5. කපොතජාතකං
842. ඉදානි ඛොම‍්හි සුඛිතො අරොගො. නික‍්කණ‍්ටකො නිප‍්පතිතො කපොතො, කාහාමිදානි හදයස‍්ස තුට‍්ඨිං තථාහි මං මංසසාකං බලෙති.
842. දැන් පරෙවියා නික්මුණේ ය. එහෙයින් සුවපත් ව නීරෝග ව සතුරු නමැති කටු නැතිවූයෙම් වෙමි. දැන් මාගේ සිතට මනාපවූවක් කරන්නෙමි. එය එසේ ම ය. මේ මස් ද අනිත් මස් ද මා උත්සාහවත් කරයි.
843. කායං බලාකා සිඛිනී චොරී ලඞ‍්ඝිපිතාමහා, ඔරං බලාකෙ ආගච‍්ඡ චණ‍්ඩො මෙ වායසො සඛා.
843. වැහිවලාව මුත්තණුවන් කොට ඇති සෙරක වූ සිළු ඇති කෙකින්න කවරක් ද කෙකින්න මෑතට එන්න. මාගේ මිතුරු කවුඩා නපුරු ය.
844. අලං හි තෙ ජග‍්ඝිතායෙ මමං දිස‍්වාන එදිසං, විලූනං සූදපුත‍්තෙන පිට‍්ඨිමද‍්දෙන මක‍්ඛිතං.
844. අරක්කැමියාගේ පුතා විසින් සිඳුනා ලද පියාපත් ඇත්තේ, අනන ලද පිටි ගැල්වූ මගේ සිරුර දැක සිනාසීමෙන් කම් නැත.
845. සුනහාතො සුචිලිත‍්තොසි අන‍්නපානෙන තප‍්පිතො, කණ‍්ඨො ච තෙ වෙළුරියො අගමා නු කජඞ‍්ගලං.
845. ස්නානය කොටැ පවිත්‍ර වැ මැනැවින් විලවුන් ගල්වන ලදුයෙහි ය. ආහාරපානයෙන් තෘප්තිමත් කරන ලදුයේ ය, තොපගේ ගෙලෙහි වෛඩූර්‍ය්‍ය මැණිකෙකි. බරණැස් නගරයට ගියේ ද?
846. මා තෙ මිත‍්තො අමිත‍්තො වා අගමාසි කජඞ‍්ගලං. පිඤ‍්ඡානි තත්‍ථ ලායිත්‍වා කණ‍්ඨෙ බන්‍ධන‍්ති වට‍්ටනං.
846. තොපගේ මිතුරෙක් හෝ සතුරෙක් හෝ කජංගල නගරයට (බරණැස්) නොයේවා කවර හෙයින් ද යත්, එහි ගියවුන්ගේ පියාපත් සිඳැ ගෙලෙහි කැබිලිත්තක් එල්වයි.
847. පුනපාපජ‍්ජසි සම‍්ම සීලං හි තව තාදිසං න හි මානුසකා භොගා සුභුඤ‍්ජා හොන‍්ති පක‍්ඛිනා’ති.
847. මිතුරු නැවත මෙබඳු දුකකට පැමිණෙන්නෙහි ය. තොපගේ ගතිය එබඳු ය. මනුෂ්‍යයනට අයත් සම්පත් පක්‍ෂියකු විසින් පහසුයෙන් බිඳිය නො හැකි ය.
5. කපොතජාතකං.
5. කපොත ජාතක යි.
අඩ‍්ඪවග‍්ගො තතියො.
තුන්වන අඩ්ඪ වර්ග යි.
තස‍්සුද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
අථ වණ‍්ණා සසීල හිරි ලභතෙ සුමුඛාමිසසාලිය මිත‍්තවරො, අථ චක‍්ක පලාස සරාජ සතො යවබාලකපොකතං පණ‍්ණ රසාති.
වණ්ණරෝහජාතක යැ, සීලවීමංසජාතක යැ, හිරිජාතක යැ, ඛජ්ජොපණකජාතක යැ, අහිකුණ්ඩික (සුමුඛ) ජාතක යැ, ගුම්බිය (ආමිස) ජාතක යැ, සාලියජාතක යැ, තචසාර (අමින්ත) ජාතක යැ, මිත්තවින්‍දක (වක්ත) ජාතක යැ, පලාසජාතක යැ, දීඝිති කෝසල (සරාජ) ජාතක යැ, මිගපෝතක (සතෝ) ජාතක යැ, මූසික (යව) ජාතක යැ, චුල්ලධනුග්ගහ (බාලක) ජාතක යැ, කපොතජාතක යැ යි පසළොසෙකි.
පඤ‍්චකනිපාතො නිට‍්ඨිතො.
පංචක නිපාතය නිමි.
තත්‍ර වග‍්ගුද‍්දානං:
වර්ග උද්දානය:
ජිනඤ‍්ච වණ‍්ණං අසමං වග‍්ගුපරි සුදෙසිතා ජාතකන‍්ති පඤ‍්ච වීසති, මහෙසිනො බ්‍රහ‍්මචරිත‍්තමුත‍්තම මවොච ගාථා අත්‍ථවතී සුබ්‍යඤ‍්ජනා’ති.
මහර්ෂී වූ බුදුන්ගේ උත්තම බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යා ප්‍රකාශිත අර්‍ත්‍ථවත් සුවඤ්ඡන වූ ගාථා ඇති ‘ජින’ යි ආරබ්ධ මණිකුණ්ඩල වර්ග යැ, වර්‍ණරෝහ වර්ග යැ මත්තෙහි අපරිපූර්‍ණ වූ අර්‍ධවර්‍ග යැ, යන ජාතක යි සුදේශිත පස්විසි ජාතකය වදාළහ.