54. ගන්‍ධොදකියත්‍ථෙරාපදානං
54. ගන්‍ධොදකියත්‍ථෙරාපදානං
54. ගන්‍ධොදකිය ස්ථවිරාවදානය
1282. පදුමුත‍්තරබුද‍්ධස‍්ස මහාබොධිමහො අහු, විචිත‍්තං ඝටමාදාය ගන්‍ධොදකමදාසහං.
1282. පදුමුත්තර බුදුරජානන් වහන්සේගේ මහාබෝධියට පූජාවෙක් විය. විසිතුරු කළයක් ගෙණ මම එහි සුවඳ පැන් දිනිමි.
1283. නහාපනකාලෙ බොධියා මහාමෙඝො පවස‍්සථ, නින‍්නාදො ච මහා ආසි අසනියා ඵලන‍්තියා.
1283. බෝධිය නාවනකල්හි මහවැසි වැස්සේ ය. හෙන පුපුරණ කල්හි මහත් ශබ්ද ද විය.
1284. තෙනෙවාසනිවෙගෙන තථෙ කාලකතො අහුං, දෙවලොකෙ ඨිතො සන‍්තො ඉමං ගාථං අභාසහං.
1284. ඒ අසනිවේගයෙන් (=හෙන පහරින්) එහි ම කලුරිය කෙළෙමි. (මම එකෙණෙහි) දෙව්ලොව උපන්නෙම් මේ ගාථාව කීමි:
1285. “අහො බුද‍්ධො! අහො ධම‍්මො! අහො නො සත්‍ථූසම‍්පදා! කලෙබරං මෙ පතිතං දෙවලොකෙ රමාමහං.”
1285. “සර්‍වඥ වහන්සේ ආශ්ච්‍යර්‍ය හ. ධර්‍මය ආශ්ච්‍යර් ය. අපගේ ශාස්තෘසම්පත්තිය ආශ්ච්‍යර් ය. මාගේ සිරුර (සෙණපහරින්) ඇද වැටිනි. එයින් චුත වූ මම දෙව්ලොව සිත් අලවා වසමි.”
1286. උබ‍්බිද‍්ධං භවනං මය‍්හං සතභූමං සමුග‍්ගතං, කඤ‍්ඤාසතසස‍්සානි පරිවාරෙන‍්ති මං සදා.
1286. පැන නැගුනා වූ මාගේ සත්බුමු විමන උස් ව නැගුනේ ය. හැම කල්හි සියක් දහසක් කන්‍යාවෝ මා පිරිවරත්.
1287. ආබාධා මෙ න විජ‍්ජන‍්ති සොකො මය‍්හං න විජ‍්ජති, පරිළාහං න පස‍්සාමි පුඤ‍්ඤකම‍්මස‍්සිදං ඵලං.
1287. මට ආබාධයෝ නො වෙත්. මට ශෝකයෙක් ද නැත. පරිලාභයක් (=තැවීමක්) නො දකිමි. පුණ්‍යකර්‍මයාගේ මේ විපාකය යි.
1288. අට‍්ඨවීසෙ කප‍්පසතෙ රාජා සංවසිතො අහුං, සත‍්තරතනසම‍්පන‍්නො චක‍්කවත‍්තී මහබ‍්බලො.
1288. දෙදහස්අටසියවන කපෙහි සත්රුවනින් යුත් වූ මහත් බල ඇති සංවසිත නම් සක්විතිරජෙක් වීමි.
1289 පටිසම‍්භිදා -පෙ- කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1289. පිළිසැඹියාවෝ -පෙ- බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා ගන්‍ධොදකියො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් ගන්‍ධොදකිය ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළසේකි.
ගන්‍ධොදකියත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං චතුත්‍ථං.
ගන්‍ධොදකිය ස්ථවිරාවදානය සිවුවැනි යි.