ධනපාලපෙතවත්‍ථු සත‍්තමං
2. 7.
2. 7.
(වෙළෙඳෝ ධනපාල ප්‍රේතයා දැක මෙසේ විචාරති:)
227. නග‍්ගො දුබ‍්බණ‍්ණරූපොසි කිසො ධමනි සන්‍ථතො, උප‍්ඵාසුලිකො කිසිකො කො නු ත්‍වමසි මාරිස.
227. නිදුකාණෙනි, තෙපි නග්නවූ ය. විවර්‍ණ රූ ඇතියහු ය, කෘශ ය, නහර ඉල්පුණු සිරුරු ඇතියහු ය. ඉල්පුණු ඉළ ඇති කෘශ වූ තෙපි කවරහු ද?
(ධනපාල ප්‍රේතයා:)
228. අහං භදන‍්තෙ පෙතොම‍්හි දුග‍්ගතො යමලොකිකො, පාපකම‍්මං කරිත්‍වාන පෙතලොකමිතො ගතො
228. පින්වත්නි, මම ප්‍රේතලෝකයෙහි උපන් දුකට පත් ප්‍රේතයෙක්මි. පව්කම් කොට මෙලොවින් ප්‍රේත ලෝකයට ගියෙම් වෙමි.
(වෙළෙඳෝ:)
229. කින‍්නු කායෙන වාචාය මනසා දුක‍්කටං කතං කිස‍්ස කම‍්මවිපාකෙන පෙතලොකමිතො ගතො.
229.කාවිසිමුනි තිදොරින් තොප කිනම් පවක් කරන ලද ද? කවර කර්‍මයක විපාකයෙන් (තෙපි) මෙලොවින් ප්‍රේත ලෝකයට ගියවු ද?
(ධනපාල:)
230. නගරං අත්‍ථි දසන‍්නානං එරකච‍්ඡන‍්තිවිස‍්සුතං, තත්‍ථ සෙට‍්ඨි පුරෙ ආසිං ධනපාලොති මං විදුං.
230. දසන්න රටවැසියන්ගේ එරකච්ජ යි ප්‍රසිද්ධ නුවරෙක් ඇත. මම ඉකුත් අත්බැව්හි එහි සිටුවරයෙක් වීමි. මිනිස්සු මා “ධනපාල සිටු” යයි දත්හ.
231. අසීති සකටවාහානං හිරඤ‍්ඤස‍්ස අහොසි මෙ, පහූතං මෙ ජාතරූපං මුත‍්තා වෙළුරියා බහූ.
231-232. මට අමුරන් පිරූ ගැල්බර අසූවක් විය. එසේ ම මට රන් ද විය. මුතු ද වෙරළුමිණි ද බොහෝ විය. එපමණ මහත් ධනය ඇත්තාවූ ද මට දන්දීමට කැමැත්තක් නො වීය. “යදියෝ මා නො දකිත්වා”යි දොර වසා ගෙන අහර බුදිමි.
232. තාව මහද‍්ධනස‍්සාපි න මෙ දාතුං පියං අහු, පිදහිත්‍වා ද‍්වාරං භුඤ‍්ජාමි මා මං යාචනකාද‍්දසුං.
233. අස‍්සද‍්ධො මච‍්ඡරී චාසිං කදරියො පරිභාසකො, දදන‍්තානං කරොන‍්තානං වාරයිස‍්සං බහුජ‍්ජනං.
233. මම සැදැහැ නැති, මසුරුගති ඇති, තද මසුරෙක් ද මෙරමාහට පරිභව කරන්නෙක් ද වීමි. දන් දෙන්නවුන්, පින්කරන්නවුන් බොහෝ දෙන එයින් වළකාලීමි.
234. විපාකො නත්‍ථි දානස‍්ස සඤ‍්ඤමස‍්ස කුතො ඵලං, පොක‍්ඛරඤ‍්ඤොදපානා ආරාමානි ච රොපිතෙ.
234-235. දීමේ විපාකයෙක් නැත. සිල්රැකීමේ ඵලයක් කොයින් වේ දැ යි කීයෙමි. පැන් පොකුණු හා ළිං ද උයන්වතු ද පැන් හල් ද දුර්‍ගයන්හි කළ ඒ දඬු ද වනසාලීමි. ඒ මම නොකළ පින් ඇතියෙම් කළ පව් ඇතියෙම් එතැනින් ච්‍යුත වූයෙමි.
235. පපායො ච විනාසෙසිං දුග‍්ගෙ සඞ‍්කමනානි ච, ස‍්වාහං අකතකල්‍යාණො කතපාපො තතො චුතො.
236. උපපන‍්නො පෙත‍්තිවිසයං ඛුප‍්පිපාසාසමප‍්පිතො, පඤ‍්ච පණ‍්ණාසවස‍්සානි යතො කාලකතො අහං.
236. ප්‍රේත ලෝකයට පැමිණියෙම් සාපිපාසා දෙකින් මඩනා ලද්දේ වෙමි. යම් දිනක මම කලුරිය කෙළෙම් ද (එදින පටන්) පස් පනස් වසක් මුළුල්ලෙහි, කෑ අහරක් ගැන හෝ පූ පැනක් ගැන නො දනිමි.
237. නාභිජානාමි භුත‍්තං වා පීතං වා පන පානීයං, යො සංයමො සො විනාසො යො විනාසො සො සංයමො.
237. අදාන සංඛ්‍යාත යම් සංයමයක් වී ද, එය විනාශය යි. (ප්‍රේත යෝනියෙහි ඉපදවීම් සංඛ්‍යාත) යම් විනාශයක් වී ද, එය (අදාන යයි කියනු ලබන) සංයමය යි.
238. පෙතා හි කිර ජානන‍්ති යො සංයමො සො විනාසො, අහං පුරෙ සංයමිස‍්සං නාදාසිං බහුකෙ ධනෙ.
238. (දේයධර්‍මාපරිත්‍යාග සංඛ්‍යාත) “යම් සංයමයෙක් වේ ද එය විනාශ ය”යි ප්‍රේතයෝ ම දනිත්. මම පෙර ධනය ඇති කල්හිත් දීමෙන් වැළකී සිටියෙමි. දන් නො දිනිමි.
239. සන‍්තෙසු දෙය්‍යධම‍්මෙසු දීපං නාකාසිමත‍්තනො, සොහං පච‍්ඡානුතප‍්පාමි අත‍්තකම‍්මඵලූපගො.
239. දානවස්තු ඇති කලැ ද තමහට පිහිටක් නො කෙළෙමි. ඒ මම තම පව්කම් පලයට පැමිණියෙම් (දැන්) පසුතැවිලි වෙමි.
240. උද‍්ධං චතූහි මාසෙහි කාලකිරියා භවිස‍්සති. එකන‍්තං කටුකං ඝොරං නිරයං පපතිස‍්සහං.
240. සිවුමසෙකින් මතුයෙහි (මාගේ) කාලක්‍රියාව වන්නේ ය. (එකලැ) මම එකැතියෙන් කැකුළු වූ දරුණු වූ මහානිරයට වැටෙමි.
241. චතුක‍්කණ‍්ණං චතුද‍්වාරං විභත‍්තං භාගසො මිතං, අයොපාකාරපරියන‍්තං අයසා පටිකුජ‍්ජිතං.
241. (එහි) කොන් සතරෙක, දොරටු සතරෙක ප්‍රමාණ කරන ලදුව කොටස් වශයෙන් බෙදන ලද යපවුරෙකින් වට කරන ලද යපියනෙකින් වසන ලදී.
242. තස‍්ස අයොමයා භූමි ජලිතා තෙජසා යුතා. සමන‍්තා යොජනසතං ඵරිත්‍වා තිට‍්ඨති සබ‍්බදා.
242. ඒ නිරයේ අයෝමයභූමිය ගින්නෙන් දිලියෙයි. මහගිනි දැලින් යුතු වෙයි. ඒ (ගින්න) හාත්පසැ යොදුන් සියයක් තැන පැතිර හැම කල්හි සිටියි.
243. තත්‍ථාහං දීඝමද‍්ධානං දුක‍්ඛං වෙදිස‍්සං වෙදනං, ඵලං පාපස‍්ස කම‍්මස‍්ස තස‍්මා සොචාමහං භුසං.
243. මම ඒ නිරයෙහි දිගු කලක් දුක් විඳිමි. මේ පව්කමැ ඵලයි. එයින් මම වැඩියක් ශෝක කරමි.
244. තං වො වදාමි භද‍්දං වො යාවන‍්තෙත්‍ථ සමාගතා, මාකත්‍ථ පාපකං කම‍්මං ආවි වා යදි වා රහො.
244. එහෙයින් මම තොපට කියමි. තොපට යහපතක් වේවා. මෙහි යම්පමණ දෙනෙක් රැස්වූහු ද ඒ තෙපි ප්‍රකට ව හෝ නොහොත් රහසැ හෝ පව්කමක් නො කරවු.
245. සචෙ තං පාපකං කම‍්මං කරිස‍්සථ කරොථ වා, න චො දුක‍්ඛා පමුත‍්ත්‍යත්‍ථි උප‍්පච‍්චාපි පලායතං.
245. ඉදින් තෙපි ඒ පව්කම් මතු කරන්නවු නම් හෝ දැන් කරවු නම් හෝ අහසට නැග පලායන්නා වූ ද ඒ තොපට දුකින් මිදීමෙක් නම් නැත.
246. මත‍්තෙය්‍යා හොථ පෙත‍්තෙය්‍යා කුලෙ ජෙට‍්ඨාපචායකා, සාමඤ‍්ඤා හොථ බ්‍රහ‍්මඤ‍්ඤා එවං සග‍්ගං ගමිස‍්සථා’ති.
246. මවට හිතවූවෝ පියාට හිතවූවෝ කුල දෙටුවන් පුදන්නෝ වවු. ශ්‍රමණයන් පුදන්නෝ බ්‍රාහ්මණයන් පුදන්නෝ වවු. මෙසේ කරන තෙපි සුගතියට යවයි.