8. විඝාසජාතකං
970. සුසුඛං වත ජීවන‍්ති යෙ ජනා විඝාසාදිනො, දිට‍්ඨෙව ධම‍්මෙ පාසංසා සම‍්පරායෙ ච සුග‍්ගති.
970. යම් කෙනෙක් ඉඳුල් කා ජීවත් වෙත් ද ඔවුහු ඒකාන්තයෙන් ඉතා සුවසේ ජීවත් වෙති. මේ ජීවිතයේ ම ප්‍රශංසා ලැබිය යුත්තෝ ය. පරලොව සුගතිය ලබන්නෝ ය.
971. සුකස‍්ස භාසමානස‍්ස න නිසාමෙථ පණ‍්ඩිතා, ඉදං සුණාථ සොදරියා අම‍්හෙ වායං පසංසති.
971. පඬිවරුනි, ගිරවාගේ වචනය නො අසවු. සහෝදරයෙනි, මෙය අසවු, මෙතෙම අපට පසසයි.
972. නාහං තුම‍්හෙ පසංසාමි කුණපාදා සුණාථ මෙ, උච‍්ඡිට‍්ඨභොජිනො තුම‍්හෙ න තුම‍්හෙ විඝාසාදිනො.
972. කුණප භක්‍ෂකයෙනි, මා කියන්නක් අසවු. මම තොපට ප්‍රශංසා නො කරමි. තෙපි ඉඳුල් කන්නහු ය. කා ඉතුරු කළ දෙය කන්නෝ නො වෙති.
973. සත‍්තවස‍්සා පබ‍්බජිතා මෙජ‍්ඣාරඤ‍්ඤෙ සිඛණ‍්ඩිනො, විඝාසෙනෙව යාපෙන‍්තො මයඤ‍්චෙ භොතො ගාරය‍්හා, කෙනු භොතො පසංසියා.
973. මේධ්‍යාරණ්‍යයෙහි වෙසෙන සිළුව සහිත පැවිද්දන් වූ අපට සත් වසක් ගෙවිණ. ඉඳුල් කා යැපෙන අපි භවත්හු විසින් ගර්‍හා කළ යුත්තෝ වමෝ නම් භවත්හු විසින් ප්‍රශංසා කළ යුත්තෝ කවුරු ද?
974. තුම‍්හෙ සීහානං ව්‍යග‍්ඝානං වාළානඤ‍්චාවසිට‍්ඨකං, උච‍්ඡිට‍්ඨෙනෙව යාපෙන‍්තා මඤ‍්ඤිව‍්හා විඝාසාදිනො.
974. තෙපි හැම සිංහ ව්‍යාඝ්‍ර ආදි ව්‍යාල මෘගයන් කා ඉතුරු කළ දෙය අනුභව කොට ඉන් යැපෙන්නාහු විඝාසාද යම්හ යි හඟිවු.
975. යෙ බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස සමණස‍්ස අඤ‍්ඤස‍්ස ච වණිබ‍්බිනො, දත්‍වාන සෙසං භුඤ‍්ජන‍්ති තෙ ජනා විඝාසාදිනො’ති.
975. යම් කෙනෙක් බමුණකුට හෝ ශ්‍රමණයකුට හෝ වෙනත් යාචකයකුට හෝ ආහාර දී ඉතුරු ආහාර බුදිත් ද විඝාසාදයෝ වෙති.
8. විඝාසජාතකං.
8. විඝාස ජාතක යි.
976. පණීතං භුඤ‍්ජසෙ භත‍්තං සප‍්පිතෙලඤ‍්ච මාතුල, අථ කෙන නු වණ‍්ණෙන කිසො ත්‍වමසි වායස.
976. (කවුඩු) මයිලණුවනි, රසැති ආහාර අනුභව කෙරෙහි. ගිතෙල් සහ තලතෙල් අනුභව කෙරෙහි. යළි කවර හෙයෙකින් කෘශ වූයෙහි ද?
977. අමිත‍්තමජ‍්ඣෙ වසතො තෙසු ආමිසමෙසතො, නිච‍්චං උබ‍්බිග‍්ගහදයස‍්ස කුතො කාකස‍්ස දළ‍්හියං.
977. සතුරන් මැද වෙසෙන ඔවුනතරෙහි ආහාර සොයා දිවි රකින නිතර උද්වේගයට පැමිණි සිතැති කවුඩාට කවර පුෂ්ටිමත් සිරුරෙක් ද?
978. නිච‍්චං උබ‍්බෙධිනො කාකා ධඞ‍්කා පාපෙන කම‍්මුනා, ලද‍්ධො පිණ‍්ඩො න පීණෙති කිසො තෙනස‍්මි වට්ටක.
978. ධඞ්ක නම් වූ කවුඩෝ නිතර බියෙන් සැලෙති. මිනිසුන් සතු දැය පැහැර ගැනීමේ පාපකර්‍මයෙන් ලැබූ ආහාරය (අප) නො පිණවයි. වටුව, එහෙයින් මම කෘශයෙමි.
979. ලූඛානි තිණබීජානි අප‍්පසෙන‍්හානි භුඤ‍්ජසි, අථ කෙන නු වණ‍්ණෙන ථුලො ත්‍වමසි වට්ටක.
979. වටුව, රළු වූ ඕජාව මඳ තෘණ බීජ බුදින්නෙහි ය. එහෙත් තෝ, පිරුණු මස්ලේ සහිත වූයේ කවර හේතුවකින් ද?
980. අප‍්පිච‍්ඡා අප‍්පචින‍්තාය අවිදූරගමනෙන ච, ලද‍්ධා ලද‍්ධෙන යාපෙන‍්තො ථූලො තෙනස‍්මි වායස.
980. කවුඩ, ආහාරයේ ආශාව අඩු බව ද සිතුවිලි ස්වල්ප වීම ද දුර ගමන් නොයාම ද ලද දෙයින් තුටු වීම ද නිසා මම තර වීමි.
981. අප‍්පිච‍්ඡස‍්ස හි පොසස‍්ස අප‍්පචින‍්තිසුඛස‍්ස ච, සුසඞ‍්ගහිතමානස‍්ස වුත‍්තී සුසමුදානියා’ති.
981. ආශා මඳ වූ සිතුවිලි අඩු වූ සැප සහිත වූ පමණ දැන ආහාරය අනුභව කරන්නා වූ පුද්ගලයාට ජීවිතය සුවසේ පවත්වා ගත හැකි ය.