පඤ‍්චපුත‍්තඛාදකපෙතවත්‍ථු ඡට‍්ඨමං
1. 6.
1. 6.
(සඟ තෙරහු පුළුවුස්ති:)
26. නග‍්ගා දුබ‍්බණ‍්ණරූපාසි දුග‍්ගන්‍ධා පූති වායසි, මක‍්ඛිකා පරිකිණ‍්ණාව කා නු ත්‍වං ඉධ තිට‍්ඨසි’?ති.
26. තෝ නග්න යැ. විරූප වූ පිළිකුල්කටයුතු රූපයෙන් යුක්ත යැ. තීගේ දුගඳ සිරුරෙන් කුණු ගඳ හමයි. හාත්පස මැස්සන් ගෙන් ගැවසීගත් සිරුරු ඇතියා ව, මෙහි සිටින තෝ කවරහු ද?
(ප්‍රෙතිය පිළිතුරු දෙයි.)
27. අහං භදන‍්තෙ පෙතීම‍්හි දුග‍්ගතා යමලොකිකා, පාපකම‍්මං කරිත්‍වාන පෙතලොකමිතො ගතා.
27. වහන්ස, දුකට පැමිණියා වූ මම යමලෝකයෙහි උපන් ප්‍රේතියක් මි. පවුකම් කොට මෙලොවින් ප්‍රේතලෝකයට ගියා වෙමි.
28. කාලෙන පඤ‍්ච පුත‍්තානි සායං පඤ‍්ච පුනාපරෙ, විජායිත්‍වාන ඛාදාමි තෙපි නා හොන‍්ති මෙ අලං.
28. උදයකාලයෙහි පුතුන් පස් දෙනකුන් ද නැවත සවස අනෙක් පස් දෙනකුන් ද වදා කමි. ඒ දසදරුවෝ පවා මට බඩසායට නො සෑහෙත්.
29. පරිඩය‍්හති ධූමායති ඛුදාය හදයං මම, පානීයං න ලභෙ පාතුං පස‍්ස මං බ්‍යසනං ගත’න‍්ති.
29. මා හද සයින් දැවෙයි, දුමයි. බොන්නට පැන් නො ලැබේ. විපතට පැමිණි මා බලව.
(තෙරහු යළි විචාරති.)
30. කින‍්නු කායෙන වාචාය මනසා දුක‍්කටං කතං, කිස‍්ස කම‍්මවිපාකෙන පුත‍්තමංසානි ඛාදසී’ති.
30. කයින් ද වචනයෙන් ද සිතින් ද කවර පවක් කරන ලද ද? කවර කර්‍මයක විපාකයෙන් දරුමස් කන්නහු ද?
(තෙරහු යළි විචාරති.)
31. සපත‍්ති මෙ ගම‍්භිනී ආසි තස‍්සා පාපං අචෙතයිං, සාහං පදුට‍්ඨමනසා අකරිං ගබ‍්භපාතනං.
31. මාගේ සපත්නී (සැමියාගේ අනෙක් බිරිඳ) ගර්‍භනී වූවා ය. ඇය කෙරෙහි මම පාපකර්‍මයක් කිරීමට සිතුවමු. ඒ මම දූෂිත වූ සිතින් ඇයගේ ගැබ හෙළුමු.
32. තස‍්සා ද‍්වෙමාසිකො ගබ‍්භො ලොහිතඤ‍්ඤෙව පග‍්ඝරි, තදස‍්සා මාතා කුපිතා මය‍්හං ඤාතී සමානයි.
32. ඇයගේ දෙමස් වූ ගැබ ලෙය ම වී වැගුරුණේ ය. එකල ඇගේ මව මට කිපී නෑයන් රැස් කරවූ.
33. සපථඤ‍්ච මං කාරෙසි පරිභාසාපයී ච මං, සාහං ඝොරඤ‍්ච සපථං මුසාවාදං අභාසිසං: පුත‍්තමංසානි ඛාදාමි සචෙ තං පකතං මයා.
33. ඕ මා ලවා සපථ කරවූ ය. මා බියෙන් තැති ගැන්වූවා ය. ඒ මම ඉදින් මා ඒ ගර්‍භපාතනය කළා නම් මම පුත්‍රමාංස කන එකියක් මැ”යි දරුණු සපථ කොට බොරුබස් කීමි.
34. තස‍්ස කම‍්මස‍්ස විපාකෙන මුසාවාදස‍්ස චූභයං, පුත‍්තමංසානි ඛාදාමි පුබ‍්බලොහිතමක‍්ඛිතා’ති.
34. ඒ කර්‍මය සහ මුසාවාදය යන දෙක්හි ම විපාකයෙන් පූයාවෙන් සහ ලෙයින් වැකුණු සිරුරු ඇතිව දරුමස් කමි.