112. සුමඞ‍්ගලත්‍ථෙරාපදානං
112. සුමඞ‍්ගලත්‍ථෙරාපදානං.
112. සුමඞ්ගල ස්ථවිරාවදානය
1687. අත්‍ථදස‍්සී ජිනවරො ලොකජෙට‍්ඨො නරාසභො, විහාරා අභිනික‍්ඛම‍්ම තළාකං උපසඞ‍්කමි.
1687. ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ නරශ්‍රේෂ්ඨ වූ අත්‍ථදස්සි බුදුරජානන් වහන්සේ විහාරයෙන් නික්ම තඩාගයක් වෙත එළඹි සේක.
1688. නහාත්‍වා පීත්‍වා ච සම‍්බුද‍්ධො උත‍්තරිත්‍වෙකචීවරො, අට‍්ඨාසි භගවා තත්‍ථ විලොකෙන‍්තො දිසොදිසං.
1688. භාග්‍යවත් සර්‍වඥ තෙම (එහි) නා (පැන්) බී එයින් ගොඩ නැග (හඳනය පමණක් හැඳීමෙන්) එක සිවුර ඇත්තේ දිශානුදිශාවන් බලමින් එහි වැඩ සිටියේ ය.
1689. භවනෙ උපවිට‍්ඨොහං අද‍්දසං ලොකනායකං. හට‍්ඨො හට‍්ඨෙන චිත‍්තෙන අප‍්පොඨෙසිං අහං තදා.
1689-1690. (රුක් දෙවි වූ) මම භවනයෙහි හුන්නෙම් එකල්හි සූර්‍ය්‍යයා මෙන් බබලන ස්වර්‍ණයක් මෙන් දිලිසෙන ලෝකනායකයන් වහන්සේ දිටිමි. (දැක) සතුටු වූයෙම් සතුටු සිතින් අත්පොළසන් දිනිමි. (ඒ හේතුවෙන්) නෘත්‍යයෙහි ද, ගීතයෙහි ද, පඤ්චාඞ්ගිකතූර්‍ය්‍යයෙහි ද යෙදුනා වූ මම-
1690. සතරංසිං’ව ජොතන‍්තං පභාසන‍්තං’ව කඤ‍්චනං, නච‍්චෙ ගීතෙ ච යුත‍්තො’හං පඤ‍්චඞ‍්ගතුරියම‍්හි ච.
1691. යං යං යොනුපපජ‍්ජාමි දෙවත‍්තං අථ මානුසං, සබ‍්බෙ සත‍්තෙ අතිභොමි විපුලො හොති මෙ යසො.
1691. දිව්‍ය වූ හෝ යලි මනුෂ්‍ය වූ හෝ යම් යම් යෝනියක උපදිම් නම් (යසසින්) සියලු සත්ත්‍වයන් ඉක්ම වමි. මාගේ යසස විශාල වේ.
1692. “නමො තෙ පුරිසාජඤ‍්ඤ නමො තෙ පුරිසුත‍්තම, අත‍්තානං තොසයිත්‍වාන පරෙ තොසෙසි ත්‍වං මුනෙ.”
1692. පුරුෂශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්ස! ඔබ වහන්සේට නමස්කාර වේවා. පුරුෂෝත්තමයන් වහන්ස! ඔබවහන්සේට නමස්කාර වේවා. සර්‍වඥයන් වහන්ස! නුඹ වහන්සේ තමා තුටු කොට අනුනුදු තුටු කරණ සේක්වා.
1693. පරිග‍්ගය‍්හ නිසීදිත්‍වා හාසං කත්‍වාන සුබ‍්බතෙ, උපට‍්ඨහිත්‍වා සම‍්බුද‍්ධං තුසිතං උපපජ‍්ජ හං.
1693. මනා ව්‍රත ඇත්තේ (තථාගතයන් වහන්සේ) පිරිවරා ගෙණ හිඳ (උන්වහන්සේ ද) සතුටු කොට මම බුදුරජානන් වහන්සේට උවැටැන් කොට තුසිත භවනයෙහි උපනිමි.
1694. සොළසෙතො කප‍්පසතෙ දවි- නව එකචින‍්තිතා, සත‍්තරතනසම‍්පන‍්නා චක‍්කවත‍්තී මහබ‍්බලො.
1694. මෙයින් එක්දහස් හයසියවන කපෙහි සත්රුවනින් යුත් මහත් බල ඇති ඒකවින්තිත නම් එකොළොස් සක්විති රජකෙනෙක් වූහ.
1695. පටිසම‍්භිදා චතස‍්සො විමොක‍්ඛාපි ච අට‍්ඨිමෙ, ඡළභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකතා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1695. සිවුපිළිසිඹියාවෝ ද, අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද, ෂඩභිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදී.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා සුමඞ‍්ගලො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසේ මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් සුමඞ්ගල ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක් යී.
සුමඞ‍්ගලත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං දුතියං.
සුමඞ්ගලස්ථවිරාවදානය දෙවැනි යි.