60. අසනබොධියත්‍ථෙරාපදානං
60. අසනබොධියත්‍ථෙරාපදානං
60. අසනබෝධිය ස්ථවිරාවදානය
1334. ජාතියා සත‍්තවස‍්සො’හං අද‍්දසං ලොකනායකං, පසන‍්නචිත‍්තො සුමනො උපගච‍්ඡිං නරුත‍්තමං.
1334. උත්පත්තියෙන් සත්හැවිරිදි වූ මම (තිස්ස) බුදුරජානන් වහන්සේ දිටිමි. පහන් සිත් ඇත්තෙම් සොම්නස් සහිත වූයෙම් තථාගතයන් වහන්සේ වෙත එළඹුනෙමි.
1335. තිස‍්සස‍්සාහං භගවතො ලොකජෙට‍්ඨස‍්ස තාදිනො, හට‍්ඨො හට‍්ඨෙන චිත‍්තෙන රොපයිං බොධිමුත‍්තං.
1335. ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ තාදිගුණ ඇති තිස්ස බුදුරජානන් වහන්සේට සතුටු වූයෙම් සතුටු සිතින් (උන්වහන්සේගේ පියාබෝරුකින් ඵලයක් ගෙණ) උතුම් බෝධියක් රෝපණය කෙළෙමි.
1336. අසනො නාමධෙය්‍යෙන ධරණීරුහපාදපො, පඤ‍්ච වස‍්සෙ පරිචරිං අසනං බොධිමුත‍්තමං.
1336. එය නමින් අසන (=පියා) නම් වූ බෝධිවෘක්‍ෂය යි. ඒ උතුම් බෝරුක පස්වසක් පරිවරණය (=පෝෂණය) කෙළෙමි.
1337. පුප‍්ඵිතං පාදපං දිස‍්වා අබ‍්භුතං ලොමහංසනං, සකං කම‍්මං පකිත‍්තෙන‍්තො බුද‍්ධසෙට‍්ඨං උපාගමිං.
1337. ආශ්චර්‍ය්‍ය වූ ලොමුදහගන්වන්නා වූ පිපුනු පියාබෝරුක දැක ස්වකීයකර්‍මය ප්‍රකාශ කරන්නෙම් බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේ වෙත එළඹුනෙමි.
1338. තිස‍්සො තදා සො සම‍්බුද‍්ධො සයම‍්භූ අග‍්ගපුග‍්ගලො, භික‍්ඛුසංඝෙ නිසීදිත්‍වා ඉමා ගාථා අභාසථ:
1338. එකල්හි සියල්ල තෙමේ ම දැනගත්තා වූ අග්‍රපුද්ගල වූ ඒ තිස්ස සර්‍වඥ තෙමේ භික්‍ෂුසඞ්ඝයා මැද වැඩහිඳ මෙම ගාථාවන් වදාළසේක:
1339. “යෙනායං රොපිතා බොධි බුද‍්ධපූජා ච සක‍්කතා, තමහං කිත‍්තයිස‍්සාමි සුණාථ මම භාසතො.
1339. “යමෙකු විසින් මෙ ම බෝධිය රෝපණය කරණ ලද ද, බුද්ධ පූජාව මැනැවින් කරණ ලද ද, මම ඔහු (කවරෙක් දැයි) ප්‍රකාශ කරන්නෙමි. එය ප්‍රකාශකරන්නා වූ මාගේ වචනය අසවු:
1340. තිංස කප‍්පානි දෙවෙසු දෙවරජ‍්ජං කරිස‍්සති, චතුසට‍්ඨික‍්ඛත‍්තුං සො චක‍්කවත‍්තී භවිස‍්සති.
1340. හෙතෙම තිස්කපක් දෙවියන් අතුරෙහි දිව්‍ය රාජ්‍යය කරන්නේ ය. සූසැටවරක් සක්විතිරජ වන්නේ ය.
1341. තුසිතා හි චවිත්‍වාන සුක‍්කමූලෙන චොදිතො, ද‍්වෙ සම‍්පත‍්ති අනුභොත්‍වා මනුස‍්සත‍්තෙ රමිස‍්සති.
1341. කුශලමූලයෙන් මෙහෙයන ලද්දේ තුෂිත දෙව්ලොවින් ච්‍යුත ව දිව්‍යමනුෂ්‍ය සම්පත් දෙක අනුභව කොට මිනිසත් බැව්හි සිත් අලවා වසන්නේ ය.
1342. පධානපහිතත‍්තො සො උපසන‍්තො නිරූපධි, සබ‍්බාසවෙ පරිඤ‍්ඤාය නිබ‍්බායිස‍්සතනාසවො.”
1342. වීර්‍ය්‍යයෙන් මෙහෙයන ලද සිත් ඇති උපශාන්ත වූ උපධි රහිත වූ හෙතෙම සියලු ආස්‍රවයන් ප්‍රහාණපරිඥා වශයෙන් දැන (දුරු කොට) ආස්‍රව රහිතව පිරිනිවන් පාන්නේ ය” (කියායි).
1343. විවෙකමනුයුත‍්තො’හං උපසන‍්තො නිරූපධි, නාගොව බන්‍ධනං ඡෙත්‍වා විහරාමි අනාසවො.
1343. විවේකයෙහි යෙදුනු උපශාන්ත වූ උපධි රහිත වූ මම හස්තිරාජයෙකු මෙන් බැඳුම් සිඳ ආස්‍රව රහිත ව වෙසෙමි.
1344. ද‍්වෙනවුතෙ ඉතො කප‍්පෙ බොධිං රොපෙසහං තදා දුග‍්ගතිං නාභිජානාමි බොධිරොපස‍්සිදං ඵලං.
1344. මෙයින් දෙඅනූවන කපෙහි වූ එකල්හි මම ඒ පියා බෝධිය රෝපණය කෙළෙමි. (ඒ හේතුවෙන්) දුගතියක් නො දනිමි. බෝධිරෝපණයෙහි මේ විපාකය යි.
1345. චතුසත‍්තති’තො කප‍්පෙ දණ‍්ඩසෙනොති විස‍්සුතො, සත‍්තරතනසම‍්පන‍්නො චක‍්කවත‍්තී තදා අහුං.
1345. මෙයින් සූසැත්තෑවන කපෙහි වූ එකල්හි සත්රුවනින් යුත් දණ්ඩසේන නම් සක්විතිරජෙක් වීමි.
1346. තෙසත‍්තතිම‍්හි’තො කප‍්පෙ සත‍්තාහෙසුං මහීපතී, සමත‍්තනෙමි නාමෙන රාජානො චක‍්කවත‍්තිනො.
1346.මෙයින් තෙසැත්තෑවන කපෙහි පෘථිවීශ්වර වූ සමන්තනෙමි නම් වූ සක්විතිරජවරු සත්දෙනෙක් වූහ.
1347. පණ‍්ණවීසති’තො කප‍්පෙ පුණ‍්ණකො නාම ඛත‍්තියො, සත‍්තරතනසම‍්පන‍්නො චක‍්කවත‍්තී මහබ‍්බලො.
1347. මෙයින් පස්විසිවන කපෙහි සත්රුවනින් යුත් මහත් බල ඇති පුණ්ණක නම් සක්විතිරජෙක් වීමි.
1348 පටිසම‍්භිදා -පෙ- කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1348. ප්‍රතිසම්භිදාවෝ -පෙ- බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණලදී.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා අසනබොධියො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් අසනබෝධිය ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළසේක් යී.
අසනබොධියත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං දසමං.
අසනබෝධිය ස්ථවිරාවදානය දස වැනි යි.
උද‍්දානං:
උද්දානය:
වීජනී සතරංසී ච සයනො’දකි වාහියො පරිවාරො පදීපඤ‍්ච ධජො පදුමපූජකො බොධී ච දසමො වුත‍්තො ගාථා ද‍්වෙ නවුතී තථා.
විජනී සතරංසි සයන - උදක වාහිය පරිවාර ද, පදීප ධජ පදුම පූජක - බෝධිය දැයි වත් දසෙක් වේ, දෙයනූගයකින් බැඳ - මෙහි එය කියන ලද්දේ.
වීජනීවග‍්ගො ඡට‍්ඨො.
වීජනීවර්‍ගය සවැනියි.