3. සිවිජාතකං
3. සිවිජාතකං
3. සිවි ජාතකය
2379. දූරෙ අපස‍්සං ථෙරොව චක‍්ඛුං යාචිතුමාගතො, එකනෙත‍්තා භවිස‍්සාම චක‍්ඛුං මෙ දෙහි යාචිතො.
2379. මහරජ, ඇසින් කිසිවක් නො දක්නෙම්, මහල්ලෙක් වැ දුර සිට ඇසක් ඉල්ලා ගැනීම පිණිස ආවෙමි. (මාවිසින්) ඉල්ලන ලද (ඔබතුමා) මට ඇසක් දෙනු මැනැවි. (එවිට) අපි දෙදෙන ම එකැස් ඇත්තමෝ වන්නෙමු.
2380. කෙනානුසිට‍්ඨො ඉධමාගතොසි වණිබ‍්බක චක‍්ඛුපථානු යාචිතුං, සුදුච‍්චජං යාචසි උත‍්තමඞ‍්ගං යාමාහු නෙත‍්තං පුරිසෙන දුච‍්චජං.
2380. දුගී පුරුෂය, කවරකු විසින් අනුශාසනා කරන ලද්දේ ඇස් ඉල්ලීමට මෙහි ආවෙහි ද? මිනිසකු විසින් දෙන්නට අපහසුයි යමක් උදෙසා කියත් ද, ශරීරය පිළිබඳ උත්තමාංගයක් වූ ඒ ඇස් ඉල්ලන්නේහිය.
2381. යමාහු දෙවෙසු සුජම‍්පතීති මඝවාති තං ආහු මනුස‍්සලොකෙ, තෙනානුසිට‍්ඨො ඉධමාගතොස‍්මි වණිබ‍්බකො චක‍්ඛුපථානි යාචිතුං.
2381. දෙවියන් අතර සුජම්පති යයි යමකු උදෙසා කියද්ද, මිනිස් ලොවැ ඔහුට මඝවත් යයි කියත්. ඔහු විසින් අනුශාසනා කරනු ලැබූ දුගී මම ඇස් ඉල්ලීමට මෙහි පැමිණියෙමි.
2382. වණිබ‍්බතො මය‍්හං වණිං අනුත‍්තරං දදාහි මෙ චක‍්ඛුපථානි යාචිතො, දදාහි මෙ චක‍්ඛුපථං අනුත‍්තරං යමාහු නෙත‍්තං පුරිසෙන දුච‍්චජං.
2382. ඉල්ලීම් අතර මාගේ මේ ඉල්ලීම ප්‍රධානය. ඉල්ලන ලද තෙපි මට ඇස් දෙවු. මිනිසා විසින් දීමට දුෂ්කර යයි යමක් කියද්ද ඒ ඇස් මට දෙනුමැනැවි.
2383. යෙන අත්‍ථෙන ආගඤ‍්ඡි යමත්‍ථමභිපත්‍ථයං, තෙ තෙ ඉජ‍්ඣන‍්තු සඞ‍්කප‍්පා ලභ චක‍්ඛූනි බ්රාහ්මණ.
2383. යම් බලාපොරොත්තුවකින් යමක් පතමින් මෙහි ආයෙහි ද තොපගේ ඒ අදහස් සමෘද්ධ වේවා, බමුණු ඇස් ලබව.
2384. එකං තෙ යාචමානස‍්ස අභයානි දදාමහං සචක‍්ඛුමා ගච‍්ඡ ජනස‍්ස පෙක‍්ඛතො, යදිච‍්ඡසෙ ත්‍වං තං තෙ සමිජ‍්ඣතු.
2384. එක ඇසක් ඉල්ලන්නා වූ තොපට මම ඇස් දෙක ම දෙමි. ඇස් ඇත්තෙක්වැ ජනයා බලාසිටියදී ම නුඹ මගෙන් යමක් බලාපොරොත්තු වෙහි ද, එය තට සමෘද්ධ වේවා, යි සිවිරජ තෙමේ කීවේය.
2385. මා නො දෙව අදා චක‍්ඛුං මා නො සබ‍්බෙ පරාකරි, ධනං දෙහි මහාරාජ පුත‍්තා වෙළුරියා බහූ.
2385. දේවයන්වහන්ස, ඇස් නොදෙනු මැනැවි. ඇස් දී අප සියල්ලන් හැරැ නොදමනු මැනැවි. මහරජ (මොහුට) ධනය දෙනු මැනවි. බොහෝ මුතු ද වෙරළුමිණි ද යන වස්තුව දුන මැනැවි.
2386. යුත‍්තෙ දෙව රථෙ දෙහි ආජානීයෙ චලඞ‍්කතෙ, නාගෙ දෙහි මහාරාජ හෙමකප‍්පනවාසසෙ.
2386. දේවයන්වහන්ස, අසුන් යොදන ලද රථ ද, අලංකෘත ආජානේය අශ්වයන් ද, දෙනු මැනැවි. රන් අබරණින් සැරසූ ඇතුන් දෙනු මැනැවි.
2387. යථා තං සිවයො සබ‍්බෙ සයොග‍්ගා සරථා සදා, සමන‍්තා පරිකිරෙය්‍යුං එවං දෙහි රථෙසභ.
2387. රජ්ජුරුවන් වහන්ස, සේනා සහිත වූ රථ සහිත වූ මුළු සිවිරට වාසීහු හැම කල්හි නුඹ වහන්සේගේ හාත්පසැ යම්සේ පිරිවරා සිටිද්ද, මෙසේ ම ඇස් නොදී සෙසු වස්තූන් දුන මැනැවැ යි කීහ.
2388. යො වෙ දස‍්සන‍්ති වත්‍වාන අදානෙ කුරුතෙ මනො, භුම්‍යා සො පතිතං පාසං ගීවාය පටිමුඤ‍්චති.
2388. යමෙක් යමක් දෙන්නෙමි යි කියා පසුව නො දීමට සිත් පහළ කෙරේ ද, හේ තෙමේ ඒකාන්තයෙන් ම බිමැ හුණු මළ පුඬුවක් ගෙන බෙල්ලෙහි බහාගනී.
2389. යො වෙ දස‍්සන‍්ති වත්‍වාන අදානෙ කුරුතෙ මනො, පාපා පාපතරො හොති සම‍්පත‍්තො යමසාධනං.
2389. යමෙක් යමක් දෙන්නෙමැ යි කියා පසුව නොදෙන්නට සිතයි ද, හේ තෙමේ පවිටකුටත් වඩා පවිටු වූයේ යමයාගේ අණ පවත්නා තැනට පැමිණියේ වෙයි.
2390. යං හි යාචෙ තං හි දදෙ යං න යාචෙ න තං දදෙ, ස‍්වාහං තමෙ ච දස‍්සාමි යං මං යාචති බ්‍රාහ‍්මණො.
2390. යමක් ඉල්ලන්නේ නම් එය ම දෙන්නේ ය. යමක් නො ඉල්ලන්නේ නම් එය නො දෙන්නේ ය. බමුණු තෙම යමක් මගෙන් ඉල්ලා ද, ඒ මම එය ම දෙන්නෙමි යි රජ තෙම කීය.
2391. ආයුං නු වණ‍්ණං නු සුඛං බලං නු කිං පත්‍ථයානො නු ජනින්‍ද දෙසි, කථං හි රාජා සිවිනං අනුත‍්තරො චක‍්ඛූනි දජ‍්ජා පරලොකහෙතු.
2391. ජනාධිපති මහරජතුමනි, ආයුෂ පතා ඇස් දෙන්නෙහි ද? එසේ නැත. වර්‍ණය පතා ද? එසේත් නැත. සැපය පතා ද? එසේත් නැත. බලය පතා ද? මෙයින් කවරක් පතමින් දෙන්නෙහි ද? සිවිරට වාසීන්ට උතුම් වූ රජ පරලෝ සැප පිණිස කෙසේ නම් ඇස් දෙන්නෙහි ද?
2392. නචාහමෙතං යසසා දදාමි න පුත‍්තමිච‍්ඡෙ න ධනං න රට‍්ඨං, සතඤ‍්ච ධම‍්මො චරිතො පුරාණො ඉච‍්චෙව දානෙ රමතෙ මනො මමං.
2392. මම යශස හේතු කොට ගෙන මේ ඇස් නො දෙමි. පුත්‍ර සම්පත්තිය නො කැමැත්තෙමි. ධනය ද නො කැමැත්තෙමි. රටෙහි අධිපති බව ද නො කැමැත්තෙමි. එසේ ද වුවත් මෙය සත්පුරුෂයන් විසින් පුරුදු කරන ලද ධර්‍මයෙකි. මාගේ සිත එසේ හෙයින් දානයෙහි ම ඇලෙයි.
2393. න මෙ දෙස‍්සා උභො චක‍්ඛූ අත‍්තානං මෙ න දෙස‍්සියං සබ‍්බඤ‍්ඤුතං පියං මය‍්හං තස‍්මා චක‍්ඛුං අදාසහං.
2393. මට දෙඇස් අප්‍රිය නැත. මාගේ ආත්මය (ජීවිතය) ද අප්‍රිය නැත. මට සර්‍වඥතාඥානය ප්‍රිය ය. ඒ නිසා මම ඇස් දිනිමි යි.
2394. සඛා ච මිත‍්තො ච මමාසි සීවක සුසික‍්ඛිතො සාධු කරොහි මෙ වචො, උද‍්ධත්‍ව චක‍්ඛූනි මමං ජිගිංසතො හත්‍ථෙසු ආවෙසි වණිබ‍්බකස‍්ස.
2394. යහළු සීවකය, තෙපි මාගේ යහළුවා ද මිත්‍රයා ද වව. වෛද්‍ය ශිල්පයෙහි මනාව හික්මුණෙහිය. මාගේ වචනය කරව. මා බලා සිටිය දී ම ඇස් උදුරා දුගියාගේ අතෙහි තබව.
2395. චොදිතො සිවිරාජෙන සීවකො වචනංකරො, රඤ‍්ඤො චක‍්ඛූනි උද‍්ධත්‍වා බ්‍රාහ‍්මණස‍්සුපනාමයි සචක‍්ඛු බ්‍රාහ‍්මණො ආසි අන්‍ධො රාජා උපාවිසි.
2395. සිවිරජ විසින් මෙහෙයවන ලද සීවක තෙමේ රජුගේ වචනය කෙළේ ය. රජුගේ ඇස් උදුරා බ්‍රාහ්මණයාට දුන්නේ ය. බ්රාහ්මණ තෙමේ ඇස් සහිත විය. අන්‍ධ වූ රජ තෙමේ හිඳගත්තේ ය.
2396. තතො සො කතිපාහස‍්ස උපරූළ‍්හෙසු චක‍්ඛුසු, සූතං ආමන‍්තයී රාජා සිවීනං රට‍්ඨවඩ‍්ඪනො.
2396. ඉන්පසු සිවිරැටියන්ගේ රට දියුණු කරන්නා වූ ඒ රජ තෙම ඇස් පිහිටි තන්හි මස් ලියලූ විට රියැදුරා ඇමතුවේ ය.
2397. යොජෙහි සාරථි යානං යුත‍්තඤ‍්ච පටිවෙදය, උය්‍යානභූමිං ගච‍්ඡාම පොක‍්ඛරඤ‍්ඤො වනානි ච.
2397. එම්බා සාරථිය, යානයක් යොදව. යොදන ලද්ද ද දන්වව. උයන් බිමට ද, පොකුණුවලට ද, වනයට ද යමි යි රජ තෙමේ කීවේ ය.
2398. සො ච පොක‍්ඛරණියා තීරෙ පල‍්ලඞ‍්කෙන උපාවිසි, තස‍්ස සක‍්කො පාතුරහු දෙවරාජා සුජම්පති.
2398. ඒ රජ තෙමේ ද පොකුණුතෙර පර්‍ය්‍යවංකයෙන් හිඳගත්තේ ය. ඔහුගේ ඉදිරියෙහි සුජම්පති නම් වූ සක්දෙව්රජ තෙම පහළ විය.
2399. සක‍්කො හමස‍්මි දෙවින්‍දො ආගතොස‍්මි තවන‍්තිකෙ, වරං වරස‍්සු රාජීසි යං කිඤ‍්චි මනසිච‍්ඡසි.
2399. මම දේවේන්‍ද්‍ර වූ ශක්‍ර වෙමි. නුඹ වහන්සේගේ සමීපයට ආයෙම් වෙමි. රාජර්ෂිය, නුඹ වහන්සේ සිත්හි යමක් කැමැතිවන සේක් නම් වරයක් ඉල්ලව.
2400. පහූතං මෙ ධනං සක‍්ක බලං කොසො චනප‍්පකො, අන්‍ධස‍්ස මෙ සතොදානි මරණඤ‍්ඤෙව රුච‍්චති.
2400. ශක්‍රය, මාගේ ධන බොහෝ ය. බලය බෙහෙවි. කෝෂ්ඨාගාරය ද අනල්ප ය. දැන් අන්‍ධ වූ මට මරණය ම රුචිවේ යයි රාජර්ෂි තෙම කීවේ ය.
2401. යානි සච‍්චානි දිපදින්‍ද තානි භාසස‍්සු ඛත‍්තිය, සච‍්චන‍්තෙ භණමානස‍්ස පුන චක‍්ඛුං භවිස‍්සති.
2401. දෙපා ඇතියන්ට ප්‍රධාන වූ රජතුමනි, යම් සත්‍ය කාරණයෝ වෙද්ද, ඒ සත්‍යයෙන් ම කියනු මැනව සත්‍යයකියන්නා වූ නුඹ වහන්සේට නැවැත ඇසක් ඇතිවන්නේ ය.
2402. යෙ මං යාචිතුමායන‍්ති නානාගොත‍්තා වණිබ‍්බකා, යොපි මං යාචතෙ තත්‍ථ සොපි මෙ මනසො පියො. එතෙන සච‍්චවජ‍්ජෙන චක‍්ඛුම‍්මෙ උපපජ‍්ජථ.
2402. නා නා ගෝත්‍ර ඇති යම් යාචක කෙනෙක් මගෙන් ඉල්ලන්නට පැමිණෙද්ද, ඔවුන් අතුරෙහි යමෙක් මගෙන් ඉල්ලා ද හෙ තෙමේ ද මගේ සිතට ප්‍රිය වේ. මේ සත්‍යවචනය කරණ කොට ගෙන මට ඇසක් පහළ වේවා.
2403. යං මං සො යාචිතුං ආග දෙහි චක‍්ඛුන‍්ති බ්‍රාහ‍්මණො, තස‍්ස චක‍්ඛූනි පාදාසිං බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස වණිබ‍්බිනො.
2403. ඒ බ්රාහ්මණ තෙමේ යම් හෙයකින් ඇසක් දෙවයි ඉල්ලීමට මා කරා පැමිණියේ ද, දුගී ඒ බමුණාට ඇස් දුනිමි.
2404. භිය්‍යො මං ආවිසී පීති සොමනස‍්සඤ‍්චනප‍්පකං, එතෙන සච‍්චවජ‍්ජෙන දුතියම‍්මෙ උපපජ‍්ජථ.
2404. මට බොහෝ ප්‍රීතිය ඇති විය. නො අඩු සොම්නසක් ද විය. මේ සත්‍යවචනයෙන් දෙවැනි ඇස උපදීවා.
2405. ධම‍්මෙන භාසිතා ගාථා සිවීනං රට‍්ඨවඩ‍්ඪන, එතානි තව නෙත‍්තානි දිබ‍්බානි පටිදිස‍්සරෙ.
2405. සිවීන්ගේ රටට වැඩ සිදු කරන උතුමාණෙනි, නුඹ වහන්සේ විසින් දැහැමි ස්වභායෙන් ම ගාථා කියන ලද. නුඹ වහන්සේ දිව්‍යානුභාවයෙන් යුත් මේ ඇස් දක්නට ලැබෙත්.
2406. තිරො තුඩ‍්ඪං තිරො සෙලං සමතීග‍්ගය‍්හ පබ‍්බතං, සමන‍්තා යොජනසතං දස‍්සනං අනුභොන‍්තු තෙ.
2406. මහරජ, නුඹ වහන්සේගේ මේ ඇස් බිත්තියෙන් සරස ද ශෛලයෙන් සරස ද පර්‍වතයෙන් සරස දැ යි මෙසේ හාත්පස යොදුන් සියයක් තුළ රූප දර්‍ශනය සිද්ධ කෙරේවා’ යි ශක්‍ර තෙම ආශීර්‍වාද කෙළේ ය.
2407. කොනීධ විත‍්තං න දදෙය්‍ය යාචිතො අපි විසිට‍්ඨං සුපියම‍්පි අත‍්තනො, තදිඞ‍්ඝ සබ‍්බෙ සිවයො සමාගතා දිබ‍්බානි නෙත‍්තානි මමජ‍්ජ පස‍්සථ.
2407. මෙලොව ඉල්ලන ලද්දේ උතුම් වූ ද තමනට ඉතා ප්‍රිය වූ ද කුමන වස්තුවක් වුවත් කවරෙක් නම් නො දෙන්නේ ද, එසේ දීමෙන් පහළ වූ දිව්‍යමය වූ මාගේ ඇස් අද මෙහි රැස් වූ සිවිරට වැසි සියල්ලෝ ම බලත්වා.
2408. තිරො කුඩ‍්ඩං තිරො සෙලං සමතීග‍්ගය‍්හ පබ‍්බතං, සමන‍්තා යොජනසතං දසස‍්නං අනුභොන‍්ති මෙ.
2408. මාගේ මේ දිව්‍ය නේත්‍රයෝ භික්තියෙන් සරස ද ගලින් සරස ද පර්‍වතය ඉක්මවා ද, හාත්පස යොදුන් සියයක් රූප දැක්ම සිද්ධ කෙරෙත්.
2409. න චාගමත‍්තා පරමත්‍ථි කිඤ‍්චි මච‍්චානං ඉධ ජීවිතෙ, දත්‍වා මානුසකං චක‍්ඛුං ලද‍්ධං මෙ චක‍්ඛුං අමානුසං.
2409. ජීවලෝකයෙහි මිනිසුනට ත්‍යාගයට වඩා උතුම් වූ අන් කිසිවක් නම් නැත. මිනිස් ඇසක් දී මා විසින් දිව්‍ය නේත්‍රයක් ලබන ලදි.
2410. එතම‍්පි දිස‍්වා සිවයො දෙථ දානානි භුඤ‍්ජථ දත්‍වා ච භුත්‍වා ච යථානුභාවං අනින්‍දිතා සග‍්ගමුපෙථ ඨානන‍්ති.
2410. මේ කාරණය ද දැක සිවිරට වැසියෙනි, දැන් දෙවු. අනුභවය ද කරවු. ශක්ති පමණින් දීමත් කොට අනුභවයත් කොට නින්‍දා නොලබන ලද්දාහු ස්වර්‍ගලෝකයට පැමිණෙවු යයි.
සිවි ජාතකං.
සිවි ජාතක යි.