8. හල‍්ලාටියජාතකං
8. හල‍්ලාටියජාතකං.
8. හල්ලාටිය ජාතකය
2514. හල‍්ලාටියො නාම අහොසි රාජා රට‍්ඨං පහාය මිගවං අචාරි සො, අගමා ගිරිවරං ගන්‍ධමාදනං සම‍්පුප‍්ඵිතං කිම‍්පුරිසානුචිණ‍්ණං
2514. පෙරැ හල්ලාටිය නම් රජෙක් විය. හේ රට හැර මුව දඩයමට ගියේ ය. මනාව පිපුණා වූ කිඳුරන්ගෙන් ගැවසීගත් ගන්‍ධමාදන නම් උතුම් පර්‍වතයට ගියේ ය.
2515. සාලූරසඞ‍්ඝඤ‍්ච නිසෙධයිත්‍වා ධනුං කලාපඤ‍්ච සො නික‍්ඛිපිත්‍වා, උපාගමි වචනං වත‍්තුකාමො යත්‍ථට‍්ඨිතා කිම‍්පුරිසා අහෙසුං.
2515. හෙතෙම සුනඛ සමූහයා වළකා දුනු හියවුරු බහාතබා වචනයක් කියනු (බණනු) කැමැත්තේ කිඳුරෝ යම් තැනෙක්හි සිටියාහු ද එහි එළැඹියේ ය.
2516. හිමච‍්චයෙ හෙමවතාය තීරෙ කිමිධට‍්ටිතා මන‍්තයව‍්හො අභිණ‍්හං, පුච‍්ඡාමි වො මානුසදෙහවණ‍්ණෙ කථං වො ජානන‍්ති මනුස‍්සලොකෙ.
2516. හේමන්ත ඍතුවගේ අවසන්හි හේමවත නම් ගං ඉවුරෙහි සිටියා වූ තෙපි මෙහි කුමක් ගැන නිතර කතා කරන්නහු ද? මිනිස් සිරුරබඳු සිරුරු ඇති තොප අතින් මෙ කරුණ අසමි. තෙපි මිනිස් ලෙව්හි කෙසේ නම් හඳුන්වන්නහු ද? කියා යි.
2517. මල‍්ලං ගිරං පණ‍්ඩරකං තිකූටං සීතොදියා අනුවිචරාම නජ‍්ජො, මිගා මනුස‍්සාව නිභාසවණ‍්ණා ජානන‍්ති නො කිම‍්පුරිසාති ලුද‍්ද.
2517. සබඳ වැද්දාණෙනි, අපි මේ මල්ලපණ්ඩරක - ත්‍රිකූට යන පර්‍වත ද සිහිල් දිය ඇති ගංගාවන් ද අනුව හැසිරෙමු. මිනිසුන් හා සමාන මෘගයෝ වන අපි කිම්පුරිසයෝ යයි හඳුන්වනු ලබමු.
2518. සුකිච‍්ඡරූපං පරිදෙවයව‍්හො ආලිඞ‍්ගිතොචාසි පියො පියාය, පුච‍්ඡාමි වො මානුසදෙහවණ‍්ණෙ කිමිධ වනෙ රොදථ අප‍්පතීතා.
2518. තෙපි ඉතා දුකට පැමිණියාක් මෙන් වැලපෙන්නහු ය. ප්‍රියාව විසින් ප්‍රියයා වැළඳගන්නා ලද්දේ ය. මිනිස් සිරුරු බඳු සිරුරු ඇති තොප අතින් මේ කරුණ විචාරමි. නොසතුටු සිත් ඇත්තාහු කුමක් නිසා මේ වනයෙහි හඬවු ද?
2519. සුකිච‍්ඡරූපං පරිදෙවයව‍්හො ආලිඞ‍්ගිතො චාසි පියො පියාය, පුච‍්ඡාමි වො මානුසදෙහවණ‍්ණෙ කිමිධ වනෙ විපපථ අප‍්පතීතා.
2519. තෙපි ඉතා දුකට පැමිණියාක් මෙන් වැලපෙන්නහු ය. ප්‍රියාව විසින් ප්‍රියයා වැළඳගන්නා ලද්දේ ය. මිනිස් සිරුරු බඳු සිරුරු ඇති තොප අතින් මේ කරුණ විචාරමි. නොසතුටු සිත් ඇත්තාහු කුමක් නිසා මේ වනයෙහි විලාප කියන්නහු ද?
2520. සුකිච‍්ඡරූපං පරිදෙවයව‍්හො ආලිඞ‍්ගිතො චාසි පියො පියාය, පුච‍්ඡාමි වො මානුසදෙහවණ‍්ණෙ කිමිධ වනෙ සොචථ අප‍්පතීතා.
2520. තෙපි ඉතා දුකට පැමිණියාක් මෙන් වැලපෙන්නහු ය. ප්‍රියාව විසින් ප්‍රියයා වැළඳගන්නා ලද්දේ ය. මිනිස් සිරුරු බඳු සිරුරු ඇති තොප අතින් මේ කරුණ විචාරමි. නොසතුටු සිත් ඇත්තාහු කුමක් නිසා මේ වනයෙහි ශෝක කරවු ද?
2521. මයමෙකරත‍්තං විප‍්පවසිම‍්භ ලුද‍්ද අකාමකා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං සරන‍්තා, තමෙකරන‍්තිං අනුතප‍්පමානා සොචාම සා රත‍්ති පුනං න හෙස‍්සති.
2521. සබඳ වැද්දාණෙනි, අපි නො කැමැත්තමෝ ඔවුනොවුන් සිහි කරමින් එක රැයක් වියෝවැ වුසුම්හ. ඒ එක් රැය ගැන තැවෙමින් ඒ රැය නැවත නො එන්නී යයි ඒ එක රැය අනුව තැවෙන්නමෝ ශෝක කරමු.
2522. යමෙකරත‍්තිං අනුතප‍්පථෙතං ධනං ව නට‍්ඨං පිතරං ව පෙතං, පුච‍්ඡාමි වො මානුසදෙහවණ‍්ණෙ කථං විනාවාසමකප‍්පයිත්‍ථ.
2522. තෙපි යම්බඳු එක්රැයක් ගැන තැවෙන්නහු ද, එය නැසුණු ධනය හෝ පරලෝ ගිය පියා හෝ සිතා ඒ අනුව තැවෙන්නහු ද? මිනිස් සිරුරු බඳු සිරුරු ඇති තොපගෙන් මෙය විචාරමි. කෙසේ නම් වෙන්ව විසූහු ද කියා යි.
2523. යයිමං නදිං පස‍්සසි සීඝසොතං නානාදුමච‍්ඡදං සෙලකූටං, තම‍්මෙ පියො උත‍්තරි වස‍්සකාලෙ මමඤ‍්ච මඤ‍්ඤං අනුබන්‍ධතීති.
2523. වහා බස්නා දිය පහර ඇති නොයෙක් ගසින් වැසීගියා වූ පර්‍වත දෙකක් අතරින් බැස යන යම් මේ ගංගාවක් දක්නෙහි ද? මගේ ප්‍රිය තෙම මා ද පසුපසැ එනවා යයි හඟිමින් වර්‍ෂා කාලයෙහි ඒ ගඟ තරණය කෙළේ ය.
2524. අහඤ‍්ච අඞ‍්කොලකං ඔචිනාමි අතිමුත‍්තකං සත‍්තලීයොථිකඤ‍්ච, පියො ච මෙ හොහිති මාලභාරී අහඤ‍්ච නං මාලිනී අජ‍්ඣුපෙස‍්සං.
2524. මම වනාහි පිපීගිය අඟුනමල් ද කෝඩු මල් ද සත්පෙති දෑ සමන් ද නෙළීමි. මාගේ ප්‍රිය තෙමේ ද මල්මාලාබර ඇත්තෙක් වන්නේය. මම ද මල් මාලා ඇති ව ඔහු වෙත එළැඹෙන්නෙමැ යි සිතීමි.
2525. අහඤ‍්චිදං කුරවකං ඔචිනාමි උද‍්දාලකා පාටලිසින්‍දුවාරකා, පියො ච මෙ හොහිති මාලභාරී අහඤ‍්ච නං මාලිනී අජ‍්ඣුපෙස‍්සං.
2525. මම වනාහි පිපුණ රත්කරවුමල් ද ඇසළ ද පළොල් ද නිකමල් ද කඩා රැස් කෙළෙමි. මාගේ ප්‍රිය තෙමේ ද මල්මාලාබර ඇත්තෙක් වන්නේය. මම ද මල්මාලා ඇත්තී ඔහු වෙත එළැඹෙන්නෙමි යි කියා යි.
2526. අහඤ‍්ච සාලස‍්ස සුපුප‍්ඵිතස‍්ස ඔචෙය්‍ය පුප‍්ඵානි කරොමි මාලං, පියො ච මෙ හොහිති මාලභාරී අහඤ‍්ච නං මාලිනී අජ‍්ඣුපෙස‍්සං.
2526. තවද, මම වනාහි මනාව පිපීගිය සල්ගසක මල් නෙළා මාලාවක් කෙළෙමි. මාගේ ප්‍රිය තෙමේ මල්බර ඇත්තෙක් වන්නේය. මම ද මාලා ඇත්තී ඔහු වෙත එළඹෙන්නෙමි.
2527. අහඤ‍්ච සාලස‍්ස සුපුප‍්ඵිතස‍්ස ඔචෙය්‍ය පුප‍්ඵානි කරොමි භාරං, ඉදඤ‍්ච නො හොහිති සත්‍ථරත්‍ථං යත්‍ථජ‍්ජමං විහරිස‍්සාමු රත‍්තිං.
2527. මම වනාහි මනාව පිපීගිය සල්ගසක මල්නෙළා බරක් කෙළෙමි. යම් තැනක අද මේ රැය වසන්නෙමු ද මේ මල්රැස ද එහි ඇතිරීම පිණිස වන්නේ ය.
2528. අහං ච ඛො අගළුං චන්‍දනඤ‍්ච සිලාය පිංසාමි පමත‍්තරූපා, පියො ච මෙ හොහිති රොසිතඞ‍්ගො අහඤ‍්ච න රොසිතා ආජ‍්ඣුපෙස‍්සං.
2528. මම වනාහි ප්‍රමාද වූවා අගිල් ද සඳුන් ද ගලෙහි ලා ඇඹරීමි. මගේ ප්‍රිය තෙමේ ද සඳුන් ගල්වන ලද ශරීර ඇත්තෙක් වන්නේ ය. මම ද සුවඳ ගැල්වූවා ඔහු වෙත එළැඹෙන්නෙමි.
2529. අථාගමා සලිලං සීඝසොතං නුදං සාලෙ සලළෙ කණ‍්ණිකාරෙ. අපූරථ තෙන මුහුත‍්තකෙන සායං නදී ආසි මයා සුදුත‍්තරා.
2529. ඉක්බිති වහා බස්නා වූ ගඟදිය රැස් කරන ලද සල්මල් ද සළලමල් ද කිණිහිරිමල් ද ගසාගෙන යමින් පැමිණියේ ය. ඒ මොහොතකින් ගඟ පිරී ගියා ය. මේ ගඟ මා විසින් එතෙර කළ නොහැකි වූවා ය.
2530. උභොසු තීරෙසු මයං තදා ඨිතා සම‍්පස‍්සන‍්තා උභයො අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං, සකිම‍්පි රොදාම සකිං හසාම කිච‍්ඡෙන නො අගමා සංවරී සා.
2530. එදා අපි දෙතෙර සිටියමෝ ඔවුනොවුන් දක්නමෝ වරක් හැඬීමු. වරක් සිනාසුණෙමු. මෙසේ අපට ඒ රාත්‍රිතොමෝ දුකින් ගතවූවා ය.
2531. පාතො ච ඛො උග‍්ගතෙ සූරියම‍්භි චතුක‍්කං නදිං උත‍්තරියාන ලුද‍්ද, ආලිඞ‍්ගියා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං මයං උභො සකිම‍්පි රොදාම සකිං හසාම.
2531. එම්බා වැදිපුත්‍රය, උදෑසන හිරු උදා වූ කල්හි දිය හිස් වූ නදිය තරණය කොට අපි දෙදෙනා ඔවුනොවුන් වැළඳගෙන වරකුත් හැඬීමු. වරකුත් සිනාසුණෙමු.
2532. තීහූනකං සත‍්ත සතානි ලුද‍්ද යමිධ මයං විප‍්පවසිම‍්හ පුබ‍්බෙ, වාසෙකිමං ජීවිතං භූමිපාල කොනීධ කන‍්තාය විනා වසෙය්‍ය.
2532. වැදිපුත්‍රය, යම් කලෙක්හි අපි වෙන්ව විසුවෙමු ද, ඒ කාලය මෙයින් පෙර තුනකින් අඩු වූ සත්සිය වසකට පෙර ය. භූමිපාලය, වාසය කිරීම මේ එක්සිය වසක් පමණ වූ ජීවිත කාලය තුළ ය. මේ සුළු ජීවිත කාලයෙහි කවරෙක් නම් ප්‍රිය භාර්‍ය්‍යාවන් ගෙන් වෙන් ව වාසය කෙරේ දැ යි ඇසී ය.
2533. ආයුඤ‍්ච වො කීවතකො නු සම‍්ම සචෙපි ජානාථ වදෙථ ආයුං, අනුස‍්සවා වද‍්ධතො ආගමා වා අක‍්ඛාථ මෙ තං අවිකම‍්පමානා.
2533. යහළු කිඳුරෙනි, තොපගේ ආයුෂ කොතෙක් වේදැ යි. ඉදින් දන්නහු නම් කියව. කිසිවකු කියන කල්හි ඇසීමෙන් හෝ මව්පියාදි වැඩිහිටියන් අතින් ඉගෙනීමෙන් හෝ දැනීමක් ඇත් නම් කම්පා නොවී එය මට කියනු මැනැවි.
2534. ආයුඤ‍්ච නො වස‍්සසහස‍්සං ලුද‍්ද න චන‍්තරා පාපකො අත්‍ථි රොගො, අප‍්පඤ‍්ච දුක‍්ඛං සුඛමෙව භිය්‍යො අවීතරාගා විජහාම ජීවිතං.
2534. සබඳ වැද්දාණෙනි, අපගේ ආයුෂ කාලය වර්‍ෂ දහසෙකි. මේ ආයුෂ කාලය තුළ පවිටු රෝගයක් ද නැත්තේ ය. දුක ස්වල්ප ය. සැප ම අධික ය. ඔවුනොවුන් කෙරෙහි පහ නොවූ ප්‍රේම ඇති ව ජීවිතය හරිමු යි කිඳුරිය කීවා ය.
2535. ඉදඤ‍්ච සුත්‍වාන අමානුසානං භල‍්ලාටියො ඉත‍්තරං ජීවිතන‍්ති, නිවන‍්තථ න මිගවධං අචාරි අදාසි දානානි අභුඤජි භොගෙ.
2535. හල්ලාටිය රජතෙම නොමිනිස් වූ කිඳුරන්ගේ මේ අනුශාසනය අසා ජීවිත කාලය ස්වල්ප යයි දැන ආපසු හැරී ගියේ ය. මුව දඩයම සඳහා නො ගියේ ය. දන් දුන්නේ ය. සම්පත් අනුභවය ද කෙළේ ය.
2536. ඉදඤ‍්ච සුත්‍වාන අමානුසානං සම‍්මොදථ මා කලහං අකත්‍ථ, මා වො තපී අත‍්තකම‍්මාපරාධො යථාපි තෙ කිම‍්පුරිසෙකරත‍්තිං.
2536. නොමිනිස් වූ කිඳුරන්ගේ මේ වචනය ද අසා සතුටු වවු. කලහ නො කරවු. ඒ කිඳුරෝ එක් රැයක් වෙන්ව විසීමෙන් යම්සේ තැවුණුහු ද එබඳු ආත්මකර්‍මාපරාධයෙන් තොප නො තවාවා.
2537. ඉදඤ‍්ච සුත්‍වාන අමානුසානං සම‍්මොදථ මා විවාදං අකත්‍ථ, මා වො තපී අත‍්තකම‍්මාපරාධො යථාපි තෙ කිම‍්පුරිසෙකරත‍්තිං.
2537. නොමිනිස් වූ කිඳුරන්ගේ මේ වචනය ද අසා සතුටු වවු. විවාද නො කරවු. ඒ කිඳුරෝ එක්රැයක් වෙන්ව විසීමෙන් යම්සේ තැවුණුහු ද එබඳු ආත්මකර්‍මාපරාධයෙක් තොප නො තවාවා.
2538. විවිධඅධිමනා සුණොමහං වචනපථං තව අත්‍ථසංහිතං, මුඤ‍්ච ගිරං නුදසෙව මෙ දරං සමණ සුඛාවහ ජීව මෙ චිරන‍්ති.
2538. ස්වාමීනි බුදුරජාණන් වහන්ස, නොයෙක් ලෙසින් අලංකාර කොට දේශනා කරන ලද නුඹ වහන්සේගේ වැඩදායක වූ වචනය පහන් සිතති වැ ඇසුවෙමි. කර්‍ණරසායන මිහිරි වචන මුදා මාගේ ශෝකය දුරු කළ සේක. දෙව් මිනිස් සුව හා ලොවීලොව්තුරා සුවත් ගෙන දෙන්නා වූ ධර්‍මරාජන් වූ බුදුරජාණන් වහන්ස, බොහෝ කාලයක් ජීවත් වනුමැනැව යි මල්ලිකාදේවිය කීවා ය.
හල‍්ලාටියජාතකං.
හල්ලාටිය ජාතක යි.