සුචරිතසුත‍්තං
3. 2. 6.
3. 2. 6.
[සුචරිතසුත‍්තං]
[සුචරිත සූත්‍රය]
65. වුත‍්තං හෙතං භගවතා. වුත‍්තමරහතාති මෙ සුතං –
65. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් මෙය වදාරණ ලද්දේ ය. අර්‍හත් වූ බුදුරදුන් විසින් වදාරණ ලද්දේ ය. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී:
1. තීණිමානි භික‍්ඛවෙ සුචරිතානි. කතමානි තීණි? කායසුචරිතං, වචීසුචරිතං, මනොසුචරිතං. ඉමානි ඛො භික‍්ඛවෙ තීණි සුචරිතානී”ති.
1. මහණෙනි, මේ සුචරිතයෝ තිදෙනෙක් වෙත්. කවර තිදෙනෙක් ද යත්: කායසුචරිතය, වාග්සුචරිතය, මනස්සුචරිතය යි. මහණෙනි, මේ සුචරිතයෝ තිදෙන වෙත්.
එතමත්‍ථං භගවා අවොච. තත්‍ථෙතං ඉති වුච‍්චති:
භාග්‍යවත්හු මෙ කරුණ වදාළහ. එහි මේ අර්‍ත්‍ථය (ගාථා වශයෙන් ද) මෙසේ කියනු ලැබේ:
2. “කායදුච‍්චරිතං හිත්‍වා වචීදුච‍්චරිතානි ච, මනොදුච‍්චරිතං හිත්‍වා යඤ‍්චඤ‍්ඤං දොසසංහිතං.
2. “ඒ සප්‍රාඥ වූ පුද්ගල තෙමේ කායදුශ්චරිතය ද, වාග්දුශ්චරිතය ද, මනෝදුශ්චරිතය ද හැර රාගාදි කෙලෙසුන් සහිත වෙනත් අකුසල් ද හැර -
3. අකත්‍වා’කුසලං කම‍්මං කත්‍වාන කුසලං බහුං කායස‍්ස භෙදා සප‍්පඤ‍්ඤො සග‍්ගං සො උපපජ‍්ජතී”ති.
3. අකුශලකර්‍ම නොකොට බොහෝ කුසල් කොට ශරීරයාගේ භේදයෙන් ස්වර්‍ගයට ද පැමිණේ.”
අයම‍්පි අත්‍ථො වුත‍්තො භගවතා. ඉති මෙ සුතන‍්ති.
මෙ කරුණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් වදාරණ ලදි. මෙසේ මා විසින් අසන ලදි.