7. භිසපුප‍්ඵජාතකං
963. යමෙතං වාරිජං පුප‍්ඵං අදින‍්නං උපසිඞ‍්ඝසි, එකඞ‍්ගමෙතං ථෙය්‍යානං ගන්‍ධත්‍ථෙනොසි මාරිස.
963. යම් හෙයෙකින් දියේ හටගත් කයින් වචනයෙන් නො දුන් මේ පියුම සුඹුනෙහි ද මෙය අදත්තාදානයේ එක් කොටසෙකි. එසේ හෙයින් නිදුකාණනි, සුවඳසොරෙක් වූයෙහි ය.
964. න හරාමි න භඤ‍්ජාමි ආරා සඞ‍්ඝාමි වාරිජං, අථ කෙන නු වණ‍්ණෙන ගන්‍ධත්‍ථෙනොති වුච‍්චති.
964. පියුම නො ගෙන යමි. නො කඩමි. දුරින් සිට සිඹීමි. ඉක්බිති කවර කරුණෙකින් සුවඳසොරා යි කියනු ලැබේ ද?
965. යොයං භිසානි ඛණති පුණ‍්ඩරීකානි භඤ‍්ජති, එවං ආකිණ‍්ණකම‍්මන‍්තො කස‍්මා එසො න වුච‍්චති.
965. යමෙක් නෙළුම්අල සාරයි ද හෙළනෙළුම් කඩයි ද මෙබඳු දරුණු කම් කරන්නහු සොරා යයි නො කියනු ලැබේ ද?
966. ආකිණ‍්ණලුද‍්දො පුරිසො ධාතිවෙළංව මක‍්ඛිතො, තස‍්මිං මෙ වචනං නත්‍ථි තඤ‍්ච අරහාමි වත‍්තවෙ.
966. නිරන්තරයෙන් දරුණුකම් කරන පුරුෂයා කිරිමවගේ අපවිත්‍ර වස්ත්‍රය මෙන් පාපක්‍රියා නිසා හැමවිට අපිරිසුදු ය. එහෙයින් ඔහු ගැන මාගේ කථාවක් නැත. තොප කියන්නට නිස්සෙමි (ශ්‍රමණයන් ඔවා අසන්නට කැමැති හෙයිනි.)
967. අනඞ‍්ගණස‍්ස පොසස‍්ස නිච‍්චං සුචිගවෙසිනො, වාළග‍්ගමත‍්තං පාපස‍්ස අබ‍්භාමත‍්තංව ඛායති.
967. නිදොස් වූ නිරන්තරයෙන් (තිදොරා) පවිත්‍ර වූ ගුණදහම් සොයන පුරුෂයාගේ පාපය කෙසගක් තරම් වුව ද මහවැහි වලාකුළක් මෙන් වැටහේ.
968. අද‍්ධා මං යක‍්ඛ ජානාසි අථො මං අනුකම‍්පසි, පුනපි යක‍්ඛ වජ‍්ජාසි යදා පසස‍්සි එදිසං.
968. එම්බා දේවතාව තෙපි ඒකාන්තයෙන් මා දැනගත්තහු ය. නැවත මට අනුකම්පා කරව. දෙවිය, යම් කලෙක මෙවැනි දොසක් දුටුයෙහි නම් එකල්හි දු නැවත ඔවා ලෙසින් කියව.
969. නෙව තං උපජීවාම නපි තෙ හතකම‍්හසෙ, ත්‍වමෙව භික‍්ඛු ජානෙය්‍ය යෙන ගච‍්ඡෙය්‍ය සුග‍්ගති’න‍්ති.
969. භික්‍ෂුව (තවුසාණෙනි) තොප ඇසුරු කොට ජීවත් නො වම්හ. ඔබගේ බැළයක් නිසා ජීවත් නො වම්හ. යමක් නිසා සුගතියට යන්නේ ද තෙපි ම එය දැන ගනුව යී.