උබ‍්බරීපෙතවත්‍ථු තෙරසමං
2. 13.
2. 13.
372. අහු රාජා බ්‍රහ‍්මදත‍්තො පඤ‍්චාලානං රථෙසභො, අහොරත‍්තානමච‍්චයා රාජා කාලඞ‍්කරී තදා.
372. පඤ්චාල රට වැසියනට ඉසුරු වූ බඹදත් නම් රජෙක් විය. ඒ රජ තෙමේ බොහෝ කලක් ඇවෑමෙන් කලුරිය කෙළේ ය.
373. තස‍්ස ආළාහනං ගන‍්ත්‍වා භරියා කන්‍දති උබ්බරී, බ්‍රහ‍්මදත‍්තං අපස‍්සන‍්තී බ්‍රහ‍්මදත‍්තාති කන්‍දති.
373. එකල ඒ රජුගේ උබ්බරී නම් බිසවු රජු දැවූ තැනට ගොස් හඬයි. බඹදත් රජු නො දක්නා ඕ “බඹදත් කොහි දැ”යි (කියමින්) හඬයි.
374. ඉසීච තත්‍ථ ආගඤ‍්ඡි සම‍්පන‍්නචරණො මුනි: සො ච තත්‍ථ අපුච‍්ඡිත්‍ථ යෙ තත්‍ථ සුසමාගතා.
374. සරණ දහමින් හෙබි මුනිවරයකු වූ තවුසෙක් එතැනට පැමිණියේ ය. එතැන යම් මිනිස්සු රැස්වූවාහු ද, ඔවුන්ගෙන් ඒ තවුසා එහි දී මෙසේ විචාළේ ය.
375. කස‍්ස චිදං ආළාහනං නානාගන්‍ධසමෙරිතං, කස‍්සායං කන්‍දති භරියා ඉතො දූරගතං පතිං.
375-376. නොයෙක් සුවඳ වහනය වන මේ සොහොන කවරකු ගේ ද? මේ බිරිඳ කවරකුට හඬා ද? (මිනිස්සු මෙසේ කියති:) මේ මිනිස් ලොවින් දුර වූ පරලොවට ගිය සිය හිමියා වන බඹදත් රජු නො දක්නී “බඹදත් බඹදත්”යි මෝ හඬා යයි එහි රැස්වූ යම් කෙනෙක් වූහු නම් ඔවුහු එහි දී පැවසූහ.
376. බ්‍රහ‍්මදත‍්තං අපස‍්සන‍්තී බ්‍රහ‍්මදත‍්තාති කන්‍දති, තෙ ච තත්‍ථ වියාකංසු යෙ තත්‍ථ සුසමාගතා.
377. බ්‍රහ‍්මදත‍්තස‍්ස භද‍්දන‍්තෙ බ්‍රහ‍්මදත‍්තස‍්ස මාරිස, තස‍්ස ඉදං ආළාහනං නානාගන්‍ධසමෙරිතං.
377. නිදුකාණන් වහන්ස, බඹදත් රජුට යහපතක් ම වේවා. මේ නොයෙක් සුවඳ හමන සොහොන ඒ බඹදත් රජුගේ වෙයි.
378. තස‍්සායං කන්‍දති භරියා ඉතො දූරගතං පතිං, බ්‍රහ‍්මදත‍්තං අපස‍්සන‍්තී බ්‍රහ‍්මදත‍්තාති කන්‍දති.
378. ඒ රජුගේ මේ බිරිඳ ඔහු ගැන හඬයි. මේ මිනිස් ලොවින් දුර වූ පරලොවට ගිය සිය හිමි බඹදත් රජ නො දක්නී “බඹදත් බඹදත්”යි වැලපෙයි.
379. ඡළාසීති සහස‍්සානි බ්‍රහ‍්මදත‍්තසනාමකා, ඉමස‍්මිං ආළාහනෙ දඩ‍්ඪා තෙසං කං අනුසොචසි.
379. බඹදත් යන නම් ඇති සයාසූදහසක් දෙනා මේ සොහොනෙහි දවන ලදහ. ඔවුනතුරෙන් කවරකු සඳහා තෙපි හඬවු ද?
380. යො රාජා චූළනීපුත‍්තො පඤ‍්චාලානං රථෙසභො, තං භන‍්තෙ අනුසොචාමි භත‍්තාරං සබ‍්බකාමදං.
380. වහන්ස, චූලනී රජුගේ පුත් වූ පඤ්චාල රටට ඉසුරු වූ යම් රජෙක් වී ද, සියලු කැමති දෑ දෙන ඒ හිමියා සඳහා මම සෝක කරමි.
381. සබ‍්බෙවහෙසුං රාජානො බ්‍රහ‍්මදත‍්තසනාමකා, සබ‍්බෙව චූළනීපුත‍්තා පඤ‍්චාලානං රථෙසභා.
381. සියලු ම රජවරු බඹදත් යන නම් ඇත්තෝ වූහ. සියල්ලෝ ම චුලනීපුත්‍රයෝ වූහ. සියල්ලෝ ම පඤ්චාල රටෙහි අධිපතියෝ වූහ.
382. සබ‍්බෙසං අනුපුබ‍්බෙන මහෙසිත‍්තමකාරයි, කස‍්මා පුරිමකෙ හිත්‍වා පච‍්ඡිමං අනුසොචසි.
382. සියලු ම රජුන්ට තෙපි පිළිවෙළින් අගමෙහෙසි බව කළවු ය. කුමක් හෙයින් පළමු රජුන් හැර පසු ව ඇති වූ රජු සඳහා ශෝක කරවු ද?
383. ආතුමෙ ඉත්‍ථිභූතාය දීඝරත‍්තාය මාරිස, යස‍්සා මෙ ඉත්‍ථිභූතාය සංසාරෙ බහූ භාසසි.
383. නිදුකාණන් වහන්ස, තමා ස්ත්‍රියක වූ කල්හි දිගුකලක් මුළුල්ලෙහි ස්ත්‍රියක් ම වේ ද? යම්බඳු වූ ස්ත්‍රීභාවයට පැමිණි මට සසර බොහෝ ජාති වී යයි තෙපි කියන්නහු ද?
384. අහූ ඉත්‍ථි අහූ පුරිසො පසුයොනිම‍්පි ආගමා, එවමෙතං අතීතානං පරියන‍්තො න දිස‍්සති.
384. තෙපි ස්ත්‍රියක් ද වූවහු. පුරුෂයෙක් ද වූවහු. තිරිසන් අත් බවට ද පැමිණියහු. මෙසේ ඉකුත් අත්බව් හි කෙළවරක් නො පෙනෙයි.
385. ආදිත‍්තං වත මං සන‍්තං ඝතසිත‍්තංව පාවකං, වාරිනා විය ඔසිඤ‍්චං සබ‍්බං නිබ‍්බාපයෙ දරං.
385. ගිතෙල් ඉසින ලද ගින්නක් මෙන් මා හද ඇවිළගත් සියලු සෝගින්න තෙපි දිය ඉසින්නකු මෙන් නිවූවහු ය.
386. අබ‍්බූළ‍්හං වත මෙ සල‍්ලං සොකං හදයනිස‍්සිතං, යො මෙ සොකපරෙතාය පතිසොකං අපානුදි.
386. යම් තවුසෙක් මා හද ඇසුරු කළ සෝහුල ඒකාන්තයෙන් උදුරා දැමී ද සොවින් පෙළුණු මාගේ හිමි පිළිබඳ සෝදුක පහ කෙළේ ද.
387. සාහං අබ‍්බූළ‍්හසල‍්ලොස‍්මි සීතිභූතොස‍්මි නිබ‍්බුතා, න සොචාමි න රොදාමි තව සුත්‍වා මහාමුනි.
387. මහාමුනීන් වහන්ස, ඒ මම උපුළ සෝහුල් ඇතියෙම් සිහිල් වූවා වෙමි, නිවුණා වෙමි. තොපගේ ඔවදන් අසා මම දැන් ශෝක නො කරමි, නො හඬමි.
388. තස‍්ස තං වචනං සුත්‍වා සමණස‍්ස සුභාසිතං, පත‍්තචීවරමාදාය පබ‍්බජි අනගාරියං.
388. ඒ තවුසාගේ මැනැවින් දෙසූ ඒ වදන් අසා ඕ පා සිවුරු ගෙන අනගාරික වූ සස්නෙහි පැවිදිවූවා ය.
389. සා ච පබ‍්බජිතා සන‍්තා අගාරස‍්මානගාරියං, මෙත‍්තං චිත‍්තං අභාවෙසි බ්‍රහ‍්මලොකූපපත‍්තියා.
389. ඕ මෙසේ ගිහිගෙන් නික්ම අනගාරිය සංඛ්‍යාත සස්නෙහි පැවිදි වූවා බඹලොව ඉපදීම පිණිස මෙත්සිත වැඩුවා ය.
390. ගාමා ගාමං විචරන‍්ති නිගමෙ රාජධානියො, උරුවෙලා නාම සො ගාමො යත්‍ථ කාලමකුබ‍්බථ.
390. ගමින් ගමට යෙමින් නියම්ගමක් පාසා ද රාජධානියක් පාසා ද සරිසරන්නී උරුවෙල් නම් වූ ඒ ගම යම් තැනෙක් හි ද එහි දී කලුරිය කළා ය.
391. මෙත‍්තචිත‍්තං ආභාවෙත්‍වා බ්‍රහ‍්මලොකූපපත‍්තියා, ඉත්‍ථිචිත‍්තං විරාජෙත්‍වා බ්‍රහ‍්මලොකූපගා අහූ’ති.
391. ඕ බඹලොව ඉපදීම සඳහා මෙත්සිත් වඩා ස්ත්‍රීභාවයෙහි සිත දුරු කොට බඹලොවට පැමිණියා වූය.
උබ‍්බරීපෙතවත්‍ථු තෙරසමං.
උබ්බරී ප්‍රේතවස්තු යි.
උබ‍්බරීවග‍්ගො දුතියො.
දෙවැනි උබ්බරී වර්‍ග යි.
තස‍්සුද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
පණ‍්ඩුමාතා ච පිතා ච නන්දා කුණ‍්ඩලීනෙඝටො. ද‍්වෙ සෙට‍්ඨි තුණ‍්ණවායො ච: විහාරසුත‍්ත සොපාණ උබ්බරී’ති.
පඬුවන් සංසාර මොචක ප්‍රේතියගේ වස්තුව ද, සැරියුත් තෙරුන්ගේ මාතෘ ප්‍රේත වස්තුව ද, භූතගේ පියා අයත් බිරිඳක වූ මත්තා නම් ප්‍රේතියගේ වස්තුව ද, නන්දා ප්‍රේතියගේ වස්තුව ද, මට්ටකුණ්ඩටලී ප්‍රේත වස්තුව ද, ඝතපණ්ඩිත පුවත ඇතුළත් කණ්හ ප්‍රේත වස්තුව ද, ධනපාල - චූලසෙට්ඨි දෙදෙනාගේ ප්‍රේත වස්තු දෙක ද, කලින් තුනාකම් කළ අංකුර ප්‍රේත වස්තුව ද, දිවාවිහාරගත භික්ෂුහට හමු වූ උත්තර මාතෘ ප්‍රේතියගේ වස්තුව ද, සුත්ත ප්‍රේත වස්තුව ද, මනා හිණිපෙති ඇති විල අසල හුන් කර්ණමුණ්ඩ ප්‍රේතියගේ වස්තුව හා උබ්බරී ප්‍රේත වස්තුව ද යන තෙළෙස උබ්බරී වර්ගයෙහි ඇතුළත් වේ.