10. කාකජාතකං
982. චිරස‍්සං වත පස‍්සාම සහායං මණිධාරිනං, සුකතාය මස‍්සුකුත‍්තියා සොභතෙ වත මෙ සඛා.
982. මැණිකක් දරන යහළුවකු ඒකාන්තයෙන් කලෙකින් දකිමු. මනා ලෙස රවුල කපා ඇති මාගේ යහළුවා දැකුම්කලු ය.
983. පරූළ‍්හකච‍්ඡනඛලොමො අහං කම‍්මෙසු ව්‍යාවටො, චිරස‍්සං නහාපිතං ලද‍්ධා ලොමන‍්තං අපහාරයිං.
983. රාජකාර්‍ය්‍යයෙහි නියැලී සිටි හෙයින් වැඩී ගිය කිසිලි රෝම හා නිය ඇත්තේ වීමි. බොහෝ කලෙකින් කරනැවෑමියකු හමුවී ලෝම ඉවත් කරවීමි.
984. යං නු ලොමං අහාරෙසි දුල‍්ලභං ලද‍්ධකප‍්පකං, අථ කිඤ‍්චරහි තෙ සම‍්ම කණ‍්ඨෙ කිණකිණායති.
984. යම් හෙයෙකින් බොහෝ කලෙකින් කරනැවෑමියකු ලදින් ලෝම ඉවත් කරවූයෙහි ද (එය එසේ වේවා.) යහළුව, එහෙත් තොපගේ බොටුවෙහි කුමක් කිණි කිණි යන නාදය කරන්නේ ද?
985. මනුස‍්සසුඛුමාලානං මණි කණ‍්ඨෙසු ලම‍්බති, තෙසාහමනුසික‍්ඛාමි මා ත්‍වං මඤ‍්ඤි දවා කතං.
985. සියුමැලි මනුෂ්‍යයන්ගේ බොටුවෙහි මැණිකක් එල්බෙයි. මම ඔවුන් අනුව හික්මෙමි. හෙවත් ඔවුන් ලෙස මම ද පිළි පදිමි. නුඹ එය විනෝදය තකා කරන ලද්දකැ යි නො සිතව.
986. සචෙපි මං පිහයසි මස‍්සුකුත‍්තිං සුකාරිතං, කාරයිස‍්මාමි තෙ සම‍්ම මණිඤ‍්චාපි දදාමි තෙ.
986. සබඳ මැනැවින් කරන ලද රැවුළු කැපීම (තෙපිත්) කැමැත්තනු නම්, තොපට ද එය කරවන්නෙමි. තොපට මේ මැණික ද දෙමි.
987. ත්‍වඤ‍්ඤෙව මණිනා ඡන‍්නො සුකතාය ච මස‍්සුයා, ආමන‍්ත ඛො තං ගච‍්ඡාමි පියං මෙ තව දසස‍්නන‍්ති.
987. තෝ ම මේ මැණිකට සුදුස්සෙහි. මනා ලෙස කරනලද රවුළු කැපීමට ද තෝ ම සුදුස්සෙහි. මිතුර, තා නො දැකීම මට ප්‍රිය වෙයි. එහෙයින් තා අමතා යමි.
10. කාකජාතකං
10. කාක ජාතක යි.
සෙනකවග‍්ගො දුතියො
දෙවැනි සේනක වර්‍ග යි.
තස‍්සුද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
අථ පස්ස සසූවි ච තුණ‍්ඩිලකො මිගමය‍්හක පඤ‍්චම සක‍්කවරො, අථ පඤ‍්ජලිවාරිජ මෙජ‍්ඣ පුන අථ වට‍්ටක කපොතවරෙන දස.
ඛරපුත්ත (පස්ස) ජාතක යැ සූචි ජාතක යැ තුණ්ඩීල ජාතක යැ සුවණ්ණ කක්කටක (මිග) ජාතක යැ මය්හක ජාතක යැ ධජවීහෙඨක ජාතක යැ හිසපුප්ඵ (වාරිජ) ජාතක යැ විභාස (මොක්ඛ) ජාතක යැ. වට්ඨක ජාතක යැ කාක ජාතක යැ යි දසයෙකි.
ඡක‍්කනිපාතං නිට‍්ඨිතං.
ඡක්ක නිපාතය නිමි.
තත්‍ර වග‍්ගුද‍්දානං භවති:
වග්ගුද්දානය:
අථ වග‍්ගං පකිත‍්තිස‍්සං ඡනිපාතවරුත‍්තමෙ, අවාරියො සෙනකො ද‍්වෙව වුත‍්තා සුබ්‍යඤ‍්ජනාති.
ජාතක නිපාත වරයෙහි අවාරිය යැ සේනක යැ යි සුසඤ්ජන වර්‍ග දෙකක් මැ කියන ලදී.