107. නළමාලියත්‍ථෙරාපදානං
107. නළමාලියත්‍ථෙරාපදානං.
107. නළමාලිය ස්ථවිරාවදානය
1646. පදුමුත‍්තරබුද‍්ධස‍්ස ලොකජෙට‍්ඨස‍්ස තාදිනො, තිණත්‍ථරෙ නිසින‍්නස‍්ස උපසන‍්තස‍්ස තාදිනො.
1646-1647. තාදීගුණ ඇති ද්විපදෝත්තම වූ ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ තණ ඇතිරියක වැඩහුන්නා වූ පදුමුත්තර බුදුරජානන් වහන්සේ ට බටමලක් ගෙන විජිනියක් බැඳ පිළිගැන් වීමි.
1647. නළමාලං ගහෙත්‍වාන බන්‍ධිත්‍වා වීජනිං අහං, බුද‍්ධස‍්ස උපනාමෙසිං දිපදින්‍දස‍්ස තාදිනො.
1648. පටිග‍්ගහෙත්‍වා සබ‍්බඤ‍්ඤූ වීජනිං ලොකනායකො, මම සඞ‍්කප‍්පමඤ‍්ඤාය ඉමං ගාථං අභාසථ:
1648. ලෝකනායක වූ බුදුරජානන් වහන්සේ විජිනිය පිළිගෙණ මාගේ අදහස දැන මෙම ගාථාව වදාළ සේක:
1649. “යථා මෙ කායො නිබ‍්බාති පරිළාහො න විජ‍්ජති, තථෙව තිවිධග‍්ගීහි චිත‍්තං තව විමුච‍්චතු.”
1649. “යම් සේ මාගේ සිරුර නිවේ ද, පරිළාහයක් නො වේ ද, එසේ ම ඔබගේ සිත (රාග - ද්වේෂ - මෝහ - යන) ත්‍රිවිධාග්නියෙන් (නිවේවා) කෙලෙසුන්ගෙන් ද මිදේවා” (කියා යි.)
1650. සබ‍්බෙ දෙවා සමාගච‍්ඡුං යෙ කෙචි වනනිස‍්සිතා ‘සොස‍්සාම බුද‍්ධවචනං හාසයන‍්තං ච දායකං’.
1650. වනය ඇසුරු කළා වූ යම් කිසි දෙවිකෙනෙක් වූවාහු ද, ඒ සියලු දෙවිවරු ‘දායකයාහට දේශනා කරන්නා වූ බුද්ධවචනය අසමු’ ය යි රැස්වූවාහු ය.
1651. නිසින‍්නො භගවා තත්‍ථ දෙවසංඝපුරක‍්ඛතො, දායකං සම‍්පහංසෙන‍්තො ඉමා ගාථා අභාසථ:
1651. එහි දිව්‍ය සමූහයා විසින් පිරිවරන ලදු ව වැඩහුන්නා වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දායකයා සතුටු කරමින් මේ ගාථාවන් වදාළ සේක:
1652. “ඉමිනා වීජනිදානෙන චිත‍්තස‍්ස පණිධීහි ච, සුබ‍්බතො නාම නාමෙන චක‍්කවත‍්තී භවිස‍්සති.
1652. මේ “විජිනිදන හේතු කොට ගෙණ ද චිත්තප්‍රණිධිය හේතු කොට ගෙණ ද නමින් සුබ්බත නම් වූ සක්විති රජෙක් වන්නේ ය.
1653. තෙන කම‍්මාවසෙසෙන සුක‍්කමූලෙන චොදිතො, මාලුතො නාම නාමෙන චක‍්කවත‍්තී භවිස‍්සති.
1653. කුශලමූලයෙන් මෙහෙයන ලදුයේ එම කර්‍මයාගේ ඉතිරි විපාකය වශයෙන් නමින් මාලුත නම් වූ සක්විති රජෙක් වන්නේ ය.
1654. ඉමිනා වීජනිදානෙන සම‍්මානවිපුලෙන ච, කප‍්පසතසහස‍්සම‍්හි දුග‍්ගතිං නූපපජ‍්ජති.”
1654. මෙම විජිනිදන හේතු කොට ගෙන ද මහත් වූ සත්කාරය හේතු කොට ගෙණ ද කල්පලක්‍ෂයක් මුළුල්ලෙහි දුගතියක නූපදින්නේ ය”.
1655. තිංසකප‍්පසහස‍්සම‍්හි සුබ‍්බතා අට‍්ඨතිංස තෙ, එකූනතිංසසහස‍්සෙ අට‍්ඨ මාලුතනාමකා.
1655. තිස්දහස්වන කපෙහි ඒ සුබ්බත නමින් අටතිස් රජකෙනෙක් වූහ. එකුන්තිස්දහස්වන කපෙහි මාලුත නමින් අට රජකෙනෙක් වූහ.
1656. පටිසම‍්භිදා චතස‍්සො විමොක‍්ඛාපි ච අට‍්ඨිමෙ, ඡළභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකතා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1656. සිවුපිළිසිඹියාවෝ ද අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද ෂඩ්භිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා නළමාලියො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් නළමාලිය ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක් යි.
නළමාලියත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං සත‍්තමං.
නළමාලියස්ථවිරාවදානය සත්වැනියි.
සත‍්තමභාණවාරං නිට‍්ඨිතං.
සත්වැනි බණවර නිමියේ ය.