2. කොසම‍්බජාතකං
1251. පුථුසද‍්දො සමජනො න බාලො කොචි මඤ‍්ඤථ, සඞ‍්ඝස‍්මිං භිජ‍්ජමානස‍්මිං නාඤ‍්ඤං භිය්‍යො අමඤ‍්ඤරුං.
1251. පතළ ශබ්ද ඇති එහෙයින් ම සමාන වූ බහුතර ජන තෙමේ, කිසිවෙක් තමා අනුවණ යැ යි නො දත්තේ ය. සංඝ (සාමග්‍රිය) බිඳෙන කලැ, (තමන් නිසා) බිඳෙති යි යන අනිත් කාරණය ද බෙහෙවින් ම නො සිතූහ.
1252. පරිමුට‍්ඨා පණ‍්ඩිතාභාසා වාචා ගොචරභාණිනො, යාවිච‍්ඡන‍්ති මුඛායාමං යෙන නීතා න තං විදූ.
1252. සිහිය මඳ පණ්ඩිතාභාසය ඇත්තෝ (පණ්ඩිතමනීහු) කටට ආවක් කියන්නාහු වෙති. යම්තාක් කැමැති ද ඒතාක් මුව අයා සිට කියති. යම් විවාදයෙකින් මේ නිර්ලජ්ජී බවට පැමුණුණේ ද එය නො දත්හ.
1253. අක‍්කොච‍්ඡි මං අවධි මං අජිනි මං අහාසි මෙ, යෙ තං උපනය‍්හන‍්ති වෙරං තෙසං න සම‍්මති.
1253. මට ආක්‍රෝශ කෙළේ ය. මට පහර දුන්නේ ය, මා පැරැදැ වී ය, මා සතු දැය පැහැර ගත්තේ යැ යි (සිතමින්) යම් කෙනෙක් වෙර බඳිත් ද ඔවුන්ගේ වෛරය නො සන්හිඳේ.
1254. අක‍්කොච‍්ඡි මං අවධි මං අජිනි මං අහාසි මෙ, යෙ තං න උපනය‍්හන‍්ති වෙරං තෙසූපසම‍්මති.
1254. යම් කෙනෙක් මට ආක්‍රෝශ කෙළේ ය, මට පහර දුන්නේ ය, මා පැරැදැවීය, මා සතු දැය පැහැර ගත්තේ යැ යි වෙර නො බඳිත් ද, ඔවුන්ගේ වෛරය සන්හිඳේ.
1255. නහි වෙරෙන වෙරානි සම‍්මන‍්තීධ කුදාචනං. අවෙරෙන ච සම‍්මන‍්ති එසධම‍්මො සනන‍්තනො.
1255. මෙලොව කිසිකලෙකත් වෛරයෙන් වෛරයෝ නො සන්හිඳෙති. අවෛරයෙන් (මෛත්‍රී කිරීමෙන්) වෛරයෝ සන්හිඳෙති. මෙය බුද්ධාදි උතුමන්ගේ පැරැණි දහමෙකි.
1256. පරෙ ච න විජානන‍්ති මයමෙත්‍ථ යමාමසෙ, යෙ ච තත්‍ථ විජානන‍්ති තතො තතො සම‍්මන‍්ති මෙධගා.
1256. මේ සඟමැද විවාද කරන මෝඩ වූ අපි මරුමුවට යම්හ යි නො දනිති. එහි යමෙක් අපි මරුමුවට යම්හ යි දනිත් ද එයින් විවාදයෝ සන්හිඳෙති.
1257. අට‍්ඨිච‍්ඡින‍්නා පාණහාරා ගවාස‍්ස ධනහාරිනො, රට‍්ඨං විලුම‍්පමානානං තෙසම‍්පි හොති සඞ‍්ගති කස‍්මා තුම‍්හාක නො සියා.
1257. ඇට සිඳුනා, දිවි තොර කරන, ගවයන් අසුන් රන් රුවන් ඈ වස්තුව පැහැරැ ගන්නා රට කොල්ලකන රජුන්ගේ ද එකතුව වෙයි. කුමක් හෙයින් තොප සමගි නො වන්නේ ද?
1258. සචෙ ලභෙථ නිපකං සහායං සද‍්ධිං චරං සාධු විහාරි ධීරං, අභිභුය්‍ය සබ‍්බානි පරිස‍්සයානි චරෙය්‍ය තෙනත‍්තමනො සතීමා.
1258. නුවණැති, එක්ව හැසිරෙන, මනා පැවැත්ම ඇති, ධෛර්‍ය්‍යය සම්පන්න වූ කලණ මිතුරකු ලබන්නේ නම්, හැම උවදුරු මැඩැ සතුටු සිතැති වැ සිහිය ඇති වැ ඔහු හා හැසිරෙන්නේ ය.
1259. නො චෙ ලභෙථ නිපකං සහායං සද‍්ධිං චරං සාධු විහාරි ධීරං, රාජාව රට‍්ඨං විජිතං පහාය එකො චරෙ මාතඞ‍්ගරඤ‍්ඤෙව නාගො.
1259. නුවණැති, එක්ව හැසිරෙන, මනා පැවැත්ම ඇති. ධෛර්‍ය්‍යය සම්පන්න කල්‍යාණ මිත්‍රයකු නො ලදොත් දිනූ රට හැර පියා වල් වන් (මහාජනක) රජු මෙන් ද, (රක්‍ෂිත වනයෙහි හුදෙකලා වූ) ඇත් රජු මෙන් ද, හුදෙකලා ව හැසිරෙන්නේ ය.
1260. එකස‍්ස චරිතං සෙය්‍යො නත්‍ථි බාලෙ සහායතා, එකො චරෙ නව පාපානි කයිරා අප‍්පොස‍්සුක‍්කො මාතඞ‍්ගරඤ‍්ඤෙව නාගොති.
1260. හුදෙකලා ව විසුම ශ්‍රේෂ්ඨ වේ. අනුවණයන් හා මිතුරු බවෙක් නැත. වනයෙහි තනි ව හැසිරෙන (පාරිලෙයක) ඇත්රජු මෙන් (පිරිස් පරිහරණයෙහි) උත්සාහ නැති ව හුදෙකලා ව හැසිරෙන්නේ ය. පාපක්‍රියා නොකරන්නේ ය.