මට‍්ටකුණ‍්ඩලීපෙතවත්‍ථු පඤ‍්චමං
2. 5.
2. 5.
(අදින්නපුබ්බක:)
186. අලඞ‍්කතො මට්ටකුණ්ඩලී මාලාධාරී හරිචන්‍දනුස‍්සදො, බාහා පග‍්ගය‍්හ කන්‍දසි වනමජ‍්ඣෙ කිං දුක‍්ඛිතො තුවන‍්ති?
186. අබරණින් සැරසුණු මට වූ කොඬොල් ඇති මල්දම් දරන රත්සඳුනෙන් අලෙවු දුන් සිරුරැති තෙපි දෙඅත් හිස බැඳගෙන හඬවු මේ වනමැද කුමක් හෙයින් තෝ දුක්ඛිත වවු ද?
(මට්ටකුණ්ඩලී:)
187. සොවණ‍්ණමයො පභස‍්සරො උප‍්පන‍්නො රථපඤ‍්ජරො මම, තස‍්ස චක‍්කයුගං න වින්‍දාමි තෙන දුක‍්ඛෙන ජහිස‍්සං ජීවිතන‍්ති.
187. රන්මුවා පැහැසර රියමැදිරියක් මට උපන. ඒ රියමැදිරියට සක්යුවළක් නො ලබමි. ඒ දුකින් මම දිවි හරනෙමි.
(අදින්නපුබ්බක:)
188. සොවණ‍්ණමයං මණිමයං ලොහිතඞ‍්කමයං අථ රූපියාමයං, ආචික‍්ඛ මෙ භද‍්දමාණව චක‍්කයුගං පටිලාභයාමි තෙති.
188. සොඳුරු තරුණය, මට කියව, මම තට රන්මුවා වූ හෝ මිණිමුවා වූ හෝ ලෝහිතඞ්කමාණික්‍යමය වූ හෝ වැළිත් රිදීමුවා වූ හෝ සක්යුවළක් ලබා දෙමි.
189. සො මාණවො තස‍්ස පාවදි චන්‍දසුරියා උභයෙත්‍ථ දිස‍්සරෙ, සොවණ‍්ණමයො රථො මම තෙන චක‍්කයුගෙන සොභතීති.
189. ඒ තරුණයා ඔහුට මෙසේ කී: මේ අහස්හි සඳහිරු දෙදෙන පෙනෙති. මගේ රන්මුවා රිය ඒ සක්යුවළින් හොබනේ වෙයි.
(අදින්න පුබ්බක:)
190. බාලො ඛො ත්‍වමසි මාණව යො ත්‍වං පත්‍ථයසෙ අපත්‍ථියං, මඤ‍්ඤාමි තුවං මරිස‍්සසි න හි ත්‍වං ලච‍්ඡසි චන්‍දසුරියෙති.
190. තරුණය, යම්බඳු තෙපි නො පැතිය යුත්තක් පතනහු ද, ඒ තෝ බාලයෙක් ම වවු තොප මැරෙති යි සිතමි. තෙපි සඳහිරු දෙදෙන නො ම ලබනහු.
(මට්ටකුණ්ඩලී:)
191. ගමනාගමනම‍්පි දිස‍්සති වණ‍්ණධාතු උභයෙත්‍ථ වීථියො, පෙතො පන කාලකතො න දිස‍්සති කොනිධ කන්‍දතං බාල්‍යතරොති.
191. (බමුණ, මේ සඳහිරු දෙදෙනාගේ) ගමනාගමනය ද පැහැ සටහන් හා ගමනවීථි දෙක ද පෙනේ. කලුරිය කළ පරලොව ගිය තැනැත්තේ වූ කලි නො පෙනේ. මෙ තැන හඬන අප දෙදෙනා අතුරෙන් කවරෙක් බාලතර වේ ද?
(අදින්න පුබ්බක:)
192. සච‍්චං ඛො වදෙසි මාණව අහමෙව කන්‍දතං බාල්‍යතරො චන්‍දං විය දාරකො රුදං පෙතං කාලකතාභිපත්‍ථයං.
192. තරුණය, තෙපි සැබවක් ම කියවු සඳට අඬන දරුවකු මෙන් මියැ පරලොව ගියහු පතමින් අඬන මම මැ, හඬන අප දෙදෙනා අතුරෙන් වඩා බාල බැව් ඇත්තෙමි.
193. ආදිත‍්තං වත මං සන‍්තං ඝතසිත‍්තංව පාවකං, වාරිනා විය ඔසිඤ‍්චං සබ‍්බං නිබ‍්බාපයෙ දරං.
193. ගිතෙල් ඉසින ලද ගින්නක් මෙන් මා හද ඇවිල ගත් සියලු සෝ ගින්න තෙපි දිය ඉසින්නකු මෙන් නිවූවහු ය.
194. අබ‍්බහී වත මෙ සල‍්ලං සොකං හදයනිස‍්සිතං, යො මෙ සොකපරෙතස‍්ස පුත‍්තසොකං අපානුදි.
194. යමෙක් සොවින් මැඩුණු මාගේ පුත්‍ර ශෝකය දුරු කෙළේ ද, ඒ තෙපි මා හද ඇසුරු කළ සෝ හුල උදුළහු.
195. ස‍්වාහං අබ‍්බූළ‍්හසල‍්ලොස‍්මි සීතිභූතොස‍්මි නිබ‍්බුතො, න සොචාමි න රොදාමි තව සුත්‍වාන මාණව.
195. ඒ මම උදුළ සෝහුල් ඇතියෙමි, සිහිල් වූයෙම්, නිවුණෙම් වෙමි. තරුණය, තොප බස් අසා මම ශෝක නො කරමි, නො හඬමි.
196. දෙවතානුසි ගන්‍ධබ‍්බො ආදු සක‍්කො පුරින්‍දදො, කො වා ත්‍වං කස‍්ස වා පුත‍්තො කථං ජානෙමු තං මයං
196. තෙපි දෙවියෙක් වහු ද, ගඳඹෙක් වහු ද? නැතහොත් පුරින්‍ද ද නම් වූ සක්දෙව් වහු ද? තෙපි කවරහු ද? කාගේ හෝ පුතෙක් වහු ද?
(මට්ටකුණ්ඩලී:)
197. යඤ‍්ච කන්‍දසි යඤ‍්ච රොදසි පුත‍්තං ආළාහනෙ සයං දහිත්‍වා, ස‍්වාහං කුසලං කරිත්‍වා කම‍්මං තිදාසානං සහව්‍යතං පත‍්තො.
197. තෙපි පුතු සොහොනෙහි දවා යම් පුතකු ඇරබ තෙමේ ම සොවිහූද, යමකු ඇරබ හඬවු ද, ඒ මම කුසල කර්‍මයක් කොට දෙවියන්ගේ සහභාවයට පැමිණියෙමි.
(අදින්නපුබ්බක:)
198. අප‍්පං වා බහුං වා නාද‍්දසාම දානං දදන‍්තස‍්ස සකෙ අගාරෙ, උපොසථකම‍්මං වා තාදිසං කෙන කම‍්මෙන ගාතොසි දෙවලොකන‍්ති.
198. සිය ගෙහි දී (දන්) දෙන (තොපගේ) ස්වල්ප වූ හෝ බොහෝ වූ හූ දනක් හෝ එබඳු පොහෝකමක් හෝ මම නො දිටිමි. කවර කර්‍මයෙකින් තෙපි දෙව්ලොව ගියහු ද?
(මට්ටකුණ්ඩලී:)
199. ආබාධිකොහං දුක‍්ඛිතො බාළ‍්හගිලානො ආතුරරූපොම‍්හි සකෙ නිවෙසනෙ, බුද‍්ධං විගතරජං විතිණ‍්ණකඞ‍්ඛං අද‍්දක‍්ඛිං සුගතං අනොමපඤ‍්ඤං.
199. (බමුණ:) මම සිය නිවෙස්හි පෙළිම් ඇතියෙම් දුක්ඛිත වූ යෙම් දැඩිගිලන් ඇතියෙම් ආතුර ස්වභාව ඇතියෙම් වීමි. ඒ මම පහවූ රාගාදි රජස් ඇති දුරු කළ සැක ඇති, සෝභන ගමන් ඇති, අලාමක නුවණ ඇති බුදුන් දුටුයෙමි.
200. ස‍්වාහං මුදිතමනො පසන‍්නචිත‍්තො අඤ‍්ජලිං අකරිං තථාගතස‍්ස, තාහං කුසලං කරිත්‍වා කම‍්මං තිදසානං සහව්‍යතං පත‍්තො.
200. ඒ මම සතුටුසිත් ඇතියෙම් පහන් සිත් ඇතියෙම් තථාගතයන් වහන්සේට ඇඳිලි බැඳ වැන්දෙමි. මම ඒ පින්කම කොට දෙවියන්ගේ සහභාවයට පැමිණියෙමි.
(අදින්නපුබ්බක:)
201. අච‍්ඡරියං වත අබ‍්භුතං අඤ‍්ජලිකම‍්මස‍්ස අයමීදිසො විපාකො, අහම‍්පි මුදිතමනො පසන‍්නචිත‍්තො අජ‍්ජෙව බුද‍්ධං සරණං වජාමි.
201. ආශ්චර්‍ය්‍යයෙකි, පුදුමයෙකි, එකැතියෙන් ම අඤ්ජලිකර්‍මයේ මෙ බඳු විපාකයෙයැ. මමත් ප්‍රමුදිත සිතැති ව ප්‍රසන්න සිතැති ව අද ම බුදුන් සරණ යෙමි.
(මට්ටකුණ්ඩලී:)
202. අජ‍්ජෙව බුද‍්ධං සරණං වජාහි ධම‍්මඤ‍්ච සඞ‍්ඝඤ‍්ච පසන‍්නචිත‍්තො, තථෙව සික‍්ඛාය පදානි පඤ‍්ච අඛණ‍්ඩඵුල‍්ලානි සමාදියස‍්සු.
202. පහන් සිතැති ව අද ම බුදුන් ද ධර්‍මය ද සංඝයා ද සරණ යව. එසේ ම ශික්‍ෂා පද පස ද නො කඩකොට සපුරා සමාදන් වෙව.
203. පාණාතිපාතා විරමස‍්සු ඛිප‍්පං ලොකෙ අදින‍්නං පරිවජ‍්ජයස‍්සු, අමජ‍්ජපො මා ච මුසා භණාහි සකෙන දාරෙන ච හොහි තුට‍්ඨො.
203. වහා පණිවායෙන් වෙන් වෙව. ලොවැ නුදුන්දෙය (ගැන්ම) දුරු කරව. මත්පැන් නො බොව, බොරු නො කියව, සිය අඹුවගෙන් ම තුටු වෙව.
(අදින්නපුබ්බක:)
204. අත්‍ථකාමොසි මෙ යක‍්ඛ හිතකාමොසි දෙවතෙ, කරොමි තුය‍්හං වචනං ත්‍වංසි ආචරියො මම.
204. යක්‍ෂය, තෙපි මට වැඩ කැමැත්තහු, දෙවිය, තෙපි මට හිත කැමැතියහු. මම තාගේ වචනය පිළිපදිමි. තෙපි මාගේ ඇදුරු වවු.
205. උපෙමි සරණං බුද‍්ධං ධම‍්මඤ‍්චාපි අනුත‍්තරං, සඞ‍්ඝඤ‍්ච නරදෙවස‍්ස ගච‍්ඡාමි සරණං අහං.
205. මම අනුත්තර වූ බුදුන් ද ධර්‍මය ද සරණයෙමි. මම නර දෙවිහුගේ සංඝයා ද සරණ යෙමි.
206. පාණාතිපාතා විරමාමි ඛිප‍්පං ලොකෙ අදින‍්නං පරිවජ‍්ජයාමි අමජ‍්ජපො නො ච මුසා භණාමි සකෙන දාරෙන ච හොමි තුට‍්ඨොති.
206. පණිවායෙන් වහා වෙන් වෙමි. ලොවැ නුදුන්දැය (ගැනීම) දුරු කරමි. මද්‍යපයෙක් නො වෙමි. බොරු ද නො කියමි. සිය බිරියගෙන් ම තුටු වෙමි.