භුසපෙතවත්‍ථු චතුත්‍ථං
3. 4.
3. 4.
454. භුසානි එකො සාලිං පුනාපරො අයඤ‍්ච නාරී සකමංසලොහිතං, තුවඤ‍්ච ගූථං අසුචිං අකන‍්තිකං පරිභූඤ‍්ජසි කිස‍්ස අයං විපාකො
454. “එකෙක් (ගිනිගත්) හැල්වී බොල් හිස විසුරුවා ගනී. යළි අනෙකා මුගුරෙකින් සියහිස බිඳගනී. මේ ස්ත්‍රිය ද සිය මස් ලේ අනුභව කරයි. තෝ ද අපිරිසිදු වූ පිළිකුල් කටයුතු වූ අශුචි අනුභව කරහි. මේ කවර පවක විපාකයක් වේ දැ”යි.
455. අයං පුරෙ මාතරං හිංසෙසි අයං පන කූටවාණිජො, අයං මංසානි ඛාදිත්‍වා මුසාවාදෙන වඤ‍්චෙසි.
455. මෙතෙම පෙර අත්බැව්හි දී මවට හිංසා කෙළේ ය. මේ (දෙවැන්නා) වූ කලී හොර වෙළෙඳෙකි. මෝ තොමෝ මස් කා මුසාවායෙන් වඤ්චා කළාය.
456. අහං මනුස‍්සෙසු මනුස‍්සභූතා අගාරිනී සබ‍්බකුලස‍්ස ඉස‍්සරා, සන‍්තෙසු පරිගුය‍්හාමි මා ච කිඤ‍්චි ඉතො අදං.
456. “මම මිනිස්ලොවැ මනුෂ්‍යස්ත්‍රියක් වැ සියලු කුලයට අධිපති වූ ගෘහණියක් වූමු. ඉල්වූ දේ ඇති කල්හිත් සැඟවූමු. මෙයින් කිසිවකුත් නුදුන්මු.
457. මුසාවාදෙන ඡාදෙමි නත්‍ථි එතං මම ගෙහෙ සචෙ සන‍්තං නිගුය‍්හාමි ගූථො මෙ හොතු භොජනං.
457. ඒ මාගේ ගෙයි නැතැ යි බොරුවෙන් සැඟවූමු. “ඉදින් මම ගෙහි ඇති දේ නැතැ යි සැඟවූමු නම් මාගේ අහර අශුචි වේවා”යි සපථ කළමු.
458. තස‍්ස කම‍්මස‍්ස විපාකෙන මුසාවාදස‍්ස චූභයං, සුගන්‍ධසාලිනො භත‍්තං ගූථං මෙ පරිවත‍්තති.
458. ඒ කර්‍මය සහ මෘෂාවාදය යන දෙක්හි ම විපාකයෙන් සුවඳහැල් සාලේ බත මට අශුචි බවට පෙරළෙයි.
459. අවඤ‍්ඣානි ච කම‍්මානි න හි කම‍්මං විනස‍්සති, දුග‍්ගන්‍ධං කිමිජං මීළහං භුඤ‍්ජාමි ච පිවාමි චා’ති.
459. කර්‍මයෝ වඳ නො වෙත් (විපාක දෙත්) ම ය. සහේතුක වැ රැස්කළ කර්‍මය විපාක නො දී නො වැනසේ දුගඳ වූ පණුවන් හටගත් අශුචි මම කමි. එසේ ම බොමි.