රථකාරපෙතවත්‍ථු තතියං
3. 3.
3. 3.
446. වෙළුරියත්‍ථම‍්භං රුචිරං පභස‍්සරං විමානමාරුය‍්හ අනෙකචිත‍්තං, තත්‍ථච‍්ඡසි දෙවි මහානුභාවෙ පථද‍්ධනී පණ‍්ණරසෙව චන්‍දිමා
446. මහත් අනුභාව ඇති දේවිය, වෙරළුමිණි මුවා ටැම් ඇති මනරම් වූ පැහැ විහිදෙන, නොයෙක් සිතියම් ඇති විමනට නැගී, ගුවන්තෙලෙහි පසළොස්වක්හි පුන් සඳ මෙන් ඒ විමනෙහි (තෝ) වෙසෙහි.
447. වණ‍්ණොපි තෙ කනකස‍්ස සන‍්නිහො උත‍්තත‍්තරූපො භුසදස‍්සනීයො, පල‍්ලඞ‍්කසෙට‍්ඨෙ අතුලෙ නිසින‍්නා එකා තුවං නත්‍ථි ච තුය‍්හ සාමිකො.
447. තිගේ සිරුරුපැහැය ද රන් බඳු වෙයි. උත්තප්ත ස්වර්‍ණයක් සෙයින් අතිශයින් දැකුම්කලු වෙයි. තෝ මහඟු පලඟෙක හුදෙකලාව හිඳිනෙහි ය. තිට සැමියෙක් නැත්තේ ද වෙයි.
448. ඉමා ච තෙ පොක‍්ඛරඤ‍්ඤො සමන‍්තා පහූතමාලා බහුපුණ‍්ඩරීකා, සුවණ‍්ණචුණ‍්ණෙහි සමන‍්තමොත‍්තා න තත්‍ථ පඞ‍්කො පණකො ච විජ‍්ජති.
448. තිගේ මේ පොකුණු හාත්පස බොහෝ මල් ඇත්තේ ය. බොහෝ හෙළපියුම් ඇත්තේ ය. රන්වැල්ලෙන් හාත්පස ගැවසී ගත්තේය. එහි මඩ හෝ දියසෙවෙල් නො පෙනේ.
449. හංසා චිමෙ දස‍්සනීයා මනොරමා උදකස‍්මිං අනුපරියන‍්ති සබ‍්බදා, සමය්‍ය වග‍්ගූපනදන‍්ති සබ‍්බෙ බින්‍දුස‍්සරා දුන්‍දුභිනංව ඝොසො.
449. දැකුම්කලු මනරම් මේ හංසයෝ ද හැමකල්හි දියෙහි ඔබ මොබ හැසිරෙත්. සියල්ලෝ ම එක් ව බින්‍දු ස්වරයෙන් යුතු ව මිහිඟුබෙර හඬක් මෙන් මිහිරි කොට නාද කෙරෙති.
450. දද‍්දල‍්ලමානා යසසා යසස‍්සිනී නාවාය ච ත්‍වං අවලම‍්බ තිට‍්ඨසි, ආළාරපම‍්හෙ හසිතෙ පියං වදෙ සබ‍්බඞ‍්ගකල්‍යාණි භුසං විරොචසි.
450. යශස්විනිය, තෝ දිව්‍යර්ධියෙන් අතිශයින් දිලියෙමින් රුවන් නැවක එල්බ සිටිනෙහි. වෙළුණු නිල් වූ දික් වූ බැම ඇති සිනහ මුසු මුව ඇති ප්‍රියවචන කියන මනරම් සියලු අඟපසඟ ඇති දෙවඟන, තෝ අතිශයින් බබළහි.
451. ඉදං විමානං විරජං සමෙ ඨිතං උය්‍යානවන‍්තං රතිනන්‍දිවඩ‍්ඪනං, ඉච‍්ඡාමහං නාරි අනොමදස‍්සනෙ තයා සහ නන්‍දනෙ ඉධ මොදිතුං.
451. මේ විමන ධූලි රහිත යැ, සමබිමැ පිහිටියේ යැ. ඇල්ම ද සතුට ද වඩන්නේ ය. ප්‍රියංකර උයනින් යුක්ත ය. අලාමක දැකුම් ඇති ස්ත්‍රිය, තී සමග මේ විමනෙහි හෝ සතුටු උපදවන උයනෙහි අභිරමණය කරන්නට කැමැත්තෙමි.
452. කරොහි කම‍්මං ඉධ වෙදනීයං චිත‍්තඤ‍්ච තෙ ඉධ නිහිතං භවතු, කත්‍වාන කම‍්මං ඉධ වෙදනීයං එවං ලච‍්ඡසි කාමකාමිනිං,
452. මේ දෙව්විමනෙහි සැපවිපාක විඳීමට සුදුසු වූ පින්කමක් කරව. තොපගේ සිත ද මෙහි එළවන ලද (නමනලද) වේවා. මෙසේ මෙහි සැපවිඳීමට සුදුසු කුශලකර්‍මයක් කොට “කම්සුව කැමැති මා ලබව”යි.
453. සාධූති සො තස‍්සා පටිස‍්සුණිත්‍වා අකාසි කම‍්මං තහිං වෙදනියං, කත්‍වාන කම‍්මං තහිං වෙදනියං උප‍්පජ‍්ජි සො මාණවො තස‍්සා සහව්‍යත’න‍්ති.
453. ඒ තරුණයා “මැනවැ”යි ඇයට පිළිවදන් දී එහි විපාක විඳීමට සුදුසු පින්කම් කෙළේ ය. එහි සැපවිඳීමට සුදුසු පින්කම් කොට හේ ඒ දෙවඟනගේ සහභාවයට පැමිණියේ යි.
රථකාරපෙතවත්‍ථු තතියං.
රථකාර ප්‍රේතවස්තු යි.
භාණවාරං දුතියං.
දෙවන බණවර යි.