පුණ්ණොවාද සුත‍්තවණ‍්ණනා අට‍්ඨකථා
පුණ්ණොවාද සුත‍්තවණ‍්ණනා
පුණ්ණෝවාද සූත්‍ර වර්ණනාව
එවං මෙ සුතන‍්ති පුණ‍්ණොවාදසුත‍්තං. තත්‍ථ පටිසල්ලානාති එකීභාවා. තං චෙති තං චක‍්ඛුඤ‍්චෙව රූපඤ‍්ච. නන්‍දීසමුදයා දුක්ඛසමුදයොති නන්‍දියා තණ‍්හාය සමොධානෙන පඤ‍්චක‍්ඛන්‍ධදුක‍්ඛස‍්ස සමොධානං හොති. ඉති ඡසු ද‍්වාරෙසු දුක‍්ඛං සමුදයොති ද‍්වින‍්නං සච‍්චානං වසෙන වට‍්ටං මත්‍ථකං පාපෙත්‍වා දස‍්සෙසි. දුතියනයෙ නිරොධො මග‍්ගොති ද‍්වින‍්නං සච‍්චානං වසෙන විවට‍්ටං මත්‍ථකං පාපෙත්‍වා දස‍්සෙසි. ඉමිනා ච ත්‍වං පුණ්ණාති පාටියෙක‍්කො අනුසන්‍ධි. එවං තාව වට‍්ටවිවට‍්ටවසෙන දෙසනං අරහත‍්තෙ පක‍්ඛිපිත්‍වා ඉදානි පුණ‍්ණත්‍ථෙරං සත‍්තසු ඨානෙසු සීහනාදං නදාපෙතුං ඉමිනා ච ත්‍වන‍්තිආදිමාහ.
එවම්මෙසුතන්ති මා විසින් පුණ්ණෝවාද සූත්‍රය මෙසේ අසන ලදි. එහි පටිසල්ලානාති හුදකලා බවෙන් තඤ්චෙති ඒ ඇස ද රූපය ද. නන්‍දිසමුදයා දුක්ඛසමුදයොති නන්දිරාග සහගත තෘෂ්ණාව හා එක්වීමෙන් පංචස්ඛන්ධ දුකෙහි එක්වීම වෙයි. මෙසේ ද්වාර හයෙහි දුක්ඛ සමුදය යැයි සත්‍ය දෙකක් වශයෙන් සසර මස්තකප්‍රාප්ත කොට දැක්වීය. දෙවන න්‍යායෙහි නිරෝධ මාර්ගය යැයි සත්‍ය දෙකක් වශයෙන් විවට්ටය මස්තකප්‍රාප්ත කොට වෙනම දැක්වීය. ඉමිනා ච ත්‍වං පුණ්ණාති වෙනම ගැළපීමයි. මෙසේ ඒතාක් දේශනාව වට්ටවිවට්ට වශයෙන් රහත්බවෙහි බහා දැන් පුණ්ණ තෙරුන් හත් තැනක සිංහනාදය නාද කරවන්ට ඉමිනා ච ත්‍වන්ති යනාදිය කීය.
චණ්ඩාති දුට‍්ඨා කිබ‍්බිසා. ඵරුසාති කක‍්ඛළා. අක්කොසිස්සන්තීති දසහි අක‍්කොසවත්‍ථූහි අක‍්කොසිස‍්සන‍්ති. පරිභාසිස‍්සන‍්තීති කිං සමණො නාම ත්‍වං, ඉදඤ‍්ච ඉදඤ‍්ච තෙ කරිස‍්සාමාති තජ‍්ජෙස‍්සන‍්ති. එවමෙත්‍ථාති එවං මය‍්හං එත්‍ථ භවිස‍්සති.
චණ්ඩාති දුෂ්ටය. ඵරුසාති කර්කශය. අක්කොසිස්සන්තීති දශ ආක්‍රෝශ වස්තූන්ගෙන් ආක්‍රෝශ කරන්නාහ. පරිභාසිස්සන්නීති කිමෙක් ද? නුඹ ශ්‍රමණ නම් වෙහි ද? නුඹට මෙය කරන්නෙමියි තර්ජනය කරන්නාහ. එවමෙත්‍ථාති මෙහි මට මෙසේ වන්නේය.
දණ්ඩෙනාති චතුහත්‍ථෙන දණ‍්ඩෙන වා ඝටිකමුග‍්ගරෙන වා. සත්‍ථෙනාති එකතොධාරාදිනා. සත්‍ථහාරකං පරියෙසන්තීති ජීවිතහාරකං සත්‍ථං පරියෙසන‍්ති. ඉදං ථෙරො තතියපාරාජිකවත්‍ථුස‍්මිං අසුභකථං සුත්‍වා අත‍්තභාවෙන ජිගුච‍්ඡන‍්තානං භික‍්ඛූනං සත්‍ථහාරකපරියෙසනං සන්‍ධායාහ. දමූපසමෙනාති එත්‍ථ දමොති ඉන්‍ද්‍රියසංවරාදීනං එතං නාමං. “සච්චෙන දන්තො දමසා උපෙතො, වෙදන්තගූ වුසිතබ්‍රහ‍්මචරියො”ති (සං· නි· 1.195; සු· නි· 467) එත්‍ථ හි ඉන්‍ද්‍රියසංවරො දමොති වුත‍්තො. “යදි සච්චා දමා චාගා, ඛන‍්ත්‍යා භිය්‍යොධ විජ‍්ජතී”ති (සං· නි· 1.246; සු· නි· 191) එත්‍ථ පඤ‍්ඤා දමොති වුත‍්තො. “දානෙන දමෙන සංයමෙන සච‍්චවජ‍්ජෙනා”ති (දී· නි· 1.166; ම· නි· 2.226) එත්‍ථ උපොසථකම‍්මං දමොති වුත‍්තං. ඉමස‍්මිං පන සුත‍්තෙ ඛන‍්ති දමොති වෙදිතබ‍්බා. උපසමොති තස‍්සෙව වෙවචනං.
දණ්ඩෙනාති හතර රියන් දණ්ඩෙන් හෝ මුගුරෙන් හෝ සත්‍ථෙනාති එක පැත්තක මුවහත ඇති ආදියෙන්. සත්‍ථහාරකං පරියෙසන්තීති ජීවිතය තොර කරන ආයුධ සොයත්. මේ තෙරුන් තුන්වන පාරාජිකා වස්තුවෙහි අසුභ කථාව අසා ආත්මභාවය පිළිකුල් කරන අයට ආයුධ ගෙනඒම සෙවීම සඳහා කීය. දමුපසමෙනාති මෙහි දමොති යනු ඉන්ද්‍රිය සංවරාදීන්ට මේ නමකි. සච්චෙන දන්තො දමසා උපෙතො වෙදන්තගූ වුසිත බ්‍රහ්මචරියොති මෙහි ඉන්ද්‍රිය සංවරය දමොති යැයි කියන ලදි. යදි සච්චා දමා චාගා ඛන්ත්‍යාභිය්‍යො න විජ්ජතීති මෙහි ප්‍රඥාව දමොති යැයි කියන ලදි. දානෙන දමෙන සංයමෙන සච්වචනෙනාති මෙහි උපෝසථ කර්මය දමොති යැයි දත යුතුයි. උපසමොති එයට ම පර්යාය වචනයයි.
අථ ඛො ආයස්මා පුණ්ණොති කො පනෙස පුණ‍්ණො, කස‍්මා පනෙත්‍ථ ගන‍්තුකාමො අහොසීති. සුනාපරන‍්තවාසිකො එව එසො, සාවත්‍ථියං පන අසප‍්පායවිහාරං සල‍්ලක‍්ඛෙත්‍වා තත්‍ථ ගන‍්තුකාමො අහොසි.
අථඛො ආයස්මා පුණ්ණොති මේ පුණ්ණ තෙමේ කවරෙක් ද? කුමක් හෙයින් එහි යාමට කැමැති වී ද? මොහු සුනාපරන්ත වැසියෙකි. සැවැත් නුවර සැප නොවන විහරණ සළකා එහි යාමට කැමැති විය.
තත්‍රායං අනුපුබ‍්බිකථා – සුනාපරන‍්තරට‍්ඨෙ කිර එකස‍්මිං වාණිජකගාමෙ එතෙ ද‍්වෙ භාතරො. තෙසු කදාචි ජෙට‍්ඨො පඤ‍්ච සකටසතානි ගහෙත්‍වා ජනපදං ගන‍්ත්‍වා භණ‍්ඩං ආහරති, කදාචි කනිට‍්ඨො. ඉමස‍්මිං පන සමයෙ කනිට‍්ඨං ඝරෙ ඨපෙත්‍වා ජෙට‍්ඨභාතිකො පඤ‍්ච සකටසතානි ගහෙත්‍වා ජනපදචාරිකං චරන‍්තො අනුපුබ‍්බෙන සාවත්‍ථිං පත්‍වා ජෙතවනස‍්ස නාතිදූරෙ සකටසත්‍ථං නිවාසෙත්‍වා භුත‍්තපාතරාසො පරිජනපරිවුතො ඵාසුකට‍්ඨානෙ නිසීදි.
එහි මේ පිළිවෙළ කථාවයි - සුනාපරන්ත රටෙහි එක් වෙළඳ ගමක මේ සහෝදරයන් දෙදෙනා වූහ. ඔවුන්ගෙන් වැඩිමහලා කිසිකළෙක කරත්ත පන්සියයක් ගෙන ජනපදයට ගොස් බඩු ගෙනෙයි. සමහර කලෙක බාලයා ද බඩු ගෙනෙයි. මේ කාලයෙහි බාලයා ගෙදර තබා වැඩිමහළු සහෝදරයා ගැල් පන්සියය ගෙන ජනපද චාරිකාවෙහි හැසිරෙන්නේ පිළිවෙළින් සැවැත් නුවරට පැමිණ දෙව්රමට නුදුරෙහි ගැල් නවත්වා අනුභව කරන ලද උදෑසන බත්කිස ඇත්තේ පිරිවර ජනයා පිරිවරණ ලද්දේ පහසු තැනක සිටියේය.
තෙන ච සමයෙන සාවත්‍ථිවාසිනො භුත‍්තපාතරාසා උපොසථඞ‍්ගානි අධිට‍්ඨාය සුද‍්ධුත‍්තරාසඞ‍්ගා ගන්‍ධපුප‍්ඵාදිහත්‍ථා යෙන බුද‍්ධො යෙන ධම‍්මො යෙන සඞ‍්ඝො, තන‍්නින‍්නා තප‍්පොණා තප‍්පාබ‍්භාරා හුත්‍වා දක‍්ඛිණද‍්වාරෙන නික‍්ඛමිත්‍වා ජෙතවනං ගච‍්ඡන‍්ති. සො තෙ දිස‍්වා “කහං ඉමෙ ගච‍්ඡන‍්ති”ති එකමනුස‍්සං පුච‍්ඡි. කිං ත්‍වං අය්‍යො න ජානාසි, ලොකෙ බුද‍්ධධම‍්මසඞ‍්ඝරතනානි නාම උප‍්පන‍්නානි, ඉච‍්චෙස මහාජනො සත්‍ථු සන‍්තිකෙ ධම‍්මකථං සොතුං ගච‍්ඡතීති. තස‍්ස බුද‍්ධොති වචනං ඡවිචම‍්මාදීනි ඡින්‍දිත්‍වා අට‍්ඨිමිඤ‍්ජං ආහච‍්ච අට‍්ඨාසි. අථ අත‍්තනො පරිජනපරිවුතො තාය පරිසාය සද‍්ධිං විහාරං ගන‍්ත්‍වා සත්‍ථු මධුරස‍්සරෙන ධම‍්මං දෙසෙන‍්තස‍්ස පරිසපරියන‍්තෙ ඨිතො ධම‍්මං සුත්‍වා පබ‍්බජ‍්ජාය චිත‍්තං උප‍්පාදෙසි.
එකල්හි සැවැත් නුවර වැසියෝ අනුභව කරන ලද උදෑසන බත්කිස ඇත්තේ අදිටන් කරන ලද උපෝසථය ඇත්තේ සුදු උතුරුසළු ඇත්තේ සුවඳමල් ගත් අත් ඇත්තේ බුදුරදුන් යම් තැනක ද ධර්මය යම්තැනක ද සංඝයා යම්තැනක ද එයට නැමුණේ දකුණු දොරටුවෙන් නික්මී දෙව්රමට යත්. ඔහු ඔවුන් දැක මොවුන් කොහි යන්නේ දැයි එක් මිනිහෙකුගෙන් ඇසීය. කිමෙක් ද? ආර්යෙනි. ලෝකයෙහි බුද්ධ ධම්ම සංඝ රත්නයන් උපන් බව නුඹ නොදන්නෙහි ද? මෙසේ මේ මහජනයා බුදුරදුන් සමීපයෙහි බණ කථාවක් අසන්නට යන්නේය. බුද්ධ යන වචනය ඔහුගේ සම් ආදිය සිඳ ඇටමිදුළු දක්වා පැතිරගෙන සිටියේය. එකල තමාගේ පිරිස විසින් පිරිවරණ ලද්දේ ඒ පිරිස සමඟ විහාරයට ගොස් මිහිරි හඬින් ධර්මය දේශනා කරන බුදුරදුන්ගේ පිරිස කෙළවර සිටියේ ධර්මය අසා පැවිද්දට සිත් ඉපදවීය.
අථ තථාගතෙන කාලං විදිත්‍වා පරිසාය උය්‍යොජිතාය සත්‍ථාරං උපසඞ‍්කමිත්‍වා වන්‍දිත්‍වා ස‍්වාතනාය නිමන‍්තෙත්‍වා දුතියදිවසෙ මණ‍්ඩපං කාරෙත්‍වා ආසනානි පඤ‍්ඤපෙත්‍වා බුද‍්ධප‍්පමුඛස‍්ස සඞ‍්ඝස‍්ස මහාදානං දත්‍වා භුත‍්තපාතරාසො උපොසථඞ‍්ගානි අධිට‍්ඨාය භණ‍්ඩාගාරිකං පක‍්කොසාපෙත්‍වා, එත‍්තකං භණ‍්ඩං විස‍්සජ‍්ජිතං, එත‍්තකං න විස‍්සජ‍්ජිතන‍්ති සබ‍්බං ආචික‍්ඛිත්‍වා – “ඉමං සාපතෙය්‍යං මය‍්හං කනිට‍්ඨස‍්ස දෙහී”ති සබ‍්බං නිය්‍යාතෙත්‍වා සත්‍ථු සන‍්තිකෙ පබ‍්බජිත්‍වා කම‍්මට‍්ඨානපරායණො අහොසි.
එකල බුදුරදුන් කාලය දැන පිරිස යැවූ කල්හි බුදුරදුන් කරා එළඹ වැඳ හෙට දානය සඳහා ආරාධනා කොට දෙවන දවසෙහි මඩුවක් කරවා අසුන් පණවා බුදුරදුන් ප්‍රමුඛ මහාසංඝයාට දානයක් දී උදෑසන අනුභව කොට උපෝසථ අංගයන් අදිටන් කොට භාණ්ඩාගාරිකයා කැඳවා මෙපමණක් බඩු වියදම් කරන ලදි. මෙපමණක් බඩු වියදම් නොකරන. ලදි. සියල්ල කියා මේ වස්තුව බාල සහෝදරයාට දෙවයි සියල්ල පවරා දී බුදුරදුන් ළඟ පැවිදි වී කමටහන් පිළිසරණ විය.
අථස‍්ස කම‍්මට‍්ඨානං මනසිකරොන‍්තස‍්ස කම‍්මට‍්ඨානං න උපට‍්ඨාති. තතො චින‍්තෙසි – “අයං ජනපදො මය‍්හං අසප‍්පායො, යංනූනාහං සත්‍ථු සන‍්තිකෙ කම‍්මට‍්ඨානං ගහෙත්‍වා සකට‍්ඨානමෙව ගච‍්ඡෙය්‍ය”න‍්ති. අථ පුබ‍්බණ‍්හසමයෙ පිණ‍්ඩාය චරිත්‍වා සායන‍්හසමයෙ පටිසල‍්ලානා වුට‍්ඨහිත්‍වා භගවන‍්තං උපසඞ‍්කමිත්‍වා කම‍්මට‍්ඨානං කථාපෙත්‍වා සත‍්ත සීහනාදෙ නදිත්‍වා පක‍්කාමි. තෙන වුත‍්තං – “අථ ඛො ආයස්මා පුණ‍්ණො…පෙ… විහරතී”ති.
එකල්හි කමටහන මෙනෙහි කරන ඔහුට කමටහන නොවැටහෙයි. එයින් සිතීය. මේ ජනපදය මට කැප නොවේ. මම බුදුරදුන් සමීපයෙන් කමටහන් ගෙන සිය රටට ම යන්නේ නම් ඉතා යෙහැක. එකල්හි පිඬු පිණිස හැසිර සවස් කාලයෙහි ඵලසමවතින් නැගිට බුදුරදුන් වෙත එළඹ කමටහන කියවා හත් වරක් සිංහනාදය කර ගියේ ය. එයින් කියන ලදි. අථ ඛො ආයස්මා පුණෙණා -පෙ- විහරතීති
කත්‍ථ පනායං විහාසීති? චතූසු ඨානෙසු විහාසි, සුනාපරන‍්තරට‍්ඨං තාව පවිසිත්‍වා අජ‍්ජුහත්‍ථපබ‍්බතෙ නාම පවිසිත්‍වා වාණිජගාමං පිණ‍්ඩාය පාවිසි. අථ නං කනිට‍්ඨභාතා සඤ‍්ජානිත්‍වා භික‍්ඛං දත්‍වා, “භන‍්තෙ, අඤ‍්ඤත්‍ථ අගන‍්ත්‍වා ඉධෙව වසථා”ති පටිඤ‍්ඤං කාරෙත්‍වා තත්‍ථෙව වසාපෙසි.
කොහි වාසය කළේ ද? හතර තැනක වාසය කළේය. සුනාපරන්ත රටට පිවිස අම්බහට්ඨ පර්වතයෙහි වැස වෙළඳ ගමට පිඬු පිණිස ගියේය. එකල ඔහුගේ බාල සහෝදරයා හැඳින දානය දී ස්වාමීනි, වෙන තැනක නොගොස් මෙහි වාසය කරවයි ප්‍රතිඥා කරවා එහිම වාසය කරවීය.
තතො සමුද‍්දගිරිවිහාරං නාම අගමාසි. තත්‍ථ අයකන‍්තපාසාණෙහි පරිච‍්ඡින්‍දිත්‍වා කතචඞ‍්කමො අත්‍ථි, තං කොචි චඞ‍්කමිතුං සමත්‍ථො නාම නත්‍ථි. තත්‍ථ සමුද‍්දවීචියො ආගන‍්ත්‍වා අයකන‍්තපාසාණෙසු පහරිත්‍වා මහාසද‍්දං කරොන‍්ති. ථෙරොනං – “කම‍්මට‍්ඨානං මනසිකරොන‍්තානං ඵාසුවිහාරො හොතූ”ති සමුද‍්දං නිස‍්සද‍්දං කත්‍වා අධිට‍්ඨාසි.
එයින් සමුද්‍රගිරි විහාරයට ගියේ ය. එහි අයස්කාන්ත ගලින් පිරිසිදු කරන ලද සක්මනක් ඇත. එහි සක්මන් කරන්නට කිසිවෙක් සමත් නොවෙයි. එහි මුහුදු රැළ ඇවිත් අයස්කාන්ත ගල්වල හැපී මහත් ශබ්ද නගත්. තෙරුන් වහන්සේ කමටහන මෙනෙහි කරන්නවුන්ට පහසු විහරණ වේවයි මුහුද නිශ්ශබ්ද කරවීය.
තතො මාතුලගිරිං නාම අගමාසි. තත්‍ථ සකුණසඞ‍්ඝො උස‍්සන‍්නො, රත‍්තිඤ‍්ච දිවා ච සද‍්දො එකාබද‍්ධොව හොති, ථෙරො ඉමං ඨානං අඵාසුකන‍්ති තතො මකුලකාරාමවිහාරං නාම ගතො. සො වාණිජගාමස‍්ස නාතිදූරො නච‍්චාසන‍්නො ගමනාගමනසම‍්පන‍්නො විවිත‍්තො අප‍්පසද‍්දො. ථෙරො ඉමං ඨානං ඵාසුකන‍්ති තත්‍ථ රත‍්තිට‍්ඨානදිවාට‍්ඨානචඞ‍්කමනාදීනි කාරෙත්‍වා වස‍්සං උපගච‍්ඡි. එවං චතූසු ඨානෙසු විහාසි.
එයින් මාතුළ පර්වතයට ගියේ ය. එහි පක්‍ෂි සමූහයා උත්සන්නව රාත්‍රී දහවල් දෙකේ ම ශබ්ද එකට බැඳුණේ වෙයි. තෙරුන් වහන්සේ මෙතැන අපහසු යැයි එයින් මකුලකාරාම විහාරයට ගියේය. එය වෙළඳ නගරයට ඉතා දුර නොවෙයි. ඉතා සමීප ද නොවෙයි. යම් ඒම් සම්පූර්ණය. නිශ්ශබ්දය. විවේකීය. තෙරුන් වහන්සේ මෙතන පහසු යැයි එහි රාත්‍රී ස්ථාන දිවා ස්ථාන සක්මන ආදීන් කර වස් එළඹියේය. මෙසේ ස්ථාන හතරක විසීය.
අථෙකදිවසං තස‍්මිංයෙව අන‍්තොවස‍්සෙ පඤ‍්ච වාණිජසතානි පරසමුද‍්දං ගච‍්ඡාමාති නාවාය භණ‍්ඩං පක‍්ඛිපිංසු. නාවාරොහනදිවසෙ ථෙරස‍්ස කනිට‍්ඨභාතා ථෙරං භොජෙත්‍වා ථෙරස‍්ස සන‍්තිකෙ සික‍්ඛාපදානි ගහෙත්‍වා වන්‍දිත්‍වා ගච‍්ඡන‍්තො, – “භන‍්තෙ, මහාසමුද‍්දො නාම අප‍්පමෙය්‍යො අනෙකන‍්තරායො, අම‍්හෙ ආවජ‍්ජෙය්‍යාථා”ති වත්‍වා නාවං ආරුහි. නාවා උත‍්තමජවෙන ගච‍්ඡමානා අඤ‍්ඤතරං දීපකං පාපුණි. මනුස‍්සා පාතරාසං කරිස‍්සාමාති දීපකෙ ඔතිණ‍්ණා. තස‍්මිං දීපෙ අඤ‍්ඤං කිඤ‍්චි නත්‍ථි, චන්‍දනවනමෙව අහොසි.
නැවත එක් දවසක් ඒ වස් කාලයෙහි ම පන්සීයක් වෙළෙන්දෝ මුහුදෙන් එතරව යමුයි නැවකට බඩු පැටවූහ. නැවට නගින දවසෙහි තෙරුන් වහන්සේගේ බාල සහෝදරයා තෙරුන් වහන්සේ වළඳවා තෙරුන් වහන්සේගෙන් සිල්පද ගෙන වැඳ යන්නේ ස්වාමිනි, මහ මුහුද නම් ඇදහිය නොහැක. නොයෙක් අන්තරා ඇත්තේය. අප සිහි කරවයි කියා නැවට නැංගේය. නැව ඉතා වේගයෙන් යන්නේ වෙනත් දිවයිනකට පැමිණුනේය. මිනිස්සු බත් කිස කරන්නෙමියි දිවයිනට බැස්සෝය. ඒ දිවයිනෙහි වෙනත් කිසිවක් නැත. සඳුන් වනයක් ම විය.
අථෙකො වාසියා රුක‍්ඛං ආකොටෙත්‍වා ලොහිතචන්‍දනභාවං ඤත්‍වා ආහ – “භො මයං ලාභත්‍ථාය පරසමුද‍්දං ගච‍්ඡාම, ඉතො ච උත‍්තරි ලාභො නාම නත්‍ථි, චතුරඞ‍්ගුලමත‍්තා ඝටිකා සතසහස‍්සං අග‍්ඝති, හාරෙතබ‍්බකයුත‍්තං භණ‍්ඩං හාරෙත්‍වා චන්‍දනස‍්ස පූරෙමා”ති. තෙ තථා කරිංසු. චන්‍දනවනෙ අධිවත්‍ථා අමනුස‍්සා කුජ‍්ඣිත්‍වා – “ඉමෙහි අම‍්හාකං චන්‍දනවනං නාසිතං, ඝාතෙස‍්සාම නෙ”ති චින‍්තෙත්‍වා – “ඉධෙව ඝාතිතෙසු සබ‍්බං වනං එකං කුණපං භවිස‍්සති, සමුද‍්දමජ‍්ඣෙ නෙසං නාවං ඔසීදෙස‍්සාමා”ති ආහංසු. අථ තෙසං නාවං ආරුය‍්හ මුහුත‍්තං ගතකාලෙයෙව උප‍්පාදිකං උට‍්ඨපෙත්‍වා සයම‍්පි තෙ අමනුස‍්සා භයානකානි රූපානි දස‍්සයිංසු. භීතා මනුස‍්සා අත‍්තනො අත‍්තනො දෙවතා නමස‍්සන‍්ති. ථෙරස‍්ස කනිට‍්ඨො චූළපුණ‍්ණකුටුම‍්බිකො – “මය‍්හං භාතා අවස‍්සයො හොතූ”ති ථෙරස‍්ස නමස‍්සමානො අට‍්ඨාසි.
එකල එක් අයෙක් වෑයෙන් ගසකට කොටා රත් සඳුන් බව දැන කීය. පින්වත්නි, අපි ලාභය පිණිස පරසමුද්‍රයට යමු. මෙයින් මතු ලාභයක් නම් නැත. අඟල් හතරක ගුලියක් ලක්‍ෂයක් වටින්නේය. ගතයුතු බඩු පමණක් ගෙන සඳුන් පටවමු. ඔවුහු එසේ ම කළාහ. සඳුන් වනයට අධිගෘහිත අමනුෂ්‍යයෝ කිපී මොවුන් අපේ සඳුන් වනය නසන ලද්දේ ය. ඔවුන් මරන්නෙමියි සිතා මෙහි මළ කල්හි මේ සියලු වනය එකම කුණුපයක් වන්නේය. මුහුද මැද දී ඔහුගේ නැව ගිල්වන්නෙමියි කීහ. එකල ඔවුන් නැවට නැග මොහොතක් ගිය කාලයෙහි ම (සුළිසුළං) ඉපදීමක් නංවා ඒ අමනුෂ්‍යයෝ තමන්ම භයානක රූප පෙන්වූහ. බියවූ මිනිස්සු තම තමන්ගේ දෙවියන් වඳිත්. තෙරුන්ගේ බාල සහෝදර චුලපුණ්ණ කෙළඹියා මාගේ සහෝදරයා පිහිට වේවායි තෙරුන්ගේ නම සිහි කරමින් සිටියේ ය.
ථෙරොපි කිර තස‍්මිංයෙව ඛණෙ ආවජ‍්ජිත්‍වා තෙසං බ්‍යසනුප‍්පත‍්තිං ඤත්‍වා වෙහාසං උප‍්පතිත්‍වා සම‍්මුඛෙ අට‍්ඨාසි. අමනුස‍්සා ථෙරං දිස‍්වා “අය්‍යො පුණ‍්ණත්‍ථෙරො එතී”ති පක‍්කමිංසු, උප‍්පාදිකං සන‍්නිසීදි. ථෙරො මා භායථාති තෙ අස‍්සාසෙත්‍වා “කහං ගන‍්තුකාමත්‍ථා”ති පුච‍්ඡි. භන‍්තෙ, අම‍්හාකං සකට‍්ඨානමෙව ගච‍්ඡාමාති. ථෙරො නාවං ඵලෙ අක‍්කමිත්‍වා “එතෙසං ඉච‍්ඡිතට‍්ඨානං ගච‍්ඡතූ”ති අධිට‍්ඨාසි. වාණිජා සකට‍්ඨානං ගන‍්ත්‍වා තං පවත‍්තිං පුත‍්තදාරස‍්ස ආරොචෙත්‍වා “එථ ථෙරං සරණං ගච‍්ඡාමා”ති පඤ‍්චසතා අත‍්තනො පඤ‍්චමාතුගාමසතෙහි සද‍්ධිං තීසු සරණෙසු පතිට‍්ඨාය උපාසකත‍්තං පටිවෙදෙසුං. තතො නාවාය භණ‍්ඩං ඔතාරෙත්‍වා ථෙරස‍්ස එකං කොට‍්ඨාසං කත්‍වා – “අයං, භන‍්තෙ, තුම‍්හාකං කොට‍්ඨාසො”ති ආහංසු. ථෙරො – “මය‍්හං විසුං කොට‍්ඨාසකිච‍්චං නත්‍ථි, සත්‍ථා පන තුම‍්හෙහි දිට‍්ඨපුබ‍්බො”ති. න දිට‍්ඨපුබ‍්බො, භන‍්තෙති. තෙන හි ඉමිනා සත්‍ථු මණ‍්ඩලමාළං කරොථ, එවං සත්‍ථාරං පස‍්සිස‍්සථාති. තෙ සාධු, භන‍්තෙති තෙන ච කොට‍්ඨාසෙන අත‍්තනො ච කොට‍්ඨාසෙහි මණ‍්ඩලමාළං කාතුං ආරභිංසු.
තෙරුන් ද ඒ මොහොතෙහිම සිහිකර ඔවුන්ගේ කරදරය දැන අහසට නැගී ඉදිරියෙහි සිටියේය. අමනුෂ්‍යයෝ තෙරුන් දැක ආර්ය වූ පුණ්ණ තෙරුන් එන්නේ යැයි ඉවත් වූහ. උපද්‍රවය සංසිඳුණේය. තෙරුන් වහන්සේ බිය නොවවයි ඔවුන් අසා කොහි යනු කැමැතිදැයි ඇසීය. ස්වාමීනි, අපගේ සිය ස්ථානයට ම යමු’යි කීහ. තෙරුන් නැවෙහි තලය පාගා මොවුන් කැමති තැනට යේවායි අධිෂ්ඨාන කළහ. වෙළෙන්දෝ සිය ස්ථානයන්ට ගොස් ඒ ප්‍රවෘත්තිය අඹුදරුවන්ට කියා එව්. තෙරුන් සරණ යමු යි පන්සියය ම තමන්ගේ පන්සීයක් ස්ත්‍රීන් සමඟ තිසරණෙහි පිහිටා උපාසක බව දැන්වූහ. ඉක්බිතිව නැවෙන් බඩු බා තෙරුන්ට එක් කොටසක් කොට ස්වාමීනි, මේ නුඹගේ කොටසයැයි කීහ. තෙරුන් වහන්සේ මට වෙනම කොටසකින් වැඩක් නැත. නුඹලා විසින් බුදුරදුන් දක්නා ලද්දේ ද? නැත ස්වාමීනි. එසේනම් මෙයින් බුදුරදුන්ට මණ්ඩල මාලයක් කරව්. මෙසේ බුදුරදුන් දකින්නාහුය. ඔවුහු ස්වාමීනි. යහපත් යැයි ඒ කොටසින් ද තමන්ගේ කොටසින් ද මණ්ඩල මාලයක් කරන්නට පටන් ගත්හ.
සත්‍ථාපි කිර ආරද‍්ධකාලතො පට‍්ඨාය පරිභොගං අකාසි. ආරක‍්ඛමනුස‍්සා රත‍්තිං ඔභාසං දිස‍්වා “මහෙසක‍්ඛා දෙවතා අත්‍ථී”ති සඤ‍්ඤං කරිංසු. උපාසකා මණ‍්ඩලමාළඤ‍්ච භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස ච සෙනාසනානි නිට‍්ඨපෙත්‍වා දානසම‍්භාරං සජ‍්ජෙත්‍වා – “කතං, භන‍්තෙ, අම‍්හෙහි අත‍්තනො කිච‍්චං, සත්‍ථාරං පක‍්කොසථා”ති ථෙරස‍්ස ආරොචෙසුං. ථෙරො සායන‍්හසමයෙ ඉද‍්ධියා සාවත්‍ථිං පත්‍වා, “භන‍්තෙ, වාණිජගාමවාසිනො තුම‍්හෙ දට‍්ඨුකාමා, තෙසං අනුකම‍්පං කරොථා”ති භගවන‍්තං යාචි. භගවා අධිවාසෙසි. ථෙරො භගවතො අධිවාසනං විදිත්‍වා සකට‍්ඨානමෙව පච‍්චාගතො.
බුදුරදුන් ද ආරම්භ කළ කාලයේ පටන් පරිභෝග කළහ. ආරක්‍ෂක මිනිස්සු රාත්‍රියෙහි එළිය දැක මහේශාක්‍ය දෙවියෙක් ඇතැයි සංඥා කළහ. උපාසකයෝ මණ්ඩල මාලය ද සංඝයාට සෙනසුන් ද නිමවා දාන සම්භාරය ද සාදා ස්වාමීනි, අප විසින් තමන්ගේ කටයුතු කරන ලදි. බුදුරදුන් වැඩමවන්න යැයි තෙරුන්ට දැන්වූහ. තෙරුන් වහන්සේ සවස් කාලයේ සෘද්ධියෙන් සැවැත් නුවරට ගොස් ස්වාමීනි, වෙළඳගම වැසියෝ නුඹ වහන්සේ දකිනු කැමැත්තෝ ය. ඔවුන්ට අනුකම්පා කරන්න යැයි බුදුරදුන්ගෙන් ඉල්ලීය. බුදුරදුන් ඉවසූහ. තෙරුන් බුදුරදුන්ගේ ඉවසීම දැන සිය ස්ථානයට ම නැවත පැමිණියහ.
භගවාපි ආනන්‍දථෙරං ආමන‍්තෙසි, – “ආනන්ද, ස‍්වෙ සුනාපරන‍්තෙ වාණිජගාමෙ පිණ‍්ඩාය චරිස‍්සාම, ත්‍වං එකූනපඤ‍්චසතානං භික‍්ඛූනං සලාකං දෙහී”ති. ථෙරො සාධු, භන‍්තෙති භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස තමත්‍ථං ආරොචෙත්‍වා නභචාරිකා භික‍්ඛූ සලාකං ගණ‍්හන‍්තූති ආහ. තංදිවසං කුණ‍්ඩධානත්‍ථෙරො පඨමං සලාකං අග‍්ගහෙසි. වාණිජගාමවාසිනොපි “ස‍්වෙ කිර සත්‍ථා ආගමිස‍්සතී”ති ගාමමජ‍්ඣෙ මණ‍්ඩපං කත්‍වා දානග‍්ගං සජ‍්ජයිංසු. භගවා පාතොව සරීරපටිජග‍්ගනං කත්‍වා ගන්‍ධකුටිං පවිසිත්‍වා ඵලසමාපත‍්තිං අප‍්පෙත්‍වා නිසීදි. සක‍්කස‍්ස පණ‍්ඩුකම‍්බලසිලාසනං උණ‍්හං අහොසි. සො කිං ඉදන‍්ති ආවජ‍්ජෙත්‍වා සත්‍ථු සුනාපරන‍්තගමනං දිස‍්වා විස‍්සකම‍්මං ආමන‍්තෙසි – “තාත අජ‍්ජ භගවා තිමත‍්තානි යොජනසතානි පිණ‍්ඩාචාරං කරිස‍්සති, පඤ‍්ච කූටාගාරසතානි මාපෙත්‍වා ජෙතවනද‍්වාරකොට‍්ඨමත්‍ථකෙ ගමනසජ‍්ජානි කත්‍වා ඨපෙහී”ති. සො තථා අකාසි. භගවතො කූටාගාරං චතුමුඛං අහොසි, ද‍්වින‍්නං අග‍්ගසාවකානං ද‍්විමුඛානි, සෙසානි එකමුඛානි. සත්‍ථා ගන්‍ධකුටිතො නික‍්ඛම‍්ම පටිපාටියා ඨපිතකූටාගාරෙසු ධුරකූටාගාරං පාවිසි. ද‍්වෙ අග‍්ගසාවකෙ ආදිං කත්‍වා එකූනපඤ‍්චභික‍්ඛුසතානිපි කූටාගාරං ගන‍්ත්‍වා නිසින‍්නා අහෙසුං. එකං තුච‍්ඡකූටාගාරං අහොසි, පඤ‍්චපි කූටාගාරසතානි ආකාසෙ උප‍්පතිංසු.
බුදුරදුන් ද ආනන්ද තෙරුන් ඇමතූහ. ආනන්දය හෙට සුනාපරන්තයෙහි වෙළඳ ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිරෙන්නෙමු. නුඹ එකක් අඩු පන්සීයක් භික්‍ෂූන්ට සළාක දෙවයි ස්වාමීනි යහපති යැයි භික්‍ෂු සංඝයාට ඒ කාරණාව දන්වා අහසින් යන භික්‍ෂූන් සළාකය ගනිත්වායි කීහ. ඒ දවසෙහි කුණ්ඩධාන තෙරුන් පළමු සළාකය ගත්හ. වෙළඳගම් වැසියෝ ද හෙට බුදුරදුන් වඩින්නේ යැයි ගම මැද මණ්ඩපයක් කොට දානය සෑදූහ. බුදුරදුන් උදෑසන සිරුර පිළිදැගුම් කොට ගඳ කිළියට පිවිස ඵලසමවතට වැදී සිටියහ. ශක්‍රයාගේ පඩුපුල් අස්න උණුවිය. ඔහු මේ කුමක්දැයි සිහිකොට බුදුරදුන්ගේ සුනාපරන්ත ගමන දැක විශ්වකර්මයා ඇමතීය. දරුව, බුදුරදුන් අද තුන්සීයක් පමණ යොදුන් පිණ්ඩපාතයෙහි වඩිති. පන්සීයක් කූටාගාර මවා දෙව්රමෙහි දොරටුව මස්තකයෙහි ගමනට සුදානම් කොට තබව. ඔහු එසේ කළේය. බුදුරදුන්ගේ කූටාගාරයෙහි මුඛ හතරක් විය. අගසව් දෙනමට දොරටු දෙකක් ද සෙසු අයට එක දොරටු ද විය. බුදුරදුන් ගඳකිළියෙන් නික්මී පිළිවෙළින් තබන ලද කුළුගෙවල් අතුරෙන් උතුම් කූටාගාරයට පිවිසියහ. අගසව් දෙනම ආදී කොට එකක් අඩු පන්සීයක් භික්‍ෂූහු ද කුළුගෙවල්වලට ගියාහ. එක් හිස් කුළුගෙයක් විය. කුළුගෙවල් පන්සීය ම අහසෙහි පැන නැංගහ.
සත්‍ථා සච‍්චබන්‍ධපබ‍්බතං නාම පත්‍වා කූටාගාරං ආකාසෙ ඨපෙසි. තස‍්මිං පබ‍්බතෙ සච‍්චබන්‍ධො නාම මිච‍්ඡාදිට‍්ඨිකතාපසො මහාජනං මිච‍්ඡාදිට‍්ඨිං උග‍්ගණ‍්හාපෙන‍්තො ලාභග‍්ගයසග‍්ගප‍්පත‍්තො හුත්‍වා වසති. අබ‍්භන‍්තරෙ චස‍්ස අන‍්තොචාටියං පදීපො විය අරහත‍්තස‍්ස උපනිස‍්සයො ජලති. තං දිස‍්වා ධම‍්මමස‍්ස කථෙස‍්සාමීති ගන‍්ත්‍වා ධම‍්මං දෙසෙසි. තාපසො දෙසනාපරියොසානෙ අරහත‍්තං පාපුණි, මග‍්ගෙනෙවාස‍්ස අභිඤ‍්ඤා ආගතා. එහිභික‍්ඛු හුත්‍වා ඉද‍්ධිමයපත‍්තචීවරධරො හුත්‍වා කූටාගාරං පාවිසි.
බුදුරදුන් සච්චබද්ධ නම් මිථ්‍යාදෘෂ්ටික තාපස තෙමේ මහ ජනයාට මිථ්‍යා දෘෂ්ටිය උගන්වන්නේ ලාභයෙන් හා කීර්තියෙන් අගතැන්පත්ව වාසය කරයි. ඔහුගේ ඇතුළත සැළියේ ඇතුළත පහනක් මෙන් රහත්වීමට හේතු බබළයි. එය දැක ඔහුට බණ කියන්නෙමියි ගොස් බණ කීය. තාපසයා දේශනාව අවසානයේ රහත් විය. ඔහුට මාර්ගයෙන් ම අභිඥාව පැමිණියේය. ඔහු ඒහිභික්‍ෂුබව ලැබ සෘද්ධියෙන් පාත්‍ර සිවුරු ඇතිව කුළුගෙයට පිවිසියේය.
භගවා කූටාගාරගතෙහි පඤ‍්චහි භික‍්ඛුසතෙහි සද‍්ධිං වාණිජගාමං ගන‍්ත්‍වා කූටාගාරානි අදිස‍්සමානානි කත්‍වා වාණිජගාමං පාවිසි. වාණිජා බුද‍්ධප‍්පමුඛස‍්ස භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස මහාදානං දත්‍වා සත්‍ථාරං මකුලකාරාමං නයිංසු. සත්‍ථා මණ‍්ඩලමාළං පාවිසි. මහාජනො යාව සත්‍ථා භත‍්තදරථං පටිපස‍්සම‍්භෙති, තාව පාතරාසං කත්‍වා උපොසථඞ‍්ගානි සමාදාය බහුං ගන්‍ධඤ‍්ච පුප‍්ඵඤ‍්ච ආදාය ධම‍්මස‍්සවනත්‍ථාය ආරාමං පච‍්චාගමාසි. සත්‍ථා ධම‍්මං දෙසෙසි. මහාජනස‍්ස බන්‍ධනමොක‍්ඛො ජාතො, මහන‍්තං බුද‍්ධකොලාහලං අහොසි.
බුදුරදුන් කුළුගෙවල්වලට පැමිණි පන්සීයක් භික්‍ෂූන් සමඟ වෙළඳ ගමට ගොස් කුළුගෙවල් අදෘශමාන කොට වෙළඳ ගමට පිවිසියහ. වෙළෙන්දෝ බුද්ධ ප්‍රමුඛ මහා සංඝයාට මහ දන්දී බුදුරදුන් මකුලකාරාමයට වැඩමවූහ. බුදුරදුන් මණ්ඩල මාලයට පිවිසියහ. මහජනයා බුදුරදුන් ශරීරවිඩාව යම්තාක් සංසිඳුවායි උදෑසන බත්කිස කොට පෙහෙවස් සමාදන්ව බොහෝ සුවඳමල් ආදිය ගෙන බණ ඇසීම පිණිස ආරාමයට නැවත ගියේය. බුදුරදුන් බණ කීහ. මහජනයාගේ බැඳීම් නිදහස් විය. මහත් බුද්ධ කෝලාහලය විය.
සත්‍ථා මහාජනස‍්ස සඞ‍්ගහත්‍ථං කතිපාහං තත්‍ථෙව වසි, අරුණං පන මහාගන්‍ධකුටියංයෙව උට‍්ඨපෙසි. තත්‍ථ කතිපාහං වසිත්‍වා වාණිජගාමෙ පිණ‍්ඩාය චරිත්‍වා “ත්‍වං ඉධෙව වසාහී”ති පුණ‍්ණත්‍ථෙරං නිවත‍්තෙත්‍වා අන‍්තරෙ නම‍්මදානදී නාම අත්‍ථි, තස‍්සා තීරං අගමාසි. නම‍්මදානාගරාජා සත්‍ථු පච‍්චුග‍්ගමනං කත්‍වා නාගභවනං පවෙසෙත්‍වා තිණ‍්ණං රතනානං සක‍්කාරං අකාසි. සත්‍ථා තස‍්ස ධම‍්මං කථෙත්‍වා නාගභවනා නික‍්ඛමි. සො – “මය‍්හං, භන‍්තෙ, පරිචරිතබ‍්බං දෙථා”ති යාචි, භගවා නම‍්මදානදීතීරෙ පදචෙතියං දස‍්සෙසි. තං වීචීසු ආගතාසු පිධීයති, ගතාසු විවරීයති, මහාසක‍්කාරප‍්පත‍්තං අහොසි. සත්‍ථා තතො නික‍්ඛම‍්ම සච‍්චබන්‍ධපබ‍්බතං ගන‍්ත්‍වා සච‍්චබන්‍ධං ආහ – “තයා මහාජනො අපායමග‍්ගෙ ඔතාරිතො, ත්‍වං ඉධෙව වසිත්‍වා එතෙසං ලද‍්ධිං විස‍්සජ‍්ජාපෙත්‍වා නිබ‍්බානමග‍්ගෙ පතිට‍්ඨාපෙහී”ති. සොපි පරිචරිතබ‍්බං යාචි. සත්‍ථා ඝනපිට‍්ඨිපාසාණෙ අල‍්ලමත‍්තිකපිණ‍්ඩම‍්හි ලඤ‍්ඡනං විය පදචෙතියං දස‍්සෙසි, තතො ජෙතවනමෙව ගතො. එතමත්‍ථං සන්‍ධාය තෙනෙවන‍්තරවස‍්සෙනාතිආදි වුත‍්තං.
බුදුරදුන් මහජනයාට සංග්‍රහය පිණිස කිහිප දවසක් එහි විසීය. අරුණ මහා ගඳ කිළියෙහිම නැංවීය. එහි කිහිප දවසක් වැස වෙළඳ ගමෙහි පිඩු පිණිස හැසිර නුඹ මෙහි ම වසවයි පුණ්ණ තෙරුන් නවතා නැවත වැඩම වන අතරෙහි නර්මදා නම් ගඟක් ඇත. එහි ඉවුරට වැඩියහ. නර්මදා නා රජු බුදුරදුන්ට පෙර ගමන් කොට නාග ලෝකයට පමුණුවා තුනුරුවන්ට සත්කාර කළේය. බුදුරදුන් ඔහුට බණ කියා නාග භවනෙන් නික්මුණාහ. ඔහු ස්වාමීනි, මට පිදිය යුත්තක් දෙවයි ඉල්ලීය. බුදුරදුන් නර්මදා ගං ඉවුරෙහි පා සළකුණක් පෙන්වීය. එය රැළ ආකළ වැසෙයි. ගිය කළ ඇරෙයි. මහත් සත්කාරයට පැමිණියේය. බුදුරදුන් එයින් නික්මී සච්චබද්ධ පර්වතයට ගොස් සච්චබද්ධයාට බණ කීය. නුඹ විසින් මහජනයා අපාය මාර්ගයට බස්සවන ලදි. නුඹ මෙහි ම වාසය කොට මොවුන්ගේ ලබ්ධය හැර නිවන් මගෙහි පිහිටුව. ඔහු ද පිදිය යුත්තක් ඉල්ලීය. බුදුරදුන් ඝණ ගල්පිඬෙහි තෙත මැටි පිඬෙක සළකුණක් මෙන් පාද සළකුණ දැක්වීය. එතනින් දෙව්රමට ම වැඩියේය. ඒ කාරණය සඳහා තෙනෙවන්තරවස්සෙනාති යනාදිය කියන ලදි.
පරිනිබ්බායීති අනුපාදිසෙසාය නිබ‍්බානධාතුයා පරිනිබ‍්බායි. මහාජනො ථෙරස‍්ස සත‍්ත දිවසානි සරීරපූජං කත්‍වා බහූනි ගන්‍ධකට‍්ඨානි සමොධානෙත්‍වා සරීරං ඣාපෙත්‍වා ධාතුයො ආදාය චෙතියං අකාසි. සම්බහුලා භික්ඛූති ථෙරස‍්ස ආළාහනෙ ඨිතභික‍්ඛූ. සෙසං සබ‍්බත්‍ථ උත‍්තානමෙවාති.
පරිනිබ්බායීති පුණ්ණ තෙරණුවෝ අනුපදිසේස නිර්වාණ ධාතුවෙන් පිරිනිවීය. මහජනයා තෙරුන්ට දවස් හතක් ශරීර පූජා කොට බොහෝ සුවඳ දර එක්කොට සිරුර දවා ධාතු ගෙන සෑයක් කළේය. සම්බහුලා භික්ඛූති තෙරුන්ගේ සොහොනෙහි සිටි භික්‍ෂුන්, ඉතිරිය සියලු තැන්හි ම ප්‍රකටය.
පපඤ‍්චසූදනියා මජ‍්ඣිමනිකායට‍්ඨකථාය පුණ‍්ණොවාදසුත‍්තවණ‍්ණනා නිට‍්ඨිතා.
පුණ්ණොවාද සූත්‍රය නිමි.