50. චුන්‍දත්‍ථෙරාපදානං
50. චුන්‍දත්‍ථෙරාපදානං
50. චුන්‍ද ස්ථවිරාවදානය
1239. සිද‍්ධත්‍ථස‍්ස භගවතො ලොකජෙට‍්ඨස‍්ස තාදිනො, අග‍්ඝියං කාරයිත්‍වාන ජාතිපුප‍්ඵෙහි ඡාදයිං.
1239. ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ තාදීගුණ ඇති සිද්ධත්‍ථ බුදුරජානන් වහන්සේට රන්ඇගෑයක් කරවා දෑසමන්මලින් වැසීමි.
1240. නිට‍්ඨාපෙත්‍වාන තං පුප‍්ඵං බුද‍්ධස‍්ස උපනාමයිං, පුප‍්ඵාවසෙසං පග‍්ගය‍්හ බුද‍්ධස‍්ස අභිරොපයිං.
1240. ඒ මල් (වසා) නිමවා බුදුරජානන් වහන්සේට පිළිගැන්වීමි. ඉතිරි මල් දෝතින් ගෙණ බුදුරජානන් වහන්සේ මත්තෙහි විසුරුවා හළෙමි.
1241. කඤ‍්චනග‍්ඝියසඞ‍්කාසං බුද‍්ධං ලොකග‍්ගනායකං, පසන‍්නචිත‍්තො සුමනො පුප‍්ඵග‍්ඝියමුපානයිං.
1241. පහන්සිතින් යුත් සොම්නස් වූ (මම) රන්ඇගෑයක් සේ බබලන බුදුරජුන්ට මල්ඇගෑය පිළිගැන්වීමි.
1242. විතිණ‍්ණකඞ‍්ඛො සම‍්බුද‍්ධො තිණ‍්ණොඝෙහි පුරක‍්ඛතො, භික‍්ඛුසංඝෙ නිසීදිත්‍වා ඉමා ගාථා අභාසථ:
1242. තරණය කළ සැක ඇති බුදුරජානන් වහන්සේ තරණය කළ ඕඝ ඇත්තවුන් (=රහතුන්) විසින් පිරිවරණ ලදසේක් මේ ගාථාවන් වදාළසේක:
1243. “දිබ‍්බගන්‍ධං පවායන‍්තං යො මෙ පුප‍්ඵග‍්ඝියං අදා, තමහං කිත‍්තයිස‍්සාමි සුණාථ මම භාසතො.
1243. “යමෙක් මට දිවසුවඳ හමන මල්ඇගෑයක් දුන්නේ ද, ඔහු මම ප්‍රකට කරන්නෙමි. එය කියන්නා වූ මාගේ වචනය අසවු.
1244. ඉතො චුතො අයං පොසො දෙවසංඝපුරක‍්ඛතො, ජාතිපුප‍්ඵෙහි පරිකිණ‍්ණො දෙවලොකං ගමිස‍්සති.
1244. මේ පුරුෂතෙමේ මෙයින් ච්‍යුත වූයේ දිව්‍යසමූහයා විසින් පිරිවරණ ලදුයේ සමන් මලින් ගැවසී ගත්තේ දෙව්ලොවට යන්නේ ය.
1245. උබ‍්බිද‍්ධං භවනං තස‍්ස සොවණ‍්ණඤ‍්ච මණිමයං, ව්‍යම‍්හං පාතුභවිස‍්සති පුඤ‍්ඤකම‍්මප‍්පභාවිතං.
1245. ඔහුට පුණ්‍යකර්‍මයෙන් හටගත්තා වූ ස්වර්‍ණමය වූ ද මණිමය වූ ද පැනනැගුනු සඳලු සහිත විමානයක් පහළ වන්නේ ය.
1246. චතුසත‍්තතික‍්ඛත‍්තුං සො දෙවරජ‍්ජං කරිස‍්සති, අනුභොස‍්සති සම‍්පත‍්තිං අච‍්ඡරාහි පුරක‍්ඛතො.
1246. හෙතෙම සූසැත්තෑවරක් දෙව්රජය කරන්නේ ය. අප්සරාවන් විසින් පිරිවැරුණේ සම්පත් අනුභව කරන්නේ ය.
1247. පථව්‍යා රජ‍්ජං තිසතං වසුධං ආවසිස‍්සති, පඤ‍්චසත‍්තතික‍්ඛත‍්තුඤ‍්ච චක‍්කවත‍්තී භවිස‍්සති.
1247. තෙසියවරක් පෘථිවිරාජ්‍යය ලැබ පොළොවෙහි වාසය කරන්නේ ය. පන්සැත්තෑවරක් සක්විතිරජ වන්නේ ය.
1248. දුජ‍්ජයො නාම නාමෙන හෙස‍්සති මනුජාධිපො, අනුභොත්‍වාන තං පුඤ‍්ඤං සකකම‍්මං අපස‍්සිතො.
1248. නමින් දුජ්ජය නම් රජෙක් වන්නේ ය. ස්වකීය කර්‍මය ඇසුරු කෙළේ ඒ පින් පල විඳ,
1249. විනිපාතං අගන‍්ත්‍වාන මනුස‍්සත‍්තං ගමිස‍්සති, හිරඤ‍්ඤස‍්ස ච නිචිතං කොටිසතමනප‍්පකං.
1249-1250. දුගතියකට නො ගොස් මිනිසත්බවට යන්නේ ය. ඔහුගේ නොඅඩු කෙළසියක් රන් නිදන්ගත වෙයි. හෙතෙම බමුණු කුලයෙහි උපදින්නේ ය. වඞ්ගන්ත බ්‍රාහ්මණයාගේ ද සාරී නම් බැමිණියගේ ද ප්‍රාඥ වූ ප්‍රිය වූ ඹෟරසපුත්‍රයෙක් වන්නේ ය.
1250. නිබ‍්බත‍්තිස‍්සති යොනිම‍්හි බ්‍රාහ‍්මණෙ සො භවිස‍්සති, වඞ‍්ගත‍්තස‍්ස සුතො ධීමා සාරියා ඔරසො පියො.
1251. සො ච පච‍්ඡා පබ‍්බජිත්‍වා අඞ‍්ගීරසස‍්ස සාසනෙ, චූලවුන්‍දො’ති නාමෙන හෙස‍්සති සත්‍ථු සාවකො.
1251. හෙ ද පසු ව සම්බුදුසසුනෙහි පැවිදි ද නමින් චූලචුන්‍ද නම් වූ බුද්ධශ්‍රාවකයෙක් වන්නේ ය.
1252. සාමණෙරො’ව සො සන‍්තො ඛීණාසවො භවිස‍්සති, සබ‍්බාසවෙ පරිඤ‍්ඤාය නිබ‍්බායිස‍්සතනාසවො”.
1252. හෙ තෙම සාමණේර වූයේ ම රහත් වන්නේ ය. සියලු ආස්‍රවයන් ප්‍රහාණ පරිඥා වශයෙන් දැන (දුරු කොට) ආස්‍රව රහිත වැ පිරිනිවන් පානේ ය” කියා යි.
1253. උපට‍්ඨහිං මහාවීරං අඤ‍්ඤෙ ච පෙසලෙ බහූ, භාතරං චෙ චුපට‍්ඨාසිං උත‍්තමත්‍ථස‍්ස පත‍්තියා.
1253. උත්තමාර්‍ත්‍ථයට (රහත්බවට) පැමිණීම පිණිස මහාවීර වූ බුදුරජානන් වහන්සේට ද අනිත් ප්‍රියශීල වූ බොහෝ සඞ්ඝයාට ද උපස්ථාන කෙළෙමි. මාගේ සොහොයුරු (ශාරීපුත්‍රයන්) හට උවැටන් ද කෙළෙමි.
1254. භාතරං මෙ උපට‍්ඨිත්‍වා ධාතූ පත‍්තම‍්හි ඔපිය, සම‍්බුද‍්ධං උපනාමෙසිං ලොකජෙට‍්ඨං නරාසභං.
1254. මාගේ සොහොයුරාට උවැටන් කොට (උන්වහන්සේ පිරිනිවි කල්හි) ධාතූන් පාත්‍රයෙහි බහා ගෙණ ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ නරශ්‍රේෂ්ඨ වූ බුදුරජානන් වහන්සේට පිළිගැන්වීමි.
1255. උභො හත්‍ථෙහි පග‍්ගය‍්හ බුද‍්ධො ලොකෙ සදෙවකෙ, සංදස‍්සයන‍්තො තං ධාතුං කිත‍්තයී අග‍්ගසාවකං.
1255. දෙවියන් සහිත ලෝකයෙහි සර්‍වඥ වූ (බුදුරජ තෙම) ධාතු දොහොතින් නගාගෙන දක්වන්නේ ඒ අගසව්වානන් පැසැසී ය.
1256. චිත‍්තං ච සුවිමුත‍්තං මෙ සද‍්ධා මය‍්හං පතිට‍්ඨිතා, සබ‍්බාසවෙ පරිඤ‍්ඤාය විහරාමි අනාසවො.
1256. මාගේ සිත කෙලෙසුන්ගෙන් මැනැවින් මිදුනේ ය. මාගේ ශ්‍රද්ධාව මැනැවින් පිහිටියේ ය. සියලු ආස්‍රවයන් ප්‍රහාණ පරිඥා වශයෙන් දැන (දුරු කොට) ආස්‍රව රහිත ච වෙසෙමි.
1257 පටිසම‍්භිදා අනුප‍්පත‍්තා විමොක‍්ඛාපි ච ඵස‍්සිතා, ඡළභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකතා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1257. සිවුපිළිසැඹියා ලැබින. විමෝක්‍ෂයෝ පහස්නා ලදහ. ෂඩ්භිඥාවෝ මා විසින් සාක්‍ෂාත්කෘතයහ. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදී.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා චුන්‍දො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් චුන්‍දස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළසේකි.
චුන්‍දත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං දසමං.
චුන්‍ද ස්ථවිරාවදානය දසවැනි යි.
උද‍්දානං:
උද්දානය:
උපාලි සොණො භද‍්දියො සන‍්තිට‍්ඨාපකහත්‍ථියො, ඡදනං සෙය්‍යචඞ‍්කමං සුභද‍්දො චුන්‍දසව‍්හයො, ගාථා සතං ච තාළීසං චතස‍්සො ච තදුත‍්තරි.
උපාලිසෝණ බද්දිය - සන්නිට්ටාපක හත්තිය, සියන් සෙය සක්මන් - සුබද සුඳු යයි දසවත්, එක්සියසුසාළිස් ගයකින් මෙහි කියන ලදී.
උපාලිවග‍්ගො පඤ‍්චමො.
උපාලිවර්‍ගය පස්වැනි යි.