සක‍්කපබ‍්බං නිට‍්ඨිතං
6729. තතො රත්‍යා විවසනෙ සුරියස‍්සුග‍්ගමනම‍්පති, සක‍්කො බ්‍රාහ‍්මණවණෙණ පාතො තෙසං අදිස‍්සථ.
6729. ඉක්බිති රෑ අවසන්හි හිරු උදාවත් මැ සක්දෙව්රජ (ජරපත්) බමුණු වෙසෙකින් යුතුව අලුයම්හි එ දෙදෙනාහට පැනිණි.
6730. කච‍්චින‍්නු භොතො කුසලං කච‍්චි භොතො අනාමයං, කච‍්චි උඤ‍්ඡෙන යාපෙථ කච‍්චි මූලඵලාබහු.
6730. කිම භවත්හට රෝග නැද්ද? කිම භවත්හට දුක් නැද්ද? කිම වනමුල්පලයෙන් යැපෙවු ද? කිම අල පලවැළ බොහෝ ඇද්ද?
6731. කච‍්චි ඩංසා ච මකසා ච අප‍්පමෙව සිරිංසපා, වනෙ වාලමිගාකිණ‍්ණෙ කච‍්චි හිංසා න විජ‍්ජති.
6731. කිම මැසිමදුරුවෝ ද සර්‍පජාතීහු ද අල්ප වෙත් ද? චණ්ඩමෘගයන්ගෙන් ගැවැසිගත් වෙනෙහි කිම හිංසා නැද්දැ යි.
6732. කුසඤ‍්චෙව නො බ්‍රහ‍්මෙ අථො බ්‍රහ‍්මෙ අනාමයං, අථො උඤ‍්ඡෙන යාපෙම අථො මූලඵලාබහු.
6732. බමුණාණෙනි, අපට රෝග නැත් මැ යැ, තවද බමුණාණෙනි, අපට දුක් නැත් මැ යැ, තවද වනමුල්පලෙන් යැපෙම්හ. තවද අල හා පලවැළ බොහෝ ඇත.
6733. අතො ඩංසා ච මකසා ච අප‍්පමෙව සිරිංසපා, වනෙ වාලමිගාකිණ‍්ණෙ හිංසා අම‍්හං න විජ‍්ජති.
6733. මැසිමදුරුවෝ ද සරීසෘපයෝ ද අල්ප මැ යැ, වල් මුවන් ගැවැසිගත් වෙනෙහි අපට හිංසා නො පැනෙයි.
6734. සත‍්ත නො මාසෙ වසතං අරඤ‍්ඤෙ ජීවසොකිනං, ඉදම‍්පි දුතියං පස‍්සාම බ්‍රාහ‍්මණං දෙවවණ‍්ණිනං; ආදාය බෙළුවං දණ‍්ඩං ධාරෙන‍්තං අජිනක‍්ඛිපං.
6734. සත්මසක් මුළුල්ලෙහි වෙනෙහි වසන ජීවශෝකී වූ අප වෙතට බෙලි පැහැ හුණදණ්ඩ (සැරයටිය) ගෙන ආ අඳුන් දිවිසම් ධරන දෙවියන් පසස්නා මේ දෙවැනි බමුණහු ද දක්මෝ.
6735. ස‍්වාගතන‍්තෙ මහාබ්‍රහ‍්මෙ අථොතෙ අදුරාගතං, අන‍්තො පවිස භද‍්දන‍්තෙ පාදෙ පක‍්ඛාලයස‍්සු තෙ.
6735. බමුණ, තොපගේ මනා ඊමෙකි. තවද තොපගේ නොමනා ඊමෙක් නො වෙයි. තොපට යහපතක් වේවා. තොපගේ දෙපා ධෝවන කරව, පන්සල තුළට පිවිසෙව.
6736. තින්‍දුකානි පියාලානි මධුකෙ කාසුමාරියො, ඵලානි ඛුද‍්දකප‍්පානි භුඤ‍්ජ බ්‍රහ‍්මෙ වරං වරං.
6736. තිඹිරිපල යැ පියල්පල යැ කටුඑරමිණිය යැ යන මෙ පලවැළ දඬුවෙල්බෑ මී වැන්න, බමුණාණෙනි, උතුම් උතුම් පල ගෙන වළඳව.
6737. ඉදම‍්පි පානීයං සීතං ආභතං ගිරිගබ‍්භරා, තතො පිව මහාබ්‍රහ‍්මෙ සචෙ ත්‍වං අභිකඞ‍්ඛසි.
6737. ගල්කුසින් බට හොයින් අළ මෙ (කළෙහි) පැන් ද සිහිලැ. බමුණාණෙනි, ඉදින් තෙපි බියැටියහු නම් එයින් ගෙන පානය කරව.
6738. අථ ත්‍වං කෙන වණ‍්ණෙන කෙන වා පන හෙතුනා, අථප‍්පත‍්තො බ්‍රහාරඤ‍්ඤං තං මෙ අක‍්ඛාහි පුච‍්ඡිතො.
6738. තවද තෙපි කිනම් කරුණෙකින් කිනම් හේතුයෙකින් මහ අරනට පැමිණියවු ද? මා විසින් පුළුවුස්නාලදහු එ කරුණ කියව.
6739. යථා වාරිවහො පූරො සබ‍්බකාලං න ඛීයති, එවං ත යාචිතාගඤ‍්ඡිං භරියං මෙ දෙහි යාචිතො.
6739. යම්සේ පිරුණු නදී හැම කල්හි නො සිඳේ ද එ බඳු වූ තොප අයදනට අයිමි. මා විසින් අයදනාලද තෙපි මට තොපගේ අඹුව දෙව යි.
6740. දදාමි න විකම‍්පාමි යං මං යාචසි බ්‍රහාමණ, සන‍්තං නප‍්පටිගූහාමි දානෙ මෙ රමතී මනො.
6740. බමුණාණෙනි, තෙපි යමක් මා අතින් ඉල්වවු නම් එය දෙමි. (දෙන්නට) නො සැලෙමි. ඇති දැය නො සඟවමි. මා සිත දානයෙහි ඇලෙයි. (කියා)
6741. මද‍්දිං හත්‍ථෙ ගහෙත්‍වාන උදකස‍්ස ච කමණ‍්ඩලුං, බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස අදා දානං සිවීනං රට‍්ඨවඩ‍්ඪනො.
6741. මද්‍රී බිසව අත්හි ගෙන දිය පිරි කමඬලාව ද ගෙන (අතැ පැන් එව) සිවිරට වඩනා වෙසතුරු රජ බමුණුහට දන් දින.
6742. තදාසි යං භිංසනකං තදාසි ලොමංසනං, මද‍්දිං පරිච‍්චජන‍්තස‍්ස මෙදිනී සමකම‍්පථ.
6742. එ දවස් යම් බිහිසුණු බවෙක් වී ද, එ දවස් ලොමුදහ ගැන්මෙක් වී. මද්‍රීදේවිය පරිත්‍යාග කරත් මැ මහපොළෝ කම්පා වුව.
6743. නෙවස‍්ස මද‍්දී භකුටී න සන්‍ධීයති න රොදති, පෙක‍්ඛතෙවස‍්ස තුණ‍්හී සා එසො ජානාති යං වරං.
6743. මද්‍රී දේවී (රොෂයෙන්) මුව නො හැකිළූ යැ. දුර්මුඛ නො වූ යැ, නො හැඬූ යැ. මියෙන් නො බැණැ තෙල වෙසතුරු රජ මට යම් වෘද්ධියක් ඇත් ද එය දනී යි ඔහු මුහුණ බලමින් මැ සිටියා.
6744. ජාලිං කණ‍්හාජිනං ධීතං මද‍්දිදෙවිං පතිබ‍්බතං, චජමානො න චින‍්තෙසිං බොධියා යෙව කාරණා.
6744. (මා පුතු) ජාලිය ද දුහිතෘ කෘෂ්ණාජිනා ද පතිනි මද්‍රී දේවිය ද බුදු බව මැ පිණිස ත්‍යාග කරනුයෙම් නො සිතීමි.
6745. න මෙ දෙස‍්සා උභො පුත‍්තා මද‍්දී දෙවී න දෙස‍්සියා, සබ‍්බඤ‍්ඤුතං පියං මය‍්හං තස‍්මා පියෙ අදාසහං.
6745. දෙදරුවෝ මට ද්වේෂ්‍ය (අප්‍රිය) නො වෙති . මද්‍රී දේවිය ද ද්වේෂ්‍ය නො වෙයි. (ඔවුනට වඩා) සර්‍වඥ බව මට ප්‍රිය වෙයි. එ හෙයින් මම ප්‍රිය වූ අඹුදරුවන් දින්මි.
6746. කොමාරී යස‍්සහං භරියා සාමිකො මම ඉස‍්සරො, යස‍්සිච‍්ඡෙ තස‍්ස මං දජ‍්ජා වික‍්කිණෙය්‍ය හනෙය්‍ය වා.
6746. කුමරී වූ මම යමක්හට භාර්‍ය්‍යා වූමු ද ස්වාමි වූ තෙපි මට ඉසුරු වව. යමක්හට දෙන කැමැත්තවු නම් ඔහට මා දෙනු මැනැවැ. (ධන කැමැත) විකුණත් මැනැවැ (මස් කැමැත) මරත් මැනැවි.
6747. තෙසං සඞ‍්කප‍්පමඤ‍්ඤාය දෙවින්‍දො එතදබ්‍රවි, සබ‍්බෙ ජිතා තෙ පච‍්චුහා යෙ දිබ‍්බා යෙ ච මානුසා.
6747. සක්දෙව් රජ ඔවුන්ගේ අදහස් දැනැ තෙල වදන් කී: යම් දිව්‍ය වූත් යම් මානුසිකවූත් (සැපත් වළහන මාත්සර්‍ය්‍ය සංඛ්‍යාත) පසමිතුරු කෙනෙක් වූ නම් ඒ හැමදෙන (අඹුදරුවන් දෙන) තොප විසින් දිනන ලදහ.
6748. නින‍්නාදිතා තෙ පඨවී සද‍්දො තෙ තිදිවං ගතො, සමන‍්තා විජ‍්ජුතා ආගුං ගිරීනංව පටිස‍්සුතා.
6748. තොප විසින් පෘථිවී නින්නාද කරවනලද, කිත්ගොස දෙව්ලොවට ගියේ යැ, අකල් විදුලිය හිමවත සිසාරා ගියා යැ, පර්‍වතයන්ගේ මෙන් පිළිරැව් නැඟිණ.
6749. තස‍්ස තෙ අනුමොදන‍්ති උභො නාරදපබ‍්බතා, ඉන්‍දො ච බ්‍රහ‍්මා ච පජාපතී ච, සොමො යමො වෙස‍්සවණො ච රාජා සබ‍්බෙ දෙවා අනුමොදන‍්ති දුක‍්කරං හි කරොති සො.
6749. තොපගේ ඒ දන නාරද යැ පර්‍වත යැ යන දෙනිකායයෙහි දෙවියෝ අනුමෝදන් වෙති. ඉන්‍ද්‍ර යැ බ්‍රහ්ම යැ ප්‍රජාපතී යැ සෝම යැ යම යැ යන දෙවිවරු ද වෙසවුණු මහරජ ද අනුමෝදන් වෙති. එ වෙසතුරු රජ දුෂ්කරයක් කෙරෙයි කියා හැම දෙවියෝ අනුමෝදන් වෙත්.
6750. දුද‍්දදං දදමානානං දුක‍්කරං කම‍්ම කුබ‍්බතං, අසන‍්තො නානුකුබ‍්බන‍්ති සතං ධම‍්මො දුරන‍්නයො.
6750. අසත්පුරුෂයෝ වනාහි නො දියහැකි දැය දෙනුවන් නො කටහැකි කිස කරනුවන් අනුකරණය නො කෙරෙති. සත්පුරුෂයන්ගේ ධර්‍මය (අදහස්) සිතා නො දතහැකි.
6751. තස‍්මා සතඤ‍්ච අසතඤ‍්ච නානා හොති ඉතොගති, අසන‍්තො නිරයං යන‍්ති සන‍්තො සග‍්ගපරායණා.
6751. එ හෙයින් සත්පුරුෂයන්ගේ ද අසත්පුරුෂයන්ගේ ද මෙලොවින් සැවැ පරලෝගමන් වෙන් වෙන් වෙයි. අසත්පුරුෂයෝ නිරෑ යෙති. සත්පුරුෂයෝ ස්වර්‍ගපරායණ වෙත්.
6752. යමෙතං කුමාරෙ අද‍්දා භරියං අදදා වනෙ වසං, බ්‍රහ‍්මයානමනොක‍්කම‍්ම සග‍්ගෙ තෙ තං විපච‍්චතු.
6752. යම් හෙයකින් වෙනෙහි වෙසෙමින් දරුවන් දිනි ද අඹුව දිනි ද (එයින් නිපන්) තෙල බ්‍රහ්මයානය අවා බිම් නො බැසැ ස්වර්‍ගයෙහි තොපට විපාක දේවා.
6753. දදාමි භොතො භරියං මද‍්දිං සබ‍්බඞ‍්ගසොභනං, ත්‍වඤ‍්ඤෙව මද‍්දියා ඡන‍්නො මද‍්දී ච පතිනා සහ.
6753. සර්‍වඞ්ගශෝභන වූ මද්‍රී දේවිය භවත්හට භාර්‍ය්‍ය කොට දෙමි. මද්‍රී බිසවට තෙපි මැ නිසියහු, මද්‍රී ද හිමියා හා වසන්නට නිස්ස.
6754. යථා පයො ච සඞ‍්ඛො ච උභො සමානවණ‍්ණිනො, එවං තුවං ච මද‍්දී ච සමානමනචෙතසා.
6754. යම්සේ කිරි ද ධොත සංඛය ද දෙක සම පැහැ ඇත්තාහු ද එ සෙයින් මැ තෙපි ද මද්‍රී ද (ආචාරාදීන්)සම වූ සිතින් යුක්ත වව.
6755. අවරුද‍්ධෙත්‍ථ අරඤ‍්ඤමිං උභො සම‍්මථ අස‍්සමෙ, ඛත‍්තියා ගොත‍්තසම‍්පන‍්නා සුජාතා මාතුපෙත‍්තිතො; යථා පුඤ‍්ඤානි කයිරාථ දදන‍්තා අපරාපරං.
6755. මව්පිය දෙපසින් සුජාත වූ ගෝත්‍රයෙන් සමෘද්ධ වූ ක්‍ෂත්‍රිය වූ තෙපි දෙදෙන රටින් නෙරනලදහු මේ වෙනෙහි අසපුවෙකැ වාස කරවු. යළි යළි දන්දෙමින් පොහෝනා පමණින් පින් කරව.
6756. සක‍්කොහමස‍්මි දෙවින්‍දො ආගතොස‍්මි තවන‍්තිකෙ, වරං වරස‍්සු රාජිසි වරෙ අට‍්ඨ දදාමි තෙ.
6756. මම දෙවියනට අධිපති සක්දෙව් රජ වෙමි. තොප සමීපයට අයිමි. රාජර්ෂිය, කැමැති වරයක් අයදුව, තොපට අටවරයක් දෙමි.
6757. වරං වෙ මෙ අදො සක‍්ක සබ‍්බභූතානමිස‍්සර, පිතා මං අනුමොදෙය්‍ය ඉතො පත‍්තං සකං ඝරං; ආසන‍්නෙ නිමන‍්තෙය්‍ය පඨමං තං වරං වරෙ.
6757. හැම දෙවියනට අධිපති සක්දෙව්රජුනි, ඉදින් මට වරයක් දෙන්නෙහි නම් මා පියෙ මේ වෙනෙන් සියගෙට පැමිණීම පිළිගනීවා. සිහසුනෙන් පවරාවා. මේ වරය පළමු කොට ඉල්ලමි.
6758. පුරිසස‍්ස වධං න රොචෙය්‍යං අපිකිබ‍්බිසකාරිකං, වජ‍්ඣං වධම‍්භා මොචෙය්‍යං දුතියෙතං වරං වරං.
6758. පුරුෂයක්හට වධ රුචි නො කෙරෙම්වා. දරුණු කම් කළ වධයට පැමිණවියැ යුත්තා ද වධයෙන් මුදනෙම්වා. මෙ වරය දෙවනු කොට ඉල්වමි.
6759. යෙ වුද‍්ධා යෙ ච දහරා යෙ ච මජ‍්ඣිමපොරිසා, මමෙව උපජීවෙය්‍යුං තතියෙතං වරං වරෙ.
6759. යම් මහලු මිනිස් කෙනෙක් ඇද්ද, යම් ළදරු කෙනෙක් ඇද්ද, යම් මධ්‍යම පුරුෂ කෙනෙක් ඇද්ද, එ හැම දෙනා මා නිසා මැ ජීවත් වෙත්වා. මේ වරය තුන්වනු කොට ඉල්වමි.
6760. පරදාරං න ගච‍්ඡෙය්‍යං සදාරපසුතො සියං, ථිනං වසං නගච‍්ඡෙය්‍යං චතුත්‍ථෙතං වරං වරෙ,
6760. පරඹුවන් කරා නො යෙම්වා. ස්වදාර සන්තෝෂයෙහි නියැලෙම්වා. මාගමුන් වශයට නො යෙම්වා. මේ වරය සතරවනු කොට ඉල්වමි.
6761. පුත‍්තො මෙ සක‍්ක ජායෙථ සො ච දීඝායුකො සියා, ධම‍්මෙන ජිනෙ පඨවිං පඤ‍්චමෙතං වරං වරෙ.
6761. සක්දෙව්රජුනි, මට පුතෙක් උපදීවා, හේ ද දීර්‍ඝායු ඇති වේවා. පෘථිවිය දැහැමින් දිනාවා (රජ කෙරේවා). මේ වරය පස්වනු කොට ඉල්වමි.
6762. තතො රත්‍යා විවසනෙ සුරියස‍්සුග‍්ගමනම‍්පති, දිබ‍්බා භක‍්ඛා පාතුභාවෙය්‍යුං ඡට‍්ඨමෙතං වරං වරෙ.
6762. මා ජයතුරා නුවරට පැමිණි ඉක්බිති රෑ අවසන්හි හිරු උදාවත් මැ දිවබොජුන් පහළ වේවා. මේ වරය සවනු කොට ඉල්වමි.
6763. දදතො මෙ න ඛීයෙථ දත්‍වා නානුතපෙය්‍යහං, දදං චිත‍්තං පසාදෙය්‍යං සත‍්තමෙතං වරං වරෙ.
6763. මා දන් දෙත් මැ ක්‍ෂය නො වේවා. මම දන් දී නො පසුතැවෙම්වා. දෙමින් සිත පහදවම්වා. මේ වරය සත්වනු කොට ඉල්වමි.
6764. ඉතො චිමුච‍්චමානාහං සග‍්ගගාමී විසෙසගු, අනිබ‍්බත‍්ති තතො අස‍්සං අට‍්ඨමෙතං වරං වරෙ.
6764. මම මේ ජාතියෙන් මිදෙනුයෙම් (තුසීපුරවදනා) වෙසෙස් ගමන් ඇති වැ සුගති ගමන් ඇති වෙම්වා. ඉක්බිති භවයෙහි පුනර්‍භව නැතියෙක් (බුදු) වෙම්වා. මේ වරය අටවනු කොට ඉල්වමි.
6765. තස‍්ස තං වචනං සුත්‍වා දෙවින්‍දො එතදබ්‍රවි, අචිරං වත තෙ තාතො පිතා තං දිට‍්ඨුමෙස‍්සති.
6765. ඒ වෙසතුරුහුගේ එ තෙපුල් අසා සක්දෙව්රජ තෙල තෙපුල් කී: තොපගේ පියමහරජ නොබෝ කල්හි තොප දක්නට එන්නේ යැ යි.
6766. ඉදං වත්‍වාන මඝවා දෙවරාජා සුජම‍්පති, වෙස‍්සන‍්තරෙ වරං දත්‍වා සග‍්ගකායං අපක‍්කමි.
6766. සුජා දෙවඟනගේ හිමි වූ ‘මඝ’ නම් සක්දෙව්රජ මෙ වදන් කියා වෙසතුරු රජහට වර දී දෙව්ලොවට ගියේ යි.