41. භාගිනෙය්‍යඋපාලිත්‍ථෙරාපදානං
41. භාගිනෙය්‍යඋපාලිත්‍ථෙරාපදානං.
41. භාගිනෙය්‍ය උපාලි ස්ථවිරාවදානය
1116. ඛීණාසවසහස‍්සෙහි පරිවුතො ලොකනායකො, විවෙකමනුයුත‍්තො සො ගච‍්ඡතෙ පටිසල‍්ලිතුං.
1116. දහසක් රහතුන් විසින් පිරිවරණ ලද ඒ ලෝකනායක වූ බුදුරජානන් වහන්සේ විවේකයෙහි යෙදුනුසේක් එකලා ව වසන්නට යන සේක.
1117. අජිනෙන නිවත්‍ථො’හං තිදණ‍්ඩපරිධාරකො, භික‍්ඛුසංඝපරිබ‍්බූළ‍්හං අද‍්දසං ලොකනායකං.
1117. (එකල්හි) ත්‍රිදණ්ඩය දරන්නා වූ අඳුන්දිවිසම් හැන්දා වූ මම ලෝකනායකයන් (=තථාගතයන්) වහන්සේ දිටිමි.
1118. එකංසං අජිනං කත්‍වා සිරෙ කත්‍වාන අඤ‍්ජලිං, සම‍්බුද‍්ධං අභිවාදෙත්‍වා සන්‍ථවිං ලොකනායකං:
1118. අඳුන්දිවිසම එකස් කොට හිසෙහි ඇඳිලි බැඳ බුදුරජානන් වහන්සේ වැඳ ලෝකනායකයන් වහන්සේට ස්තුති කෙළෙමි:
1119. “යථාණ‍්ඩජා ච සංසෙදා ඔපපාතී ජලාබුජා, කාකාදිපක‍්ඛිනො සබ‍්බෙ අන‍්තළික‍්ඛවරා සදා.
1119-1120. “යම් බඳු අණ්ඩජ වූ සංසේදජ වූ, ඕපපාතික වූ, ජලාබුජ වූ සත්ත්‍වයෝ ද, හැමකල්හි අහසෙහි හැසිරෙන සියලු කාකාදිපක්‍ෂීහු ද යන සංඥී වූ හෝ අසංඥී වූ යම් කිසි ප්‍රාණභූතකෙනෙක් වෙත් නම්, ඒ සියල්ලෝ ඔබ වහන්සේගේ නුවණෙහි ඇතුළත් වෙත්.
1120. යෙ කෙචි පාණභූතත්‍ථි සඤ‍්ඤිනො වා අසඤ‍්ඤිනො, සබ‍්බෙ තෙ තව ඤාණම‍්හි අන‍්තො හොන‍්ති සමොගධා.
1121. ගන්‍ධා ච පබ‍්බතෙය්‍යා යෙ භිමවන‍්තනගුත‍්තමෙ, සබ‍්බෙ තෙ තව සීලම‍්හි කලායපි න යුජ‍්ජරෙ.
1121. උතුම් වූ හිමවත්පව්වෙහි පර්‍වතයන්හි හටගන්නා (මලයජ) සඳුන් (ආදී) යම් ගන්‍ධයෝ වෙත් නම්, ඒ සියලු සුගන්‍ධයෝ ඔබ වහන්සේගේ සීල (සුගන්‍ධ) යෙහි කලාවකට ද නො යෙදෙත්. (= සම නො වෙත්).
1122. මොහන්‍ධකාරපක‍්ඛන‍්නො අයං ලොකො සදෙවකො, තව ඤාණම‍්හි ජොතන‍්තෙ අන්‍ධකාරා විධංසිතා.
1122. මේ දෙවියන් සහිත ලෝකයා මොහඳුරට වැදුනේ වෙයි. ඔබ වහන්සේගේ ඤාණය බබලන කල්හි (ඔහු) වනසන ලද (මෝහ) අඳුර ඇත්තෝ වෙත්.
1123. යථා අත්‍ථඞ‍්ගතෙ සුරියෙ හොන‍්ති සත‍්තා තමොගතා, එවං බුද‍්ධො අනුප‍්පන‍්නෙ හොති ලොකො තමොගතො.
1123. යම් සේ සූර්‍ය්‍යයා අස්තගත වූ කල්හි සත්ත්‍වයෝ අඳුරට ගියාහු වෙත් ද, එසේ ම බුදුරජානන් වහන්සේ නූපන් කල්හි ලෝකයා අඳුරට ගියේ වේ.
1124. යථොදයන‍්තො ආදිච‍්චො විනොදෙති තමං සදා, තථෙව ත්‍වං බුද‍්ධසෙට‍්ඨ විද‍්ධංසෙසි තමං සදා.
1124. යම් සේ උදා වන්නා වූ සූර්‍ය්‍යයා හැම කල්හි අඳුරු දුරු කෙරේ ද, එසේ ම බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්ස, ඔබ වහන්සේ හැම කල්හි අඳුර නසනසේක.
1125. පධාපහිතත‍්තො’සි බුද‍්ධො ලොකෙ සදෙවකෙ, තව කම‍්මාභිරද‍්ධෙන තොසෙසි ජනතං බහුං.”
1125. දෙවියන් සහිත ලෝකයෙහි සර්‍වඥ වූ ඔබ වහන්සේ වීර්‍ය්‍යයෙහි මෙහෙයූ සිත් ඇති සේක. (එසේ ම) ඔබ වහන්සේ ප්‍රීතිජනක වූ කර්‍මයෙන් බොහෝ ජනසමූහයා සතුටු කරණසේක” (කියායි).
1126. තං සබ‍්බං අනුමොදිත්‍වා පදුමුත‍්තරො මහාමුනි, නභං අබ‍්භුග‍්ගමී ධීරො හංසරාජා’ව අම‍්බරෙ.
1126. මහාමුනි වූ පදුමුත්තර බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ සියල්ල අනුමෙව (= සියල්ලට සතුටු ව) අහසෙහි (යන) හංසරාජයකු මෙන් ආකාශයට පැනනැගුනු සේක.
1127. අබ‍්භුග‍්ගන‍්ත්‍වාන සම‍්බුද‍්ධො මහෙසී පදුමුත‍්තරො, අන‍්තළික‍්ඛෙ ඨිතො සත්‍ථා ඉමා ගාථා අභාසථ:
1127. අහසට පැනනැගී ශාස්තෘ වූ මහර්ෂි වූ පදුමුත්තර බුදුරජ තෙමේ අහසෙහි සිටියේ මේ ගාථාවන් වදාළේ ය:
1128. “යෙනි’දං ථවිතං ඤාණං ඔපම‍්මෙහි සමායුතං, තමහං කිත‍්තයිස‍්සාමි සුණාථ මම භාසතො.
1128. “යමකු විසින් උපමාවන්ගෙන් යුක්ත සේ මාගේ මේ නුවණ පසසන ලද ද, මම ඔහු (කවරෙක් දැ යි) කියන්නෙමි. (එසේ) කියන්නා වූ මාගේ වචනය අසවු.
1129. අට‍්ඨාරසක‍්ඛත‍්තුං සො දෙවරාජා භවිස‍්සති, පථව්‍යා රජ‍්ජං තිසතං වසුධං ආවසිස‍්සති.
1129. හෙතෙමේ අටළොස්වරක් ශක්‍රදිව්‍යරාජයා වන්නේ ය. තුන්සිය වරක් පෘථිවිරාජ්‍යය කරමින් පොළොවෙහි වාසය කරන්නේ ය.
1130. පඤ‍්චවීසතික‍්ඛත‍්තුඤ‍්ච චක‍්කවත‍්තී භවිස‍්සති, පදෙසරජ‍්ජං විපුලං ගණනාතො අසංඛියං.
1130. පස්විසිවරක් සක්විතිරජ වන්නේ ය. (ලබන ලද) මහත් වූ ප්‍රදේශරාජ්‍යය ගණන් වශයෙන් ගිණිය නො හැකි ය.
1131. කප‍්පසතසහස‍්සම‍්හි ඔක‍්කාකකුලසම‍්භවො, ගොතමො නාම නාමෙන සත්‍ථා ලොකෙ භවිස‍්සති.
1131. මෙයින් කල්පලක්‍ෂයකින් මතුයෙහි ඔක්කාක කුලයෙහි උපදින්නා වූ ගෝත්‍රනාමයෙන් ගෞතම නම් වූ ශාස්තෘ තෙමේ ලොව පහළ වන්නේ ය.
1132. තුසිතා හි චවිත්‍වාන සුක‍්කමූලෙන චොදිතො, භිනො’ව ජාතියා සන‍්තො උපාලි නාම හෙස‍්සති.
1132. (එකල) කුශල මූලයෙන් මෙහෙයන ලදුයේ තුෂිත දිව්‍යලෝකයෙන් චුත ව ජාතියෙන් හීන වූයේ උපාලි නම් වන්නේ ය.
1133. සො ච පච‍්ඡා පබ‍්බජිත්‍වා විරාජෙත්‍වාන පාපකං, සබ‍්බාසවෙ පරිඤ‍්ඤාය නිබ‍්බායිස‍්සතනාසවො.
1133. හෙතෙමේ පසු ව පැවිදි ව පව් දුරු කර සියලු ආස්‍රවයන් ප්‍රහාණපරිඥාවශයෙන් දැන (දුරු කොට) ආස්‍රව රහිත වූයේ පිරිනිවන් පාන්නේ ය.
1134. තුට‍්ඨො ච ගොතමො බුද‍්ධො සක්‍යපුත‍්තො මහායසො, විනයාධිගතං තං ස එතදග‍්ගෙ ඨපෙස‍්සති.”
1134. මහායශස් ඇති ශාක්‍ය පුත්‍ර වූ ඒ ගෞතමබුදුරජ තෙමේ සතුටු වූයේ විනය පිටකය අවබෝධ කළ ඔහු ඒතදග්‍රස්ථානයෙහි තබන්නේ ය.”
1135. සද‍්ධායාහං පබ‍්බජිතො කතකිච‍්චො අනාසවො, සබ‍්බාසවෙ පරිඤ‍්ඤාය විහරාමි අනාසවො.
1135. මම ශ්‍රද්ධාවෙන් පැවිදි වූයෙම් කොට නිමවන ලද කටයුතු ඇත්තෙම් ආස්‍රව රහිත වූයෙම් සියලු ආස්‍රවයන් ප්‍රහාණපරිඥා වශයෙන් දැන (දුරු කොට) ආස්‍රව රහිත ව වෙසෙමි.
1136. භගවා චානුකම‍්පි මං විනයෙ’හං විසාරදො, සකකම‍්මාභිරද‍්ධො ච විහාරාමි අනාසවො.
1136. භාග්‍යවත් තෙමේ මට අනුකම්පා කෙළේ ය. මම විනයයෙහි විශාරද වෙමි. ස්වකීය කුශලකර්‍මයෙන් පිණා ගියෙම් ආස්‍රව රහිත ව වෙසෙමි.
1137. සංවුතො පාතිමොක‍්ඛම‍්හි ඉන්‍ද්‍රියෙසු ච පඤ‍්චසු, ධාරෙමි විනයං සබ‍්බං කෙවලං රතනාකරං.
1137. ප්‍රාතිමෝක්‍ෂ(ශීල)යෙහි ද පසිඳුරන් විෂයෙහි ද මැනැවින් සංවෘත වූයෙම් හුදු මැණික් ආකාරයක් වැනි සියලු විනය (ධර්‍මය) දරමි.
1138. මමඤ‍්ච ගුණමඤ‍්ඤාය සත්‍ථා ලොකෙ අනුත‍්තරො, භික‍්ඛුසංඝෙ නිසීදිත්‍වා එතදග‍්ගෙ ඨපෙසි මං.
1138. ලෝකයෙහි නිරුත්තර වූ ශාස්තෘ තෙමේ මාගේ ගුණ දැන භික්‍ෂුසඞ්ඝයා මද මා (විනයප්‍රශ්නයන්හි තියුණු නුවණ ඇත්තවුන් අතුරෙහි) ඒතදග්‍රස්ථානයෙහි තැබී ය.
1139. පටිසම‍්භිදා -පෙ- කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1139. ප්‍රතිසම්භිදාවෝ -පෙ- බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණලදී.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා උපාලිථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් (භාගිනෙය්‍ය) උපාලි ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළසේක් යි.
භාගිනෙය්‍යඋපාලිත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං පඨමං.
භාගිනෙය්‍ය උපාලිස්ථවිරාවදානය පළමුවැනි යි.