දුච‍්චරිත සුත‍්තං
3. 2. 5.
3. 2. 5.
[දුච‍්චරිත සුත‍්තං]
[දුශ්චරිත සූත්‍රය]
64. වුත‍්තං හෙතං භගවතා. වුත‍්තමරහතා’ති මෙ සුතං:
64. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් මෙය වදාරණ ලද්දේ ය. අර්‍හත් වූ බුදුරදුන් විසින් වදාරණ ලද්දේ ය. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී:
1. තීණිමානි භික‍්ඛවෙ දුච‍්චරිතානි. කතමානි තීණි? කායදුච‍්චරිතං, වචීදුච‍්චරිතං, මනොදුච‍්චරිතං. ඉමානි ඛො භික‍්ඛවෙ තීණි දුච‍්චරිතානී”ති.
1. මහණෙනි, මේ දුශ්චරිතයෝ තිදෙනෙක් වෙත්. කවර තිදෙනෙක් ද යත්: කායදුශ්චරිතය, වාග්දුශ්චරිතය, මනෝදුශ්චරිතය යි. මහණෙනි, මේ දුශ්චරිතයෝ තිදෙන වෙත්.
එතමත්‍ථං භගවා අවොච. තත්‍ථෙ’තං ඉති වුච‍්චති:
භාග්‍යවත්හු මෙ කරුණ වදාළහ. එහි මේ අර්‍ත්‍ථය (ගාථා වශයෙන්) ද මෙසේ කියනු ලැබේ:
2. “කායදුච‍්චරිතං කත්‍වා වචීදුච‍්චරිතානි ච, මනොදුච‍්චරිතං කත්‍වා යඤ‍්චඤ‍්ඤං දොසසඤ‍්හිතං.
2. “ඒ දුෂ්ප්‍රාඥවූ පුද්ගල තෙමේ කායදුශ්චරිත ද, වාග්දුශ්චරිත ද, මනෝදුශ්චරිත ද කොට රාගාදි කෙලෙසුන් සහිත වෙනත් අකුසල් ද කොට -
3. අකත්‍වා කුසලං කම‍්මං කත්‍වානාකුසලං බහුං, කායස‍්ස භෙදා දුප‍්පඤ‍්ඤො නිරයං සො’පපජ‍්ජතී”ති.
3. කුශලකර්‍ම නොකොට බොහෝ අකුශලකර්‍ම කොට ශරීරයාගේ භේදයෙන් නරකයට පැමිණේ.”
අයම‍්පි අත්‍ථො වුත‍්තො භගවතා. ඉති මෙ සුතන‍්ති.
මෙ කරුණ ද භගවත්හු විසින් වදාරණ ලදි. මෙසේ මා විසින් අසන ලදි.