‍්හන‍්ති අත්‍ථො. “ධම්මදායාදා මෙ, භික්ඛවෙ, භවථා”තිආදීසු (ම· නි· 1.29) මමාති අත්‍ථො. ඉධ පන “මයා සුතං, මම සුත”න‍්ති ච අත්‍ථද‍්වයෙ යුජ‍්ජති.
‘මෙ’ ශබ්දය අර්ථ තුනක දැක්වේ. ගාථාභිගීතම්මෙ අභොජනීයං යන ආදි තැන්හි මාවිසින් යන අර්ථ ඇත්තේය. සාධු මෙ භන්තෙ භගවා සංඛිත්තෙන ධම්මං දෙසෙතූ යන ආදී තන්හි මට යන අර්ථ ඇත්තේය. ධම්මදායාදා මෙ භික්ඛවෙ භවථා’ති ආදී තන්හි මා විසින් යන අර්ථ ඇත්තේය. මෙහි වනාහි මයා සුතං, මම සුතං යන අර්ථ දෙක්හි යෙදේ.
එත්‍ථ ච යො පරො න හොති, සො අත‍්තාති එවං වත‍්තබ‍්බෙ නියකජ‍්ඣත‍්තසඞ‍්ඛාතෙ සසන‍්තානෙ වත‍්තනතො තිවිධොපි මෙසද‍්දො කිඤ‍්චාපි එකස‍්මිංයෙව අත්‍ථෙ දිස‍්සති, කරණසම‍්පදානාදිවිසෙසසඞ‍්ඛාතො පන විඤ‍්ඤායතෙවායං අත්‍ථභෙදොති “මෙ-සද‍්දො තීසු අත්‍ථෙසු දිස‍්සතී”ති වුත‍්තොති දට‍්ඨබ‍්බං.
සුතන‍්ති අයං සුතසද‍්දො සඋපසග‍්ගො අනුපසග‍්ගො ච ගමනවිස‍්සුතකිලින‍්නූපචිතානුයොගසොතවිඤ‍්ඤෙය්‍ය සොතද‍්වාරානුසාර විඤ‍්ඤාතාදිඅනෙකත්‍ථප‍්පභෙදො. කිඤ‍්චාපි හි උපසග‍්ගො කිරියං විසෙසෙති, ජොතකභාවතො පන සතිපි තස්මිං සුතසද‍්දො එව තං තමත්‍ථං වදතීති අනුපසග‍්ගස‍්ස සුතසද‍්දස‍්ස අත්‍ථුද‍්ධාරෙ සඋපසග‍්ගස‍්ස ගහණං න විරුජ‍්ඣති.
‘සුතං’ යන මේ ශබ්දය උපසර්ග සහිතව ද, රහිතව ද යෙදේ. එය ගමන් කිරීම ප්‍රකට බව, තෙත් බව රැස්කිරීම ආදී නොයෙක් අර්ථ ඇත්තේය.
තත්‍ථ “සෙනාය පසුතො”තිආදීසු ගච‍්ඡන‍්තොති අත්‍ථො. “සුතධම්මස්ස පස්සතො”තිආදීසු (උදා· 11) විස‍්සුතධම‍්මස‍්සාති අත්‍ථො. “අවස‍්සුතා අවස‍්සුතස‍්සා”තිආදීසු (පාචි· 657) කිලෙසෙන කිලින‍්නා කිලින‍්නස‍්සාති අත්‍ථො. “තුම්හෙහි පුඤ්ඤං පසුතං අනප‍්පක”න‍්තිආදීසු (ඛු· පා· 7.12) උපචිතන‍්ති අත්‍ථො. “යෙ ඣානප‍්පසුතා ධීරා”තිආදීසු (ධ· ප· 181) ඣානානුයුත‍්තාති අත්‍ථො. “දිට්ඨං සුතං මුත”න‍්තිආදීසු (ම· නි· 1.241) සොතවිඤ‍්ඤෙය්‍යන‍්ති අත්‍ථො. “සුතධරො සුතසන‍්නිචයො”තිආදීසු (ම· නි· 1.339) සොතද‍්වාරානුසාරවිඤ‍්ඤාතධරොති අත්‍ථො. ඉධ පනස‍්ස “සොතද‍්වාරානුසාරෙන උපධාරිත”න‍්ති වා “උපධාරණ”න‍්ති වා අත්‍ථො. මෙ-සද‍්දස‍්ස හි මයාති අත්‍ථෙ සති “එවං මයා සුතං සොතද‍්වාරානුසාරෙන උපධාරිත”න‍්ති යුජ‍්ජති. මමාති අත්‍ථෙ සති “එවං මම සුතං සොතද‍්වාරානුසාරෙන උපධාරණ”න‍්ති යුජ‍්ජති.
එහි සෙනාය පසුතො යන තැන්හි යන්නේය යන අර්ථයි. සුතධම්මස්ස පස්සතො ආදී තැන්හි ප්‍රකට ධර්මය යන අර්ථයි. අවස්සුතාවස්සුතස්ස කෙලෙසුන්ගෙන් කිලිටි වූ යන අර්ථ ඇත්තේය. තුම්හෙහි පුඤ්ඤං පසුතං ආදී තැන්හි රැස්කරන ලද යන අර්ථ ඇත. ‘යෙඣානපසුතා ධීරා’ ආදී තැන්හි ධ්‍යානයන්හි යෙදුනෝය යන අර්ථ ඇත. ‘දිට්ඨං සුතං මුතං’ යන තැන්හි අසන ලදි යන අර්ථ ඇත.
එවමෙතෙසු තීසු පදෙසු යස‍්මා සුතසද‍්දසන‍්නිධානෙ පයුත‍්තෙන එවංසද‍්දෙන සවනකිරියාජොතකෙන භවිතබ‍්බං, තස‍්මා එවන‍්ති සොතවිඤ‍්ඤාණසම‍්පටිච‍්ඡනාදිසොතද‍්වාරිකවිඤ‍්ඤාණානන‍්තරං උප‍්පන‍්නමනොද‍්වාරිකවිඤ‍්ඤාණකිච‍්චනිදස‍්සනං. මෙති වුත‍්තවිඤ‍්ඤාණසමඞ‍්ගීපුග‍්ගලනිදස‍්සනං. සබ‍්බානි හි වාක්‍යානි එවකාරත්‍ථසහිතානියෙව අවධාරණඵලත‍්තා තෙසං. සුතන‍්ති අස‍්සවනභාවප‍්පටික‍්ඛෙපතො අනූනානධිකාවිපරීතග‍්ගහණනිදස‍්සනං. යථා හි සුතං සුතමෙවාති වත‍්තබ‍්බතං අරහති තථා තං සම්මා සුතං අනූනග‍්ගහණං අනධිකග‍්ගහණං අවිපරීතග‍්ගහණඤ‍්ච හොතීති. අථ වා සද‍්දන‍්තරත්‍ථාපොහනවසෙන සද‍්දො අත්‍ථං වදතීති එතස‍්මිං පක‍්ඛෙ යස‍්මා සුතන‍්ති එතස්ස අසුතං න හොතීති අයමත්‍ථො වුත්තො, තස‍්මා සුතන‍්ති අස‍්සවනභාවප‍්පටික‍්ඛෙපතො අනූනානධිකාවිපරීතග‍්ගහණනිදස‍්සනං. ඉදං වුත්තං හොති – එවං මෙ සුතං, න මයා ඉදං දිට්ඨං, න සයම‍්භූඤාණෙන සච‍්ඡිකතං, න අඤ‍්ඤථා වා උපලද‍්ධං. අපි ච සුතංව, තඤ‍්ච ඛො සම‍්මදෙවාති. අවධාරණත්‍ථෙ වා එවංසද‍්දෙ අයමත්‍ථයොජනා, තදපෙක‍්ඛස‍්ස සුතසද‍්දස‍්ස නියමත්‍ථො සම‍්භවතීති තදපෙක‍්ඛස‍්ස සුතසද‍්දස‍්ස අස‍්සවනභාවප‍්පටික‍්ඛෙපො අනූනානධිකාවිපරීතග‍්ගහණනිදස‍්සනතා ච වෙදිතබ‍්බා. ඉති සවනහෙතුසවනවිසෙසවසෙනපි සුතසද‍්දස‍්ස අත්‍ථයොජනා කතාති දට‍්ඨබ‍්බං.
තථා එවන‍්ති තස‍්සා සොතද‍්වාරානුසාරෙන පවත‍්තාය විඤ‍්ඤාණවීථියා නානත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනග‍්ගහණතො නානප‍්පකාරෙන ආරම‍්මණෙ පවත‍්තිභාවප‍්පකාසනං ආකාරත්‍ථො එවංසද‍්දොති කරිත්‍වා. මෙති අත‍්තප‍්පකාසනං. සුතන‍්ති ධම‍්මප‍්පකාසනං යථාවුත‍්තාය විඤ‍්ඤාණවීථියා පරියත‍්තිධම‍්මාරම‍්මණත‍්තා. අයඤ‍්හෙත්‍ථ සඞ‍්ඛෙපො – නානප‍්පකාරෙන ආරම‍්මණෙ පවත‍්තාය විඤ‍්ඤාණවීථියා කරණභූතාය මයා න අඤ‍්ඤං කතං, ඉදං පන කතං, අයං ධම‍්මො සුතොති.
තථා එවන‍්ති නිදස‍්සිතබ‍්බප‍්පකාසනං නිදස‍්සනත්‍ථො එවංසද‍්දොති කත්‍වා නිදස‍්සෙතබ‍්බස‍්ස නිද‍්දිසිතබ‍්බභාවතො. තස‍්මා එවංසද‍්දෙන සකලම‍්පි සුත‍්තං පච‍්චාමට‍්ඨන‍්ති වෙදිතබ‍්බං. මෙති පුග‍්ගලප‍්පකාසනං. සුතන‍්ති පුග‍්ගලකිච‍්චප‍්පකාසනං. සුතසද‍්දෙන හි ලබ‍්භමානා සවනකිරියා සවනවිඤ‍්ඤාණප‍්පබන්‍ධප‍්පටිබද‍්ධා, තත්‍ථ ච පුග‍්ගලවොහාරො, න ච පුග‍්ගලවොහාරරහිතෙ ධම‍්මප‍්පබන්‍ධෙ සවනකිරියා ලබ‍්භති. තස‍්සායං සඞ‍්ඛෙපත්‍ථො – යං සුත‍්තං නිද‍්දිසිස‍්සාමි, තං මයා එවං සුතන‍්ති.
තථා එවන‍්ති යස‍්ස චිත‍්තසන‍්තානස‍්ස නානාරම‍්මණප‍්පවත‍්තියා නානත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනග‍්ගහණං හොති, තස්ස නානාකාරනිද‍්දෙසො ආකාරත්‍ථො එව එවංසද‍්දොති කත්‍වා. එවන‍්ති හි අයමාකාරපඤ‍්ඤත‍්ති ධම‍්මානං තං තං පවත‍්තිආකාරං උපාදාය පඤ‍්ඤපෙතබ‍්බසභාවත‍්තා. මෙති කත‍්තුනිද‍්දෙසො. සුතන‍්ති විසයනිද‍්දෙසො, සොතබ‍්බො හි ධම‍්මො සවනකිරියාකත‍්තුපුග‍්ගලස‍්ස සවනකිරියාවසෙන පවත‍්තිට‍්ඨානං හොති. එත‍්තාවතා නානප‍්පකාරෙන පවත‍්තෙන චිත‍්තසන‍්තානෙන තංසමඞ‍්ගිනො කත‍්තු විසයෙ ගහණසන‍්නිට‍්ඨානං දස‍්සිතං හොති.
අථ වා එවන‍්ති පුග‍්ගලකිච‍්චනිද‍්දෙසො, සුතානඤ‍්හි ධම‍්මානං ගහිතාකාරස‍්ස නිදස‍්සනස‍්ස අවධාරණස‍්ස වා පකාසනසභාවෙන එවංසද‍්දෙන තදාකාරාදිධාරණස‍්ස පුග‍්ගලවොහාරුපාදානධම‍්මබ්‍යාපාරභාවතො පුග‍්ගලකිච‍්චංනාම නිද‍්දිට‍්ඨං හොතීති. සුතන‍්ති විඤ‍්ඤාණකිච‍්චනිද‍්දෙසො, පුග‍්ගලවාදිනොපි හි සවනකිරියා විඤ‍්ඤාණනිරපෙක‍්ඛා න හොතීති. මෙති උභයකිච‍්චයුත‍්තපුග‍්ගලනිද‍්දෙසො. මෙති හි සද‍්දප‍්පවත‍්ති එකන‍්තෙනෙව සත‍්තවිසෙසවිසයා විඤ‍්ඤාණකිච‍්චඤ‍්ච තත්‍ථෙව සමොදහිතබ‍්බන‍්ති. අයං පනෙත්‍ථ සඞ‍්ඛෙපො – මයා සවනකිච‍්චවිඤ‍්ඤාණසමඞ‍්ගිනා පුග‍්ගලෙන විඤ‍්ඤාණවසෙන ලද‍්ධසවනකිච‍්චවොහාරෙන සුතන‍්ති.
තථා එවන‍්ති ච මෙති ච සච‍්චිකට‍්ඨපරමත්‍ථවසෙන අවිජ‍්ජමානපඤ‍්ඤත‍්ති. සබ‍්බස‍්ස හි සද‍්දාධිගමනීයස‍්ස අත්‍ථස‍්ස පඤ‍්ඤත‍්තිමුඛෙනෙව පටිපජ‍්ජිතබ‍්බත‍්තා සබ‍්බපඤ‍්ඤත‍්තීනඤ‍්ච විජ‍්ජමානාදීසු ඡසු පඤ‍්ඤත‍්තීසු අවරොධො, තස‍්මා යො මායාමරීචිආදයො විය අභූතත්‍ථො අනුස‍්සවාදීහි ගහෙතබ‍්බො විය අනුත‍්තමත්‍ථොපි න හොති. සො රූපසද‍්දාදිකො රුප‍්පනානුභවනාදිකො ච පරමත්‍ථසභාවො සච‍්චිකට‍්ඨපරමත්‍ථවසෙන විජ‍්ජති. යො පන එවන‍්ති ච මෙති ච වුච‍්චමානො ආකාරත්‍ථො, සො අපරමත්‍ථසභාවො සච‍්චිකට‍්ඨපරමත්‍ථවසෙන අනුපලබ‍්භමානො අවිජ‍්ජමානපඤ‍්ඤත‍්ති නාම. තස‍්මා කිඤ‍්හෙත්‍ථ තං පරමත්‍ථතො අත්‍ථි, යං එවන‍්ති වා මෙති වා නිද‍්දෙසං ලභෙථ? සුතන‍්ති විජ‍්ජමානපඤ‍්ඤත‍්ති, යඤ‍්හි තං එත්‍ථ සොතෙන උපලද‍්ධං, තං පරමත්‍ථතො විජ‍්ජමානන‍්ති.
තථා එවන‍්ති සොතපථමාගතෙ ධම්මෙ උපාදාය තෙසං උපධාරිතාකාරාදීනං පච‍්චාමසනවසෙන. මෙති සසන‍්තතිපරියාපන‍්නෙ ඛන්‍ධෙ කරණාදිවිසෙසවිසිට‍්ඨෙ උපාදාය වත‍්තබ‍්බතො උපාදාපඤ‍්ඤත‍්ති. සුතන‍්ති දිට‍්ඨාදීනි උපනිධාය වත‍්තබ‍්බතො උපනිධාපඤ‍්ඤත‍්ති. දිට‍්ඨාදිසභාවරහිතෙ සද‍්දායතනෙ පවත‍්තමානොපි සුතවොහාරො දුතියං තතියන‍්තිආදිකො විය පඨමාදීනි, දිට‍්ඨමුතවිඤ‍්ඤාතෙ අපෙක‍්ඛිත්‍වා සුතන‍්ති විඤ‍්ඤෙය්‍යත‍්තා දිට‍්ඨාදීනි උපනිධාය වත‍්තබ‍්බො හොති. අසුතං න හොතීති හි සුතන‍්ති පකාසිතොයමත්‍ථොති.
එත්‍ථ ච එවන‍්තිවචනෙන අසම‍්මොහං දීපෙති. පටිවිද‍්ධා හි අත‍්තනා සුතස‍්ස පකාරවිසෙසා එවන‍්ති ඉධ ආයස‍්මතා ආනන්‍දෙන පච‍්චාමට‍්ඨා, තෙනස‍්ස අසම‍්මොහො දීපිතො හොති. න හි සම‍්මූළ‍්හො නානප‍්පකාරපටිවෙධසමත්‍ථො හොති, පච‍්චයාකාරවසෙන නානප‍්පකාරා දුප‍්පටිවිද‍්ධා ච සුත‍්තන‍්තාති දීපිතන‍්ති. සුතන‍්තිවචනෙන සුතස‍්ස අසම‍්මොසං දීපෙති, සුතාකාරස‍්ස යාථාවතො දස‍්සියමානත‍්තා. යස‍්ස හි සුතං සම‍්මුට‍්ඨං හොති, න සො කාලන‍්තරෙ මයා සුතන‍්ති පටිජානාති. ඉච‍්චස‍්ස අසම‍්මොහෙන පඤ‍්ඤාසිද‍්ධි, සම‍්මොහාභාවෙන පඤ‍්ඤාය එව වා සවනකාලසම‍්භූතාය තදුත‍්තරිකාලපඤ‍්ඤාසිද‍්ධි, තථා අසම‍්මොසෙන සතිසිද‍්ධි. තත්‍ථ පඤ‍්ඤාපුබ‍්බඞ‍්ගමාය සතියා බ්‍යඤ‍්ජනාවධාරණසමත්‍ථතා. බ්‍යඤ‍්ජනානඤ‍්හි පටිවිජ‍්ඣිතබ‍්බො ආකාරො නාතිගම‍්භීරො, යථාසුතං ධාරණමෙව තත්‍ථ කරණීයන‍්ති සතියා බ්‍යාපාරො අධිකො, පඤ‍්ඤා තත්‍ථ ගුණීභූතා හොති පඤ‍්ඤාය පුබ‍්බඞ‍්ගමාති කත්‍වා. සතිපුබ‍්බඞ‍්ගමාය පඤ‍්ඤාය අත්‍ථප‍්පටිවෙධසමත්‍ථතා. අත්‍ථස‍්ස හි පටිවිජ‍්ඣිතබ‍්බො ආකාරො ගම‍්භීරොති පඤ‍්ඤාය බ්‍යාපාරො අධිකො, සති තත්‍ථ ගුණීභූතායෙවාති සතියා පුබ‍්බඞ‍්ගමායාති කත්‍වා. තදුභයසමත්‍ථතායොගෙන අත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනසම‍්පන‍්නස‍්ස ධම‍්මකොසස‍්ස අනුපාලනසමත්‍ථතාය ධම‍්මභණ‍්ඩාගාරිකත‍්තසිද‍්ධි.
අපරො නයො – එවන‍්තිවචනෙන යොනිසොමනසිකාරං දීපෙති, තෙන ච වුච‍්චමානානං ආකාරනිදස‍්සනාවධාරණත්‍ථානං උපරි වක‍්ඛමානානං නානප‍්පකාරප‍්පටිවෙධජොතකානං අවිපරීතසිද‍්ධි ධම‍්මවිසයත‍්තා. න හි අයොනිසො මනසිකරොතො නානප‍්පකාරප‍්පටිවෙධො සම‍්භවති. සුතන‍්තිවචනෙන අවික‍්ඛෙපං දීපෙති, “පඨමබොධිසුත‍්තං කත්‍ථ භාසිත”න‍්තිආදිපුච‍්ඡාවසෙන පකරණපත‍්තස‍්ස වක‍්ඛමානස‍්ස සුත‍්තස‍්ස සවනං සමාධානමන‍්තරෙන න සම‍්භවති වික‍්ඛිත‍්තචිත‍්තස‍්ස සවනාභාවතො. තථා හි වික‍්ඛිත‍්තචිත‍්තො පුග‍්ගලො සබ‍්බසම‍්පත‍්තියා වුච‍්චමානොපි “න මයා සුතං, පුන භණථා”ති භණති. යොනිසොමනසිකාරෙන චෙත්‍ථ අත‍්තසම‍්මාපණිධිං පුබ‍්බෙ ච කතපුඤ‍්ඤතං සාධෙති සම්මා අප‍්පණිහිතත‍්තස‍්ස පුබ‍්බෙ අකතපුඤ‍්ඤස‍්ස වා තදභාවතො. අවික‍්ඛෙපෙන සද‍්ධම‍්මස‍්සවනං සප‍්පුරිසූපනිස‍්සයඤ‍්ච සාධෙති අස‍්සුතවතො සප‍්පුරිසූපනිස‍්සයවිරහිතස‍්ස ච තදභාවතො. න හි වික‍්ඛිත‍්තො සොතුං සක‍්කොති, න ච සප‍්පුරිසෙ අනුපනිස‍්සයමානස‍්ස සවනං අත්‍ථීති.
අපරො නයො – “යස‍්ස චිත‍්තසන‍්තානස‍්ස නානප‍්පකාරප‍්පවත‍්තියා නානත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනග‍්ගහණං හොති, තස්ස නානාකාරනිද‍්දෙසො”ති වුත්තං. යස‍්මා ච සො භගවතො වචනස‍්ස අත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනප‍්පභෙදපරිච‍්ඡෙදවසෙන සකලසාසනසම‍්පත‍්තිඔගාහනෙන නිරවසෙසං පරහිතපාරිපූරීකරණභූතො එවං භද‍්දකො ආකාරො න සම්මා අප‍්පණිහිතත‍්තස‍්ස පුබ‍්බෙ අකතපුඤ‍්ඤස‍්ස වා හොති. තස‍්මා එවන‍්ති ඉමිනා භද‍්දකෙන ආකාරෙන පච‍්ඡිමචක‍්කද‍්වයසම‍්පත‍්තිමත‍්තනො දීපෙති, සුතන‍්ති සවනයොගෙන පුරිමචක‍්කද‍්වයසම‍්පත‍්තිං. න හි අප‍්පතිරූපෙ දෙසෙ වසතො සප‍්පුරිසූපනිස‍්සයවිරහිතස‍්ස ච සවනං අත්‍ථි. ඉච‍්චස‍්ස පච‍්ඡිමචක‍්කද‍්වයසිද‍්ධියා ආසයසුද‍්ධි සිද‍්ධා හොති. සම්මා පණිහිතචිත‍්තො පුබ‍්බෙ ච කතපුඤ‍්ඤො විසුද‍්ධාසයො හොති තදසුද‍්ධිහෙතූනං කිලෙසානං දූරීභාවතො. තථා හි වුත්තං “සම්මා පණිහිතං චිත්තං, සෙය්‍යසො නං තතො කරෙ”ති (ධ· ප· 43) “කතපුඤ‍්ඤොසි ත්‍වං, ආනන්ද, පධානමනුයුඤ‍්ජ, ඛිප‍්පං හොහිසි අනාසවො”ති (දී· නි· 2.207) ච. පුරිමචක‍්කද‍්වයසිද‍්ධියා පයොගසුද‍්ධි. පතිරූපදෙසවාසෙන හි සප‍්පුරිසූපනිස‍්සයෙන ච සාධූනං දිට‍්ඨානුගතිආපජ‍්ජනෙන පරිසුද‍්ධප‍්පයොගො හොති. තාය ච ආසයසුද‍්ධියා අධිගමබ්‍යත‍්තිසිද‍්ධි, පුබ‍්බෙයෙව තණ‍්හාදිට‍්ඨිසංකිලෙසානං විසොධිතත‍්තා පයොගසුද‍්ධියා ආගමබ්‍යත‍්තිසිද‍්ධි. සුපරිසුද‍්ධකායවචීපයොගො හි විප‍්පටිසාරාභාවතො අවික‍්ඛිත‍්තචිත‍්තො පරියත‍්තියං විසාරදො හොති. ඉති පයොගාසයසුද‍්ධස‍්ස ආගමාධිගමසම‍්පන‍්නස‍්ස වචනං අරුණුග‍්ගමනං විය සූරියස‍්ස උදයතො යොනිසොමනසිකාරො විය ච කුසලකම‍්මස‍්ස අරහති භගවතො වචනස‍්ස පුබ‍්බඞ‍්ගමං භවිතුන‍්ති ඨානෙ නිදානං ඨපෙන‍්තො එවං මෙ සුතන‍්තිආදිමාහ.
අපරො නයො – එවන‍්ති ඉමිනා පුබ‍්බෙ වුත‍්තනයෙනෙව නානප‍්පකාරප‍්පටිවෙධදීපකෙන වචනෙන අත‍්තනො අත්‍ථපටිභානපටිසම‍්භිදාසම‍්පත‍්තිසබ‍්භාවං දීපෙති. සුතන‍්ති ඉමිනා එවංසද‍්දසන‍්නිධානතො වක‍්ඛමානාපෙක‍්ඛාය වා සොතබ‍්බභෙදප‍්පටිවෙධදීපකෙන ධම‍්මනිරුත‍්තිපටිසම‍්භිදාසම‍්පත‍්තිසබ‍්භාවං දීපෙති. එවන‍්ති ච ඉදං වුත‍්තනයෙනෙව යොනිසොමනසිකාරදීපකවචනං භාසමානො “එතෙ ධම්මා මයා මනසානුපෙක‍්ඛිතා දිට‍්ඨියා සුප‍්පටිවිද‍්ධා”ති දීපෙති. පරියත‍්තිධම‍්මො හි “ඉධ සීලං කථිතං, ඉධ සමාධි, ඉධ පඤ‍්ඤා, එත‍්තකා එත්‍ථ අනුසන්‍ධියො”තිආදිනා නයෙන මනසා අනුපෙක‍්ඛිතො අනුස‍්සවාකාරපරිවිතක‍්කසහිතාය ධම‍්මනිජ‍්ඣානක‍්ඛන‍්තිභූතාය ඤාතපරිඤ‍්ඤාසඞ‍්ඛාතාය වා දිට‍්ඨියා තත්‍ථ තත්‍ථ වුත‍්තරූපාරූපධම‍්මෙ “ඉති රූපං, එත‍්තකං රූප”න‍්තිආදිනා නයෙන සුට‍්ඨු වවත්‍ථපෙත්‍වා පටිවිද‍්ධො අත‍්තනො ච පරෙසඤ‍්ච හිතසුඛාවහො හොතීති. සුතන‍්ති ඉදං සවනයොගදීපකවචනං භාසමානො “බහූ මයා ධම්මා සුතා ධාතා වචසා පරිචිතා”ති දීපෙති. සොතාවධානප‍්පටිබද‍්ධා හි පරියත‍්තිධම‍්මස‍්ස සවනධාරණපරිචයා. තදුභයෙනපි ධම‍්මස‍්ස ස‍්වාක‍්ඛාතභාවෙන, අත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනපාරිපූරිං දීපෙන‍්තො සවනෙ ආදරං ජනෙති. අත්‍ථබ්‍යඤ‍්ජනපරිපුණ‍්ණඤ‍්හි ධම්මං ආදරෙන අස‍්සුණන‍්තො මහතා හිතා පරිබාහිරො හොතීති ආදරං ජනෙත්‍වා සක‍්කච‍්චං ධම‍්මො සොතබ‍්බො.
“එවං මෙ සුත”න‍්ති ඉමිනා පන සකලෙන වචනෙන ආයස‍්මා ආනන්‍දො තථාගතප‍්පවෙදිතං ධම්මං අත‍්තනො අදහන‍්තො අසප‍්පුරිසභූමිං අතික‍්කමති, සාවකත‍්තං පටිජානන‍්තො සප‍්පුරිසභූමිං ඔක‍්කමති. තථා අසද‍්ධම‍්මා චිත්තං වුට‍්ඨාපෙති, සද‍්ධම‍්මෙ චිත්තං පතිට‍්ඨාපෙති. “කෙවලං සුතමෙවෙතං මයා, තස‍්සෙව පන භගවතො වචන”න‍්ති දීපෙන‍්තො අත‍්තානං පරිමොචෙති, සත්‍ථාරං අපදිසති, ජිනවචනං අප‍්පෙති, ධම‍්මනෙත‍්තිං පතිට‍්ඨාපෙති.
‘එවං මෙ සුතං’ යන සියලු වචනයෙන් ආයුෂ්මත් ආනන්ද ස්ථවිර තෙමේ බුදුන් වදාළ ධර්මය තමා විසින් අදහමින් අසත්පුරුෂ භූමිය ඉක්මවයි. ශ්‍රාවක බව ප්‍රකාශ කරමින් සත්පුරුෂ භූමියට බැස ගනියි. එසේම අසද් ධර්මයෙන් සිත නගා සිටුවයි. සද්ධර්මයෙහි සිත පිහිටුවා ගනියි. හුදෙක් මා විසින් අසන ලද්දේ ඒ බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් දේශනා කරන ලද වචනය යි තමා නිදහස් වෙයි. බුදුරජාණන් වහන්සේ සාක්‍ෂ්‍යකොට ගනියි. බුද්ධ වචනය සිත තුල තැන්පත් කර ගනියි.
අපිච “එවං මෙ සුත”න‍්ති අත‍්තනා උප‍්පාදිතභාවං අප‍්පටිජානන‍්තො පුරිමස‍්සවනං විවරන‍්තො “සම‍්මුඛා පටිග‍්ගහිතමිදං මයා තස්ස භගවතො චතුවෙසාරජ‍්ජවිසාරදස‍්ස දසබලධරස‍්ස ආසභට‍්ඨානට‍්ඨායිනො සීහනාදනාදිනො සබ‍්බසත‍්තුත‍්තමස‍්ස ධම‍්මිස‍්සරස‍්ස ධම‍්මරාජස‍්ස ධම‍්මාධිපතිනො ධම‍්මදීපස‍්ස ධම‍්මසරණස‍්ස සද‍්ධම‍්මවරචක‍්කවත‍්තිනො සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධස‍්ස, න එත්‍ථ අත්‍ථෙ වා ධම්මෙ වා පදෙ වා බ්‍යඤ‍්ජනෙ වා කඞ‍්ඛා වා විමති වා කත‍්තබ‍්බා”ති සබ‍්බදෙවමනුස‍්සානං ඉමස්මිං ධම්මෙ අස‍්සද‍්ධියං විනාසෙති, සද‍්ධාසම‍්පදං උප‍්පාදෙති. තෙනෙතං වුච‍්චති –
මා විසින් ඒ භගවත් චතුර්වෛශාරද්‍ය විශාරද, දසබලධර, ශ්‍රේෂ්ඨභාවයට පත්, සිංහනාද පවත්වන, සියලු සත්ත්වයන්ට උත්තම, ධර්මේශ්වර, ධර්මරාජ, ධර්මාධිපති, සද්ධර්මචරචක්‍රවර්ති සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්මයෙහි සැකයක්, විමතියක්, නො කළ යුතුයි. මේ ධර්මයෙහි සියලු දෙවි මිනිසුන්ගේ අශ්‍රද්ධාව නැති කරයි. ශ්‍රද්ධාව උපදවයි. එහෙයින් කියන ලදි -
“විනාසයති අස්සද්ධං, සද්ධං වඩ‍්ඪෙති සාසනෙ; එවං මෙ සුතමිච‍්චෙවං, වදං ගොතමසාවකො”ති.
විනාසයති අස්සද්ධං සද්ධං වඩ්ඩෙති සාසනෙ එවම්මෙසුතමිච්චෙවං වදං ගොතමසාවකො
එකන‍්ති ගණනපරිච‍්ඡෙදනිද‍්දෙසො. අයඤ‍්හි එකසද‍්දො අඤ‍්ඤසෙට‍්ඨාසහායසඞ‍්ඛ්‍යාදීසු දිස‍්සති. තථා හි අයං “සස්සතො අත‍්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤන්ති ඉත්‍ථෙකෙ අභිවදන‍්තී”තිආදීසු (ම· නි· 3.27; උදා· 55) අඤ‍්ඤෙ දිස‍්සති. “චෙතසො එකොදිභාව”න‍්තිආදීසු (පාරා· 11; දී· නි· 1.228) සෙට‍්ඨෙ. “එකො වූපකට‍්ඨො”තිආදීසු (චූළව· 445; දී· නි· 1.405) අසහායෙ. “එකොව ඛො, භික්ඛවෙ, ඛණො ච සමයො ච බ්‍රහ‍්මචරියවාසායා”තිආදීසු (අ· නි· 8.29) සඞ‍්ඛ්‍යායං, ඉධාපි සඞ‍්ඛ්‍යායමෙව දට‍්ඨබ‍්බො. තෙන වුත්තං – “එකන‍්ති ගණනපරිච‍්ඡෙදනිද‍්දෙසො”ති.
‘එකං’ සංඛ්‍යාව ප්‍රකාශ කිරීමයි. මේ එක ශබ්දය අන්‍යාර්ථ, මිශ්‍රාර්ථ, සහය සංඛ්‍යා ආදී අර්ථයන් යෙදේ. සස්සතො අත්තාච ලොකොච ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤන්ති ඉච්චෙකෙ අභිවදන්ති ආදි තන්හි අන්‍යාර්ථයෙහිද, ‘චෙතසො එකොදිභාවං’ මෙතැන්හි මිශ්‍රාර්ථයෙහි ද, ‘එකොවූපකට්ඨො’ මෙතැන්හි අසහාය අර්ථයෙහිද ‘එකො ච ඛො භික්ඛවෙ ඛණොච සමයොච බ්‍රහ්මචරියවාසාය’ යන තැන්හි සංඛ්‍යාර්ථයෙහිද යෙදේ.
සමයන‍්ති පරිච‍්ඡින‍්නනිද‍්දෙසො. එකං සමයන‍්ති අනියමිතපරිදීපනං. තත්‍ථ සමයසද‍්දො –
‘එකං සමයං’ එහි සමය ශබ්දය අවිනිශ්චිතාර්ථය හා අනියම් අවස්ථාවක් ප්‍රකාශ කරයි.
“සමවායෙ ඛණෙ කාලෙ, සමූහෙ හෙතුදිට‍්ඨිසු; පටිලාභෙ පහානෙ ච, පටිවෙධෙ ච දිස‍්සති”.
එසේම එක්වීමෙහි, අවස්ථාවෙහි කාලයෙහි, සමූහයෙහි, හේතුවෙහි, දෘෂ්ටියෙහි, ප්‍රතිලාභයෙහි, ප්‍රහාණ කිරීමෙහි හා අවබෝධ කිරීමෙහි යෙදේ.
තථා හිස‍්ස “අප්පෙව නාම ස්වෙපි උපසඞ‍්කමෙය්‍යාම කාලඤ්ච සමයඤ්ච උපාදායා”ති එවමාදීසු (දී· නි· 1.447) සමවායො අත්‍ථො, යුත‍්තකාලඤ‍්ච පච‍්චයසාමග‍්ගිඤ‍්ච ලභිත්‍වාති හි අධිප‍්පායො, තස‍්මා පච‍්චයසමවායොති වෙදිතබ‍්බො . “එකොව ඛො, භික්ඛවෙ, ඛණො ච සමයො ච බ්‍රහ‍්මචරියවාසායා”තිආදීසු (අ· නි· 8.29) ඛණො, ඔකාසොති අත්‍ථො. තථාගතුප‍්පාදාදිකො හි මග‍්ගබ්‍රහ‍්මචරියස‍්ස ඔකාසො තප‍්පච‍්චයප‍්පටිලාභහෙතුත‍්තා, ඛණො එව ච සමයො, යො ඛණොති ච සමයොති ච වුච‍්චති, සො එකො යෙවාති හි අත්‍ථො. “උණ්හසමයො පරිළාහසමයො”තිආදීසු (පාචි· 358) කාලො. “මහාසමයො පවනස‍්මි”න‍්තිආදීසු (දී· නි· 2.332) සමූහො. මහාසමයොති හි භික‍්ඛූනං දෙවතානඤ‍්ච මහාසන‍්නිපාතොති අත්‍ථො. “සමයොපි ඛො තෙ, භද්දාලි, අප්පටිවිද්ධො අහොසි, භගවා ඛො සාවත්‍ථියං විහරති, භගවාපි මං ජානිස්සති ‘භද්දාලි නාම භික්ඛු සත්‍ථුසාසනෙ සික්ඛාය න පරිපූරකාරී’ති, අයම්පි ඛො තෙ, භද්දාලි, සමයො අප්පටිවිද්ධො අහොසී”තිආදීසු (ම· නි· 2.135) හෙතු. සික‍්ඛාපදස‍්ස කාරණඤ‍්හි ඉධ සමයොති අධිප‍්පෙතං. “තෙන ඛො පන සමයෙන උග‍්ගාහමානො පරිබ්බාජකො සමණමුණ‍්ඩිකාපුත‍්තො සමයප්පවාදකෙ තින්‍දුකාචීරෙ එකසාලකෙ මල්ලිකාය ආරාමෙ පටිවසතී”තිආදීසු (ම· නි· 2.260) දිට‍්ඨි. තත්‍ථ හි නිසින‍්නා තිත්‍ථියා අත‍්තනො අත‍්තනො දිට‍්ඨිසඞ‍්ඛාතං සමයං පවදන‍්තීති සො පරිබ‍්බාජකාරාමො “සමයප‍්පවාදකො”ති වුච‍්චති.
එහෙයින් මේ ශබ්දයාගේ ‘අප්පෙව නාම ස්වෙපි උපසංක මෙය්‍යාම කාලඤ්ච සමයඤ්ච උපාදායා’ යන මේ ආදියෙහි සමවාය හෙවත් රැස්වීම් අර්ථයෙහි යෙදේ. ‘එකොච ඛො භික්ඛවෙ ඛණො ච සමයො ච බ්‍රහ්මචරියවාසාය’ යනාදියෙහි ක්‍ෂණය හෙවත් අවස්ථාව යන අර්ථයද ‘උණ්හසමයො පරිළාහසමයො’ යනාදියෙහි කාලය ද, ‘මහාසමයො පවනස්මිං’ යනාදියෙහි සමූහ අර්ථය ද, ‘සමයොපි ඛො තෙ භද්දාලි අප්පටිවිද්ධො අහොසි භගවා ඛො සාවත්‍ථියං විහරති, භගවාපි මං ජානිස්සති භද්දාලි නාම භික්ඛු සත්‍ථුසාසනෙ සික්ඛාය න පරිපූරකාරීති අයම්පි ඛො තෙ භද්දාලි සමයො අප්පටිවිද්ධො අහොසි’ යනාදියෙහි හේතුව යන අර්ථයද ‘තෙන ඛො සමයෙන උග්ගාහමාතො පරිබ්බාජකො සමණමණ්ඩිකා පුත්තො සමයප්පවාදකෙ තින්‍දුකාවීරෙ එකසාලකෙ මල්ලිකාය ආරාමෙ පටිවසති’ යනාදියෙහි දෘෂ්ටිය යන අර්ථයද ප්‍රකාශ කරයි. එහි වසන්නා වූ තීර්ථකයන් තම තමන්ගේ දෘෂ්ටි සංඛ්‍යාත ධර්මය ප්‍රකාශ කරන බැවින් ඒ පරිව්‍රාජකාරාමය සමයප්පවාදකය යි කියනු ලැබේ.
“දිට‍්ඨෙ ධම්මෙ ච යො අත්‍ථො, යො චත්‍ථො සම්පරායිකො; අත්‍ථාභිසමයා ධීරො, පණ්ඩිතොති පවුච‍්චතී”ති. (සං· නි· 1.129) –
දිට්ඨෙව ධම්මෙ යො අත්‍ථො, යො වත්‍ථො සම්පරායිකො අත්‍ථාභිසමයා ධීරො, පණ්ඩිතොති පවුච්චති
ආදීසු පටිලාභො. අත්‍ථාභිසමයාති හි අත්‍ථස‍්ස අධිගමාති අත්‍ථො. “සම්මා මානාභිසමයා අන‍්තමකාසි දුක‍්ඛස‍්සා”තිආදීසු (ම· නි· 1.28) පහානං. අධිකරණං සමයං වූපසමනං අපගමොති අභිසමයො පහානං. “දුක්ඛස්ස පීළනට්ඨො සඞ‍්ඛතට‍්ඨො සන්තාපට්ඨො විපරිණාමට‍්ඨො අභිසමයට්ඨො”තිආදීසු (පටි· ම· 2.8) පටිවෙධො . පටිවෙධොති හි අභිසමෙතබ‍්බතො අභිසමයො, අභිසමයොව අත්‍ථො අභිසමයට‍්ඨොති පීළනාදීනි අභිසමෙතබ‍්බභාවෙන එකීභාවං උපනෙත්‍වා වුත‍්තානි, අභිසමයස‍්ස වා පටිවෙධස‍්ස විසයභූතො අත්‍ථො අභිසමයට‍්ඨොති තානෙව තථා එකන‍්තෙන වුත‍්තානි. තත්‍ථ පීළනං දුක‍්ඛසච‍්චස‍්ස තංසමඞ‍්ගිනො හිංසනං අවිප‍්ඵාරිකතාකරණං. සන‍්තාපො දුක‍්ඛදුක‍්ඛතාදිවසෙන සන‍්තප‍්පනං පරිදහනං.
යනාදිය ප්‍රතිලාභයෙහි එයි. සම්මා මානාභිසමයා ‘අත්තමකාසි, දුක්ඛස්ස’ යනාදියෙහි ප්‍රහාණය යන අර්ථ ද ‘දුක්ඛස්ස පීළනට්ඨො සංඛතට්ඨො සන්තාපට්ඨො විපරිනාමට්ඨො අභිසමයට්ඨො’ ආදි තන්හි ප්‍රතිවෙධ අර්ථය ද ප්‍රකාශ කරයි.
එත්‍ථ ච සහකාරීකාරණසන‍්නිජ‍්ඣං සමෙති සමවෙතීති සමවායො සමයො. සමෙති සමාගච‍්ඡති එත්‍ථ මග‍්ගබ්‍රහ‍්මචරියං තදාධාරපුග‍්ගලෙහීති ඛණො සමයො. සමෙති එත්‍ථ එතෙන වා සංගච‍්ඡති සත‍්තො සභාවධම‍්මො වා උප‍්පාදාදීහි සහජාතාදීහි වාති කාලො සමයො. ධම‍්මප‍්පවත‍්තිමත‍්තතාය අත්‍ථතො අභූතොපි හි කාලො ධම‍්මප‍්පවත‍්තියා අධිකරණං කරණං විය ච කප‍්පනාමත‍්තසිද‍්ධෙනානුරූපෙන වොහරීයතීති. සමං, සහ වා අවයවානං අයනං පවත‍්ති අවට‍්ඨානන‍්ති සමූහො සමයො යථා සමුදායොති. අවයවසහාවට‍්ඨානමෙව හි සමූහො. අවසෙසපච‍්චයානං සමාගමෙ සති එති ඵලමෙතස‍්මා උප්පජ්ජති පවත‍්තතීති සමයො හෙතු යථා සමුදයොති. සමෙති සංයොජනභාවතො සම‍්බන්‍ධො එති අත‍්තනො විසයෙ පවත‍්තති, දළ‍්හග‍්ගහණභාවතො වා සංයුත‍්තා අයන‍්ති පවත‍්තන‍්ති සත‍්තා යථාභිනිවෙසං එතෙනාති සමයො දිට‍්ඨි. දිට‍්ඨිසංයොජනෙන හි සත‍්තා අතිවිය බජ‍්ඣන‍්තීති. සමිති සඞ‍්ගති සමොධානන‍්ති සමයො පටිලාභො. සමයනං උපසමයනං අපගමොති සමයො පහානං. සමුච‍්ඡෙදප‍්පහානභාවතො පන අධිකො සමයොති අභිසමයො යථා අභිධම‍්මොති. අභිමුඛං ඤාණෙන සම්මා එතබ‍්බො අභිසමෙතබ‍්බොති අභිසමයො, ධම‍්මානං අවිපරීතසභාවො. අභිමුඛභාවෙන සම්මා එති ගච‍්ඡති බුජ‍්ඣතීති අභිසමයො, ධම‍්මානං යථාභූතසභාවාවබොධො. එවං තස්මිං තස්මිං අත්‍ථෙ සමයසද‍්දස‍්ස පවත‍්ති වෙදිතබ‍්බා.
සමයසද‍්දස‍්ස අත්‍ථුද‍්ධාරෙ අභිසමයසද‍්දස‍්ස ගහණෙ කාරණං වුත‍්තනයෙනෙව වෙදිතබ‍්බං. ඉධ පනස‍්ස කාලො අත්‍ථො සමවායාදීනං අසම‍්භවතො. දෙසදෙසකපරිසා විය හි දෙසනාය නිදානභාවෙ කාලො එව ඉච‍්ඡිතබ‍්බොති. යස‍්මා පනෙත්‍ථ සමයොති කාලො අධිප‍්පෙතො, තස‍්මා සංවච‍්ඡරඋතුමාසද‍්ධමාසරත‍්තිදිවසපුබ‍්බණ‍්හමජ‍්ඣන‍්හිකසායන‍්හපඨමයාම- මජ‍්ඣිමයාමපච‍්ඡිමයාමමුහුත‍්තාදීසු කාලභෙදභූතෙසු සමයෙසු එකං සමයන‍්ති දීපෙති.
මෙහි වනාහි සමය ශබ්දයාගේ කාලය යන අර්ථය ප්‍රකාශ වේ. එයින් සංවත්සර, සෘතු, මාස, අර්ධමාස, රාත්‍රි, දහවල්, පූර්වාහ්න, මධ්‍යාහ්න, සායහ්න ප්‍රථම මධ්‍යම පශ්චිම යාම මුහුර්තාදී කාලභේද වූ සමයන් අතුරෙහි එක් කාලයකැයි දක්වයි.
කස‍්මා පනෙත්‍ථ අනියමිතවසෙනෙව කාලො නිද‍්දිට‍්ඨො, න උතුසංවච‍්ඡරාදිවසෙන නියමෙත්‍වා නිද‍්දිට‍්ඨොති චෙ? කිඤ‍්චාපි එතෙසු සංවච‍්ඡරාදීසු සමයෙසු යං යං සුත‍්තං යස්මිං යස්මිං සංවච‍්ඡරෙ උතුම‍්හි මාසෙ පක‍්ඛෙ රත‍්තිභාගෙ දිවසභාගෙ වා වුත්තං, සබ‍්බම‍්පි තං ථෙරස‍්ස සුවිදිතං සුවවත්‍ථාපිතං පඤ‍්ඤාය. යස‍්මා පන “එවං මෙ සුතං අසුකසංවච‍්ඡරෙ අසුකඋතුම‍්හි අසුකමාසෙ අසුකපක‍්ඛෙ අසුකරත‍්තිභාගෙ අසුකදිවසභාගෙ වා”ති එවං වුත‍්තෙ න සක‍්කා සුඛෙන ධාරෙතුං වා උද‍්දිසිතුං වා උද‍්දිසාපෙතුං වා, බහු ච වත‍්තබ‍්බං හොති, තස‍්මා එකෙනෙව පදෙන තමත්‍ථං සමොධානෙත්‍වා “එකං සමය”න‍්ති ආහ.
එහි මේ සංවත්සරාදිය අතුරෙහි යම් සූත්‍රයක් දෙසන ලද්දේ ද ඒ සියල්ල තෙරුන්වහන්සේ විසින් මනාකොට දන්නා ලදි. මනාව නිශ්චය කරන ලදි. යම්හෙයකින් අසුවල් අවුරුද්දෙහි, අසුවල් සෘතුවෙහි, අසුවල් මාසයෙහි, අසුවල් පක්‍ෂයෙහි, අසුවල් රාත්‍රී භාගයෙහි හෝ දිවා භාගයෙහි මා විසින් මෙසේ අසන ලදැයි මෙසේ කී කල්හි සුවසේ දරන්නට හෝ උදෙසන්නට හෝ උදෙසවන්නට හෝ නොහැකිය. බොහෝ දෙයක් කියයුතු අවස්ථාවක එකට පදයකින් එහි සියල්ල ගලපා එහි සමයෙකැයි කීහ.
යෙ වා ඉමෙ ගබ‍්භොක‍්කන‍්තිසමයො ජාතිසමයො සංවෙගසමයො අභිනික‍්ඛමනසමයො දුක‍්කරකාරිකසමයො මාරවිජයසමයො අභිසම‍්බොධිසමයො දිට‍්ඨධම‍්මසුඛවිහාරසමයො දෙසනාසමයො පරිනිබ‍්බානසමයොති එවමාදයො භගවතො දෙවමනුස‍්සෙසු අතිවිය පකාසා අනෙකකාලප‍්පභෙදා එව සමයා, තෙසු සමයෙසු දෙසනාසමයසඞ‍්ඛාතං එකං සමයන‍්ති දීපෙති. යො වායං ඤාණකරුණාකිච‍්චසමයෙසු කරුණාකිච‍්චසමයො, අත‍්තහිතපරහිතප‍්පටිපත‍්තිසමයෙසු පරහිතප‍්පටිපත‍්තිසමයො, සන‍්නිපතිතානං කරණීයද‍්වයසමයෙසු ධම‍්මකථාසමයො, දෙසනාපටිපත‍්තිසමයෙසු දෙසනාසමයො, තෙසු සමයෙසු අඤ‍්ඤතරසමයං සන්‍ධාය “එකං සමය”න‍්ති ආහ.
යම් මේ ගර්භාවක්‍රාන්ති සමය, ජාති සමය, සංවේග සමය, අභිනිෂ්ක්‍රමණ සමය, දුෂ්කරක්‍රියා සමය, මාරවිජය සමය, අභිසම්බෝධි සමය, දිට්ඨධම්මසුඛවිහාර සමය, දෙසනාසමය, පරිනිර්වාණසමය යන මෙබඳු වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දෙවිමිනිසුන් අතර බෙහෙවින් පළ වූ නොයෙක් කාලප්‍රභේදයෝම සමයෝය. ඒ සමයයන් අතර දේශනා සමය නමින් ප්‍රකාශ වන අවස්ථා ‘එක් සමයෙකැයි’ දක්වයි. ඥාන-කරුණාකෘත්‍ය සමයන් අතර අතරෙහි යම් මේ කරුණාකෘත්‍ය සමයක් වේද, අතෘහිතපරහිත පටිපත්ති සමයන් අතුරෙහි පරහිතපටිපත්ති සමයක් වේද, රැස්වූවන්ට කරණීයද්වය සමයයන් අතුරෙහි ධාර්මික කථා සමයක් වේද, දේශනා ප්‍රතිපත්ති සමයන් අතුරෙහි දේශනා සමයක් වේද ඒ සමයන් අතුරෙහි එක්තරා කාලයක් සඳහා එක් සමයෙකැයි කීහ.
කස‍්මා පනෙත්‍ථ යථා අභිධම‍්මෙ “යස්මිං සමයෙ කාමාවචරං කුසලං චිත්තං උප්පන්නං හොතී”ති (ධ· ස· 1) ච ඉතො අඤ‍්ඤෙසු සුත‍්තපදෙසු “යස්මිං සමයෙ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම‍්මෙහී”ති (අ· නි· 4.200) ච භුම‍්මවචනෙන නිද‍්දෙසො කතො, විනයෙ ච “තෙන සමයෙන බුද්ධො භගවා”ති (පාරා· 1) කරණවචනෙන නිද‍්දෙසො කතො, තථා අකත්‍වා “එකං සමය”න‍්ති අච‍්චන‍්තසංයොගත්‍ථෙ උපයොගවචනෙන නිද‍්දෙසො කතොති? තත්‍ථ තථා, ඉධ ච අඤ‍්ඤථා අත්‍ථසම‍්භවතො. තත්‍ථ හි අභිධම‍්මෙ ඉතො අඤ‍්ඤෙසු ච සුත‍්තන‍්තෙසු ආධාරවිසයසඞ‍්ඛාතො අධිකරණත්‍ථො කිරියාය කිරියන‍්තරලක‍්ඛණසඞ‍්ඛාතො භාවෙනභාවලක‍්ඛණත්‍ථො ච සම‍්භවතීති. අධිකරණඤ‍්හි කාලත්‍ථො සමූහත්‍ථො ච සමයො තත්‍ථ වුත‍්තානං ඵස‍්සාදිධම‍්මානං, තථා කාලො සභාවධම‍්මප‍්පවත‍්තිමත‍්තතාය පරමත්‍ථතො අවිජ‍්ජමානොපි ආධාරභාවෙන පඤ‍්ඤාතො තඞ‍්ඛණප‍්පවත‍්තානං තතො පුබ‍්බෙ පරතො ච අභාවතො යථා “පුබ‍්බණ‍්හෙ ජාතො සායන‍්හෙ ජාතො”තිආදීසු. සමූහොතිපි අවයවවිනිමුත‍්තො පරමත්‍ථතො අවිජ‍්ජමානොපි කප‍්පනාමත‍්තසිද‍්ධෙන රූපෙන අවයවානං ආධාරභාවෙන පඤ‍්ඤාපීයති, යථා “රුක‍්ඛෙ සාඛා, යවො යවරාසිම‍්හි සමුට‍්ඨිතො”තිආදීසු. යස්මිං කාලෙ ධම‍්මපුඤ‍්ජෙ ච කාමාවචරං කුසලං චිත්තං උප්පන්නං හොති, තස‍්මිංයෙව කාලෙ ධම‍්මපුඤ‍්ජෙ ච ඵස‍්සාදයොපි හොන‍්තීති අයඤ‍්හි තත්‍ථ අත්‍ථො. තථා ඛණසමවායහෙතුසඞ‍්ඛාතස‍්ස සමයස‍්ස භාවෙන තත්‍ථ වුත‍්තානං ඵස‍්සාදිධම‍්මානං භාවො ලක‍්ඛීයති. යථා හි “ගාවීසු දුය‍්හමානාසු ගතො, දුද‍්ධාසු ආගතො”ති එත්‍ථ ගාවීනං දොහනකිරියාය ගමනකිරියා ලක‍්ඛීයති, එවං ඉධාපි යස්මිං සමයෙති වුත‍්තෙ ච පදත්‍ථස‍්ස සත‍්තාවිරහාභාවතො සතීති අයමත්‍ථො විඤ‍්ඤායමානො එව හොතීති සමයස‍්ස සත‍්තාකිරියාය චිත‍්තස‍්ස උප‍්පාදකිරියා ඵස‍්සාදීනං භවනකිරියා ච ලක‍්ඛීයති. තථා යස්මිං සමයෙ යස්මිං නවමෙ ඛණෙ යස්මිං යොනිසොමනසිකාරාදිහෙතුම‍්හි පච‍්චයසමවායෙ වා සති කාමාවචරං කුසලං චිත්තං උප්පන්නං හොති, තස්මිං සමයෙ ඛණෙ හෙතුම‍්හි පච‍්චයසමවායෙ ච ඵස‍්සාදයොපි හොන‍්තීති. තස‍්මා තදත්‍ථජොතනත්‍ථං භුම‍්මවචනෙන නිද‍්දෙසො කතො.
කුමක් හෙයින් වනාහි අභිධර්මයෙහි මෙන් ‘යස්මිං සමයෙ කාමාවචරං කුසලං චිත්තං උප්පන්නං හොති’ යනුවෙන් ද, මෙයින් අන්‍ය වූ සූත්‍ර පදයන්හි ‘යස්මිං සමයෙ භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි’ යනුවෙන් ආධාර විභක්තිය නිර්දේශ කරන ලද්දේද, විනයෙහි ‘තෙන සමයෙහි බුද්ධො භගවා’ යනුවෙන් කරණ විභක්ති වචනයෙන් නිර්දේශ කරන ලද්දේ ද, එසේ නොකොට එක සමයං යනුවෙන් අත්‍යන්ත සංයෝගාර්ථයෙහි උපයෝග වචනයෙන් (කර්ම විභක්තියෙන්) නිර්දේශ කරන ලද්දේ ද එහි එසේ වෙනත් අයුරකින් ද අර්ථ සම්භවය වන බැවිනි. ඒ අභිධර්මයෙහි ද මෙයින් අන්‍ය වූ සූත්‍රපදයන්හි ද, අධිකරණ අර්ථයද, භාවයෙන් භාව ලක්‍ෂණාර්ථය ද හටගනී. අධිකරණය වනාහි කාලාර්ථය හා සමූහාර්ථය ඇති සමයයි. එහි කියන ලද ස්පර්ශ ආදී ධර්මයන්ගේ ක්‍ෂණසමවාය හේතුසංඛ්‍යාත වූ සමයාගේ ස්වභාවයෙන් ඔවුන්ගේ ස්වභාවය සැලකේ. එහෙයින් එම අර්ථය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා ආධාර විභක්ති වචනය නිර්දේශ කරන ලදි.
විනයෙ ච “අන‍්නෙන වසති, අජ‍්ඣෙනෙන වසතී”තිආදීසු විය හෙතුඅත්‍ථො, “ඵරසුනා ඡින්‍දති, කුදාලෙන ඛණතී”තිආදීසු විය කරණත්‍ථො ච සම‍්භවති. යො හි සික‍්ඛාපදපඤ‍්ඤත‍්තිසමයො ධම‍්මසෙනාපතිආදීහිපි දුබ‍්බිඤ‍්ඤෙය්‍යො, තෙන සමයෙන කරණභූතෙන හෙතුභූතෙන ච වීතික‍්කමං සුත්‍වා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං සන‍්නිපාතාපෙත්‍වා ඔතිණ‍්ණවත්‍ථුකං පුග‍්ගලං පටිපුච‍්ඡිත්‍වා විගරහිත්‍වා ච තං තං වත්‍ථුං ඔතිණ‍්ණසමයසඞ‍්ඛාතං කාලං අනතික‍්කමිත්‍වා සික‍්ඛාපදානි පඤ‍්ඤාපෙන‍්තො තතියපාරාජිකාදීනං විය සික‍්ඛාපදපඤ‍්ඤත‍්තියා හෙතුං අපෙක‍්ඛමානො තත්‍ථ තත්‍ථ විහාසි, තස‍්මා තදත්‍ථජොතනත්‍ථං විනයෙ කරණවචනෙන නිද‍්දෙසො කතො.
විනයෙහි ද හේතු අර්ථය හා කරණාර්ථය ද සම්භවය වෙයි. යම් ශික්‍ෂාපද ප්‍රඥප්ති සමයක් ශාරිපුත්‍රාදී මහරහතන් වහන්සේලා විසින් වටහාගැනීම දුෂ්කර වන්නේ ද මේ කරුණු හේතුකොට ගෙනය. යම් සමයක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් සූත්‍රාන්තයක් දේශනා කළසේක් ද ඒ සමයෙහි නිරන්තරයෙන්ම කරුණා සහගතවම විසූ සේක. එබැවින් එම අර්ථය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා මෙහි කර්ම විභක්ති වචනය නිර්දේශ කරන ලදි. එහෙයින් මෙය කියන ලදි.
ඉධ පන අඤ‍්ඤස‍්මිඤ‍්ච එවංජාතිකෙ අච‍්චන‍්තසංයොගත්‍ථො සම‍්භවති. යස‍්මිඤ‍්හි සමයෙ සහ සමුට‍්ඨානහෙතුනා ඉදං උදානං උප්පන්නං, අච‍්චන‍්තමෙව තං සමයං අරියවිහාරපුබ‍්බඞ‍්ගමාය ධම‍්මපච‍්චවෙක‍්ඛණාය භගවා විහාසි, තස‍්මා “මාසං අජ‍්ඣෙතී”තිආදීසු විය උපයොගත්‍ථජොතනත්‍ථං ඉධ උපයොගවචනෙන නිද‍්දෙසො කතො. තෙනෙතං වුච‍්චති –
“තං තං අත්‍ථමපෙක‍්ඛිත්‍වා, භුම‍්මෙන කරණෙන ච; අඤ‍්ඤත්‍ර සමයො වුත්තො, උපයොගෙන සො ඉධා”ති.
තං තං අත්‍ථමවෙක්ඛිත්‍වාභුම්මෙන කරණෙන ච අඤ්ඤත්‍ථ සමයො වුත්තො උපයොගෙන සො ඉධ
ඒ ඒ අර්ථය සලකා අන් තන්හි ආධාර විභක්තියෙන් හා කරණ විභක්තියෙන් ද, මෙහි කර්ම විභක්තියෙන් ද ඒ සමය ශබ්දය කියන ලදි.
පොරාණා පන වණ‍්ණයන‍්ති – “යස්මිං සමයෙ”ති වා “තෙන සමයෙනා”ති වා “එකං සමය”න‍්ති වා අභිලාපමත‍්තභෙදො එස නිද‍්දෙසො, සබ‍්බත්‍ථ භුම‍්මමෙව අත්‍ථොති. තස‍්මා “එකං සමය”න‍්ති වුත‍්තෙපි එකස‍්මිං සමයෙති අත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො.
(යස්මිං සමයෙහි) යම් සමයෙක් හි කියා හෝ, (තෙන සමයෙන) ඒ සමයෙන් කියා හෝ (තං සමයං) ඒ සමය කියා හෝ ප්‍රකාශ වන්නේ එක් සමයෙක්හි යන අර්ථය යි. පෞරාණිකයෝ පවසති.
භගවාති ගරු. ගරුඤ‍්හි ලොකෙ “භගවා”ති වදන‍්ති. අයඤ‍්ච සබ‍්බගුණවිසිට‍්ඨතාය සබ‍්බසත‍්තානං ගරු, තස‍්මා භගවාති වෙදිතබ‍්බො. පොරාණෙහිපි වුත්තං –
භගවා යනු ගරු යන අර්ථ ඇත්තේය. ගරු නම් ගුරුවරයාය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ලෝකයේම ගුරුවරයායි කියති. බුදුරජාණන් වහන්සේ සියලු ගුණයන්ගෙන් යුක්ත වූ හෙයින් සියලු සත්ත්වයන්ට ගුරුවරයා වෙති. එබැවින් භගවත් යි දතයුතුය. පෞරාණිකයන් විසින්ද මෙසේ කියන ලදි.
“භගවාති වචනං සෙට්ඨං, භගවාති වචනමුත‍්තමං; ගරු ගාරවයුත‍්තො සො, භගවා තෙන වුච‍්චතී”ති.
භගවතා වචනං සෙට්ඨං භගවාති වචන මුත්තමං ගරුගාරවයුත්තො සො භගවා තෙන පවුච්චති
භගවා යන වචනය උතුම්ය. ශ්‍රේෂ්ඨය යන අර්ථය ප්‍රකාශ කරයි. ගුරු ගෞරවයෙන් යුක්ත වූ හෙයින් ද විශිෂ්ට ශාස්තෘෘ ගුණයෙන් යුක්ත වූ හෙයින් ද භගවා යි කියනු ලැබේ.
තත්‍ථ සෙට‍්ඨවාචකවචනං සෙට‍්ඨන‍්ති වුත්තං සෙට‍්ඨගුණසහචරණතො. අථ වා වුච‍්චතීති වචනං, අත්‍ථො. භගවාති වචනං සෙට‍්ඨන‍්ති භගවාති ඉමිනා වචනෙන වචනීයො යො අත්‍ථො, සො සෙට‍්ඨොති අත්‍ථො. භගවාති වචනමුත‍්තමන‍්ති එත්‍ථාපි වුත‍්තනයෙනෙව අත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො. ගාරවයුත‍්තොති ගරුභාවයුත‍්තො ගරුගුණයොගතො විසෙසගරුකරණාරහතාය වා ගාරවයුත‍්තො. එවං ගුණවිසිට‍්ඨසත‍්තුත‍්තමගරුගාරවාධිවචනං භගවාති ඉදං වචනන‍්ති වෙදිතබ‍්බං. අපිච –
තවද:
“භගී භජී භාගී විභත‍්තවා ඉති, අකාසි භග‍්ගන‍්ති ගරූති භාග්‍යවා; බහූහි ඤායෙහි සුභාවිතත‍්තනො, භවන‍්තගො සො භගවාති වුච‍්චතී”ති. –
භාග්‍ය ඇත්තේද, කෙලෙස් භග්න කෙළේ ද, ඓශ්වර්යාදී භග (වාසනා) ධර්මයන්ගෙන් යුක්ත වූයේද, ධර්මය විභාගකොට ප්‍රකාශ කළ සේක්ද, උතුරු මිනිස්දම් භජනය කෙළේද, භවයන්හි වමනය කළ (විනාශ කළ) ගමන් ඇත්තේද, එහෙයින් භගවත් නම් වේ.
නිද‍්දෙසෙ (මහානි· 84) ආගතනයෙන –
“භාග්‍යවා භග‍්ගවා යුත්තො, භගෙහි ච විභත‍්තවා; භත්තවා වන‍්තගමනො, භවෙසු භගවා තතො”ති. –
භාග්‍යවා භගවා යුත්තො - භගෙහි ච මිභතවා භත්තවා වන්ත ගමනො - භවෙසු භගවා තතො
ඉමාය ගාථාය ච වසෙන භගවාති පදස‍්ස අත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො. සො පනායං අත්‍ථො සබ‍්බාකාරෙන විසුද‍්ධිමග‍්ගෙ (විසුද‍්ධි· 1.142) වුත්තො, තස‍්මා තත්‍ථ වුත‍්තනයෙනෙව විවරිතබ‍්බො.
මේ ගාථාව වශයෙන් ද මේ පදයාගේ අර්ථය විස්තර වශයෙන් දතයුතුය. එය විශුද්ධි මාර්ගයෙහි බුද්ධානුස්සති නිර්දේශයෙහි කියන ලද්දේමය.
අපිච භාගෙ වනි, භගෙ වා වමීති භගවා. තථාගතො හි දානසීලාදිපාරමිධම‍්මෙ ඣානවිමොක‍්ඛාදිඋත‍්තරිමනුස‍්සධම‍්මෙ වනි භජි සෙවි බහුලමකාසි, තස‍්මා භගවා. අථ වා තෙයෙව “වෙනෙය්‍යසත‍්තසන‍්තානෙසු කථං නු ඛො උප‍්පජ‍්ජෙය්‍යු”න‍්ති වනි අභිපත්‍ථයීති භගවා. අථ වා භගසඞ‍්ඛාතං ඉස‍්සරියං යසඤ‍්ච වමි උග‍්ගිරි ඛෙළපිණ‍්ඩං විය අනපෙක‍්ඛො ඡඩ‍්ඩයීති භගවා. තථා හි තථාගතො හත්‍ථගතං චක‍්කවත‍්තිසිරිං දෙවලොකාධිපච‍්චසදිසං චාතුද‍්දීපිස‍්සරියං, චක‍්කවත‍්තිසම‍්පත‍්තිසන‍්නිස‍්සයඤ‍්ච සත‍්තරතනසමුජ‍්ජලං යසං තිණායපි අමඤ‍්ඤමානො නිරපෙක‍්ඛො පහාය අභිනික‍්ඛමිත්‍වා සම‍්මාසම‍්බොධිං අභිසම‍්බුද‍්ධො, තස‍්මා ඉමෙ සිරිආදිකෙ භගෙ වමීති භගවා. අථ වා භානි නාම නක‍්ඛත‍්තානි, තෙහි සමං ගච‍්ඡන‍්ති පවත‍්තන‍්තීති භගා. සිනෙරුයුගන්‍ධරඋත‍්තරකුරුහිමවන‍්තාදිභාජනලොකවිසෙසසන‍්නිස‍්සයසොභා කප‍්පට‍්ඨිතිභාවතො, තෙපි භගෙ වමි, තන‍්නිවාසිසත‍්තාවාසසමතික‍්කමනතො තප‍්පටිබද‍්ධඡන්‍දරාගප‍්පහානෙන පජහීති. එවම‍්පි භගෙ වමීති භගවාති එවමාදිනා නයෙන භගවාති පදස‍්ස අත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො.
එසේම අතට පත් සක්විති රාජ්‍ය සම්පත්තිය ද, දෙදෙව්ලොව ආධිපත්‍යයට සමාන වූ, චාතුර්මහා ද්වීපික ඓශ්වර්ය සම්පත්තිය සක්විති සම්පත්තිය, සප්ත රත්නයන්ගේ පහළවීම ආදී සියලු සම්පත් තණ පිඩක් මෙන් සලකා ප්‍රතික්‍ෂේප කොට මහාභිනිෂ්ක්‍රමණය කොට සම්‍යක් සම්බුද්ධත්වයට පත්වූ සේක. එහෙයින් එවැනි සැප සම්පත් අත්හළේය යන අරුතින් භගවා නම් වේ. තව ද භානි නම් නැකැත් තරුය. ඔවුන් හා සමානව ගමන් කරන්නේ, පවතින්නේ භගා නම් වේ. සිනෙරු යුගන්ධර, උතුරුකුරු හිමවත්, ආදී ලෝකනිශ්‍රිත සෝභාවන් කල්පයක් පුරා වඩන්නේ ඔවුන් අතුරෙන් භාග්‍යය වමාරන්නේ - සංසාරවාසී සත්ත්වයන් සමතික්‍රමණය කොට ඒ පිළිබඳ ඡන්‍ද රාගය ප්‍රහාණ කළේ යයි මෙසේ වාසනා සම්පත් වමනය කළ හෙයින් භගවා නම් වේ. මේ ආදී ක්‍රමයෙන් භගවා යන පදයේ අර්ථ දතයුතුයි.
එත‍්තාවතා චෙත්‍ථ එවං මෙ සුතන‍්ති වචනෙන යථාසුතං ධම්මං සවනවසෙන භාසන‍්තො භගවතො ධම‍්මසරීරං පච‍්චක‍්ඛං කරොති, තෙන “නයිදං අතික‍්කන‍්තසත්‍ථුකං පාවචනං, අයං වො සත්‍ථා”ති සත්‍ථු අදස‍්සනෙන උක‍්කණ‍්ඨිතං ජනං සමස‍්සාසෙති. වුත‍්තඤ‍්හෙතං භගවතා “යො ඛො, ආනන්ද, මයා ධම‍්මො ච විනයො ච දෙසිතො පඤ‍්ඤත‍්තො, සො වො මමච‍්චයෙන සත්‍ථා”ති (දී· නි· 2.216; මි· ප· 4.1.1). එකං සමයං භගවාති වචනෙන තස්මිං සමයෙ භගවතො අවිජ‍්ජමානභාවං දස‍්සෙන‍්තො රූපකායපරිනිබ‍්බානං සාධෙති, තෙන “එවංවිධස‍්ස නාම ධම‍්මස‍්ස දෙසෙතා දසබලධරො වජිරසඞ‍්ඝාතසමානකායො සොපි භගවා පරිනිබ‍්බුතො, කෙනඤ‍්ඤෙන ජීවිතෙ ආසා ජනෙතබ‍්බා”ති ජීවිතමදමත‍්තං ජනං සංවෙජෙති, සද‍්ධම‍්මෙ චස‍්ස උස‍්සාහං ජනෙති.
එවං මෙ සුතං යන වචනයෙන් අසන ලද පරිදි ධර්මය දේශනා කරන්නේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගේ ධර්මකාය ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරයි. එයින් ‘මේ බුද්ධ වචනය අතික්කන්තසත්‍ථුක (ශාස්තෲන් වහන්සේගෙන් වෙන් වූවක්) නොවේ. මේ ඔබගේ ශාස්තෲය’යි ශාස්තෲන් වහන්සේ නොදැක්මෙන් උකටලී වූ ජනයා අස්වසාලයි. ‘එකං සමයං භගවා’ යන වචනයෙන් එ් කාලයෙහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ අවිද්‍යමානත්වය දක්වන්නේ රූපකාය පරිනිර්වාණය සිහි කරවයි. එබැවින් මෙබඳු උතුම් ධර්මයක් දේශනා කරන්නා වූ වජ්‍ර-මාණික්‍යයකට සමාන රූපකායයක් ඇති ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ද පිරිනිවන් පෑ සේක. එසේනම් අන් කුමක් නිසා ජීවිතයෙහි ආශාව උපදවිය යුත්තේදැයි ජීවිත මදයෙන් මත් වූ ජනයා සංවේගයට පත් කරවයි. සද්ධර්මයෙහි ජනයාගේ උනන්දුව උපදවාලයි.
එවන‍්ති ච භණන‍්තො දෙසනාසම‍්පත‍්තිං නිද‍්දිසති, වක‍්ඛමානස‍්ස සකලසුත‍්තස‍්ස එවන‍්ති නිදස‍්සනතො. මෙ සුතන‍්ති සාවකසම‍්පත‍්තිං සවනසම‍්පත‍්තිඤ‍්ච නිද‍්දිසති, පටිසම‍්භිදාපත‍්තෙන පඤ‍්චසු ඨානෙසු භගවතා එතදග‍්ගෙ ඨපිතෙන ධම‍්මභණ‍්ඩාගාරිකෙන සුතභාවදීපනතො “තඤ‍්ච ඛො මයාව සුතං, න අනුස‍්සුතිකං, න පරම‍්පරාභත”න‍්ති ඉමස‍්ස චත්‍ථස‍්ස දීපනතො. එකං සමයන‍්ති කාලසම‍්පත‍්තිං නිද‍්දිසති භගවතො උරුවෙලායං විහරණසමයභාවෙන බුද‍්ධුප‍්පාදප‍්පටිමණ‍්ඩිතභාවදීපනතො. බුද‍්ධුප‍්පාදපරමා හි කාලසම‍්පදා. භගවාති දෙසකසම‍්පත‍්තිං නිද‍්දිසති ගුණවිසිට‍්ඨසත‍්තුත‍්තමගරුභාවදීපනතො.
‘එවං’ යි ද කියමින් දේශනා සම්පත්තිය නිර්දේශ කරයි. ‘මෙ සුතං’ යනුවෙන් ශ්‍රාවක සම්පත්තිය හා ශ්‍රවණ සම්පත්තිය නිර්දේශ කරයි. එය පටිසම්භිදා ඥානය ලැබීමෙන් පසු කරුණු පසක් හේතුකොට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් එතදග්ග පාලියෙහි තබන ලද ධර්මභාණ්ඩාගාරික භාවය ප්‍රකාශ කිරීමට දක්වන ලද්දකි. ‘එකං සමයං’ කාල සම්පත්තිය හා ශ්‍රවණ සම්පත්තිය නිර්දේශ කරයි. භගවා යනු විශිෂ්ට ගුණ ඇති ශ්‍රේෂ්ඨ උත්තමයකුගේ උතුම් බව ප්‍රකාශ කිරීම් වශයෙන් දේසක සම්පත්තිය නිර්දේශ කරයි.
උරුවෙලායන‍්ති මහාවෙලායං, මහන‍්තෙ වාලුකාරාසිම‍්හීති අත්‍ථො. අථ වා උරූති වාලුකා වුච‍්චති, වෙලාති මරියාදා. වෙලාතික‍්කමනහෙතු ආභතා උරු උරුවෙලාති එවම‍්පෙත්‍ථ අත්‍ථො දට‍්ඨබ‍්බො.
‘උරුවෙලායං’ යනු මහා වැල්ලයි. මහත් වූ වැලි සමූහයෙක්හි යන අර්ථයි. හෙවත් ‘උරු’ යනු වැල්ලයි. ‘වෙලා’ යනු මර්යදාවයි. හෙවත් සීමාවයි. වැල්ල නො ඉක්මවා පැමිණි වැල්ල උරුවෙලා යි අර්ථය දතයුතුයි.
අතීතෙ කිර අනුප‍්පන‍්නෙ බුද්ධෙ දසසහස‍්සතාපසා තස්මිං පදෙසෙ විහරන‍්තා “කායකම‍්මවචීකම‍්මානි පරෙසම‍්පි පාකටානි හොන‍්ති, මනොකම‍්මං පන අපාකටං. තස‍්මා යො මිච‍්ඡාවිතක‍්කං විතක‍්කෙති, සො අත‍්තනාව අත‍්තානං චොදෙත්‍වා පත‍්තපුටෙන වාලුකං ආහරිත්‍වා ඉමස්මිං ඨානෙ ආකිරතු, ඉදමස‍්ස දණ‍්ඩකම‍්ම”න‍්ති කතිකවත‍්තං කත්‍වා තතො පට‍්ඨාය යො තාදිසං විතක‍්කං විතක‍්කෙති, සො තත්‍ථ පත‍්තපුටෙන වාලුකං ආහරිත්‍වා ආකිරති. එවං තත්‍ථ අනුක‍්කමෙන මහාවාලුකාරාසි ජාතො, තතො නං පච‍්ඡිමා ජනතා පරික‍්ඛිපිත්‍වා චෙතියට‍්ඨානමකාසි. තං සන්‍ධාය වුත්තං – “උරුවෙලායන‍්ති මහාවෙලායං, මහන‍්තෙ වාලුකාරාසිම‍්හීති අත්‍ථො දට‍්ඨබ‍්බො”ති.
අතීතයෙහි බුදුරජාණන් වහන්සේලා ඉපදීමට පෙර ඒ පෙදෙසෙහි වාසය කරන තාපසයන්ගේ කාය කර්ම වාග් කර්ම අනුන් අතර ප්‍රකට වේ. මනඃකර්මය ප්‍රකට නොවේ. එබැවින් යමෙක් මිථ්‍යා විතර්කයක් (වැරදි කල්පනාවක්) සිතයිද, හෙතෙම තමා විසින් තමාටම චෝදනා කොට කොළගොටුවකට වැලිරැස්කොට ගෙනවුත් එහි විසුරුවයි. මෙසේ ක්‍රමයෙන් එහි මහා වැලි ගොඩක් ඇතිවිය. ඉක්බිති පශ්චිම ජනතාව එතැන වටකොට චෛත්‍යස්ථාන කළහ. ඒ සඳහා කියන ලදි. උරුවෙලායං මහත් වූ වැලිගොඩක් එකතු කළ තැන යන්නයි.
විහරතීති අවිසෙසෙන ඉරියාපථදිබ‍්බබ්‍රහ‍්මඅරියවිහාරෙසු අඤ‍්ඤතරවිහාරසමඞ‍්ගිතාපරිදීපනං. ඉධ පන ඨානනිසජ‍්ජාගමනසයනප‍්පභෙදෙසු ඉරියාපථෙසු ආසනසඞ‍්ඛාතඉරියාපථසමායොගපරිදීපනං අරියවිහාරසමඞ‍්ගිතාපරිදීපනඤ‍්චාති වෙදිතබ‍්බං. තත්‍ථ යස‍්මා එකං ඉරියාපථබාධනං අඤ‍්ඤෙන ඉරියාපථෙන විච‍්ඡින්‍දිත්‍වා අපරිපතන‍්තං අත‍්තභාවං හරති පවත‍්තෙති, තස‍්මා විහරතීති පදස‍්ස ඉරියාපථවිහාරවසෙනෙත්‍ථ අත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො. යස‍්මා පන භගවා දිබ‍්බවිහාරාදීහි සත‍්තානං විවිධං හිතං හරති උපහරති උපනෙති උප‍්පාදෙති, තස‍්මා තෙසම‍්පි වසෙන විවිධං හරතීති එවමත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො.
විහරති යනු මෙය අවිශේෂයෙන් ඉරියාපථ දිාබ්බ බ්‍රහ්ම අරියවිහාරයන් අතුරෙන් එක්තරා විහරණයක් දැක්වීමයි. මෙහි වනාහි සිටීම, යාම, හිඳීම, නිදීම යන ප්‍රභේද ඇති ඉරියව් අතුරෙන් එක්තරා ඉරියව්වක යෙදීම දැක්වීමයි. ආර්ය විහරණය දැක්වීම යනුයි දතයුතුයි. එක් ඉරියව්වක් වෙනස් කරමින් නො නවත්වා ආත්මභාවය පරිහරණය කරති. පවත්වාගෙන යති. එහෙයින් විහරති යන පදයාගේ අර්ථය ඉරියව් වශයෙන් දතයුතුය. යම්හෙයකින් වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දිවා විහරණය සත්ත්වයන්ට විවිධ අන්දමින් හිත පිණිස සුව පිණිස පවත්වති.
නජ‍්ජාති නදති සන්‍දතීති නදී, තස‍්සා නජ්ජා, නදියා නින‍්නගායාති අත්‍ථො. නෙරඤ‍්ජරායාති නෙලං ජලමස‍්සාති “නෙලඤ‍්ජලායා”ති වත‍්තබ‍්බෙ ලකාරස‍්ස රකාරං කත්‍වා “නෙරඤ‍්ජරායා”ති වුත්තං, කද‍්දමසෙවාලපණකාදිදොසරහිතසලිලායාති අත්‍ථො. කෙචි “නීලජලායාති වත‍්තබ‍්බෙ නෙරඤ‍්ජරායාති වුත්ත”න‍්ති වදන‍්ති. නාමමෙව වා එතං එතිස‍්සා නදියාති වෙදිතබ‍්බං. තස‍්සා නදියා තීරෙ යත්‍ථ භගවා විහාසි, තං දස‍්සෙතුං “බොධිරුක්ඛමූලෙ”ති වුත්තං.
නජ්ජා යනු නාද කරයි. ගලා බසියි යන අර්ථයෙන් නදී නම් වේ. ඒ නදියෙහි පහළ කොටසෙහි යන අර්ථයි. නෙරඤ්ජරාය යනු පවිත්‍ර ජල ඇත්තේය යන අර්ථයි. නෙලංජලා යි කියයුතු තැන ලකාරයට ‘ර’කාර ආදේශ කොට ‘නෙරඤ්ජරාය’ කියන ලදි. මඩ, සෙවල කොල ආදි දෝස රහිත ජලය යනු අර්ථ ඇත්තේය. සමහරෙක් නීලජලාය යි කිය යුතු තැන නෙරඤ්ජරාය යි කියන ලදැයි කියති. එම නදී ඉවුරෙහි යම්තැනක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසූ සේක් ද එය දක්වන්නට බොධිරුක්ඛමූලෙ යි කියන ලදි.
තත්‍ථ “බොධි වුච‍්චති චතූසු මග‍්ගෙසු ඤාණ”න‍්ති එත්‍ථ (චූළනි· ඛග‍්ගවිසාණසුත‍්තනිද‍්දෙස 121) මග‍්ගඤාණං බොධීති වුත්තං. “පප්පොති බොධිං වරභූරිමෙධසො”ති එත්‍ථ (දී· නි· 3.217) සබ‍්බඤ‍්ඤුතඤ‍්ඤාණං. තදුභයම‍්පි බොධිං භගවා එත්‍ථ පත‍්තොති රුක‍්ඛොපි බොධිරුක‍්ඛොත්‍වෙව නාමං ලභි. අථ වා සත‍්ත බොජ‍්ඣඞ‍්ගෙ බුජ‍්ඣීති භගවා බොධි, තෙන බුජ‍්ඣන‍්තෙන සන‍්නිස‍්සිතත‍්තා සො රුක‍්ඛොපි බොධිරුක‍්ඛොති නාමං ලභි, තස්ස බොධිරුක‍්ඛස‍්ස. මූලෙති සමීපෙ. අයඤ‍්හි මූලසද‍්දො “මූලානි උද්ධරෙය්ය අන‍්තමසො උසීරනාළමත‍්තානිපී”තිආදීසු (අ· නි· 4.195) මූලමූලෙ දිස‍්සති. “ලොභො අකුසලමූල”න‍්තිආදීසු (දී· නි· 3.305) අසාධාරණහෙතුම‍්හි. “යාවතා මජ‍්ඣන‍්හිකෙ කාලෙ ඡායා ඵරති, නිවාතෙ පණ‍්ණානි පතන‍්ති, එත‍්තාවතා රුක‍්ඛමූල”න‍්තිආදීසු සමීපෙ. ඉධාපි සමීපෙ අධිප‍්පෙතො, තස‍්මා බොධිරුක‍්ඛස‍්ස මූලෙ සමීපෙති එවමෙත්‍ථ අත්‍ථො දට‍්ඨබ‍්බො.
එහි සිවුමග පිළිබඳ නුවණ බෝධි නම්ය. එහි මාර්ග ඥානය බෝධියි කියන ලදි. ‘පප්පොති බෝධිං වරභූරිමෙධසො’ යන තැන් සබ්බඤ්ඤුත ඤාණය කියන ලදි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ දෙවැදෑරුම් බෝධියට මෙහි පැමිණි සේක්නුයි ඒ වෘක්‍ෂයද බෝධිරුක්ඛ යන නම ලැබීය. තවද භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සත්තබොජ්ඣංග ධර්මයන් අවබෝධ කළ බැවින් බෝධි නම් වෙති. එම ධර්මයන් අවබෝධ කරමින් මෙහි වැඩසිටි බැවින් එම වෘක්‍ෂය ‘බෝධිරුක්ඛ’ යන නම ලැබීය. ‘මූලෙ’ යනු එම බෝධි වෘක්‍ෂ මූලයෙහි. මේ මූල ශබ්දය ‘මූලානි උද්ධරෙය්ය අත්තමසො උසීරනාළ මත්තානිපි’ යන ආදී තන්හි මූල මූලෙහි දක්නට ලැබේ. ‘ලොභො අකුසලං මූල’ යන ආදී තන්හි අසාධාරණ හේතුවෙහි දැක්වේ. මෙහි සමීපාර්ථයෙහි ආයේය. එබැවින් මෙහි බෝධිවෘක්‍ෂ මූල සමීපයෙහි යන අර්ථය දතයුතුය.
පඨමාභිසම‍්බුද‍්ධොති පඨමං අභිසම‍්බුද‍්ධො හුත්‍වා, සබ‍්බපඨමංයෙවාති අත්‍ථො. එත‍්තාවතා ධම‍්මභණ‍්ඩාගාරිකෙන උදානදෙසනාය නිදානං ඨපෙන‍්තෙන කාලදෙසදෙසකාපදෙසා සහ විසෙසෙන පකාසිතා හොන‍්ති.
පඨමාභිසම්බුද්ධො යනු පළමුකොට සම්බුදුබවට පැමිණ, සියල්ලටම ප්‍රථම යන අර්ථයි. මෙපමණකින් උදාන දේසනාව සඳහා නිදානය තබන්නා වූ ධර්ම භාණ්ඩාගාරික ආනන්ද තෙරුන් විසින් කාලය, දේශක, ප්‍රදේශය හා කාරණය විශේෂයෙන් ප්‍රකාශ කරන ලදය.
එත්‍ථාහ “කස‍්මා ධම‍්මවිනයසඞ‍්ගහෙ කයිරමානෙ නිදානවචනං වුත්තං, නනු භගවතා භාසිතවචනස‍්සෙව සඞ‍්ගහො කාතබ‍්බො”ති? වුච‍්චතෙ – දෙසනාය චිරට‍්ඨිතිඅසම‍්මොසසද‍්ධෙය්‍යභාවසම‍්පාදනත්‍ථං. කාලදෙසදෙසකවත්‍ථුආදීහි උපනිබන්‍ධිත්‍වා ඨපිතා හි දෙසනා චිරට‍්ඨිතිකා හොති අසම‍්මොසා සද‍්ධෙය්‍යා ච දෙසකාලකත‍්තුහෙතුනිමිත‍්තෙහි උපනිබද‍්ධො විය වොහාරවිනිච‍්ඡයො. තෙනෙව ච ආයස‍්මතා මහාකස‍්සපෙන “පඨමං, ආවුසො ආනන්ද, උදානං කත්‍ථ භාසිත”න‍්තිආදිනා දෙසාදීසු පුච‍්ඡාය කතාය විස‍්සජ‍්ජනං කරොන‍්තෙන ධම‍්මභණ‍්ඩාගාරිකෙන “එවං මෙ සුත”න‍්තිආදිනා උදානස‍්ස නිදානං භාසිතන‍්ති.
කුමක් නිසා ධර්ම විනය දෙක සංග්‍රහ කිරීමේදී නිදානය කියන ලද්දේ ද? භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ම ප්‍රකාශ කරන ලද වචනය සංග්‍රහ කළ යුතු නිසාය. කාල, දේසන, වත්‍ථු ආදිය සම්බන්ධ කොට ප්‍රකාශ කරන ලද දේශනා බොහෝකල් පවතින්නේ ය. එහෙයින් ආයුෂ්මත් මහා කාශ්‍යප තෙරුන් විසින් ‘ඇවැත් ආනන්ද, ප්‍රථම කවර ස්ථානයක දේශනා කරන ලදදැයි ඇසූ කල්හි එය විසඳීම පිණිස ධර්මභාණ්ඩාගාරික ආනන්ද තෙරුන් විසින් ‘එවං මෙසුතං’ ආදී වශයෙන් උදානයෙහි නිදානය කියන ලද්දේය.
අපිච සත්‍ථු සම‍්පත‍්තිපකාසනත්‍ථං නිදානවචනං. තථාගතස‍්ස හි භගවතො පුබ‍්බරචනානුමානාගමතක‍්කාභාවතො සම‍්බුද‍්ධත‍්තසිද‍්ධි. න හි සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධස‍්ස පුබ‍්බරචනාදීහි අත්‍ථො අත්‍ථි සබ‍්බත්‍ථ අප‍්පටිහතඤාණචාරතාය එකප‍්පමාණත‍්තා ඤෙය්‍යධම‍්මෙසු. තථා ආචරියමුට‍්ඨිධම‍්මමච‍්ඡරියසාසනසාවකානුරාගාභාවතො ඛීණාසවත‍්තසිද‍්ධි. න හි සබ‍්බසො පරික‍්ඛීණාසවස‍්ස කත්‍ථචිපි ආචරියමුට‍්ඨිආදීනං සම‍්භවොති සුවිසුද‍්ධස‍්ස පරානුග‍්ගහප‍්පවත‍්ති. ඉති දෙසකදොසභූතානං දිට‍්ඨිසීලසම‍්පත‍්තිදූසකානං අච‍්චන‍්තං අවිජ‍්ජාතණ‍්හානං අභාවසංසූචකෙහි ඤාණසම‍්පදාපහානසම‍්පදාභිබ්‍යඤ‍්ජකෙහි ච සම‍්බුද‍්ධවිසුද‍්ධභාවෙහි පුරිමවෙසාරජ‍්ජද‍්වයසිද‍්ධි, තතො ච අන‍්තරායිකනිය්‍යානිකධම‍්මෙසු සම‍්මොහාභාවසිද‍්ධිතො පච‍්ඡිමවෙසාරජ‍්ජද‍්වයසිද‍්ධීති භගවතො චතුවෙසාරජ‍්ජසමන‍්නාගමො අත‍්තහිතපරහිතප‍්පටිපත‍්ති ච නිදානවචනෙන පකාසිතා හොන‍්ති, තත්‍ථ තත්‍ථ සම‍්පත‍්තපරිසාය අජ‍්ඣාසයානුරූපං ඨානුප‍්පත‍්තිකප‍්පටිභානෙන ධම‍්මදෙසනාදීපනතො. ඉධ පන විමුත‍්තිසුඛප‍්පටිසංවෙදනපටිච‍්චසමුප‍්පාදමනසිකාරපකාසනෙනාති යොජෙතබ‍්බං. තෙන වුත්තං – “සත්‍ථු සම‍්පත‍්තිපකාසනත්‍ථං නිදානවචන”න‍්ති.
තවද නිදාන වචනය ශාස්තෲන් වහන්සේගේ සම්පත්තිය ප්‍රකාශ කරන්නේය. භාග්‍යවත් තථාගතයන් වහන්සේගේ ප්‍රථම දේශනා පිළිබඳව පවත්නා සැක දුරුකර ගැනීමට උපකාර වන්නේය. එය එහි පැමිණි පිරිසට තම අදහස අනුව තැනට සුදුසු පරිදි අවබෝධ කරගැනීම පිණිස ධර්මදේශනා පැවැත්වීමකි. මෙහි වනාහි විමුක්ති සුවය ලබාදෙන ප්‍රතීත්‍ය සමුත්‍යාදය සිහිකරවීම සඳහා කරන දේශනාව’යි යොදාගත යුතුයි. එබැවින් ‘සත්‍ථු සම්පත්ති පකාසනත්‍ථං නිදානවචනං’යි කියන ලදි.
තථා සාසනසම‍්පත‍්තිපකාසනත්‍ථං නිදානවචනං. ඤාණකරුණාපරිග‍්ගහිතසබ‍්බකිරියස‍්ස හි භගවතො නත්‍ථි නිරත්‍ථකා පටිපත්ති අත‍්තහිතා වා. තස‍්මා පරෙසංයෙව අත්‍ථාය පවත‍්තසබ‍්බකිරියස‍්ස සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධස‍්ස සකලම‍්පි කායවචීමනොකම‍්මං යථාපවත‍්තං වුච‍්චමානං දිට‍්ඨධම‍්මිකසම‍්පරායිකපරමත්‍ථෙහි යථාරහං සත‍්තානං අනුසාසනට‍්ඨෙන සාසනං, න කබ‍්බරචනා. තයිදං සත්‍ථු චරිතං කාලදෙසදෙසකපරිසාපදෙසාදීහි සද‍්ධිං තත්‍ථ තත්‍ථ නිදානවචනෙන යථාරහං පකාසීයති, ඉධ පන අභිසම‍්බොධිවිමුත‍්තිසුඛප‍්පටිසංවෙදනපටිච‍්චසමුප‍්පාදමනසිකාරෙනාති යොජෙතබ‍්බං. තෙන වුත්තං – “සාසනසම‍්පත‍්තිපකාසනත්‍ථං නිදානවචන”න‍්ති.
එසේම සාසන සම්පත්තිය ප්‍රකාශ කිරීම ද නිදාන නම් වේ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ඤාණයෙන් හා කරුණාවෙන් පරිපූර්ණ වූ සියලු ක්‍රියාවන්හි නිරත්‍ථික ප්‍රතිපත්තියක් නැත. එහෙයින් තමන්ගේ හා අනුන්ගේ යහපත පිණිස හේතුවන සියලුම කාය වාක් මනඃ කර්ම මෙලොව පරලොව යහපත පිණිස හේතුවන බැවින් උදානය සත්ත්වයන්ට අනුශාසනා කිරීම් අර්ථයෙන් සාසන නම් වේ. කාව්‍ය රචනා නොවේ. ශාස්තෲන් වහන්සේ විසින් රචනා කළ ඒ මේ උදානය කාලය, දේශය, දේශකයා, පිරිස, ප්‍රදේශය ආදිය සමග ඒ ඒ තැන්හි නිදාන වචනයෙන් සුදුසු පරිදි ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. මෙහි වනාහි අභිසම්බෝධි විමුක්ති සුවය විඳීම් වශයෙන් ප්‍රතීත්‍ය සමුත්පාදය සිහිකිරීම යයි යොදාගත යුතුයි. එබැවින් ‘සාසන සම්පත්ති පකාසනත්‍ථනිදානං වචනං’ යි කියන ලදි.
අපිච සත්‍ථුනො පමාණභාවප‍්පකාසනෙන සාසනස‍්ස පමාණභාවදස‍්සනත්‍ථං නිදානවචනං. සා චස‍්ස පමාණභාවදස‍්සනතා හෙට‍්ඨා වුත‍්තනයානුසාරෙන වෙදිතබ‍්බා. භගවාති හි ඉමිනා තථාගතස‍්ස රාගදොසමොහාදිසබ‍්බකිලෙසමලදුච‍්චරිතාදිදොසප‍්පහානදීපනෙන , සබ‍්බසත‍්තුත‍්තමභාවදීපනෙන ච අනඤ‍්ඤසාධාරණඤාණකරුණාදිගුණවිසෙසයොගපරිදීපනෙන, අයමත්‍ථො සබ‍්බථා පකාසිතො හොතීති ඉදමෙත්‍ථ නිදානවචනප‍්පයොජනස‍්ස මුඛමත‍්තදස‍්සනං.
තවද ශාස්තෲන් වහන්සේ ගේ ප්‍රමාණ භාව ප්‍රකාශනයෙන් ශාසනයාගේ ද ප්‍රමාණභාව දැක්වීම සඳහා නිදාන වචනය හේතු වේ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රාග, දෝස, මෝහ ආදී වූ සියලු කෙලෙසුන් නැසීමෙන් අනන්‍ය අසාධාරණ ඤාණ කරුණා ආදී ගුණ විශේෂයන් ප්‍රකාශ කිරීම පිණිස මෙම නිදාන වචනය ආරම්භ කිරීම් වශයෙන් යොදන ලද්දේය.
තං පනෙතං “එවං මෙ සුත”න‍්ති ආරභිත්‍වා යාව “ඉමං උදානං උදානෙසී”ති පදං, තාව ඉමස‍්ස උදානස‍්ස නිදානන‍්ති වෙදිතබ‍්බං. තථා හි තං යථා පටිපන‍්නො භගවා ඉමං උදානං උදානෙසි, ආදිතො පට‍්ඨාය තස්ස කායිකචෙතසිකප‍්පටිපත‍්තියා පකාසනත්‍ථං සඞ‍්ගීතිකාරෙහි සඞ‍්ගීතිකාලෙ භාසිතවචනං.
එය වනාහි ‘එවං මෙ සුතං’ යි පටන් ගෙන ‘ඉමං උදානං උදානෙසි’ යන තැන දක්වා උදානයාගේ නිදානය දතයුතුය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ උදානය ප්‍රකාශ කළ සේකැයි මුලපටන් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කායික චෛතසික, ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශ කිරීම පිණිස සංගීතිකාරක රහතන් වහන්සේලා විසින් සංගීති කාලයෙහි ප්‍රකාශ කරන ලද වචනයෝය.
නනු ච “ඉමස්මිං සති ඉදං හොතී”තිආදි භගවතො එව වචනං භවිතුං අරහති, න හි සත්‍ථාරං මුඤ‍්චිත්‍වා අඤ‍්ඤො පටිච‍්චසමුප‍්පාදං දෙසෙතුං සමත්‍ථො හොතීති? සච‍්චමෙතං, යථා පන භගවා බොධිරුක්ඛමූලෙ ධම‍්මසභාවපච‍්චවෙක‍්ඛණවසෙන පටිච‍්චසමුප‍්පාදං මනසාකාසි, තථෙව නං බොධනෙය්‍යබන්‍ධවානං බොධනත්‍ථං පටිච‍්චසමුප‍්පාදසීහනාදසුත‍්තාදීසු දෙසිතස‍්ස ච වචනානං දෙසිතාකාරස‍්ස අනුකරණවසෙන පටිච‍්චසමුප‍්පාදස‍්ස මනසිකාරං අට‍්ඨුප‍්පත‍්තිං කත්‍වා භගවතා භාසිතස‍්ස ඉමස‍්ස උදානස‍්ස ධම‍්මසඞ‍්ගාහකා මහාථෙරා නිදානං සඞ‍්ගායිංසූති යථාවුත‍්තවචනං සඞ‍්ගීතිකාරානමෙව වචනන‍්ති නිට‍්ඨමෙත්‍ථ ගන‍්තබ‍්බං. ඉතො පරෙසුපි සුත‍්තන‍්තෙසු එසෙව නයො.
‘ඉමස්මිං සති ඉදං හොති’ යනු භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ම වචනයක් වීම සුදුසු ද? ශාස්තෲන් වහන්සේ හැර අනිකෙක් පටිච්ච සමුප්පාදය දේශනා කරන්නට සමර්ථ නොවේ. එයම සත්‍ය වේ. යම් සේ වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බෝධි වෘක්‍ෂ මූලයෙහි ධර්ම ස්වභාව ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම් වශයෙන් ප්‍රතීත්‍ය සමුත්පාදය සිහිකල සේක් ද, එම ධර්මය අවබෝධ කරගැනීමට සුදුසු අයට අවබෝධ කරගැනීම සඳහා පටිච්චසමුප්පාද නමැති සිංහනාදය දේශනා කළහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දේශනා කළ ධර්මසංග්‍රාහක මහතෙරවරු මෙම නිදානය සංග්‍රහ කළහයි එසේ කියන ලද වචනය අවසාන තීරණය යි ගතයුතුය. අනෙක් සූත්‍රවලද මේ ක්‍රමයම අනුගමනය කළ යුතුයි.
එත්‍ථ ච අත‍්තජ‍්ඣාසයො පරජ‍්ඣාසයො පුච‍්ඡාවසිකො අට‍්ඨුප‍්පත‍්තිකොති චත‍්තාරො සුත‍්තනික‍්ඛෙපා වෙදිතබ‍්බා. යථා හි අනෙකසතඅනෙකසහස‍්සභෙදානිපි සුත‍්තානි සංකිලෙසභාගියාදිපට‍්ඨානනයෙන සොළසවිධතං නාතිවත‍්තන‍්ති, එවං තානි සබ‍්බානිපි අත‍්තජ‍්ඣාසයාදිසුත‍්තනික‍්ඛෙපවසෙන චතුබ‍්බිධභාවං නාතිවත‍්තන‍්ති. කාමඤ‍්චෙත්‍ථ අත‍්තජ‍්ඣාසයස‍්ස අට‍්ඨුප‍්පත‍්තියා ච පරජ‍්ඣාසයපුච‍්ඡාවසිකෙහි සද‍්ධිං සංසග‍්ගභෙදො සම‍්භවති අජ‍්ඣාසයානුසන්‍ධිපුච‍්ඡානුසන්‍ධිසම‍්භවතො, අත‍්තජ‍්ඣාසයඅට‍්ඨුප‍්පත‍්තීනං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං සංසග‍්ගො නත්‍ථීති නිරවසෙසො පට‍්ඨානනයො න සම‍්භවති. තදන‍්තොගධත‍්තා වා සම‍්භවන‍්තානං සෙසනික‍්ඛෙපානං මූලනික‍්ඛෙපවසෙන චත‍්තාරො සුත‍්තනික‍්ඛෙපාති වුත්තං.
මෙහි ද අත්තජ්ඣාසය, පරජ්ඣාසය, පුච්ඡාවසික, අත්‍ථුප්පත්තික යි සූත්‍ර නික්‍ෂේප සතරකි. යම්සේ නොයෙක් සියගණන්, දහස් ගණන් සූත්‍රයෝ වෙත්ද ඒ සියලු සූත්‍ර අත්තජ්ඣාසය ආදී සූත්‍ර නික්‍ෂේප වශයෙන් සිවුවැදරූම් වේ. අත්තජ්ඣාසය, අත්‍ථුප්පත්තිය යන දෙක පරජ්ඣාසය, අත්‍ථුප්පත්තිය යන දෙක පරජ්ඣාසය, පුච්ඡාවසික දෙක සමග සංසර්ග භේදය හටගනී.
තත්‍රායං වචනත්‍ථො – නික‍්ඛිපනං නික‍්ඛෙපො, සුත‍්තස‍්ස නික‍්ඛෙපො සුත‍්තනික‍්ඛෙපො, සුත‍්තදෙසනාති අත්‍ථො. නික‍්ඛිපීයතීති වා නික‍්ඛෙපො, සුත‍්තං එව නික‍්ඛෙපො සුත‍්තනික‍්ඛෙපො. අත‍්තනො අජ‍්ඣාසයො අත‍්තජ‍්ඣාසයො, සො අස‍්ස අත්‍ථි කාරණභූතොති අත‍්තජ‍්ඣාසයො, අත‍්තනො අජ‍්ඣාසයො එතස‍්සාති වා අත‍්තජ‍්ඣාසයො. පරජ‍්ඣාසයෙපි එසෙව නයො. පුච‍්ඡාය වසො පුච‍්ඡාවසො, සො එතස්ස අත්‍ථීති පුච‍්ඡාවසිකො. සුත‍්තදෙසනාය වත්‍ථුභූතස‍්ස අත්‍ථස‍්ස උප්පත්ති අත්ථුප්පත්ති, අත්ථුප්පත්ති එව අට‍්ඨුප‍්පත‍්ති, සා එතස්ස අත්‍ථීති අට‍්ඨුප‍්පත‍්තිකො. අථ වා නික‍්ඛිපීයති සුත‍්තං එතෙනාති නික‍්ඛෙපො, අත‍්තජ‍්ඣාසයාදි එව. එතස‍්මිං පන අත්‍ථවිකප‍්පෙ අත‍්තනො අජ‍්ඣාසයො අත‍්තජ‍්ඣාසයො. පරෙසං අජ‍්ඣාසයො පරජ‍්ඣාසයො. පුච‍්ඡීයතීති පුච‍්ඡා, පුච‍්ඡිතබ‍්බො අත්‍ථො. පුච‍්ඡනවසෙන පවත‍්තං ධම‍්මප‍්පටිග‍්ගාහකානං වචනං පුච‍්ඡාවසං, තදෙව නික‍්ඛෙපසද‍්දාපෙක‍්ඛාය පුච‍්ඡාවසිකොති පුල‍්ලිඞ‍්ගවසෙන වුත්තං. තථා අත්‍ථුප‍්පත‍්තියෙව අට‍්ඨුප‍්පත‍්තිකොති එවමෙත්‍ථ අත්‍ථො වෙදිතබ‍්බො.
මේ එහි වචනාර්ථයයි. නිකම්පනං යනු ඇතුලත් කිරීමයි. සූත්‍රයන්ගේ ඇතුලත් කිරීම සූත්‍ර නික්‍ෂේපයයි. සූත්‍ර දේශනාව යන අර්ථයි. තමන්ගේ අධ්‍යාශය අත්තජ්ඣාසය නම් වේ. තමන්ගේ අධ්‍යාසය මෙහි ඇත්තේනුයි හෝ අත්තජ්ඣාස නම් වේ. පරජ්ඣාසය යනු ද මෙසේමය. විචාරීමෙන් හා ප්‍රකාශ කිරීමෙන් යුක්ත වූයේ පුච්ඡාවාස නම් වේ. එම පුච්ඡාවසය මොහුට ඇති නිසා පුච්ඡාවසික නම් වේ. සූත්‍ර දේශනාව සඳහා යම්කිසි කාරණයක් හටගැනීම අත්ථුප්පත්ති නම් වේ. එම අත්‍ථුප්පත්තිය මොහුට ඇති නිසා අත්‍ථුප්පත්තික නම් වේ.
එත්‍ථ ච පරෙසං ඉන්‍ද්‍රියපරිපාකාදිකාරණනිරපෙක‍්ඛත‍්තා අත‍්තජ‍්ඣාසයස‍්ස විසුං සුත‍්තනික‍්ඛෙපභාවො යුත්තො කෙවලං අත‍්තනො අජ‍්ඣාසයෙනෙව ධම‍්මතන‍්තිඨපනත්‍ථං පවත‍්තිතදෙසනත‍්තා, පරජ‍්ඣාසයපුච‍්ඡාවසිකානං පන පරෙසං අජ‍්ඣාසයපුච‍්ඡානං දෙසනාපවත‍්තිහෙතුභූතානං උප‍්පත‍්තියං පවත‍්තිතානං කථමට‍්ඨුප‍්පත‍්තියා අනවරොධො, පුච‍්ඡාවසිකඅට‍්ඨුප‍්පත‍්තිපුබ‍්බකානං වා පරජ‍්ඣාසයානුරොධෙන පවත‍්තිතානං කථං පරජ‍්ඣාසයෙ අනවරොධොති? න චොදෙතබ‍්බමෙතං. පරෙසඤ‍්හි අභිනීහාරපරිපුච‍්ඡාදිවිනිච‍්ඡයාදිවිනිමුත‍්තස‍්සෙව සුත‍්තන‍්තදෙසනාකාරණුප‍්පාදස‍්ස අට‍්ඨුප‍්පත‍්තිභාවෙන ගහිතත‍්තා පරජ‍්ඣාසයපුච‍්ඡාවසිකානං විසුං ගහණං. තථා හි බ්‍රහ‍්මජාලධම‍්මදායාදසුත‍්තාදීනං වණ‍්ණාවණ‍්ණආමිසුප‍්පාදාදිදෙසනානිමිත‍්තං අට‍්ඨුප‍්පත‍්ති වුච‍්චති, පරෙසං පුච‍්ඡාය විනා අජ‍්ඣාසයමෙව නිමිත‍්තං කත්‍වා දෙසිතො පරජ‍්ඣාසයො, පුච‍්ඡාවසෙන දෙසිතො පුච‍්ඡාවසිකොති පාකටොයමත්‍ථොති.
තත්‍ථ පඨමාදීනි තීණි බොධිසුත‍්තානි මුචලින්‍දසුත‍්තං, ආයුසඞ‍්ඛාරොස‍්සජ‍්ජනසුත‍්තං, පච‍්චවෙක‍්ඛණසුත‍්තං, පපඤ‍්චසඤ‍්ඤාසුත‍්තන‍්ති ඉමෙසං උදානානං අත‍්තජ‍්ඣාසයො නික‍්ඛෙපො. හුහුඞ‍්කසුත‍්තං, බ්‍රාහ‍්මණජාතිකසුත‍්තං, බාහියසුත‍්තන‍්ති ඉමෙසං උදානානං පුච‍්ඡාවසිකො නික‍්ඛෙපො. රාජසුත‍්තං, සක‍්කාරසුත‍්තං, උච‍්ඡාදනසුත‍්තං, පිණ‍්ඩපාතිකසුත‍්තං, සිප‍්පසුත‍්තං, ගොපාලසුත‍්තං, සුන්‍දරිකසුත‍්තං , මාතුසුත‍්තං, සඞ‍්ඝභෙදකසුත‍්තං, උදපානසුත‍්තං, තථාගතුප‍්පාදසුත‍්තං, මොනෙය්‍යසුත‍්තං, පාටලිගාමියසුත‍්තං, ද‍්වෙපි දබ‍්බසුත‍්තානීති එතෙසං උදානානං අට‍්ඨුප‍්පත‍්තිකො නික‍්ඛෙපො. පාලිලෙය්‍යසුත‍්තං, පියසුත‍්තං, නාගසමාලසුත‍්තං, විසාඛාසුත‍්තඤ‍්චාති ඉමෙසං උදානානං අත‍්තජ‍්ඣාසයො පරජ‍්ඣාසයො ච නික‍්ඛෙපො. සෙසානං එකපඤ‍්ඤාසාය සුත‍්තානං පරජ‍්ඣාසයො නික‍්ඛෙපො. එවමෙතෙසං උදානානං අත‍්තජ‍්ඣාසයාදිවසෙන නික‍්ඛෙපවිසෙසො වෙදිතබ‍්බො.
එත්‍ථ ච යානි උදානානි භගවතා භික‍්ඛූනං සම‍්මුඛා භාසිතානි, තානි තෙහි යථාභාසිතසුත‍්තානි වචසා පරිචිතානි මනසානුපෙක‍්ඛිතානි ධම‍්මභණ‍්ඩාගාරිකස‍්ස කථිතානි. යානි පන භගවතා භික‍්ඛූනං අසම‍්මුඛා භාසිතානි, තානිපි අපරභාගෙ භගවතා ධම‍්මභණ‍්ඩාගාරිකස‍්ස පුන භාසිතානි. එවං සබ‍්බානිපි තානි ආයස‍්මා ආනන්‍දො එකජ‍්ඣං කත්‍වා ධාරෙන‍්තො භික‍්ඛූනඤ‍්ච වාචෙන‍්තො අපරභාගෙ පඨමමහාසඞ‍්ගීතිකාලෙ උදානන‍්ත්‍වෙව සඞ‍්ගහං ආරොපෙසීති වෙදිතබ‍්බං.
මෙහි වනාහි යම් උදාන භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් භික්‍ෂූන් හමුවෙහි ප්‍රකාශ කරන ලද ද, ඒවා වචනයෙන් පුරුදුකොට, මනසින් නැවත නැවතත් පරීක්‍ෂාකොට ප්‍රකාශ කරන ලද්දේය. ඒවා නැවත භාණ්ඩාගාරික ආනන්ද තෙරුන්ට ප්‍රකාශ කරන ලද්දේය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් භික්‍ෂූන් නැති තැනදී ප්‍රකාශ කරන ලද යම් උදාන වේ නම් ඒ සියලු උදාන ද භාණ්ඩාගාරික ආනන්ද තෙරුන්ට පසුව දේශනා කරන ලද්දේය. ඒ සියලුම උදාන ආයුෂ්මත් ආනන්ද ස්ථවිර ධාරණය කොට භික්‍ෂූන්ට ප්‍රකාශ කරන්නේ පසු කාලයෙහි ප්‍රථම සංගීති කාලයෙහි උදාන දේශනාය යි සංග්‍රහයට ඇතුලත් කරන ලදැයි දතුයුතුයි.
තෙන ඛො පන සමයෙනාතිආදීසු තෙන සමයෙනාති ච භුම‍්මත්‍ථෙ කරණවචනං, ඛො පනාති නිපාතො, තස්මිං සමයෙති අත්‍ථො. කස‍්මිං පන සමයෙ? යං සමයං භගවා උරුවෙලායං විහරති නජ්ජා නෙරඤ්ජරාය තීරෙ බොධිරුක්ඛමූලෙ පඨමාභිසම්බුද්ධො. තස්මිං සමයෙ. සත‍්තාහන‍්ති සත‍්ත අහානි සත්තාහං, අච‍්චන‍්තසංයොගත්‍ථෙ එතං උපයොගවචනං. යස‍්මා භගවා තං සත්තාහං නිරන‍්තරතාය අච‍්චන‍්තමෙව ඵලසමාපත‍්තිසුඛෙන විහාසි, තස‍්මා සත‍්තාහන‍්ති අච‍්චන‍්තසංයොගවසෙන උපයොගවචනං වුත්තං. එකපල‍්ලඞ‍්කෙනාති විසාඛාපුණ‍්ණමාය අනත්‍ථඞ‍්ගතෙයෙව සූරියෙ අපරාජිතපල‍්ලඞ‍්කවරෙ වජිරාසනෙ නිසින‍්නකාලතො පට‍්ඨාය සකිම‍්පි අනුට‍්ඨහිත්‍වා යථාආභුජිතෙන එකෙනෙව පල‍්ලඞ‍්කෙන .
තෙන ඛො පන සමයෙන යන ආදී තන්හි තෙන සමයෙන යනු සප්තමී අර්ථයෙහි කරණ විභක්ති වචනයකි. ඛො පන යනු නිපාතයෝය. එම කාලයෙහි යන අර්ථය කවරනම් කාලයකද? භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් කාලයක නේරඤ්ජරා නදී ඉවුරෙහි උරුවෙලාවෙහි බෝධිවෘක්‍ෂ මූලයෙහි බුදුවන්නට පෙර වාසය කළ සේක්ද එම කාලයෙහි ය. සත්තාහං යන දින සතකි. අත්‍යන්ත සංයෝගයෙහි උපයෝග වචනයකි. යම් ලෙසකින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සත්දිනක් නිබඳවම අතරමඟ නොනවත්වා ඵලසමාපත්ති සුවයෙන් වාසය කළ සේක් ද, එබැවින් අත්‍යන්ත සංයෝගයෙහි උපයෝග වචනයෙන් කියන ලදි. එකපල්ලංකෙන යනු වෙසක් පුණු පොහෝදින සූර්යයා බැසයාමට පෙර අපරාජිත පර්යංකය වූ වජ්‍රාසනයෙහි වැඩහුන් කාලයෙහි පටන් එක් වරක්වත් නො නැගිට පලක් බැඳගෙන එකම පර්යංකයෙන්
විමුත‍්තිසුඛපටිසංවෙදීති විමුත‍්තිසුඛං ඵලසමාපත‍්තිසුඛං පටිසංවෙදියමානො නිසින‍්නො හොතීති අත්‍ථො. තත්‍ථ විමුත‍්තීති තදඞ‍්ගවිමුත‍්ති, වික‍්ඛම‍්භනවිමුත‍්ති, සමුච‍්ඡෙදවිමුත‍්ති, පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිවිමුත‍්ති, නිස‍්සරණවිමුත‍්තීති පඤ‍්ච විමුත‍්තියො. තාසු යං දෙය්‍යධම‍්මපරිච‍්චාගාදීහි තෙහි තෙහි ගුණඞ‍්ගෙහි නාමරූපපරිච‍්ඡෙදාදීහි විපස‍්සනඞ‍්ගෙහි ච යාව තස්ස තස්ස අඞ‍්ගස‍්ස අපරිහානිවසෙන පවත‍්ති, තාව තංතංපටිපක‍්ඛතො විමුච‍්චනතො විමුච‍්චනං පහානං. සෙය්‍යථිදං ? දානෙන මච‍්ඡරියලොභාදිතො, සීලෙන පාණාතිපාතාදිතො, නාමරූපවවත්‍ථානෙන සක‍්කායදිට‍්ඨිතො, පච‍්චයපරිග‍්ගහෙන අහෙතුවිසමහෙතුදිට‍්ඨීහි, තස‍්සෙව අපරභාගෙන කඞ‍්ඛාවිතරණෙන කථංකථීභාවතො, කලාපසම‍්මසනෙන “අහං මමා”ති ගාහතො, මග‍්ගාමග‍්ගවවත්‍ථානෙන අමග‍්ගෙ මග‍්ගසඤ‍්ඤාය, උදයදස‍්සනෙන උච‍්ඡෙදදිට‍්ඨියා, වයදස‍්සනෙන සස‍්සතදිට‍්ඨියා, භයදස‍්සනෙන සභයෙ අභයසඤ‍්ඤාය, ආදීනවදස‍්සනෙන අස‍්සාදසඤ‍්ඤාය, නිබ‍්බිදානුපස‍්සනෙන අභිරතිසඤ‍්ඤාය, මුච‍්චිතුකම්‍යතාඤාණෙන අමුච‍්චිතුකම්‍යතාය, උපෙක‍්ඛාඤාණෙන අනුපෙක‍්ඛාය, අනුලොමෙන ධම‍්මට‍්ඨිතියං නිබ‍්බානෙ ච පටිලොමභාවතො, ගොත්‍රභුනා සඞ‍්ඛාරනිමිත‍්තභාවතො විමුච‍්චනං, අයං තදඞ‍්ගවිමුත‍්ති නාම. යං පන උපචාරප‍්පනාභෙදෙන සමාධිනා යාවස‍්ස අපරිහානිවසෙන පවත‍්ති, තාව කාමච‍්ඡන්‍දාදීනං නීවරණානඤ‍්චෙව, විතක‍්කාදීනඤ‍්ච පච‍්චනීකධම‍්මානං, අනුප‍්පත‍්තිසඤ‍්ඤිතං විමුච‍්චනං, අයං වික‍්ඛම‍්භනවිමුත‍්ති නාම. යං චතුන‍්නං අරියමග‍්ගානං භාවිතත‍්තා තංතංමග‍්ගවතො අරියස‍්ස සන‍්තානෙ යථාරහං “දිට‍්ඨිගතානං පහානායා”තිආදිනා (ධ· ස· 277; විභ· 628) නයෙන වුත‍්තස‍්ස සමුදයපක‍්ඛියස‍්ස කිලෙසගණස‍්ස පුන අච‍්චන‍්තං අප‍්පවත‍්තිභාවෙන සමුච‍්ඡෙදප‍්පහානවසෙන විමුච‍්චනං, අයං සමුච‍්ඡෙදවිමුත‍්ති නාම. යං පන ඵලක‍්ඛණෙ පටිප‍්පස‍්සද‍්ධත‍්තං කිලෙසානං, අයං පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිවිමුත‍්ති නාම. සබ‍්බසඞ‍්ඛතනිස‍්සටත‍්තා පන සබ‍්බසඞ‍්ඛාරවිමුත‍්තං නිබ‍්බානං, අයං නිස‍්සරණවිමුත‍්ති නාම. ඉධ පන භගවතො නිබ‍්බානාරම‍්මණා ඵලවිමුත‍්ති අධිප‍්පෙතා. තෙන වුත්තං – “විමුත‍්තිසුඛපටිසංවෙදීති විමුත‍්තිසුඛං ඵලසමාපත‍්තිසුඛං පටිසංවෙදියමානො නිසින‍්නො හොතීති අත්‍ථො”ති.
විමුත්ති සුඛපටිසංවෙදී විමුක්ති සුවය හා පලසමවත් සුවය විඳිමින් වැඩසිටි සේක යන අර්ථයි. එහි විමුත්ති යනු තදංග, වික්ඛම්භන, සමුච්ඡේද, පටිප්පස්සද්ධි, නිස්සරණ යන විමුක්ති පසයි. දාන පරිත්‍යාග වශයෙන් ඒ ඒ ගුණාංගයන් ගෙන් ද නාම රූප භේදයන් විදර්ශනා වශයෙන් බැලීමෙන් ද සිතෙහි පිරිහීම සඳහා හේතුවන ප්‍රතිපක්‍ෂ ධර්මයන් ප්‍රහානය කිරීමෙන් ඇති විමුක්තිය තදංග විමුක්තිය යි. දන් දීමෙන් මසුරුකමද, සීලයෙන් හා නාමරූපයෙන් වෙන් වෙන් සලකා බැලීමෙන් සක්කාය දෘෂ්ටිය ද, විචිකිච්ඡාවද ආදී නීවරණ ධර්මයන් ප්‍රහීණ කිරීමෙන් ලැබෙන විමුක්තිය තදංග විමුත්ති නම් වේ. උපචාර, අර්පණා සමාධියෙන් සිතෙහි පරිහානිය අකුසලයන් වූ කාමච්ඡන්‍දා දී පංචනීවරණයන් හා විතර්ක ආදියද නැවත නූපදිනා අයුරින් දුරුකිරීම වික්ඛම්භන විමුත්ති නම් වේ. සතර ආර්ය මාර්ගයන් පුරුදු කිරීමෙන් ඒ ඒ මාර්ගයෙන් ආර්යයන් වහන්සේ ගේ සනාතන ගත සියලු කෙලෙස් සමූහය සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රහාණය කිරීම සමුච්ඡේද විමුත්ති නම් වේ. ඵලඥානය අවබෝධ කිරීමේ දී ක්ලේශයන් ගේ සංසිඳීම් වශයෙන් ලබන විමුක්තිය පටිප්පස්සද්ධි විමුත්ති නම් වේ. සියලු සංඛත ධර්මයන් විනාශ කිරීමෙන් සියලු සංස්කාර ධර්මයන්ගෙන් ලබන විමුක්තිය නිස්සරණ විමුත්ති නම් වේ. මෙහි වනාහි නිර්වාණය අරමුණුකොට ඇති ඵල විමුක්තිය අදහස් කරන ලදි. විමුත්ති සුඛ පටිවෙදී යි එහෙයින් කියන ලදි.
විමුත‍්තීති ච උපක‍්කිලෙසෙහි පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිවසෙන චිත‍්තස‍්ස විමුත‍්තභාවො, චිත‍්තමෙව වා තථා විමුත‍්තං වෙදිතබ‍්බං, තාය විමුත‍්තියා ජාතං සම‍්පයුත‍්තං වා සුඛං විමුත‍්තිසුඛං. “යායං, භන්තෙ, උපෙක‍්ඛා සන‍්තෙ සුඛෙ වුත‍්තා භගවතා”ති (ම· නි· 2.88) වචනතො උපෙක‍්ඛාපි චෙත්‍ථ සුඛමිච‍්චෙව වෙදිතබ‍්බා. තථා ච වුත්තං සම‍්මොහවිනොදනියං “උපෙක‍්ඛා පන සන‍්තත‍්තා, සුඛමිච‍්චෙව භාසිතා”ති (විභ· අට‍්ඨ· 232). භගවා හි චතුත්‍ථජ‍්ඣානිකං අරහත‍්තසමාපත‍්තිං සමාපජ‍්ජති, න ඉතරං. අථ වා “තෙසං වූපසමො සුඛො”තිආදීසු යථා සඞ‍්ඛාරදුක‍්ඛූපසමො සුඛොති වුච‍්චති, එවං සකලකිලෙසදුක‍්ඛූපසමභාවතො අග‍්ගඵලෙ ලබ‍්භමානා පටිප‍්පස‍්සද‍්ධිවිමුත‍්ති එව ඉධ සුඛන‍්ති වෙදිතබ‍්බා. තයිදං විමුත‍්තිසුඛං මග‍්ගවීථියං කාලන‍්තරෙති ඵලචිත‍්තස‍්ස පවත‍්තිවිභාගෙන දුවිධං හොති. එකෙකස‍්ස හි අරියමග‍්ගස‍්ස අනන‍්තරා තස්ස තස‍්සෙව විපාකභූතානි නිබ‍්බානාරම‍්මණානි තීණි ද‍්වෙ වා ඵලචිත‍්තානි උප‍්පජ‍්ජන‍්ති අනන‍්තරවිපාකත‍්තා ලොකුත‍්තරකුසලානං. යස‍්මිඤ‍්හි ජවනවාරෙ අරියමග‍්ගො උප්පජ්ජති, තත්‍ථ යදා ද‍්වෙ අනුලොමානි, තදා තතියං ගොත්‍රභු, චතුත්‍ථං මග‍්ගචිත‍්තං, තතො පරං තීණි ඵලචිත‍්තානි හොන‍්ති. යදා පන තීණි අනුලොමානි, තදා චතුත්‍ථං ගොත්‍රභු, පඤ‍්චමං මග‍්ගචිත‍්තං, තතො පරං ද‍්වෙ ඵලචිත‍්තානි හොන‍්ති. එවං චතුත්‍ථං පඤ‍්චමං අප‍්පනාවසෙන පවත‍්තති, න තතො පරං භවඞ‍්ගස‍්ස ආසන‍්නත‍්තා. කෙචි පන “ඡට‍්ඨම‍්පි චිත්තං අප‍්පෙතී”ති වදන‍්ති, තං අට‍්ඨකථාසු (විසුද‍්ධි· 2.811) පටික‍්ඛිත‍්තං. එවං මග‍්ගවීථියං ඵලං වෙදිතබ‍්බං. කාලන‍්තරෙ ඵලං පන ඵලසමාපත‍්තිවසෙන පවත‍්තං, නිරොධා වුට‍්ඨහන‍්තස‍්ස උප‍්පජ‍්ජමානඤ‍්ච එතෙනෙව සඞ‍්ගහිතං. සා පනායං ඵලසමාපත්ති අත්‍ථතො ලොකුත‍්තරකුසලානං විපාකභූතා නිබ‍්බානාරම‍්මණා අප‍්පනාති දට‍්ඨබ‍්බා.
කෙ තං සමාපජ‍්ජන‍්ති, කෙ න සමාපජ‍්ජන‍්තීති? සබ‍්බෙපි පුථුජ‍්ජනා න සමාපජ‍්ජන‍්ති අනධිගතත‍්තා. තථා හෙට‍්ඨිමා අරියා උපරිමං, උපරිමාපි අරියා හෙට‍්ඨිමං න සමාපජ‍්ජන‍්තියෙව පුග‍්ගලන‍්තරභාවූපගමනෙන පටිප‍්පස‍්සද‍්ධභාවතො. අත‍්තනො එව ඵලං තෙ තෙ අරියා සමාපජ‍්ජන‍්ති. කෙචි පන “සොතාපන‍්නසකදාගාමිනො ඵලසමාපත‍්තිං න සමාපජ‍්ජන‍්ති, උපරිමා ද‍්වෙයෙව සමාපජ‍්ජන‍්ති සමාධිස‍්මිං පරිපූරකාරිභාවතො”ති වදන‍්ති. තං අකාරණං පුථුජ‍්ජනස‍්සාපි අත‍්තනා පටිලද‍්ධලොකියසමාධිසමාපජ‍්ජනතො. කිං වා එත්‍ථ කාරණචින‍්තාය? වුත‍්තඤ‍්හෙතං පටිසම‍්භිදායං “කතමා දස සඞ‍්ඛාරුපෙක‍්ඛා විපස‍්සනාවසෙන උප‍්පජ‍්ජන‍්ති (පටි· ම· 1.57), කතමෙ දස ගොත්‍රභුධම‍්මා විපස‍්සනාවසෙන උප‍්පජ‍්ජන‍්තී”ති (පටි· ම· 1.60) ඉමෙසං පඤ‍්හානං විස‍්සජ‍්ජනෙ සොතාපත‍්තිඵලසමාපත‍්තත්‍ථාය සකදාගාමිඵලසමාපත‍්තත්‍ථායාති තෙසම‍්පි අරියානං ඵලසමාපත‍්තිසමාපජ‍්ජනං වුත්තං. තස‍්මා සබ‍්බෙපි අරියා යථාසකං ඵලං සමාපජ‍්ජන‍්තීති නිට‍්ඨමෙත්‍ථ ගන‍්තබ‍්බං.
කස‍්මා පන තෙ සමාපජ‍්ජන‍්තීති? දිට‍්ඨධම‍්මසුඛවිහාරත්‍ථං. යථා හි රාජානො රජ‍්ජසුඛං, දෙවතා දිබ‍්බසුඛං අනුභවන‍්ති, එවං අරියා “ලොකුත‍්තරසුඛං අනුභවිස‍්සාමා”ති අද‍්ධානපරිච‍්ඡෙදං කත්‍වා ඉච‍්ඡිතක‍්ඛණෙ ඵලසමාපත‍්තිං සමාපජ‍්ජන‍්ති.
කථඤ‍්චස‍්සා සමාපජ‍්ජනං, කථං ඨානං, කථං වුට‍්ඨානන‍්ති? ද‍්වීහි තාව ආකාරෙහි අස‍්සා සමාපජ‍්ජනං හොති නිබ‍්බානතො අඤ‍්ඤස‍්ස ආරම‍්මණස‍්ස අමනසිකාරා, නිබ‍්බානස‍්ස ච මනසිකාරා. යථාහ –
“ද‍්වෙ ඛො, ආවුසො, පච්චයා අනිමිත‍්තාය චෙතොවිමුත‍්තියා සමාපත‍්තියා, සබ‍්බනිමිත‍්තානඤ‍්ච අමනසිකාරො, අනිමිත‍්තාය ච ධාතුයා මනසිකාරො”ති (ම· නි· 1.458).
අයං පනෙත්‍ථ සමාපජ‍්ජනක‍්කමො – ඵලසමාපත‍්තිත්‍ථිකෙන අරියසාවකෙන රහොගතෙන පටිසල‍්ලීනෙන උදයබ‍්බයාදිවසෙන සඞ‍්ඛාරා විපස‍්සිතබ‍්බා. තස‍්සෙවං පවත‍්තානුපුබ‍්බවිපස‍්සනස‍්සෙව සඞ‍්ඛාරාරම‍්මණගොත්‍රභුඤාණානන‍්තරං ඵලසමාපත‍්තිවසෙන නිරොධෙ චිත‍්තමප‍්පෙති, ඵලසමාපත‍්තිනින‍්නභාවෙන ච සෙක‍්ඛස‍්සාපි ඵලමෙව උප්පජ්ජති, න මග‍්ගො. යෙ පන වදන‍්ති “සොතාපන‍්නො අත‍්තනො ඵලසමාපත‍්තිං සමාපජ‍්ජිස‍්සාමීති විපස‍්සනං වඩ‍්ඪෙත්‍වා සකදාගාමී හොති, සකදාගාමී ච අනාගාමී”ති. තෙ වත‍්තබ‍්බා – එවං සන‍්තෙ අනාගාමී අරහා භවිස‍්සති, අරහා ච පච‍්චෙකබුද‍්ධො, පච‍්චෙකබුද‍්ධො ච සම‍්බුද‍්ධොති ආපජ‍්ජෙය්‍ය, තස‍්මා යථාභිනිවෙසං යථාජ‍්ඣාසයං විපස‍්සනා අත්‍ථං සාධෙතීති සෙක‍්ඛස‍්සාපි ඵලමෙව උප්පජ්ජති, න මග‍්ගො. ඵලම‍්පි තස්ස සචෙ අනෙන පඨමජ‍්ඣානිකො මග‍්ගො අධිගතො, පඨමජ‍්ඣානිකමෙව උප්පජ්ජති. සචෙ දුතියාදීසු අඤ‍්ඤතරජ‍්ඣානිකො, දුතියාදීසු අඤ‍්ඤතරජ‍්ඣානිකමෙවාති.
කස‍්මා පනෙත්‍ථ ගොත්‍රභුඤාණං මග‍්ගඤාණපුරෙචාරිකං විය නිබ‍්බානාරම‍්මණං න හොතීති? ඵලඤාණානං අනිය්‍යානිකභාවතො. අරියමග‍්ගධම‍්මායෙව හි නිය්‍යානිකා. වුත‍්තඤ‍්හෙතං “කතමෙ ධම්මා නිය්‍යානිකා? චත‍්තාරො අරියමග‍්ගා අපරියාපන‍්නා”ති (ධ· ස· 1295). තස‍්මා එකන‍්තෙනෙව නිය්‍යානිකභාවස‍්ස උභතො වුට‍්ඨානභාවෙන පවත‍්තමානස‍්ස අනන‍්තරපච‍්චයභූතෙන ඤාණෙන නිමිත‍්තතො වුට‍්ඨිතෙනෙව භවිතබ‍්බන‍්ති තස්ස නිබ‍්බානාරම‍්මණතා යුත‍්තා, න පන අරියමග‍්ගස‍්ස භාවිතත‍්තා තස්ස විපාකභාවෙන පවත‍්තමානානං කිලෙසානං අසමුච‍්ඡින්‍දනතො අනිය්‍යානිකත‍්තා අවුට‍්ඨානසභාවානං ඵලඤාණානං පුරෙචාරිකඤාණස‍්ස කදාචිපි නිබ‍්බානාරම‍්මණතා උභයත්‍ථ අනුලොමඤාණානං අතුල්‍යාකාරතො. අරියමග‍්ගවීථියඤ‍්හි අනුලොමඤාණානි අනිබ‍්බිද‍්ධපුබ‍්බානං ථූලථූලානං ලොභක‍්ඛන්‍ධාදීනං සාතිසයං පදාලනෙන ලොකියඤාණෙන උක‍්කංසපාරමිප‍්පත‍්තානි මග‍්ගඤාණානුකූලානි උප‍්පජ‍්ජන‍්ති, ඵලසමාපත‍්තිවීථියං පන තානි තානි තෙන තෙන මග‍්ගෙන තෙසං තෙසං කිලෙසානං සමුච‍්ඡින‍්නත‍්තා තත්‍ථ නිරුස‍්සුක‍්කානි කෙවලං අරියානං ඵලසමාපත‍්තිසුඛසමඞ‍්ගිභාවස‍්ස පරිකම‍්මමත‍්තානි හුත්‍වා උප‍්පජ‍්ජන‍්තීති න තෙසං කුතොචි වුට‍්ඨානසම‍්භවො, යතො තෙසං පරියොසානෙ ඤාණං සඞ‍්ඛාරනිමිත‍්තං වුට‍්ඨානතො නිබ‍්බානාරම‍්මණං සියා. එවඤ්ච කත්‍වා සෙක‍්ඛස‍්ස අත‍්තනො ඵලසමාපත‍්තිවළඤ‍්ජනත්‍ථාය උදයබ‍්බයාදිවසෙන සඞ‍්ඛාරෙ සම‍්මසන‍්තස‍්ස විපස‍්සනාඤාණානුපුබ‍්බාය ඵලමෙව උප්පජ්ජති, න මග‍්ගොති අයඤ‍්ච අත්‍ථො සමත්‍ථිතො හොති. එවං තාව ඵලසමාපත‍්තියා සමාපජ‍්ජනං වෙදිතබ‍්බං.
“තයො ඛො, ආවුසො, පච්චයා අනිමිත‍්තාය චෙතොවිමුත‍්තියා ඨිතියා, සබ‍්බනිමිත‍්තානං අමනසිකාරො, අනිමිත‍්තාය ච ධාතුයා මනසිකාරො, පුබ‍්බෙ ච අභිසඞ‍්ඛාරො”ති (ම· නි· 1.458) –
වචනතො පනස‍්සා තීහාකාරෙහි ඨානං හොති. තත්‍ථ පුබ‍්බෙ ච අභිසඞ‍්ඛාරොති සමාපත‍්තිතො පුබ‍්බෙ කාලපරිච‍්ඡෙදො. “අසුකස‍්මිං නාම කාලෙ වුට‍්ඨහිස‍්සාමී”ති පරිච‍්ඡින‍්නත‍්තා හිස‍්සා යාව සො කාලො නාගච‍්ඡති, තාව වුට‍්ඨානං න හොති.
“ද‍්වෙ ඛො, ආවුසො, පච්චයා අනිමිත‍්තාය චෙතොවිමුත‍්තියා වුට‍්ඨානස‍්ස, සබ‍්බනිමිත‍්තානඤ‍්ච මනසිකාරො, අනිමිත‍්තාය ච ධාතුයා අමනසිකාරො”ති (ම· නි· 1.458) –
වචනතො පනස‍්සා ද‍්වීහාකාරෙහි වුට‍්ඨානං හොති. තත්‍ථ සබ‍්බනිමිත‍්තානන‍්ති රූපනිමිත‍්තවෙදනාසඤ‍්ඤාසඞ‍්ඛාරවිඤ‍්ඤාණනිමිත‍්තානං. කාමඤ‍්ච න සබ‍්බානෙවෙතානි එකතො මනසි කරොති, සබ‍්බසඞ‍්ගාහිකවසෙන පනෙවං වුත්තං. තස‍්මා යං භවඞ‍්ගස‍්ස ආරම‍්මණං, තස්ස මනසිකරණෙන ඵලසමාපත‍්තිතො වුට‍්ඨානං හොතීති එවං අස‍්සා වුට‍්ඨානං වෙදිතබ‍්බං. තයිදං එවමිධ සමාපජ‍්ජනවුට‍්ඨානං අරහත‍්තඵලභූතං –
“පටිප‍්පස‍්සද‍්ධදරථං, අමතාරම‍්මණං සුභං;
වන‍්තලොකාමිසං සන‍්තං, සාමඤ‍්ඤඵලමුත‍්තමං”.
ඉති වුත්තං සාතාතිසාතං විමුත‍්තිසුඛං පටිසංවෙදෙසි. තෙන වුත්තං – “විමුත‍්තිසුඛපටිසංවෙදීති විමුත‍්තිසුඛං ඵලසමාපත‍්තිසුඛං පටිසංවෙදියමානො නිසින‍්නො හොතීති අත්‍ථො”ති.
අථාති අධිකාරත්‍ථෙ නිපාතො. ඛොති පදපූරණෙ. තෙසු අධිකාරත්‍ථෙන අථාති ඉමිනා විමුත‍්තිසුඛපටිසංවෙදනතො අඤ‍්ඤං අධිකාරං දස‍්සෙති. කො පනෙසොති? පටිච‍්චසමුප‍්පාදමනසිකාරො. අථාති වා පච‍්ඡාති එතස‍්මිං අත්‍ථෙ නිපාතො, තෙන “තස්ස සත‍්තාහස‍්ස අච‍්චයෙනා”ති වක‍්ඛමානමෙව අත්‍ථං ජොතෙති. තස්ස සත‍්තාහස‍්සාති පල‍්ලඞ‍්කසත‍්තාහස‍්ස. අච‍්චයෙනාති අපගමෙන. තම්හා සමාධිම‍්හාති අරහත‍්තඵලසමාධිතො. ඉධ පන ඨත්‍වා පටිපාටියා සත‍්ත සත‍්තාහානි දස‍්සෙතබ‍්බානීති කෙචි තානි විත්‍ථාරයිංසු. මයං පන තානි ඛන්‍ධකපාඨෙන ඉමිස‍්සා උදානපාළියා අවිරොධදස‍්සනමුඛෙන පරතො වණ‍්ණයිස‍්සාම. රත‍්තියාති අවයවසම‍්බන්‍ධෙ සාමිවචනං. පඨමන‍්ති අච‍්චන‍්තසංයොගත්‍ථෙ උපයොගවචනං. භගවා හි තස‍්සා රත්තියා සකලම‍්පි පඨමං යාමං තෙනෙව මනසිකාරෙන යුත්තො අහොසීති.
අථ යනු අධිකාරර්ථයෙහි (ප්‍රාර්ථනා කිරීමෙහි) නිපාත පදයෙකි. ඛො යන පද පූරණාර්ථයෙහිය. මෙම විමුක්ති සුඛපටිසංවේදනයෙන් අන්‍ය වූ ප්‍රාර්ථනාවක් දක්වයි. තවද අථ පසුව ඉක්බිති යන අර්ථයෙහි ද නිපාත පදයෙකි. ඒ සත් දිනකට පසුව කිය යුත්ත යන අර්ථයද ප්‍රකාශ කරයි. තස්සසත්තාහස්ස පර්යංකයෙහි සත් දිනක්, අච්චයෙන ගතවීමෙන් තම්හා සමාධිම්හා අර්හත්ඵල සමාධියෙන් අනතුරුව මෙහි වනාහි පිළිවෙලින් සත් සතියක් දැක්විය යුතුයයි සමහරෙක් විස්තර කළහ. අපි වනාහි මෙම උදාන පාලියට විරුද්ධ නොවන වර්ණනා කරන්නෙමු. රත්තියා යනු මුලු රාත්‍රියම සම්බන්ධ කිරීමෙහි සප්තමී වචනයි. පඨමං යනු අත්‍යන්ත සංයෝගයෙහි උපයෝග වචනයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ රාත්‍රියෙහි ප්‍රථමයාමය පුරාම ප්‍රතීත්‍ය සමුත්පාදය සිහිකරමින් විසූහ.
පටිච‍්චසමුප‍්පාදන‍්ති පච‍්චයධම‍්මං. අවිජ‍්ජාදයො හි පච‍්චයධම‍්මා පටිච‍්චසමුප‍්පාදො. කථමිදං ජානිතබ‍්බන‍්ති චෙ? භගවතො වචනෙන. භගවතා හි “තස‍්මාතිහානන්‍ද, එසෙව හෙතු, එතං නිදානං, එස සමුදයො, එස පච්චයො ජරාමරණස‍්ස, යදිදං ජාති…පෙ… සඞ‍්ඛාරානං, යදිදං අවිජ්ජා”ති (දී· නි· 2.105 ආදයො) එවං අවිජ‍්ජාදයො හෙතූති වුත‍්තා. යථා ද්වාදස පච්චයා ද්වාදස පටිච‍්චසමුප‍්පාදාති.
පටිච්ච සමුප්පාදං යනු ප්‍රතීත්‍ය සමුත්පාද ධර්මයයි. අවිජ්ජා ආදී ප්‍රත්‍ය ධර්මයෝ පටිච්ච සමුප්පාද නම් වේ. එය කෙසේ දැනගත යුතුද? භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ වචනයෙන්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘ආනන්ද, එහෙයින් මෙහි ජරාමරණයට මේ ජාතියම හේතු වේ. මෙයම නිදාන වේ. මෙයම සමුදය වේ. මෙයම ප්‍රත්‍ය වේ. සංස්කාරයන්ට යම් අවිද්‍යා ආදියක් වේ නම් එයට හේතුව ද්වාදස වේ.
තත්‍රායං වචනත්‍ථො – අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පටිච්ච පටිමුඛං කත්‍වා කාරණසමවායං අප‍්පටික‍්ඛිපිත්‍වා සහිතෙ උප‍්පාදෙතීති පටිච‍්චසමුප‍්පාදො. අථ වා පටිච්ච පච‍්චෙතබ‍්බං පච‍්චයාරහතං පච‍්චයං පටිගන‍්ත්‍වා න විනා තෙන සම‍්බන්‍ධස‍්ස උප‍්පාදො පටිච‍්චසමුප‍්පාදො . පටිච‍්චසමුප‍්පාදොති චෙත්‍ථ සමුප‍්පාදපදට‍්ඨානවචනවිඤ‍්ඤෙය්‍යො ඵලස‍්ස උප‍්පාදනසමත්‍ථතායුත‍්තො හෙතු, න පටිච‍්චසමුප‍්පත‍්තිමත‍්තං වෙදිතබ‍්බං. අථ වා පච‍්චෙතුං අරහන‍්ති නං පණ‍්ඩිතාති පටිච‍්චො, සම්මා සයමෙව වා උප‍්පාදෙතීති සමුප‍්පාදො, පටිච‍්චො ච සො සමුප‍්පාදො චාති පටිච‍්චසමුප‍්පාදොති එවමෙත්‍ථ අත්‍ථො දට‍්ඨබ‍්බො.
එය දොළොස් වැදෑරුම්ය. ද්වාදස වූ ප්‍රතීත්‍ය සමුත්පාදය යනු එහි වචනාර්ථ යි. ප්‍රත්‍ය සමූහය ඔවුනොවුන් නිසා සමව සංඛාරාදි ප්‍රත්‍යයොත්පහන ධර්මයන් උපදවන හෙයින් පටිච්චසමුප්පාදය යි දේශනා කළහ. තවද හේතු කොටගෙන අවබෝධ කළයුතු බැවින්, අවබෝධ කළයුතු ප්‍රත්‍යයන්ගේ උත්පාදය පටිච්චසමුප්පාද නම් වේ. ඵලයක් උපදවීමට සමත් වූයේ හේතු නම් වේ. අවබෝධ කරගන්නට සුදුසු වූයේ පටිච්ච නම් වේ. මැනවින් තෙමේ ම උපදවානුයි සමුප්පාද නම් වේ. ප්‍රත්‍යයම සමුප්පාද වේනුයි පටිච්චසමුප්පාද නම් වේ.
අනුලොමන‍්ති “අවිජ‍්ජාපච‍්චයා සඞ‍්ඛාරා”තිආදිනා නයෙන වුත්තො අවිජ‍්ජාදිකො පච‍්චයාකාරො අත‍්තනා කත‍්තබ‍්බකිච‍්චකරණතො අනුලොමොති වුච‍්චති. අථ වා ආදිතො පට‍්ඨාය අන‍්තං පාපෙත්‍වා වුත‍්තත‍්තා පවත‍්තියා වා අනුලොමතො අනුලොමො, තං අනුලොමං.
අනුලොමං යනු අවිජ්ජා පච්චයා සංඛාරා ආදී වශයෙන් කියන ලද අවිජ්ජා ආදී ප්‍රත්‍යයාකාර ධර්ම තමන් විසින් අවබෝධ කරගත යුතු බැවින් අනුලොමයි කියනු ලැබේ. හෙවත් මුල පටන් අවසානය දක්වා කියයුතු බැවින් හා පවතින බැවින් අනුලෝමයි කියනු ලැබේ.
සාධුකං මනසාකාසීති සක‍්කච‍්චං මනසි අකාසි. යො යො පච‍්චයධම‍්මො යස‍්ස යස‍්ස පච‍්චයුප‍්පන‍්නධම‍්මස‍්ස යථා යථා හෙතුපච‍්චයාදිනා පච‍්චයභාවෙන පච්චයො හොති, තං සබ‍්බං අවිපරීතං අපරිහාපෙත්‍වා අනවසෙසතො පච‍්චවෙක‍්ඛණවසෙන චිත‍්තෙ අකාසීති අත්‍ථො. යථා පන භගවා පටිච‍්චසමුප‍්පාදානුලොමං මනසාකාසි, තං සඞ‍්ඛෙපෙන තාව දස‍්සෙතුං “ඉති ඉමස්මිං සති ඉදං හොති, ඉමස්සුප්පාදා ඉදං උප‍්පජ‍්ජතී”ති වුත්තං.
සාධුකං මනසාකාසි යමෙක් යම් ප්‍රත්‍ය ධර්මයක් යම් ප්‍රත්‍ය ධර්මයකට හේතු ප්‍රත්‍ය වශයෙන් ප්‍රත්‍ය වේද, ඒ ඒ ප්‍රත්‍ය වෙනස් නො කොට, ඉතිරි නො කොට ප්‍රත්‍යවෙක්‍ෂා වශයෙන් සිතෙහි තබා ගත්තේය යන අර්ථය, යම් ලෙසකින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පටිච්චසමුප්පාද ධර්මයන් අනුලෝම වශයෙන් සිතෙහි තැන්පත් කර ගත්තේ ද, සංක්‍ෂේපයෙන් එය පැහැදිලි කරන්නට ‘ඉති ඉමස්මිං සති ඉදං හොති ඉමස්සුප්පාද ඉදං උප්පජ්ජති’ යි කියන ලදි.
තත්‍ථ ඉතීති එවං, අනෙන පකාරෙනාති අත්‍ථො. ඉමස්මිං සති ඉදං හොතීති ඉමස්මිං අවිජ‍්ජාදිකෙ පච‍්චයෙ සති ඉදං සඞ‍්ඛාරාදිකං ඵලං හොති. ඉමස්සුප්පාදා ඉදං උප‍්පජ‍්ජතීති ඉමස‍්ස අවිජ‍්ජාදිකස‍්ස පච‍්චයස‍්ස උප්පාදා ඉදං සඞ‍්ඛාරාදිකං ඵලං උප‍්පජ‍්ජතීති අත්‍ථො. ඉමස්මිං අසති ඉදං න හොති, ඉමස‍්ස නිරොධා ඉදං නිරුජ‍්ඣතීති අවිජ‍්ජාදීනං අභාවෙ සඞ‍්ඛාරාදීනං අභාවස‍්ස අවිජ‍්ජාදීනං නිරොධෙ සඞ‍්ඛාරාදීනං නිරොධස‍්ස ච දුතියතතියසුත‍්තවචනෙන එතස‍්මිං පච‍්චයලක‍්ඛණෙ නියමො දස‍්සිතො හොති – ඉමස්මිං සති එව, නාසති. ඉමස්සුප්පාදා එව, නානුප‍්පාදා. අනිරොධා එව, න නිරොධාති. තෙනෙතං ලක‍්ඛණං අන‍්තොගධනියමං ඉධ පටිච‍්චසමුප‍්පාදස‍්ස වුත‍්තන‍්ති දට‍්ඨබ‍්බං. නිරොධොති ච අවිජ‍්ජාදීනං විරාගාධිගමෙන ආයතිං අනුප‍්පාදො අප‍්පවත‍්ති. තථා හි වුත්තං – “අවිජ‍්ජාය ත්‍වෙව අසෙසවිරාගනිරොධා සඞ‍්ඛාරනිරොධො”තිආදි. නිරොධනිරොධී ච උප‍්පාදනිරොධීභාවෙන වුත්තො “ඉමස‍්ස නිරොධා ඉදං නිරුජ‍්ඣතී”ති.
එහි ඉති යනු මෙසේ නොයෙක් ආකාරයෙන් යන අර්ථයි. ඉමස්මිං සති ඉදං හොති යනු මෙම අවිජ්ජා ආදී ප්‍රත්‍යයන් ඇති කල්හි මේ සංඛාරාදී ඵල ඇති වේ. ඉමස්සුප්පාදා ඉදං උප්පජ්ජති යනු මෙම අවිජ්ජා ආදී ප්‍රත්‍යයන්ගේ හටගැනීමෙන් මෙම සංඛාරාදී ඵල උපදී යන අර්ථයි. ඉමස්මිං අසති ඉදං නහොති ඉමස්මිං නිරොධා ඉදං නිරුජ්ඣති අවිජ්ජා ආදීන්ගේ අභාවයෙන් සංඛාරාදීන්ගේ අභාවයත් අවිජ්ජා ආදීන්ගේ නිරෝධයත් සංඛාර ආදීන්ගේ නිරෝධයත් වේ. දෙවන තුන්වන සූත්‍රයන්ගෙන් මෙම ප්‍රථම ප්‍රත්‍ය ලක්‍ෂණය දක්වන ලද්දේය. ‘ඉමස්මිං සති එව න අසති. ඉමස්සුප්පාදා එව න අනුප්පාදා අනිරොධා එව න නිරොධා’ යන මෙයින් ප්‍රතීත්‍යසමුත්පාදයේ ඇතුලත නියමය කියන ලදැයි දතයුතුයි. නිරොධොති අවිද්‍යාදීන් ගේ නො ඇලීම් හේතුවෙන් මතු නො උපදවීම නො පැවතීම කියන ලදි. අවිජ්ජායත්‍ථෙව අසෙසවිරාග නිරොධො සංඛාර නිරොධො යන ආදිය නිරොධතිරොධිය ද උප්පාදනිරොධී භාවයෙන් කියන ලදි. එබැවින් එය ‘ඉමස්සනිරොධා ඉදං නිරුජ්ඣති’ දක්වන ලදි.
තෙනෙතං දස‍්සෙති – අනිරොධො උප‍්පාදො නාම, සො චෙත්‍ථ අත්‍ථිභාවොතිපි වුච‍්චතීති. “ඉමස්මිං සති ඉදං හොතී”ති ඉදමෙව හි ලක‍්ඛණං පරියායන‍්තරෙන “ඉමස‍්ස උප්පාදා ඉදං උප‍්පජ‍්ජතී”ති වදන‍්තෙන පරෙන පුරිමං විසෙසිතං හොති. තස‍්මා න ධරමානතංයෙව සන්‍ධාය “ඉමස්මිං සතී”ති වුත්තං, අථ ඛො මග‍්ගෙන අනිරුද‍්ධභාවඤ‍්චාති විඤ‍්ඤායති. යස‍්මා ච “ඉමස්මිං අසති ඉදං න හොති, ඉමස‍්ස නිරොධා ඉදං නිරුජ‍්ඣතී”ති ද‍්විධාපි උද‍්දිට‍්ඨස‍්ස ලක‍්ඛණස‍්ස නිද‍්දෙසං වදන‍්තෙන “අවිජ‍්ජාය ත්‍වෙව අසෙසවිරාගනිරොධා සඞ‍්ඛාරනිරොධො”තිආදිනා නිරොධො එව වුත්තො, තස‍්මා නත්‍ථිභාවොපි නිරොධො එවාති නත්‍ථිභාවවිරුද‍්ධො අත්‍ථිභාවො අනිරොධොති දස‍්සිතං හොති. තෙන අනිරොධසඞ‍්ඛාතෙන අත්‍ථිභාවෙන උප‍්පාදං විසෙසෙති. තතො න ඉධ අත්‍ථිභාවමත‍්තං උප‍්පාදොති අත්‍ථො අධිප‍්පෙතො, අථ ඛො අනිරොධසඞ‍්ඛාතො අත්‍ථිභාවො චාති අයමත්‍ථො විභාවිතොති. එවමෙතං ලක‍්ඛණද‍්වයවචනං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤවිසෙසනවිසෙසිතබ‍්බභාවෙන සාත්‍ථකන‍්ති වෙදිතබ‍්බං.
කො පනායං අනිරොධො නාම, යො “අත්‍ථිභාවො, උප‍්පාදො”ති ච වුච‍්චතීති? අප‍්පහීනභාවො ච, අනිබ‍්බත‍්තිතඵලාරහතාපහානෙහි ඵලානුප‍්පාදනාරහතා ච. යෙ හි පහාතබ‍්බා අකුසලා ධම්මා, තෙසං අරියමග‍්ගෙන අසමුග‍්ඝාටිතභාවො ච. යෙ පන න පහාතබ‍්බා කුසලාබ්‍යාකතා ධම්මා, යානි තෙසු සංයොජනානි අඛීණාසවානං තෙසං අපරික‍්ඛීණතා ච. අසමුග‍්ඝාටිතානුසයතාය හි සසංයොජනා ඛන්‍ධප‍්පවත‍්ති පටිච‍්චසමුප‍්පාදො. තථා ච වුත්තං –
“යාය ච, භික්ඛවෙ, අවිජ‍්ජාය නිවුතස‍්ස බාලස‍්ස යාය ච තණ‍්හාය සම‍්පයුත‍්තස‍්ස අයං කායො සමුදාගතො, සා චෙව අවිජ්ජා බාලස‍්ස අප‍්පහීනා, සා ච තණ්හා අපරික‍්ඛීණා. තං කිස‍්ස හෙතු? න, භික්ඛවෙ, බාලො අචරි බ්‍රහ‍්මචරියං සම්මා දුක‍්ඛක‍්ඛයාය, තස‍්මා බාලො කායස‍්ස භෙදා කායූපගො හොති, සො කායූපගො සමානො න පරිමුච‍්චති ජාතියා ජරාමරණෙනා”තිආදි (සං· නි· 2.19).
ඛීණසංයොජනානං පන අවිජ‍්ජාය අභාවතො සඞ‍්ඛාරානං, තණ‍්හුපාදානානං අභාවතො උපාදානභවානං අසම‍්භවොති වට‍්ටස‍්ස උපච‍්ඡෙදො පඤ‍්ඤායිස‍්සතීති. තෙනෙවාහ –
“ඡන‍්නං ත්‍වෙව, ඵග‍්ගුණ, ඵස‍්සායතනානං අසෙසවිරාගනිරොධා ඵස‍්සනිරොධො, ඵස‍්සනිරොධා වෙදනානිරොධො”තිආදි (සං· නි· 2.12).
න හි අග‍්ගමග‍්ගාධිගමතො උද‍්ධං යාව පරිනිබ‍්බානා සළායතනාදීනං අප‍්පවත‍්ති. අථ ඛො නත්‍ථිතා නිරොධසද‍්දවචනීයතා ඛීණසංයොජනතාති නිරොධො වුත්තො. අපිච චිරකතම‍්පි කම‍්මං අනිබ‍්බත‍්තිතඵලතාය අප‍්පහීනාහාරතාය ච ඵලාරහං සන‍්තං එව නාම හොති, න නිබ‍්බත‍්තිතඵලං , නාපි පහීනාහාරන‍්ති. ඵලුප‍්පත‍්තිපච‍්චයානං අවිජ‍්ජාසඞ‍්ඛාරාදීනං වුත‍්තනයෙනෙව ඵලාරහභාවො අනිරොධොති වෙදිතබ‍්බො. එවං අනිරුද‍්ධභාවෙනෙව හි යෙන විනා ඵලං න සම‍්භවති, තං කාරණං අතීතන‍්තිපි ඉමස්මිං සතීති ඉමිනා වචනෙන වුත්තං. තතොයෙව ච අවුසිතබ්‍රහ‍්මචරියස‍්ස අප‍්පවත‍්තිධම‍්මතං අනාපන‍්නො පච‍්චයුප‍්පාදො කාලභෙදං අනාමසිත්‍වා අනිවත‍්තනාය එව ඉමස‍්ස උප‍්පාදාති වුත්තො. අථ වා අවසෙසපච‍්චයසමවායෙ අවිජ‍්ජමානස‍්සපි විජ‍්ජමානස‍්ස විය පගෙව විජ‍්ජමානස‍්ස යා ඵලුප‍්පත‍්තිඅභිමුඛතා, සා ඉමස‍්ස උප‍්පාදාති වුත‍්තා. තථා හි තතො ඵලං උප‍්පජ‍්ජතීති තදවත්‍ථං කාරණං ඵලස‍්ස උප‍්පාදනභාවෙන උට‍්ඨිතං උප‍්පතිතං නාම හොති, න විජ‍්ජමානම‍්පි අතදවත්‍ථන‍්ති තදවත්‍ථතා උප‍්පාදොති වෙදිතබ‍්බො.
තත්‍ථ සතීති ඉමිනා විජ‍්ජමානතාමත‍්තෙන පච‍්චයභාවං වදන‍්තො අබ්‍යාපාරතං පටිච‍්චසමුප‍්පාදස‍්ස දස‍්සෙති. උප‍්පාදාති උප‍්පත‍්තිධම‍්මතං අසබ‍්බකාලභාවිතං ඵලුප‍්පත‍්තිඅභිමුඛතඤ‍්ච දීපෙන‍්තො අනිච‍්චතං පටිච‍්චසමුප‍්පාදස‍්ස දස‍්සෙති. “සති, නාසති, උප්පාදා, න නිරොධා”ති පන හෙතුඅත්‍ථෙහි භුම‍්මනිස‍්සක‍්කවචනෙහි සමත්‍ථිතං නිදානසමුදයජාතිපභවභාවං පටිච‍්චසමුප‍්පාදස‍්ස දස‍්සෙති. හෙතුඅත්‍ථතා චෙත්‍ථ භුම‍්මවචනෙ යස‍්ස භාවෙ තදවිනාභාවිඵලස‍්ස භාවො ලක‍්ඛීයති, තත්‍ථ පවත‍්තියා වෙදිතබ‍්බා යථා “අධනානං ධනෙ අනනුප‍්පදීයමානෙ දාලිද‍්දියං වෙපුල‍්ලං අගමාසී”ති (දී· නි· 3.91) ච “නිප‍්ඵන‍්නෙසු සස‍්සෙසු සුභික‍්ඛං ජායතී”ති ච. නිස‍්සක‍්කවචනස‍්සාපි හෙතුඅත්‍ථතා ඵලස‍්ස පභවෙ පකතියඤ‍්ච පවත‍්තිතො යථා “කලලා හොති අබ‍්බුදං, අබ‍්බුදා ජායතී පෙසී”ති (සං· නි· 1.235) ච “හිමවතා ගඞ‍්ගා පභවන‍්ති, සිඞ‍්ගතො සරො ජායතී”ති ච. අවිජ‍්ජාදිභාවෙ ච තදවිනාභාවෙන සඞ‍්ඛාරාදිභාවො ලක‍්ඛීයති, අවිජ‍්ජාදීහි ච සඞ‍්ඛාරාදයො පභවන‍්ති පකරියන‍්ති චාති තෙ තෙසං පභවො පකති ච, තස‍්මා තදත්‍ථදීපනත්‍ථං “ඉමස්මිං සති ඉමස‍්ස උප්පාදා”ති හෙතුඅත්‍ථෙ භුම‍්මනිස‍්සක‍්කනිද‍්දෙසා කතාති.
එහි සතී යනු මෙම විද්‍යමානාත්ව හේතුකොට ප්‍රත්‍යයභාවය ප්‍රකාශ කරන්නේ ප්‍රතීත්‍යසමුත්පාදයාගේ නොවෙනස්වන බව දක්වයි. උප්පාදා යනු උත්පත්තිය ස්වභාවකොට ඇති ඵල උත්පත්තිය මුල්කොට ප්‍රකාශ කරන්නේ ප්‍රතීත්‍යසමුත්පාදයාගේ අනිත්‍ය බව දක්වයි. සති හා අසති. උප්පාදා න නිරොධාති යි හේත්‍වර්ථයෙහි සප්තමී වචනයෙන් දක්වන ලද ප්‍රතීත්‍යසමුත්පාදයාගේ සමුදය ජාති ස්වභාවය දක්වයි.
යස‍්මා චෙත්‍ථ “ඉමස්මිං සති ඉදං හොති, ඉමස්සුප්පාදා ඉදං උප‍්පජ‍්ජතී”ති සඞ‍්ඛෙපෙන උද‍්දිට‍්ඨස‍්ස පටිච‍්චසමුප‍්පාදස‍්ස “අවිජ‍්ජාපච‍්චයා සඞ‍්ඛාරා”තිආදිකො නිද‍්දෙසො, තස‍්මා යථාවුත‍්තො අත්‍ථිභාවො උප‍්පාදො ච තෙසං තෙසං පච‍්චයුප‍්පන‍්නධම‍්මානං පච‍්චයභාවොති විඤ‍්ඤායති. න හි අනිරුද‍්ධතාසඞ‍්ඛාතං අත්‍ථිභාවං උප‍්පාදඤ‍්ච අනිවත‍්තසභාවතාසඞ‍්ඛාතං උදයාවත්‍ථතාසඞ‍්ඛාතං වා “සති එව, නාසති, උප්පාදා එව, න නිරොධා”ති අන‍්තොගධනියමෙහි වචනෙහි අභිහිතං මුඤ‍්චිත්‍වා අඤ‍්ඤො පච‍්චයභාවො නාම අත්‍ථි, තස‍්මා යථාවුත‍්තො අත්‍ථිභාවො උප‍්පාදො ච පච‍්චයභාවොති වෙදිතබ‍්බං. යෙපි පට‍්ඨානෙ ආගතා හෙතුආදයො චතුවීසති පච්චයා, තෙපි එතස‍්සෙව පච‍්චයභාවස‍්ස විසෙසාති වෙදිතබ‍්බා. ඉති යථා විත්‍ථාරෙන අනුලොමං පටිච‍්චසමුප‍්පාදං මනසි අකාසි, තං දස‍්සෙතුං, “යදිදං අවිජ‍්ජාපච‍්චයා සඞ‍්ඛාරා”තිආදි වුත්තං.
තත්‍ථ යදිදන‍්ති නිපාතො, තස්ස යො අයන‍්ති අත්‍ථො. අවිජ‍්ජාපච‍්චයාතිආදීසු අවින්‍දියං කායදුච‍්චරිතාදිං වින්‍දතීති අවිජ්ජා, වින්‍දියං කායසුචරිතාදිං න වින්‍දතීති අවිජ්ජා, ධම‍්මානං අවිපරීතසභාවං අවිදිතං කරොතීති අවිජ්ජා, අන‍්තවිරහිතෙ සංසාරෙ භවාදීසු සත‍්තෙ ජවාපෙතීති අවිජ්ජා, අවිජ‍්ජමානෙසු ජවති විජ‍්ජමානෙසු න ජවතීති අවිජ්ජා, විජ‍්ජාය පටිපක‍්ඛාති අවිජ්ජා, සා “දුක්ඛෙ අඤ‍්ඤාණ”න‍්තිආදිනා චතුබ‍්බිධා වෙදිතබ‍්බා. පටිච්ච න විනා ඵලං එති උප්පජ්ජති චෙව පවත‍්තති චාති පච්චයො, උපකාරකත්‍ථො වා පච්චයො. අවිජ්ජා ච සා පච්චයො චාති අවිජ‍්ජාපච‍්චයො, තස‍්මා අවිජ‍්ජාපච‍්චයා. සඞ‍්ඛරොන‍්තීති සඞ‍්ඛාරා, ලොකියකුසලාකුසලචෙතනා, සා පුඤ‍්ඤාපුඤ‍්ඤානෙඤ‍්ජාභිසඞ‍්ඛාරවසෙන තිවිධා වෙදිතබ‍්බා. විජානාතීති විඤ‍්ඤාණං, තං ලොකියවිපාකවිඤ‍්ඤාණවසෙන ද‍්වත‍්තිංසවිධං. නමතීති නාමං, වෙදනාදික‍්ඛන්‍ධත‍්තයං. රුප‍්පතීති රූපං, භූතරූපං චක‍්ඛාදිඋපාදාරූපඤ‍්ච. ආයතති ආයතඤ‍්ච සංසාරදුක‍්ඛං නයතීති ආයතනං . ඵුසතීති ඵස‍්සො. වෙදයතීති වෙදනා. ඉදම්පි ද‍්වයං ද‍්වාරවසෙන ඡබ‍්බිධං, විපාකවසෙන ගහණෙ ඡත‍්තිංසවිධං. පරිතස‍්සතීති තණ්හා, සා කාමතණ‍්හාදිවසෙන සඞ‍්ඛෙපතො තිවිධා, විත්‍ථාරතො අට‍්ඨුත‍්තරසතවිධා ච. උපාදීයතීති උපාදානං, තං කාමුපාදානාදිවසෙන චතුබ‍්බිධං. භවති භාවයති චාති භවො, සො කම‍්මූපපත‍්තිභෙදතො දුවිධො. ජනනං ජාති. ජීරණං ජරා. මරන‍්ති තෙනාති මරණං. සොචනං සොකො. පරිදෙවනං පරිදෙවො. දුක‍්ඛයතීති දුක‍්ඛං, උප‍්පාදට‍්ඨිතිවසෙන ද‍්වෙධා ඛණතීති දුක‍්ඛං. දුමනස‍්ස භාවො දොමනස‍්සං. භුසො ආයාසො උපායාසො . සම‍්භවන‍්තීති නිබ‍්බත‍්තන‍්ති. න කෙවලඤ‍්ච සොකාදීහියෙව, අථ ඛො සබ‍්බපදෙහි “සම‍්භවන‍්තී”ති පදස‍්ස යොජනා කාතබ‍්බා. එවඤ‍්හි “අවිජ‍්ජාපච‍්චයා සඞ‍්ඛාරා සම‍්භවන‍්තී”ති පච‍්චයපච‍්චයුප‍්පන‍්නවවත්‍ථානං දස‍්සිතං හොති. එස නයො සබ‍්බත්‍ථ.
එහි යදිදං යනු නිපාතයෙකි. එය යම් මේ යන අර්ථ ඇත්තේ අවිජ්ජා පච්චයා යනු නො විඳිය යුතු කාය දුශ්චරිතාදිය විඳිනුයි අවිජ්ජා නමි. විඳිය යුතු කාය සුචරිතාදිය නො විඳීනුයි අවිජ්ජා නමි. ධර්මයන්ගේ නොවෙනස්වන ස්වභාවය නොවටහා ගන්නේ අවිජ්ජා නමි. කෙළවරක් නැති සසරෙහි භව ආදියෙහි සත්ත්වයන් දුවවානුයි අවිජ්ජා නමි. අවිද්‍යමාන වස්තූන් විෂයෙහි දුවයි. විද්‍යමාන වස්තූන් විෂයෙහි නොදුවයි යි අවිජ්ජා නමි. විද්‍යාවට විරුද්ධ වූ හෙයින් අවිජ්ජා නමි. එය ‘දුක්ඛෙ අඤ්ඤාණං’ ආදී වශයෙන් චතුර්විධ කොට දතයුතුයි. හේතුවක් ඇතිව ඵලයක් වෙයි. උපදියි. පවතියි යන අර්ථයෙන් පච්චයො නම් වේ. උපකාර අර්ථයෙන් හෝ පච්චය වේ. අවිද්‍යාවත් ඒ මය. ප්‍රත්‍යයත් ඒමනුයි අවිජ්ජා පච්චය නම් වේ. පිළියෙල කරත්නුයි සංඛාර නම් වේ. එනම් ලෞකික කුශල අකුශල චේතනාවෝ ය. එය පුඤ්ඤාභිසංඛාර අපුඤ්ඤාභිසංස්කාර ආනෙඤ්ජාභිසංඛාර වශයෙන් ත්‍රිවිධ වේ. මැනවින් දනීනුයි විඤ්ඤාණ නම් වේ. එය ලෞකික විපාක විඤ්ඤාණ වශයෙන් දෙතිස්වැදෑරුම් වේ. නැමෙනුයි, අවනත වේනුයි නාම නම් වේ. ඒ වේදනා ආදී ස්කන්ධ තුනයි. විකාරයට, විනාසයට පත් වේනුයි රූප නම් වේ. භූත රූපය සහ චක්ඛු ආදී උපාදාන රූපයෝය. දීර්ඝභාවයට පමුණුවයි. දික්වූ සසර දුකට පමුණුවානුයි ආයතන නමි. ස්පර්ශ කෙරේනුයි ඵස්ස නමි. විඳීනුයි වේදනා නමි. ඵස්ස වේදනා දෙක ද්වාර වශයෙන් සවැදෑරුම් වේ. විපාක වශයෙන් ගැනීමේදී තිස්හයක් වේ. ආසාවෙන් පීඩාවට පත්වේනුයි තණ්හා නම් වේ. එය කාම තණ්හා ආදී වශයෙන් සංක්‍ෂේපයෙන් ත්‍රිවිධයි. විස්තර වශයෙන් එක්සිය අටකි. අල්ලා ගනීනුයි උපාදාන නමි. එය කාම උපාදාන ආදී වශයෙන් චතුර්විධය. උපදියි, උපදවයි යන අර්ථයෙන් භව නම් වේ. එය කම්ම උප්පත්ති භේදයෙන් ද්විධය. ඉපදීම ජාතියයි. දිරීම ජරාවයි. මැරෙත්නුයි මරණ නම් වේ. සෝක කිරීම සෝකයයි. විලාප කීම පරිදේව යයි. ශරීරය පෙළානුයි දුක්ඛ නම් වේ. උත්පාදත ස්ථිති වශයෙන් දෙපරිද්දෙකින් කනීනුයි දුක්ඛ නමි. දූෂ්‍ය වූ සිත් ඇති බව දොමනස්ස නමි. දැඩි චිත්ත පීඩාව උපායාස නමි. සම්භවන්ති යන මේ පදය හුදෙක් ශෝකාදීන් කෙරෙහි පමණක් නොව සියලු සංස්කාරාදී පදයන් කෙරෙහි ද යෙදිය යුතුයි. මෙසේ ‘අවිජ්ජා පච්චයා සංඛාරා සම්භවන්ති’ අවිද්‍යා ප්‍රත්‍යයෙන් සංස්කාරයෝ හටගනිත් යි ප්‍රත්‍යසමුත්පන්න ව්‍යවස්ථාව දක්වන ලද්දේය. සියලු තන්හි ම මෙම ක්‍රමයමයි.
තත්‍ථ අඤ‍්ඤාණලක‍්ඛණා අවිජ්ජා, සම‍්මොහනරසා, ඡාදනපච‍්චුපට‍්ඨානා, ආසවපදට‍්ඨානා. අභිසඞ‍්ඛරණලක‍්ඛණා සඞ‍්ඛාරා, ආයූහනරසා, සංවිදහනපච‍්චුපට‍්ඨානා, අවිජ‍්ජාපදට‍්ඨානා.
එහි නො දැනීම ලක්‍ෂණකොට ඇත්තේ අවිද්‍යාවයි. සම්ප්‍රයුක්ත ධර්ම හෝ සම්ප්‍රයුක්ත පුද්ගලයා මුලා කිරීම එහි කෘත්‍යය යි. ආලම්බන ස්වභාවය මුලා කිරීම එහි වැටහෙන ආකාරයයි. ආස්‍රව ආසන්න කාරණයයි. සකස් කිරීම ලක්‍ෂණකොට ඇත්තෝ සංස්කාරයෝ ය. රැස් කිරීම එහි කෘත්‍යයයි. චේතනාව වැටහෙන ආකාරයයි. අවිද්‍යාව ආසන්න කාරණයයි.
විජානනලක‍්ඛණං විඤ‍්ඤාණං, පුබ‍්බඞ‍්ගමරසං, පටිසන්‍ධිපච‍්චුපට‍්ඨානං, සඞ‍්ඛාරපදට‍්ඨානං, වත්‍ථාරම‍්මණපදට‍්ඨානං වා.
අරමුණු දැනීම විඤ්ඤාණයේ ලක්‍ෂණයයි. නාමරූපයන්ට පුරෝගාමී වීම එහි කෘත්‍යයයි. පූර්වභවය හා ගැලපීම වැටහෙන ආකාරයයි. සංඛාර ආසන්න කාරණයයි. වස්තු ආලම්බන හෝ ආසන්න කාරණයයි.
නමනලක‍්ඛණං නාමං, සම‍්පයොගරසං, අවිනිබ‍්භොගපච‍්චුපට‍්ඨානං, විඤ‍්ඤාණපදට‍්ඨානං.
අරමුණට නැමෙන ලක්‍ෂණ ඇත්තේ නාමයයි. සිත හා සමග ද ඔවුනොවුන් හා සමගද සම්ප්‍රයෝග කෘත්‍ය ඇත්තේය. වෙන්ව නො පැවතීම වැටහෙන ආකාරයයි. විඤ්ඤාණය ආසන්න කාරණයයි.
රුප‍්පනලක‍්ඛණං රූපං, විකිරණරසං, අප‍්පහෙය්‍යභාවපච‍්චුපට‍්ඨානං, විඤ‍්ඤාණපදට‍්ඨානං.
කිපීම ලක්‍ෂණකොට ඇත්තේ රූපයයි. විසිරීම කෘත්‍යකොට ඇත්තේය. අව්‍යාකෘත භාවය වැටහෙන ආකාරයයි. විඤ්ඤාණ ආසන්න කාරණයයි.
ආයතනලක‍්ඛණං සළායතනං, දස‍්සනාදිරසං, වත්‍ථුද‍්වාරභාවපච‍්චුපට‍්ඨානං, නාමරූපපදට‍්ඨානං.
ගැලපීම හෝ පැතිරීම ලක්‍ෂණකොට ඇත්තේ සළායතනයයි. දර්ශනාදීන්ට කරුණු වීම එහි කෘත්‍යයකි. යථායෝගයෙන් පංචවිඤ්ඤාණ ධාතූන්ට වස්තුද්වාර භාවයෙන් වැටහෙන්නේය. නාමරූප ආසන්න කාරණයයි.
ඵුසනලක‍්ඛණො ඵස‍්සො, සඞ‍්ඝට‍්ටනරසො, සඞ‍්ගතිපච‍්චුපට‍්ඨානො, සළායතනපදට‍්ඨානො.
අරමුණු ස්පර්ශ කිරීම ඵස්සයෝ ලක්‍ෂණයයි. අරමුණ සමග ගැටීම කෘත්‍යයයි. වස්තු ආලම්බන විඤ්ඤාණයන්ගේ එක්වීම වැටහෙන කාරණයයි. ෂඩායතන ආසන්න කාරණයයි.
අනුභවනලක‍්ඛණා වෙදනා, විසයරසසම‍්භොගරසා, සුඛදුක‍්ඛපච‍්චුපට‍්ඨානා, ඵස‍්සපදට‍්ඨානා.
ආරම්මණ රස විඳීම ලක්‍ෂණ ඇත්තේ වේදනාවයි. රූපාදි විෂය රස අනුභවය කෘත්‍යයයි. සුවදුක් වැටහෙන ආකාරයයි. ස්පර්ශය ආසන්න කාරණයයි.
හෙතුභාවලක‍්ඛණා තණ්හා, අභිනන්‍දනරසා, අතිත‍්තිභාවපච‍්චුපට‍්ඨානා, වෙදනාපදට‍්ඨානා.
භව දුක්ඛ හේතුව ලක්‍ෂණකොට ඇත්තී තෘෂ්ණාවය. ඒ ඒ ආලම්බන, භූමි, භව ආදීන්හි ඇලීම කෘත්‍යය, තෘප්තියකට නොපැමිණීම වැටහෙන ආකාරයයි. වේදනාව ආසන්න කාරණයයි.
ගහණලක‍්ඛණං උපාදානං, අමුඤ‍්චනරසං, තණ‍්හාදළ‍්හත‍්තදිට‍්ඨිපච‍්චුපට‍්ඨානං, තණ‍්හාපදට‍්ඨානං.
අරමුණ දැඩිව ගන්නා ලක්‍ෂණය ඇත්තේ උපාදානයය. තෘෂ්ණා දෘෂ අභිනිවෙශ වශයෙන් නො හැරීම එහි කෘත්‍යයයි. තෘෂ්ණාව ආසන්න කාරණයයි.
කම‍්මකම‍්මඵලලක‍්ඛණො භවො, භවනභාවනරසො, කුසලාකුසලාබ්‍යාකතපච‍්චුපට‍්ඨානො, උපාදානපදට‍්ඨානො. තත්‍ථ තත්‍ථ භවෙ පඨමාභිනිබ‍්බත‍්තිලක‍්ඛණා ජාති, නිය්‍යාතනරසා, අතීතභවතො ඉධුප‍්පන‍්නපච‍්චුපට‍්ඨානා, දුක‍්ඛවිචිත‍්තතාපච‍්චුපට‍්ඨානා වා. ඛන්‍ධපරිපාකලක‍්ඛණා ජරා, මරණූපනයනරසා, යොබ‍්බනවිනාසපච‍්චුපට‍්ඨානා. චුතිලක‍්ඛණං මරණං , විසංයොගරසං, ගතිවිප‍්පවාසපච‍්චුපට‍්ඨානං. අන‍්තොනිජ‍්ඣානලක‍්ඛණො සොකො, චෙතසො නිජ‍්ඣානරසො, අනුසොචනපච‍්චුපට‍්ඨානො. ලාලප‍්පනලක‍්ඛණො පරිදෙවො, ගුණදොසපරිකිත‍්තනරසො, සම‍්භමපච‍්චුපට‍්ඨානො. කායපීළනලක‍්ඛණං දුක‍්ඛං, දුප‍්පඤ‍්ඤානං දොමනස‍්සකරණරසං, කායිකාබාධපච‍්චුපට‍්ඨානං. චිත‍්තපීළනලක‍්ඛණං දොමනස‍්සං, මනොවිඝාතනරසං, මානසබ්‍යාධිපච‍්චුපට‍්ඨානං. චිත‍්තපරිදහනලක‍්ඛණො උපායාසො, නිත්‍ථුනනරසො, විසාදපච‍්චුපට‍්ඨානො. එවමෙතෙ අවිජ‍්ජාදයො ලක‍්ඛණාදිතොපි වෙදිතබ‍්බාති. අයමෙත්‍ථ සඞ‍්ඛෙපො, විත්‍ථාරො පන සබ‍්බාකාරසම‍්පන‍්නං විනිච‍්ඡයං ඉච‍්ඡන‍්තෙන සම‍්මොහවිනොදනියා (විභ· අට‍්ඨ· 225) විභඞ‍්ගට‍්ඨකථාය ගහෙතබ‍්බො.
කර්ම කර්මඵල ලක්‍ෂණකොට ඇත්තේ භවයයි. හටගැනීම හා හටගැන්වීම එහි කෘත්‍යයයි. කුශල අකුශල අව්‍යාකෘත වැටහෙන ආකාරයයි. උපාදානය ආසන්න කාරණයයි. මෙසේ අවිජ්ජා ආදීන්ගේ ලක්‍ෂණ දතයුතුයි. මෙහි මේ සංක්‍ෂේප විස්තරයකි. සියලු ආකාරයෙන් විස්තරයක් දැනගැනීමට කැමැත්තහු විසින් සම්මෝහවිනොදනී නම් වූ විභංගට්ඨ කථාවෙන් දැනගත යුතුයි.
එවන‍්ති නිද‍්දිට‍්ඨස‍්ස නිදස‍්සනං, තෙන අවිජ‍්ජාදීහෙව කාරණෙහි, න ඉස‍්සරනිම‍්මානාදීහීති දස‍්සෙති. එතස‍්සාති යථාවුත‍්තස‍්ස. කෙවලස‍්සාති අසම‍්මිස‍්සස‍්ස සකලස‍්ස වා. දුක‍්ඛක‍්ඛන්‍ධස‍්සාති දුක‍්ඛසමූහස‍්ස, න සත‍්තස‍්ස, නාපි ජීවස‍්ස, නාපි සුභසුඛාදීනං. සමුදයො හොතීති නිබ‍්බත‍්ති සම‍්භවති.
එවං යනු දක්වන ලද කාරණය දැක්වීමකි. එබැවින් අවිද්‍යා ආදිය ඊශ්වර නිර්මාණ වශයෙන් නො දක්වයි. එතස්ස යනු කියන ලද පරිදි මිශ්‍ර නොවූ සියල්ලම පිළිබඳ දුක්ඛක්ඛ දුක් සමූහය ජීවත් වන්නවුන්ට සැපයක් නැති බවය. සමුදයො හොති උපදියි. හටගනියි.
එතමත්‍ථං විදිත්‍වාති ය‍්වායං අවිජ‍්ජාදිවසෙන සඞ‍්ඛාරාදිකස‍්ස දුක‍්ඛක‍්ඛන්‍ධස‍්ස සමුදයො හොතීති වුත්තො, සබ‍්බාකාරෙන එතමත්‍ථං විදිත්‍වා. තායං වෙලායන‍්ති තායං තස්ස අත්‍ථස‍්ස විදිතවෙලායං. ඉමං උදානං උදානෙසීති ඉමං තස්මිං අත්‍ථෙ විදිතෙ හෙතුනො ච හෙතුසමුප‍්පන‍්නධම‍්මස‍්ස ච පජානනාය ආනුභාවදීපකං “යදා හවෙ පාතුභවන‍්තී”තිආදිකං සොමනස‍්සසම‍්පයුත‍්තඤාණසමුට‍්ඨානං උදානං උදානෙසි, අත‍්තමනවාචං නිච‍්ඡාරෙසීති වුත්තං හොති.
එතමත්‍ථං විදිත්‍වා අවිද්‍යාදි වශයෙන් සංස්කාර මුල්කොට ඇති දුක් සමූහයාගේ යම් මේ හටගැනීමක් වේයයි කියන ලද්දේ ද, සියලු ආකාරයෙන් ඒ අර්ථය (කාරණය) දැනගෙන. තායං වෙලා යං ඉමං උදානං උදානෙසි. එම අර්ථය අවබෝධ කල වෙලාවෙහි ඉමං උදානං උදානෙසි එම අර්ථය අවබෝධ කළ කල්හි හේතුවේත්, හේතුසම්පන්න ධර්මයේත් වෙසෙසින් දැනගැනීමෙහි උසස් බව ප්‍රකාශ කිරීම පිණිස යදා භවෙ පාතූ - භවන්ති යි ආදිකොට ඇති සොමනස්ස සම්ප්‍රයුක්ත ඤාණසමුට්ඨාන උදානය (භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ) ප්‍රකාශ කළහ. සිත් සතුට කරන ප්‍රකාශය නිකුත් කළේයයි කියන ලදි.
තස‍්සත්‍ථො – යදාති යස්මිං කාලෙ. හවෙති බ්‍යත‍්තන‍්ති ඉමස්මිං අත්‍ථෙ නිපාතො. කෙචි පන “හවෙති ආහවෙ යුද‍්ධෙ”ති අත්‍ථං වදන‍්ති, “යොධෙථ මාරං පඤ‍්ඤාවුධෙනා”ති (ධ· ප· 40) වචනතො කිලෙසමාරෙන යුජ‍්ඣනසමයෙති තෙසං අධිප‍්පායො. පාතුභවන‍්තීති උප‍්පජ‍්ජන‍්ති. ධම‍්මාති අනුලොමපච‍්චයාකාරපටිවෙධසාධකා බොධිපක‍්ඛියධම‍්මා. අථ වා පාතුභවන‍්තීති පකාසෙන‍්ති, අභිසමයවසෙන බ්‍යත‍්තා පාකටා හොන‍්ති. ධම‍්මාති චතුඅරියසච‍්චධම‍්මා, ආතාපො වුච‍්චති කිලෙසසන‍්තාපනට‍්ඨෙන වීරියං. ආතාපිනොති සම‍්මප‍්පධානවීරියවතො. ඣායතොති ආරම‍්මණූපනිජ‍්ඣානෙන ලක‍්ඛණූපනිජ‍්ඣානෙන ඣායන‍්තස‍්ස. බ්‍රාහ‍්මණස‍්සාති බාහිතපාපස‍්ස ඛීණාසවස‍්ස. අථස‍්ස කඞ‍්ඛා වපයන්ති සබ‍්බාති අථස‍්ස එවං පාතුභූතධම‍්මස‍්ස යා එතා “කො නු ඛො, භන්තෙ, ඵුසතීති. නො කල‍්ලො පඤ‍්හොති භගවා අවොචා”තිආදිනා (සං· නි· 2.12) නයෙන, “කතමං නු ඛො, භන්තෙ, ජරාමරණං, කස්ස ච පනිදං ජරාමරණන‍්ති. නො කල‍්ලො පඤ‍්හොති භගවා අවොචා”තිආදිනා (සං· නි· 2.35) නයෙන පච‍්චයාකාරෙ කඞ‍්ඛා වුත‍්තා, යා ච පච‍්චයාකාරස‍්සෙව අප‍්පටිවිද‍්ධත‍්තා “අහොසිං නු ඛො අහං අතීතමද‍්ධාන”න‍්තිආදිනා (ම· නි· 1.18; සං· නි· 2.20) සොළස කඞ‍්ඛා ආගතා. තා සබ්බා වපයන්ති අපගච‍්ඡන‍්ති නිරුජ‍්ඣන‍්ති. කස‍්මා? යතො පජානාති සහෙතුධම‍්මං, යස‍්මා අවිජ‍්ජාදිකෙන හෙතුනා සහෙතුකං ඉමං සඞ‍්ඛාරාදිකං කෙවලං දුක‍්ඛක‍්ඛන්‍ධධම‍්මං පජානාති අඤ‍්ඤාසි පටිවිජ‍්ඣීති.
යම් කාලයක භවෙ යනු කීවේය. බ්‍යත්තං ප්‍රකාශ කරන ලදි යන අර්ථ ඇති නිපාතයෙකි. ‘යොධෙථ මාරං පඤ්ඤායුධෙන’ යනු ක්ලේශමාරයා සමග යුද්ධකරන සමයයෙහි යන අර්ථයි. පාතුභවන්ති උපදිත්. ධම්මා යනු අනුලෝම ප්‍රත්‍යයාකාරයෙන් අවබෝධ කර ගතයුතු බෝධිපාක්‍ෂික ධර්මයෝය. පාතුභවන්ති ප්‍රකාශ කරත්. අවබෝධ කරගැනීම් වශයෙන් ප්‍රකාශ කළ දෙය ප්‍රකට වේ. ධම්මා යනු චතුර්විධ ආර්යසත්‍ය ධර්මයෝය. කෙලෙසුන් විනාශ කිරීම් අර්ථයෙන් වීර්යය ආතාප යි කියනු ලැබේ. ආතාපිනො සම්‍යක්ප්‍රධාන වීර්ය ඇති අරමුණු හා එහි ස්වභාවය නැවත නැවත සිහිපත් කරමින් ධ්‍යාන වඩන බ්‍රාහ්මණස්ස කෙලෙසුන් වැඩූ රහතන් වහන්සේට අතස්සකංඛා වපයන්ති සබ්බා ධර්මය අවබෝධ කරගත් ඔහුට ‘කොනුඛො භන්තෙ ඵුසති’ ස්වාමීනි, කවරෙක් වනාහි ස්පර්ශ කෙරේද? භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට සුදුසු මනෝඥ ප්‍රශ්නයක් ප්‍රකාශ කළහ. ආදී වශයෙන් ද ‘කතමං ඛො භන්තෙ ජරාමරණං, කස්ස ච පනිදං ජරාමරණං’ ස්වාමීනි, ජරාමරණ යනු කුමක්ද? ජරාමරණ කවරකු වේද? භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට සුදුසු මනෝඥ ප්‍රශ්නයක් ප්‍රකාශ කළහ ආදී වශයෙන් ප්‍රත්‍යයාකාර ධර්මයන්හි සැකයක් කියන ලදි. ප්‍රත්‍යාකාර ධර්මයන් අවබෝධ කර නොගත් බැවින් ‘මම අතීතයෙහි වූයෙම්ද’යි ආදී වශයෙන් සොළොස් වැදෑරුම් සැක ඇති වේ. ඒ සියලු සැක විනාස වේ. පහවේ. නැතිවේ. කුමක් හෙයින්ද? යතො පජානාසි සහෙතු ධම්මං යම් ලෙසකින් අවිජ්ජා ආදී හේතු සමග සහේතුක වූ මෙම සංස්කාරාදිය සියලු දුක්ඛක්ඛන්‍ධ ධර්මය දැන ගත්තේය. අවබෝධ කරගත්තේය.
කදා පනස‍්ස බොධිපක‍්ඛියධම‍්මා චතුසච‍්චධම‍්මා වා පාතුභවන්ති උප‍්පජ‍්ජන‍්ති පකාසෙන‍්ති වා? විපස්සනාමග්ගඤාණෙසු . තත්‍ථ විපස‍්සනාඤාණසම‍්පයුත‍්තා සතිආදයො විපස‍්සනාඤාණඤ‍්ච යථාරහං අත‍්තනො විසයෙසු තදඞ‍්ගප‍්පහානවසෙන සුභසඤ‍්ඤාදිකෙ පජහන‍්තා කායානුපස‍්සනාදිවසෙන විසුං විසුං උප‍්පජ‍්ජන‍්ති, මග‍්ගක‍්ඛණෙ පන තෙ නිබ‍්බානමාලම‍්බිත්‍වා සමුච‍්ඡෙදවසෙන පටිපක‍්ඛෙ පජහන‍්තා චතූසුපි අරියසච‍්චෙසු අසම‍්මොහප‍්පටිවෙධසාධනවසෙන සකිදෙව උප‍්පජ‍්ජන‍්ති. එවං තාවෙත්‍ථ බොධිපක‍්ඛියධම‍්මානං උප‍්පජ‍්ජනට‍්ඨෙන පාතුභාවො වෙදිතබ‍්බො.
බෝධිපාක්‍ෂික ධර්ම චතුර්විධ ආර්යසත්‍යය කවදා පහළවීද, ප්‍රකාශ කළේද? විපස්සනාමග්ගඤාණෙසු එහි විදර්ශනා ඥානසම්ප්‍රයුක්ත වූවෝ සති ආදිය ද විදර්ශනා ඥානයද සුදුසු පරිදි තමන්ගේ අරමුණ වූ සුභසංඥා ආදිය දුරුකරත්. කායානුපස්සනා ආදී වශයෙන් වෙන්ව උපදිත්. මාර්ගක්‍ෂණයෙහි වනාහි නිර්වාණය අරමුණුකොට සමුච්ඡේද වශයෙන් ප්‍රතිපක්‍ෂ ධර්මයන් දුරුකරමින් චතුර්විධ ආර්යසත්‍යයන් කෙරෙහි නො මුලාව සිහියෙන් යුක්තව අවබෝධ කරගැනීම් වශයෙන් එක්වරක් උපදිත්. මෙසේ පළමුකොටම බෝධිපාක්‍ෂික ධර්මයන්ගේ ඉපදීම් වශයෙන් පහළවීම දැනගත යුතුය.
අරියසච‍්චධම‍්මානං පන ලොකියානං විපස‍්සනාක‍්ඛණෙ විපස‍්සනාය ආරම‍්මණකරණවසෙන, ලොකුත‍්තරානං තදධිමුත‍්තතාවසෙන, මග‍්ගක‍්ඛණෙ නිරොධසච‍්චස‍්ස ආරම‍්මණාභිසමයවසෙන, සබ‍්බෙසම‍්පි කිච‍්චාභිසමයවසෙන පාකටභාවතො පකාසනට‍්ඨෙන පාතුභාවො වෙදිතබ‍්බො.
ඉති භගවා සතිපි සබ‍්බාකාරෙන සබ‍්බධම‍්මානං අත‍්තනො ඤාණස‍්ස පාකටභාවෙ පටිච‍්චසමුප‍්පාදමුඛෙන විපස‍්සනාභිනිවෙසස‍්ස කතත‍්තා නිපුණගම‍්භීරසුදුද‍්දසතාය පච‍්චයාකාරස‍්ස තං පච‍්චවෙක‍්ඛිත්‍වා උප‍්පන‍්නබලවසොමනස‍්සො පටිපක‍්ඛසමුච‍්ඡෙදවිභාවනෙන සද‍්ධිං අත‍්තනො තදභිසමයානුභාවදීපකමෙවෙත්‍ථ උදානං උදානෙසීති.
අයම්පි උදානො වුත්තො භගවතා ඉති මෙ සුතන‍්ති අයං පාළි කෙසුචියෙව පොත්‍ථකෙසු දිස‍්සති. තත්‍ථ අයම‍්පීති පිසද‍්දො “ඉදම්පි බුද්ධෙ රතනං පණීතං, අයම්පි පාරාජිකො හොතී”තිආදීසු විය සම‍්පිණ‍්ඩනත්‍ථො, තෙන උපරිමං සම‍්පිණ‍්ඩෙති. වුත‍්තොති අයං වුත‍්තසද‍්දො කෙසොහාරණවප‍්පනවාපසමීකරණජීවිතවුත‍්තිපමුත‍්තභාවපාවචනභාවෙන පවත‍්තන අජ‍්ඣෙනකථනාදීසු දිස‍්සති. තථා හෙස “කාපටිකො මාණවො දහරො වුත්තසිරො”තිආදීසු (ම· නි· 2.426) කෙසොහාරණෙ ආගතො.
‘අයම්පි උදානො වුත්තො භගවතා ඉති මෙ සුතං’ යන මේ පාලි පාඨය සමහර පොත්වල දක්නට ලැබේ. එහි ‘අයං’ යන ශබ්දය ‘ඉදම්පි බුද්ධෙ රතනං පණීතං’ අයම්පි පාරාජිකො හොති’ යන ආදී තැන්වල එකතු කිරීම යන අර්ථය ප්‍රකාශ කරයි. එම පදයෙන් බෙහෙවින්ම එකතුකිරීම කරයි. ‘වුත්තො යන මෙම වුත්ත ශබ්දය හිසකෙස් කැපීම වැපිරීම, ජීවන වෘත්තිය, මිදුණුබව, බුද්ධ වචනය, ආරාධනාව, කථාකිරීම ආදී අර්ථයන්හි යෙදේ. එහි වනාහි ‘පොස කාපටිකො මානවො දහරො වුත්තසිරො’ යන ආදී තන්හි හිසකෙස් කැපීමෙහි ආයේය.
“ගාවො තස්ස පජායන්ති, ඛෙත්තෙ වුත්තං විරූහති; වුත‍්තානං ඵලමස්නාති, යො මිත්තානං න දුබ‍්භතී”ති. –
‘ගාවො තස්ස පජායන්ති - ඛෙත්තෙ වුත්තං විරූහති පුත්තානං ඵලමස්නාති - යො මිත්තානං නදුභති’
ආදීසු (ජා· 2.22.19) වප‍්පනෙ. “නො ච ඛො පටිවුත‍්ත”න‍්තිආදීසු (පාරා· 289) අට‍්ඨදණ‍්ඩකාදීහි වාපසමීකරණෙ. “පන්නලොමො පරදත‍්තවුත‍්තො මිගභූතෙන චෙතසා විහරාමී”තිආදීසු (චූළව· 332) ජීවිතවුත‍්තියං. “පණ්ඩුපලාසො බන්‍ධනා පවුත්තො අභබ්බො හරිතත‍්තායා”තිආදීසු (පාරා· 92) බන්‍ධනතො පමුත‍්තභාවෙ. “ගීතං වුත්තං සමීහිත”න‍්තිආදීසු (දී· නි· 1.285) පාවචනභාවෙන පවත‍්තිතෙ. “වුත්තො පාරායණො”තිආදීසු අජ‍්ඣෙනෙ. “වුත්තං ඛො පනෙතං භගවතා ‘ධම්මදායාදා මෙ, භික්ඛවෙ, භවථ, මා ආමිසදායාදා’”තිආදීසු (ම· නි· 1.30) කථනෙ. ඉධාපි කථනෙ එව දට‍්ඨබ‍්බො, තෙන අයම්පි උදානො භාසිතොති අත්‍ථො.
යන ආදී තන්හි වැපිරීමෙහිද, ‘පන්නලොමො පදරවුත්තො මිගභූතෙන චෙතසා විහරති’ යන ආදී තන්හි ජීවිත වෘත්තියෙහි ද, ‘පණ්ඩුපලාසො බන්‍ධනා පවුත්තො අභබ්බො හරිතත්තා ය’ යන ආදී තන්හි බන්‍ධනයෙන් මිදුණු බවෙහි ද, ‘ගීතං පවුත්තං සමිහිතං’ යන ආදී තන්හි බුද්ධ වචනයෙහි ද ‘නප්පවත්තිකෙ වුත්තො පාරායණො’ ආදී තන්හි ආරාධනාවෙහි ද, ‘වුත්තං ඛො පනෙතං භවතා ධම්මදායාදා මෙ භික්ඛවෙ භවථ ඛො ආමිසදායාදා යන ආදී තන්හි කථනයෙහි ද දැක්වේ. එබැවින් මේ උදානය ද ප්‍රකාශ කරන ලද්දේය යන අර්ථ ඇත්තේය.
ඉතීති එවං. මෙ සුතන‍්ති පදද‍්වයස‍්ස අත්‍ථො නිදානවණ‍්ණනායං සබ‍්බාකාරතො වුත‍්තොයෙව. පුබ‍්බෙ “එවං මෙ සුත”න‍්ති නිදානවසෙන වුත‍්තොයෙව හි අත්‍ථො ඉධ නිගමනවසෙන “ඉති මෙ සුත”න‍්ති පුන වුත්තො. වුත‍්තස‍්සෙව හි අත්‍ථස‍්ස පුන වචනං නිගමනන‍්ති. ඉතිසද‍්දස‍්ස අත්‍ථුද‍්ධාරො එවං-සද‍්දෙන සමානත්‍ථතාය “එවං මෙ සුත”න‍්ති එත්‍ථ විය, අත්‍ථයොජනා ච ඉතිවුත‍්තකවණ‍්ණනාය අම‍්හෙහි පකාසිතායෙවාති තත්‍ථ වුත‍්තනයෙනෙව වෙදිතබ‍්බොති.
ඉතිපි එවම්මෙ සුතං යන පද දෙකෙහි අර්ථය නිදාන වර්ණනාවෙහි සියලු ආකාරයෙන් කියන ලද්දේමය. පූර්වයෙහි එවම්මෙසුතං යි නිදාන වශයෙන් කියන ලද්දේ ය. මෙහි නිගමන වශයෙන් කියන ලදි. කියන ලද වචනයෙහි අර්ථය නැවත කීම නිගමන නම් වේ. මෙසේ සූත්‍රයේ අර්ථ හැදෑරීමෙහි දී එවං ශබ්දයාගේ අර්ථය සමාන බැවින් එවම්මෙසුතං යි මෙහි අර්ථ යෝජනාව විය. මෙසේ කියන ලද වර්ණනාවෙහි අප විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද කරුණු කියන ලද ක්‍රමයෙන්ම දතයුතුය.
පරමත්‍ථදීපනියා ඛුද‍්දකනිකායට‍්ඨකථාය උදානසංවණ‍්ණනාපඨමබොධිසුත‍්තවණ‍්ණනා නිට‍්ඨිතා.
පඨම බෝධිසුත්ත වර්ණනාව නිමියේ ය.