විමානකණ‍්ඩං නිට‍්ඨිතං
4828. පඤ‍්චථූපං දිස‍්සතිදං විමානං මාලා පිළන්‍ධා සයනස‍්ස මජ‍්ඣෙ, තත්‍ථච‍්ඡති නාරී මහානුභාවා උච‍්චාවචං ඉද‍්ධිං විකුබ‍්බමානා.
4828. කැරැලි පහක් ඇති මේ විමානය පෙනේ. එහි යහන මැද මාලා පැළැඳ ගත් මහත් අනුභාසම්පන්න ස්ත්‍රියක් කුදුමහත් දිව්‍ය ඍද්ධීන් දක්වමින් හිඳී.
4829. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, අයං නු නාරී කිමකාසි සාධුං යා මොදති සග‍්ගපත‍්තා විමානෙ.
4829. සාරථිය, මෙය දැක්මෙන් මට සතුට උපදී. එම්බා දේවසාරථිය, ඔබ විචාරමි. දෙව්ලොවට පැමිණි යම් ස්ත්‍රියක් තුටු වෙයි ද මේ ස්ත්‍රී තොමෝ කිනම් යහපතක් කළා දැ යි ඇසී.
4830. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4830. නිමි රජු විසින් ඇසූ මාතලී දෙව්පුත් ඔහුට එය ප්‍රකාශ කෙළේ ය. පුණ්‍යකර්‍ම විපාක දත් හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී ය:
4831. යදි තෙ සුතා ඛීරණී ජිවලොකෙ ආමාය දාසී අහු බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස, සා පත‍්තකාලං අතිථිං විදිත්‍වා මාතාව පුත‍්තං සකිමාභිනන්‍දි. සඤ‍්ඤමා සංවිභාගා ච සා විමානස‍්මිං මොදති.
4831. ඉදින් මිනිස්ලොව බමුණකුගේ ගෘහදාසියක කුස උපන් බීරණී නමින් දාසියක් වූවා යැ යි ඔබ අසන ලද ද, ඕ ආගන්තුක සත්කාර දැන, දුර සිට ආ පුතු දැක්මෙන් එක්වර ම උපන් සතුටු ඇති මව මෙන් නිරතුරු සතුටින් උපස්ථාන කෙළේ ද සිල්වත් පරිත්‍යාග ගුණයෙන් යුත් ඕ තොමෝ මේ විමානයෙහි සතුටින් වෙසේ ය යි කී.
4832. දද‍්දල‍්ලමානා ආභෙන‍්ති විමානා සත‍්ත නිම‍්මිතා, තත්‍ථ යක‍්ඛො මහිද‍්ධිකො සබ‍්බාභරණභූසිතො සමන‍්තා අනුපරියාති නාරීගණපුරක‍්ඛතො.
4832. මැවුණු දිලිසෙන විමාන සතක් බැබළෙති. එහි මහත් දේව ඍධි ඇති සියලු දෙව් අබරණින් සැරසුණු දිව්‍ය පුත්‍රයෙක් දිව්‍ය ස්ත්‍රී සමූහයා විසින් පිරිවරන ලද්දේ හාත්පසින් ඇවිදියි,
4833. විත‍්ති හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, අයං නු මච‍්චො කිමකාසි සාධුං යො මොදති සග‍්ගපත‍්තො විමානෙ.
4833. සාරථිය, මෙය දැක්මෙන් මට සතුට උපදී. එම්බා දේවසාරථිය, ඔබ විචාරමි. දෙව්ලොවට පැමිණි යමෙක් මේ විමානයෙහි සතුටු වේ ද මේ සත්ත්‍ව තෙම කිනම් යහපතක් කෙළේ දැ යි ඇසී.
4834. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4834. නිමි රජු විසින් ඇසූ මාතලී දෙව්පුත් තෙමේ ඔහුට එය ප්‍රකාශ කෙළේ ය. පුණ්‍යකර්‍ම විපාක දත් හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී ය:
4835. සොණදින‍්නො ගහපති එස දානපතී අහූ, එස පබ‍්බජිතුද‍්දිස‍්ස විහාරෙ සත‍්ත කාරයි.
4835. මේ තෙමේ පෙර දානපති බැව්හි පිහිටා දන් දුන් සෝණදින්න නම් ගහපති ය. මේ තෙම භික්‍ෂූන් ගේ ප්‍රයෝජනයට විහාර සතක් කැරැවී.
4836. සක‍්කච‍්චං තෙ උපට‍්ඨාසි භික‍්ඛවො තත්‍ථ වාසිකෙ, අච‍්ඡාදනඤ‍්ච භත‍්තඤ‍්ච සෙනාසනපදිපියං; අදාසි උජුභූතෙසු විප‍්පසන‍්නෙන චෙතසා.
4836. එහි වැඩ වෙසෙන භික්‍ෂූන් වහන්සේට සකස් කොට උපස්ථාන කෙළේ ය. ඍජු වූ ගුණවත් භික්‍ෂූන් කෙරෙහි විශේෂයෙන් පැහැදුණු සිතින් සිව්පස පිදුයේ ය.
4837. චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිං යාව පක‍්ඛස‍්ස අට‍්ඨමිං, පාටිහාරියපක‍්ඛඤ‍්ච අට‍්ඨඞ‍්ගසුසමාගතං
4837. පක්‍ෂය සම්බන්‍ධ තුදුස්වක් පසළොස්වක් දිනයන්හි ද අටවක් දිනයෙහි ද පාටිහාරිය පක්‍ෂයෙහි ද අඞ්ග අටකින් යුත් සිල් සමාදන් වැ,
4838. උපොසථං ච උපවසි සදා සීලෙසු සංවුතො, සංයමො සංවිභාගො ච සො විමානස‍්මිං මොදති.
4838. හැම කල්හි සීල සංවරයෙන් යුත් වූයේ පෙහෙවස් ද විසුයේ ය. සිල් රැකි දන් දුන් හෙ තෙම මේ විමානයෙහි තුටු වේ.
4839. පභාසති ඉදං ව්‍යම‍්භං එළිකාසු සුනිම‍්මිතං. නාරීවරගණාකිණ‍්ණං කුටාගාරවරොචිතං උපෙතං අන‍්නපානෙහි නච‍්චගීතෙහි චූභයං.
4839. පළිඟුවලින් මැනැවින් නිමැවුණු උතුම් ස්ත්‍රී සමූහයා ගැවසීගත් උතුම් කුළුගෙවලින් හෙබි ආහාරපානයෙන් ද නෘත්‍ය ගීතයෙන් ද යුත් මේ විමානය බබළයි.
4840. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, ඉමා නු නාරියො කිමකංසු සාධුං. යා මොදරෙ සග‍්ගපත‍්තා විමානෙ.
4840. සාරථිය, මෙය දැක්මෙන් මට සතුට උපදී. එම්බා දේවසාරථිය, ඔබ විචාරමි. දෙව්ලොවට පැමිණි යම් කෙනෙක් මේ විමානයෙහි සතුටු වෙද්ද මේ ස්ත්‍රීහු කිනම් යහපතක් කළාහු දැ යි ඇසී ය.
4841. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4841. නිමි රජු විසින් ඇසූ මාතලී දෙව්පුත් තෙම ඔහුට එය ප්‍රකාශ කෙළේ ය. පුණ්‍යකර්‍ම විපාක දත් හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී ය:
4842. යා කාචි නාරියො ඉධ ජිවලොකෙ සීලවතියො උපාසිකා, දානෙ රතා නිච‍්චපසන‍්නචිත‍්තා සච‍්චෙ ඨිතා උපොසථෙ අප‍්පමත‍්තා. සංයමා සංවිභාගා ච තා විමානස‍්මිං මොදරෙ.
4842. මේ මිනිස් ලොව යම්කිසි ස්ත්‍රී කෙනෙක් සිල්වත් උපාසිකාවෝ වූහු ද දීමෙහි ඇලුණු නිති පහන් සිතැති සත්‍යයෙහි පිහිටි පෙහෙවස් රැකීමෙහි නො පමා වූ ඔව්හු සිල් රැක්කාහු ද දාන සංවිභාගයෙහි ද ඇලුණු ඒ ස්ත්‍රීහු මේ විමානයෙහි සතුටු වෙත් යි කී ය.
4843. පභාසති ඉදං ව්‍යම‍්භං වෙළුරියාසු නිම‍්මිතං, උපෙතං භූමිභාගෙහි විභත‍්තං භාගසො මිතං.
4843. වෙරළුමිණි බිත්තිවලින් මනා කොට නිමැවුණු සිත්කලු භූමියෙන් යුත් ප්‍රමාණ වශයෙන් කොටස් කර බෙදූ මේ විමානය බබළයි.
4844. ආළම‍්බරා මුතිඞ‍්ගා ච නච‍්චගීතා සුවාදිතා, දිබ‍්බා සද‍්දා නිච‍්ඡරන‍්ති සවණෙය්‍යා මනොරමා.
4844. පණාබෙර ද (අළිඟු බෙර) මිහිඟු බෙර හා නෘත්‍යගීතයෝ ද මැනවින් වාදනය කැරුණු ඇසුමට සුදුසු සිත්කලු දිව්‍යශබ්ද නිකුත් කෙරෙති.
4845. නාහං එවං ගතං ජාතු එවං සුරුචිරං පුරෙ, සද‍්දං සමභිජානාමි දිට‍්ඨං වා යදි වා සුතං.
4845. මෙසේ ඉතා සිත්කලු බවට පැමිණි මනෝඥ වූ පෙනෙන ඇසෙන යම් රූපයක් හෝ ශබ්දයක් වේ නම් එබන්දක් මම කිසි කලෙක නුදුටු නෑසූ විරීමි.
4846. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලී දෙවසාරථි, ඉමෙ නු මච‍්චා කිමකංසු සාධුං යෙ මොදරෙ සග‍්ගපත‍්තා විමානෙ.
4846. සාරථිය, මෙය දැක මට සතුට උපදී. එම්බා දේවසාරථි වූ මාතලී, තොප විචාරමි. ස්වර්‍ගයට පැමිණි යම් කෙනෙක් මේ විමානයන්හි සතුටුවෙත් ද, මිනිස් වූ මොහු කවර නම් යහපතක් කළෝ ද?
4847. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4847. නිමි රජු විසින් ඇසූ මාතලී දේවසාරථි තෙම ඔහුට (මෙසේ) ප්‍රකාශ කෙළේ ය. පුණ්‍යකර්‍ම විපාක දත් හෙතෙම නොදන්නා රජුට මෙසේ කී ය.
4848. යෙ කෙචි මච‍්චා ඉධ ජිවලොකෙ සීලවන‍්තො උපාසකා, ආරාමෙ උදපානෙ ච පපා සඞ‍්කමනානි ච. අරහන‍්තෙ සීතිභූතෙ සක‍්කච‍්චං පටිපාදයුං.
4848. මේ මිනිස්ලොවැ යම් කිසි සිල්වත් උපාසක වූ මනුෂ්‍ය කෙනෙක් (කෙලෙස් ගිනි නිවීමෙන්) සිහිල් වූ රහතුන් උදෙසා අරම් ද ළින්පොකුණු ද පැන්හල් ද (දුර්‍ගමස්ථානයෙහි) සේතුබන්‍ධ ද සකසා පිළියෙළ කොට දුන්නාහු ද,
4849. චීවරං පිණ‍්ඩපාතඤ‍්ච පච‍්චයං සයනාසනං, අදංසු උජුභූතෙසු විප‍්පසන‍්නෙන චෙතසා.
4849. ඍජුප්‍රතිපත්ති ඇති රහතුන් කෙරෙහි සිවුරු ද පිඬුවා ද ගිලන්පස ද සෙනසුන් ද පහන් සිතින් දුන්නාහු ද,
4850. චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිං යාව පක‍්ඛස‍්ස අට‍්ඨමිං, පාටිහාරියපක‍්ඛඤ‍්ච අට‍්ඨඞ‍්ගසුසමාගතං,
4850-4851. පක්‍ෂය සම්බන්‍ධී වූ තුදුස්වක් පසළොස්වක් අටවක් පොහෝ දිනයෙහි ද (එයට පෙරගමන් පසුගමන් විසින්) ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍ය පක්‍ෂයෙහි ද අෂ්ටාඞ්ග සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් වුසූහු ද, හැම කල්හි සීලයෙහි සංවර වූ ද සංයත වූ ද බෙදා වැළඳුවා වූ ද ඔහු විමානයෙහි තුටු වෙත්.
4851. උපොසථං උපවසුං සදා සීලෙසු සංවුතා, සඤ‍්ඤාමා සංවිභාගා ච තෙ විමානස‍්මිං මොදරෙ.
4852. පභාසති ඉදං ව්‍යම‍්භං එළිකාසු සුනිම‍්මිතං, නාරීවරගණාකිණ‍්ණං කූටාගාරවිරොචිතං.
4852. පිළිමිණියෙන් නිමවනලද කුළුගෙයින් බබළන වරඟන සමූහයෙන් ගැවැසීගත් මේ විමන බබළයි.
4853. උපෙතං අන‍්නපානෙහි නච‍්චගීතෙහි චූභයං, නජ‍්ජො ච අනුපරියාති නානාපුප‍්ඵදුමායුතා.
4853. මේ විමන ආහාරපානයෙන් ද නෘත්‍යගීතයෙන් ද යුක්ත වූයෙ යැ. නදියක් ද සිසාරා යෙයි, නොයෙක් මල්රුකින් යුක්ත යැ.
4854. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, අයං නු මච‍්චො කිමකාසි සාධුං යො මොදති සග‍්ගපත‍්තො විමානෙ.
4854. සාරථිය, මෙය දැක මට සතුටු උපදි. දේවසාරථී මාතලිය තොප විචාරමි. යමෙක් ස්වර්‍ගයට පැමිණියේ විමානයෙහි තුටු වේ ද මේ මනුෂ්‍ය තෙම මනුෂ්‍ය වැ කවර පිනක් කෙළේ ද?
4855. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4855. ඔහු විසින් පුළුවුස්නාලද දේවසාරථී මාතලී දෙව්පුත් ප්‍රකාශ කෙළේ යැ. පින්කම්හි විපාක දන්නා හෙතෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී යැ.
4856. කිම‍්බිලායං ගහපති එස දානපතී අහූ, ආරාමෙ උදපානෙ ච පපා සඞ‍්කමනානි ච.
4856. තෙල ගෘහපති කිම්බිලායෙහි දානපතියෙක් වී. ආරාම ද ළින් පොකුණු ද පැන්හල් ද දුර්‍ගයෙහි සේතුබන්‍ධ ද (කෙලෙස් ගිනි නිවීමෙන්) සිහිල් වූ රහතුන් උදෙසා සකසා පිළියෙළ කොට දින.
4857. අරහන‍්තෙ සීතිභූතෙ සක‍්කච‍්චං පටිපාදයි, චීවරං පිණ‍්ඩපාතඤ‍්ච පච‍්චයං සයනාසනං, අදාසි උජුභූතෙසු විප‍්පසන‍්නෙන චෙතසා.
4857. සිවුරු ද පිඬුවා ද ගිලන්පස ද සෙනසුන් ද පහන් සිතින් (කායවඞ්කාදි නැතියෙන්) අවඞ්ක වූ රහතුන් කෙරෙහි දින.
4858. චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිං යාව පක‍්ඛස‍්ස අට‍්ඨමිං, පාටිහාරියපක‍්ඛඤ‍්ච අට‍්ඨඞ‍්ගසුසමාගතං,
4858-4859. පක්‍ෂය සම්බන්‍ධී වූ තුදුස්වක් පසළොස්වක් අටවක් පොහෝ දිනයෙහි ද ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍ය පක්‍ෂයෙහි ද අෂ්ටාඞ්ග සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් විසී. හැම කල්හි සීලයෙහි සංවර වූ සංයම වූ දන් දුන් හෙ තෙම විමන්හි තුටු වේ.
4859. උපොසථං උපවසි සදා සීලෙසු සංවුතො, සඤ‍්ඤමො සංවිභාගො ච සො විමානස‍්මිං මොදති.
4860. පභාසති ඉදං ව්‍යම‍්භං එළිකාසු සුනිම‍්මිතං, නාරීවරගණාකිණ‍්ණං කූටාගාරවරොචිතං.
4860. පිළිමිණියෙන් නිමවනලද කුළුගෙයින් හෙබි උත්තම ස්ත්‍රී සමූහයා විසින් ගැවැසිගත් මෙ විමන බබළ යි.
4861. උපෙතං අන‍්නපානෙහි නච‍්චගීතෙහි චූභයං, නජ‍්ජො ච අනුපරියාති නානාපුප‍්ඵදුමායුතා.
4861. මෙ විමන ආහාරපානයෙන් ද නෘත්‍යගීතයෙන් ද යුක්ත වූයේ යැ. නොයෙක් මල්රුකින් යුත් නදියක් ද සිසාරා යයි.
4862. රාජායතනා කපිත්‍ථා අම‍්බා සාලා ච ජම‍්බුයො, තින්‍දුකා ච පියාලා ච දුමා නිච‍්චඵලා බහූ.
4862. කිරිපලු යැ ගිවුළු යැ අඹ යැ සල් යැ දඹ යැ තිඹිරි යැ පියල් යැ යන නිතිපලගත් රුක් බොහෝ වෙති.
4863. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලී දෙවසාරථි, අයං නු මච‍්චො කිමකාසි සාධුං යො මොදති සග‍්ගපත‍්තො විමානෙ.
4863. සාරථිය මෙය දැකැ මට සතුටු උපදී. දේවසාරථි මාතලිය තොප විචාරමි. යමෙක් ස්වර්‍ගයට පැමිණියේ විමානයෙහි තුටු වේ ද මෙ තෙම මනුෂ්‍ය වැ කවර පිනක් කෙළේ ද?
4864. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4864. ඔහු විසින් පුළුවුස්නාලද දේවසාරථී මාතලී දෙව්පුත් පැවැසී. පින්කම්හි විපාක දන්නා හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී:
4865. මිථිලායං ගහපති එස දානපතී අහු, ආරාමෙ උදපානෙ ච පපා සඞ‍්කමනානි ච. අරහන‍්තෙ සීතිභූතෙ සක‍්කච‍්චං පටිපාදයි,
4865. තෙල ගැහැවි මියුලුනුවර දානපති වී. අරම් ද ළින් පොකුණු ද පැන්හල් ද දුර්‍ගයෙහි ඒදඬු පාලම් ද සිහිල් වූ රහතුන් උදෙසා සකසා පිළියෙළ කොට දින.
4866. චීවරං පිණ‍්ඩපාතඤ‍්ච පච‍්චයං සයනාසනං, අදාසි උජුභූතෙසු විප‍්පසන‍්නෙන චෙතසා.
4866. සිවුරු ද පිඬුවා ද ගිලන්පස ද සෙනසුන් ද පහන් සිතින් අවඞ්ක වූ රහතුන් කෙරෙහි දින.
4867. චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිං යාව පක‍්ඛස‍්ස අට‍්ඨමිං, පාටිහාරියපක‍්ඛඤ‍්ච අට‍්ඨඞ‍්ගසුසමාගතං,
4867-4868. පක්‍ෂය සම්බන්‍ධී වූ තුදුස්වක් පසළොස්වක් අටවක් පොහෝ දිනයෙහි ද ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍යපක්‍ෂයෙහි ද අෂ්ටාඞ්ග සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් විසී. හැම කල්හි සීලයෙහි සංවර වූ සංයම වූ දන් දුන් හෙ තෙම විමන්හි තුටු වේ.
4868. උපොසථං උපවසි සදා සීලෙසු සංවුතො, සඤ‍්ඤමො සංවිභාගො ච සො විමානස‍්මිං මොදති.
4869. පභාසති ඉදං ව්‍යම‍්භං වෙළුරියාසු නිම‍්මිතං, උපෙතං භූමිභාගෙහි විභත‍්තං භාගසො මිතං.
4869. වෙරළුමිණියෙන් නිමවනලද කොටස් විසින් පමණ කොට බෙදනලද භූමිභාගයෙන් යුත් මේ විමන වෙසෙසින් බබළයි.
4870. ආළම‍්බරා මුතිඞ‍්ගා ච නච‍්චගීතා සුවාදිතා, දිබ‍්බා සද‍්දා නිච‍්ඡරන‍්ති සවණෙය්‍යා මනොරමා.
4870. මැනැවින් වයනලද අළිඟුබෙර ද (පණාබෙර) මිහිඟුබෙර ද නෘත්‍ය ගීතයෝ ද කන්කලු වූ මනරම් වූ දිව්‍යශබ්දයෝ නිකුත් කෙරෙති.
4871. නාහං එවං ගතං ජාතු එවං සුරුචිරං පුරෙ, සද‍්දං සමභිජානාමි දිට‍්ඨං වා යදි වා සුතං.
4871. මම පෙර කිසිකලෙකත් මෙසේ මනහර ශබ්දයක් ප්‍රත්‍යක්‍ෂයෙන් හෝ ශ්‍රැතියෙන් හෝ අසනලදැ යි නො දනිමි.
4872. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, අයං නු මච‍්චො කිමකාසි සාධුං යො මොදති සග‍්ගපත‍්තො විමානෙ.
4872. සාරථිය මෙය දැකැ මට සතුටු උපදී. දේවසාරථී මාතලිය, තොප විචාරමි. යමෙක් දෙව්ලොවට පැමිණියෝ විමන්හි තුටු වේ ද මේ තෙම මිනිස් වැ කවර පිනක් කෙළේ ද?
4873. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො
4873. ඔහු විසින් පුළුවුස්නාලද දේවසාරථී මාතලී දෙව්පුත් පැවැසී. පින්කම්හි විපාක දන්නා හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී.
4874. බාරාණසියං ගහපති එස දානපතී අහූ, ආරාමෙ උදපානෙ ච පපා සඞ‍්කමනානි ච. අරහන‍්තෙ සීතිභූතෙ සක‍්කච‍්චං පටිපාදයි,
4874. (මහරජ) මෙ තෙම පෙර බරණැස දානපති වූ ගෘහපතියෙක් විය. හෙ තෙම ආරාම ද පැන් පොකුණු හා පැන්හල් ද දුර්‍ගයෙහි ඒ දඬුපාලම් ද, සිහිල් වූ රහතුන් උදෙසා සකසා පිළියෙළ කොට දින.
4875. චීවරං පිණ‍්ඩපාතඤ‍්ච පච‍්චයං සයනාසනං, අදාසි උජුභූතෙසු විප‍්පසන‍්නෙන චෙතසා.
4875. සිවුරු ද පිඬුවා ද ගිලන්පස ද සෙනසුන් ද පහන් සිතින් අවඞ්ක වූ රහතුන් කෙරෙහි දින.
4876. චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිං යාව පක‍්ඛස‍්ස අට‍්ඨමිං, පාටිහාරියපක‍්ඛඤ‍්ච අට‍්ඨඞ‍්ගසුසමාගතං,
4876-4877. පක්‍ෂය සම්බන්‍ධී වූ තුදුස්වක් පසළොස්වක් අටවක් පොහෝ දිනයෙහි ද ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍යපක්‍ෂයෙහි ද අෂ්ටාඞ්ග සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් විසී. හැමකල්හි සීලයෙහි සංවර වූ සංයම වූ දන් දුන් හෙ තෙම විමන්හි තුටු වේ.
4877. උපොසථං උපවසි සදා සීලෙසු සංවුතො, සඤ‍්ඤමො සංවිභාගො ච සො විමානස‍්මිං මොදති.
4878. යථා උදයමාදිච‍්චො හොති ලොහිතකො මහා, තථූපමං ඉදං ව්‍යම‍්භං ජාතරූපස‍්ස නිම‍්මිතං.
4878. ලේවන් වැ මහත් වැ උදාවන හිරු යම්සේ ද රනින් නිම වුණු මේ විමානය ද එසේ ය.
4879. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, අයං නු මච‍්චො කිමකාසි සාධුං යො මොදති සග‍්ගපත‍්තො විමානෙ.
4879. සාරථිය, මෙය දැක්මෙන් මට සතුටු උපදී. එම්බා මාතලී නම් වූ දේවසාරථිය, තොප විචාරමි. ස්වර්‍ගයට පැමිණි යමෙක් මේ විමානයෙහි සතුටු වෙයි ද (මනුෂ්‍ය වූ) මේ සත්ත්‍ව තෙම කිනම් යහපතක් කෙළේ ද?
4880. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4880. ඔහු විසින් පුළුවුස්නාලද දේවසාරථී මාතලී දෙව්පුත් පැවැසී. පින්කම්හි විපාක දන්නා හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී.
4881. සාවත්‍ථියං ගහපති එස දානපතී අහු, ආරාමෙ උදපානෙ ච පපා සඞ‍්කමනානි ච. අරහන‍්තෙ සීතිභූතෙ සක‍්කච‍්චං පටිපාදයි,
4881. තෙල ගැහැවි සැවැත්නුවර දානපති වී. අරම් ද ළිං පොකුණු ද පැන්හල් ද දුර්‍ගයෙහි ඒදඬුපාලම් ද සිහිල් වූ රහතුන් උදෙසා සකසා පිළියෙළ කොට දින.
4882. චීවරං පිණ‍්ඩපාතඤ‍්ච පච‍්චයං සයනාසනං, අදාසි උජුභූතෙසු විප‍්පසන‍්නෙන චෙතසා.
4882. සිවුරු ද පිඬුවා ද ගිලන්පස ද සෙනසුන් ද පහන් සිතින් අවඞ්ක වූ රහතුන් කෙරෙහි දින.
4883. චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිං යාව පක‍්ඛස‍්ස අට‍්ඨමිං, පාටිහාරිය පක‍්ඛඤ‍්ච අට‍්ඨඞ‍්ගසුසමාගතං,
4883-4884. පක්‍ෂය සම්බන්‍ධී වූ තුදුස්වක් පසළොස්වක් අටවක් පොහෝ දිනයන්හි ද ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍යපක්‍ෂයෙහි ද අෂ්ටාඞ්ග සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් විසී. හැමකල්හි සීලයෙහි සංවර වූ සංයම වූ දන් දුන් හෙ තෙම විමන්හි තුටු වේ.
4884. උපොසථං උපවසි සදා සීලෙසු සංවුතො, සංයමො සංවිභාගො ච සො විමානස‍්මිං මොදති.
4885. වෙහාසයාමෙ බහුකා ජාතරූපස‍්ස නිම‍්මිතා, දද‍්දල‍්ලමානා ආභෙන‍්ති විජ‍්ජුවබ‍්භඝනන‍්තරෙ.
4885. රනින් නිමැවුණු අහසෙහි පිහිටි මේ බොහෝ විමානයෝ ඝන වලාකුළු අතුරෙහි විදුලිය සමූහයක් මෙන් දිලියෙමින් බබළති.
4886. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, ඉමෙ නු මච‍්චො කිමකංසු සාධුං යො මොදරෙ සග‍්ගපත‍්තා විමානෙ.
4886. සාරථිය මෙය දැක්මෙන් මට සතුටු උපදී. එම්බා දේවසාරථිය ඔබ විචාරමි. දෙව්ලොවට පැමිණි යම් කෙනෙක් මේ විමන්හි සතුටු වෙද්ද මේ සත්ත්‍වයෝ මිනිස් වූවාහු කිනම් යහපතක් කළාහු දැ යි ඇසී.
4887. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4887. (ඔහු විසින්) පුළුවුස්නාලද දේවසාරථී වූ මාතලී දෙව් පුත් ඔහුට පැවැසී. පින්කම්හි විපාක දන්නා හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී:
4888. සද‍්ධාය සුනිවිට‍්ඨාය සද‍්ධම‍්මෙ සුප‍්පවෙදිතෙ, අකංසු සත්‍ථුවචනං සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධසාසනං, තෙසං එතානි ඨානානි යානි ත්‍වං රාජ පස‍්සසි.
4888. මැනැවින් අවබෝධ කළ සද්ධර්‍මයෙහි මාර්‍ගසම්ප්‍රයුක්ත ශ්‍රද්ධාවෙන් මනා කොට පිහිටි ඒ කුලපුත්‍රයෝ සම්බුදුන්ගේ අනුශාසනය බුද්ධාවවාදය එසේ මැ කළහ. මහරජ යම් විමානයන් දක්නෙහි නම් තෙල ඔවුන්ගේ විමානයෝ ය.
4889. විදිතානි තෙ මහාරාජ ආවාසං පාපකම‍්මිනං, අථො කල්‍යාණකම‍්මානං ඨානානි විදිතානි තෙ; උය්‍යාහිදානි රාජිසි දෙවරාජස‍්ස සන‍්තිකෙ.
4889. මහරජ ඔබ විසින් පළමු කොට පව්කම් කළවුන් වසන තැන් ද ඉන්පසු පින් කළවුන් වසන තැන් ද දක්නා ලදී. මහරජ දැන් සක්දෙව් රජු සමීපයට යනු මැනැවැයි (මාතලී දෙව්පුත් කී.)
විමානකණ‍්ඩං නිට‍්ඨිතං.
විමාන කාණ්ඩය.
4890. සහස‍්සයුත‍්තං හයවාහිං දිබ‍්බං යානං අධිට‍්ඨිතො, යායමානො මහාරාජා අද‍්දා සීදන‍්තරෙ නගෙ; දිස‍්වානාමන‍්තයී සූතං ඉමෙ කෙ නාම පබ‍්බතා.
4890. දහසක් අසුන් විසින් උසුලන දිව්‍ය යානාරූඪ වැ ගමන් කරන නිමිරජ තෙම සීදන්ත සාගරයෙහි පර්‍වත දුටුයේ යැ. මොහු කිනම් පර්‍වතයෝ දැ යි මාතලීහු ඇමැතී.
4891. සුදස‍්සනො කරවීකො ඊසධරො යුගන්‍ධරො, නෙමින්‍ධරො විනතකො අස‍්සකණ‍්ණො ගිරිබ්‍රහා.
4891. සුදස්සන යැ කරවීක යැ ඊසධර යැ යුගන්‍ධර යැ නෙමින්‍ධර යැ විනතක යැ අස්සකණ්ණ යැ යන මොහු සප්තකුල පර්‍වතයෝ ය.
4892. එතෙ සීදන‍්තරෙ නගා අනුපුබ‍්බසමුග‍්ගතා, මහාරාජානමාවාසා යානි ත්‍වං රාජ පස‍්සසි.
4892. මහරජ ඔබ යම් පර්‍වතයන් දක්නහු ද පිළිවෙළින් උස් වැ පිහිටි මෙය සතරවරම් දෙව් මහරජදරුවන්ගේ වාසස්ථාන වන්නාහු සීදන්ත සමුද්‍ර පර්‍වතයෝ වෙත්.
4893. අනෙකරූපං රුචිරං නානාචිත්‍රං පකාසති, ආකිණ‍්ණං ඉන්‍දසදිසෙහි ව්‍යග‍්ඝෙහෙව සුරක‍්ඛිතං.
4893. සිත්කලු නොයෙක් රත්නයෙන් විසිතුරු වූ සිංහ ව්‍යාඝ්‍රයන් අරක් ගත් වනයක් මෙන් ශක්‍රයාට බඳු ප්‍රතිමාවෙන් ගැවසෙන්නක් වැ මේ පෙනෙන්නෝ කිනම් කෙනෙක් ද?
4894. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, ඉමං නු ද‍්වාරං කිම‍්භිඤ‍්ඤමාහු (මනොරමං දිස‍්සති දූරතොව.)
4894. සාරථිය, මෙය දැක්මෙන් මට සතුටු උපදී. එම්බා දේවසාරථිය, ඔබ විචාරමි. මේ දොරටුව කිනමැ යි කියත් ද?
4895. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසී මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4895. ඔහු විසින් පුළුවුස්නාලද දේවසාරථී වූ මාතලී දෙව්පුත් ප්‍රකාශ කෙළේ යැ. පින්කම්හි විපාක දන්නා හෙ තෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී යැ:
4896. චිත‍්තකූටොති යං ආහු දෙවරාජපවෙසනං, සුදස‍්සනස‍්ස ගිරිනො ද‍්වාරං හෙතං පකාසති.
4896. සක්දෙව් රජුගේ ඇතුළුවීම පිටවීම ඇති යමක් චිත්‍රකූට ය යි කියද්ද, සුදස්සන නමැති පර්‍වතයා ගේ තෙල දොරටුව පෙනෙයි.
4897. අනෙකරූපං රුචිරං නානාචිත්‍රං පකාසති, ආකිණ‍්ණං ඉන්‍දසදිසෙහි ව්‍යග‍්ඝෙහෙවෙ සුරක‍්ඛිතං. පවිසෙතෙන රාජිසි අරජං භූමිමක‍්කම.
4897. සිත්කලු නොයෙක් රුවනින් විසිතුරු නොයෙක් දේව රූප ඇති, සිංහ ව්‍යාඝ්‍රයන් අරක් ගත් වනයක් මෙන් ශක්‍රයාට බඳු ප්‍රතිමාවෙන් ගැවසී ගත් මේ දෙව් නුවර දොරටුව ය. මහරජ මේ දොරටුවෙන් ඇතුළු නුවරට පිවිසෙන්නේ මැනවි. රජස් නැති (රන් රිදී මැණික් යන මෙයින් හා මලින් ගැවැසී ගත්) භූමිය දිව්‍ය රථයෙන් ඉක්මවනු මැනැවැ යි කීය.
4898. සහස‍්සයුත‍්තං හයවාහිං දිබ‍්බං යානං අධිට‍්ඨිතො, යායමානො මහාරාජා අද‍්දා දෙවසභං ඉදං.
4898. දහසක් අසුන් විසින් උසුලන දිව්‍ය රථාරූඪ වැ යන නිමි රජ තෙම සුධර්‍මා නම් දිව්‍ය සභාව දිටී.
4899. යථා සරදෙ ආකාසො නීලොව පතිදිස‍්සති, තථූපමං ඉදං ව්‍යම‍්භං වෙළුරියාසු නිම‍්මිතං.
4899. සරත් කාලයෙහි නීලවර්‍ණ අහස යම්සේ පෙනේ ද, එ මෙන් මෙ විමන වෛදූර්‍ය්‍ය මාණික්‍යයෙන් නිමවන ලද යැ.
4900. විත‍්තී හි මං වින්‍දති සූත දිස‍්වා පුච‍්ඡාමි තං මාතලි දෙවසාරථි, ඉමං නු ව්‍යම‍්භං කිමභිඤ‍්ඤමාහු.
4900. සාරථිය මෙය දැක්මෙන් මට සතුටු උපදී. එම්බා දේවසාරථිය, තොප විචාරමි. මේ විමානය කිනමැයි කියත් ද?
4901. තස‍්ස පුට‍්ඨො වියාකාසි මාතලී දෙවසාරථි, විපාකං පුඤ‍්ඤකම‍්මානං ජානං අක‍්ඛාසජානතො.
4901. ඔහු විසින් පුළුවුස්නාලද දේවසාරථී මාතලී දෙව්පුත් ප්‍රකාශ කෙළේ යැ. පින්කම්හි විපාක දන්නා හෙතෙම නො දන්නා රජුට මෙසේ කී යැ.
4902. සුධම‍්මං ඉති යමාහු පස‍්සෙසා දිස‍්සතෙ සභා, වෙළුරියා රුචිරා චිත්‍රා ධාරයන‍්ති සුනිම‍්මිතා.
4902. සුධර්‍මා දිව්‍ය සභාව යයි යමක් පැවැසූ ද මෙය බලනු මැනවි. වෛදූර්‍ය්‍යයෙන් කරනලද නොයෙක් රත්නයෙන් විසිතුරු වූ මනාව නිමැවුණු මේ සභාව පෙනේ.
4903. අට‍්ඨංසා සුකතා ථම‍්භා සබ‍්බෙ වෙළුරියාමයා, යත්‍ථ දෙවා තාවතිංසා සබ‍්බෙ ඉන්‍දපුරොහිතා.
4903. අටැස් වූ මැනැවින් කැරුණු සියල්ල වෙරළුමිණිමුවා ස්තම්භයෝ එය උසුලති. යම් සභාවක සක්දෙව් රජ ප්‍රධාන කොට ඇති තව්තිසා වැසි සියලු දෙවියෝ–
4904. අත්‍ථං දෙවමනුස‍්සානං චින‍්තයන‍්තා සමච‍්ඡරෙ, පවිසෙතෙන රාජිසි දෙවානං අනුමොදනං.
4904. දෙවිමිනිසුන්ගේ යහපත සිතන්නාහු එක් රැස් වැ හිඳිද්ද මහරජ මේ මගින් දෙවියන් ඔවුනොවුන් තුටුවන තැනට පිවිසෙනු මැනැවැයි මාතලී දෙව්පුත් කී.
4905. තං දෙවා පටිනන්‍දිංසු දිස‍්වා රාජානමාගතං, ස‍්වාගතං තෙ මහාරාජ අථො තෙ අදුරාගතං.
4905. එහි පැමිණි ඒ නිමි රජු දැක දෙවියෝ සතුටු වූහ. මහරජ ඔබගේ පැමිණීම ඉතා යහපති. තවද අයහපත් පැමිණීමක් නම් නො වේ.
4906. නිසීදදානි රාජිසි දෙවරාජස‍්ස සන‍්තිකෙ, සක‍්කොපි පටිනන්‍දිත්‍ථ වෙදෙහං මිථිලග‍්ගහං.
4906. මහරජ දැන් සක්දෙව් සමීපයෙහි හුන මැනවි. මියුලු නුවර වාසස්ථාන කොට ඇති වේදේහ රජු දැක සක්දෙව් රජ ද සතුටු විය.
4907. නිමන‍්තයි ච කාමෙහි ආසනෙන ච වාසවො, සාධු ඛොසි අනුප‍්පත‍්තො ආවාසං වසවත‍්තිනං.
4907. සක්දෙව් රජ කම්සැපතින් හා අස්නෙන් ද නිමිරජහු පැවැරී ය. දෙවියන් වෙසෙන තැනට ඔබගේ පැමිණීම ඉතා යහපත් ය.
4908. වස දෙවෙසු රාජිසි සබ‍්බකාමසමිද‍්ධිසු, තාවතිංසෙසු දෙවෙසු භුඤ‍්ජ කාමෙ අමානුසෙ.
4908. සියලු කම්සැපතින් සමෘද්ධ වූ දෙව්ලොවැ වාසය කළ මැනවි. තව්තිසා වැසි දෙවියන් කෙරෙහි වූ මිනිසුන් පිළිබඳ නො වූ කාමසම්පත් අනුභව කළ මැනවැ යි කී.
4909. යථා යාචිතකං යානං යථා යාචිතකං ධනං, එවං සම‍්පදමෙවෙතං යං පරතො දානපච‍්චයා.
4909. අනුන්ගෙන් ඉල්වා ගත් යානාවක් යම්සේ ද අනුන්ගෙන් ඉල්වා ගත් ධනයක් යම්සේ ද මෙරමාගේ දානප්‍රත්‍යයෙන් ලද යමක් ඇත් නම් එද එසේ ම ය, හෙවත් පිරුවට වශයෙන් ලැබූ දෙය වැනි ය.
4910. නචාහමෙතං ඉච‍්ඡාමි යං පරතො දානපච‍්චයා, සයං කතානි පුඤ‍්ඤානි තං මෙ ආවෙණියං ධනං.
4910. මෙරමාගේ දානප්‍රත්‍යයෙන් ලද යමක් ඇද්ද එය මම නො කැමැත්තෙමි. මා කළ යම් පුණ්‍යකර්‍මයෝ ඇද්ද ඒ මාගේ ආවේණික ධනය යි.
4911. සොහං ගන‍්ත්‍වා සමුස‍්සෙසු කාහාමි කුසලං බහුං, දානෙන සමචරියාය සංයමෙන දමෙන ච; යං කත්‍වා සුඛිතො හොති න ච පච‍්ඡානුතප‍්පති.
4911. ඒ මම ගොස් මිනිසුන් කෙරෙහි තුන්දොරින් සම වැ හැසිරීමෙන් ද සිල් රැකීමෙන් ද ඉන්‍ද්‍රිය දමනයෙන් ද යමක් කොට සුවපත්වේ ද නො පසුතැවේ ද එබඳු බොහෝ කුසල් දහම් කරන්නෙමි.
4912. බහූපකාරො නො භවං මාතලී දෙවසාරථි, යො මෙ කල්‍යාණකම‍්මානං පාපානි පටිදස‍්සයි.
4912. යමෙක් පින් කළ සත්ත්‍වයන් වසන තැන් ද පව් කළ සත්ත්‍වයන් වසන තැන් ද මට පෙන්වී ද ඒ පින්වත් මාතලී නමැති දේවසාරථී තෙම අපට බොහෝ උපකාර ඇත්තෙකැ යි නිමි රජ ඔහු පැසැසී ය.
4913. ඉදං වත්‍වා නිමිරාජා වෙදෙහො මිථිලග‍්ගභො, පුථුයඤ‍්ඤං යජිත්‍වාන සඤ‍්ඤමං අජ‍්ඣුපාගමීති.
4913. මියුලු නුවර වාසස්ථාන කොට ඇති විදේහ රටට අධිපති වූ නිමි රජ මෙය කියා (හෙවත් ‘උත්තමඞ්ගරුහාමය්හං’ යන ආදි මේ ගාථාව කියා) බොහෝ දන් දී සීලසංයමයට පැමිණියේ ය යි වදාළහ.
නිමිජාතකං චතුත්‍ථං.
සතරවන නිමි ජාතකය නිමි.