සෙරිණීපෙතවත්‍ථු ඡට‍්ඨං
3. 6.
3. 6.
471. නග‍්ගා දුබ‍්බණ‍්ණරූපාසි කිසා ධමනිසන්‍ථතා, උප‍්ඵාසුලිකෙ කිසිකෙ කානු ත්‍වං ඉධ තිට‍්ඨසි?
471. තෝ නග්න යැ. දුර්වර්‍ණ රූප ඇතියාහු කෘශ වෙහි, ඉල්පුණු නහර ඇතියාහු, උස් වැ මතු වූ ඉළ ඇති කෘශ වූ මෙහි සිටින තෝ කවරහු ද?
472. අහං භදන‍්තෙ පෙතීම‍්හි දුග‍්ගතා යමලොකිකා, පාපකම‍්මං කරිත්‍වාන පෙතලොකමිතො ගතා.
472. ස්වාමීනි, මම යමලොවැ උපන් දුකට පත් ප්‍රෙතියක්මු. පව්කම් කොටැ මෙලොවින් ප්‍රේතලෝකයට ගියා වමු.
473. කින‍්නු කායෙන වාචාය මනසා දුක‍්කටං කතං, කිස‍්ස කම‍්මවිපාකෙන පෙතලොකං ඉතො ගතා.
473. එම්බල ප්‍රෙතිය, කය වචන සිත යන තිදොරින් තී විසින් කිනම් පවක් කරන ලද ද, කිනම් පව්කමක විවායෙන් මෙලොවින් ප්‍රේත ලෝකයට ගියහු ද?
474. අනාවටෙසු තිත්‍ථෙසු විචිනිං අද‍්ධමාසකං, සන‍්තෙසු දෙය්‍යධම‍්මෙසු දීපං නාකාසිමත‍්තනො.
474. කිසිවකු විසින් අනාවෘත තීර්‍ත්‍ථයන්හි අඩමස්සක් පමණ සෙවීමි. (නොහොත්) කිසිවකු විසින් එළැඹීම නො වැළැක්වූ, පුණ්‍ය තීර්‍ත්‍ථ බඳු මහණ බමුණන් ඇති කල්හි, ඔවුනට කිසිවක් නොදී, අඩමස්සක් රැස් කෙළෙමි. දන්දීමට දේ ඇති කල්හිත් තමහට පිහිට වූ පිනක් නො කෙළෙමි.
475. නදිං උපෙමි තසිතා රිත‍්තකා පරිවත‍්තති, ඡායං උපෙමි උණ‍්හෙසු ආතපො පරිවත‍්තති.
475. ඒ මම පවසින් යුතු ව ගඟට එළැඹියෙම් නම් ගඟ දියෙන් හිස් ව (වාලුකමාත්‍ර බවට) පෙරළේ. උෂ්ණ කාලයන්හි සෙවණකට එළැඹියෙම් නම් අව්ව පෙරළා එයි.
476. අග‍්ගිවණ‍්ණො ච මෙ වාතො දහන‍්තො උපවායති: එතඤ‍්ච භන‍්තෙ අරහාමි අඤ‍්ඤඤ‍්ච පාපකං තතො.
476. සුළඟ ද ගිනි සෙයින් ම මා සිරුර දවමින් හමයි. වහන්ස, තෙල පිපාසාදි දුකට ද එයට වඩා දරුණු අනික් දුකකට ද මම නිස්සෙමි.
477. ගන‍්ත්‍වාන හත්‍ථිනීපුරං වජ‍්ජෙසි මය‍්හ මාතරං, ධීතා ච තෙ මයා දිට‍්ඨා දුග‍්ගතා යමලොකිකා.
477-478. හස්ථිනීපුරයට ගොස් මාගේ මවට මෙසේ කියව: “තීගේ දියැණියෝ පව්කම් කොට මෙලොවින් (චුත වැ) ප්‍රේතලෝකයට ගියාහු දුක්පත් ව යමලොව වසන්නාහු මා විසින් දක්නා ලදහ. එහි මා විසින් සුරක්‍ෂිත කොට තබනලද වස්තුව ඇති. එය මා විසින් කිසිවකුට නො කියන ලද ද වෙයි.”
478. පාපකම‍්මං කරිත්‍වාන පෙතලොකං ඉතො ගතා, අත්‍ථි ච මෙ එත්‍ථ නික‍්ඛිත‍්තං අනක‍්ඛාතඤ‍්ච නං මයා.
479. චත‍්තාරි සතසහස‍්සානි පල‍්ලඞ‍්කස‍්ස ච හෙට‍්ඨතො, තතො මෙ දානං දදතු තස‍්සා ච හොතු ජිවිකා.
479. පලඟ යට සාරලක්‍ෂයක් ධනය ඇත. ඒ වස්තුවෙන් මා උදෙසා දන් දේවා. මගේ මවගේ ද ජීවිකාව වේවා.
480. දානං දත්‍වා ච මෙ මාතා දක‍්ඛිණං අනුදිස‍්සතු තදාහං සුඛිතා හෙස‍්සං සබ‍්බකාමසමිද‍්ධිනී.
480. මගේ මව දන් දී එහි පින් මට පමුණුවාවා. එකල මම සියලු කම්සැපතින් සමෘද්ධ ව සුවපත් වන්නෙමි.
481. සාධූති සො පටිස‍්සුත්‍වා ගන‍්ත්‍වාන හත්‍ථිනිං පුරං අවොච තස‍්සා මාතරං, ධීතා ච තෙ මයා දිට‍්ඨා දුග‍්ගතා යමලොකිකා.
481. හේ “මැනැවැ”යි පිළිවදන් දී හස්ථිනීපුරයට ගොස් ඇයගේ මවට මෙසේ කී ය. යමලොව ඉපිද දුකට පත් වූ තොපගේ දූ මා විසින් දක්නා ලදු.
482. පාපකම‍්මං කරිත්‍වාන පෙතලොකං ඉතො ගතා, සා මං තත්‍ථ සමාදපෙසි වජ‍්ජෙසි මය‍්හ මාතරං.
482. පව් කම් කොට මෙලොවින් සැව ප්‍රේත ලෝකයට ගියා වූ ඕ තොමෝ “මාගේ මවට කියව”යි, එකරුණෙහි මා සමාදන් කරවූ ය.
483. ධීතා ච තෙ මයා දිට‍්ඨා දුග‍්ගතා යමලොකිකා, පාපකම‍්මං කරිත්‍වාන පෙතලොකං ඉතො ගතා.
483. දුකට පත්වූ, යමලොව උපන්; තොපගේ දූ මා විසින් දක්නා ලදු. ඕ (තොමෝ) පව්කම් කොට මෙලොවින් ප්‍රේතලෝකයට ගියා ය.
484. අත්‍ථි ච මෙ එත්‍ථ නික‍්ඛිත‍්තං අනක‍්ඛාතඤ‍්ච තං මයා, චත‍්තාරි සතසහස‍්සානි පල‍්ලඞ‍්කස‍්ස ච හෙට‍්ඨතො: තතො මෙ දානං දදතු තස‍්සා ච හොතු ජීවිකා.
484. “මා මෙහි තැන්පත් කළ ධනය අත. එය මවිසින් කිසිවකුට ද නො කියන ලද පලඟ යට සාරලක්‍ෂයක් වස්තුව ඇත. එයින් මා උදෙසා දන් දේවා. මෑණියන්ගේ ජීවිකාව ද වේවා.”
485. දානං දත්‍වාන මෙ මාතා දක‍්ඛිණං අනුදිස‍්සතු, තදාහං සුඛිතා හෙස‍්සං සබ‍්බකාමසමිද‍්ධිනී.
485. මගේ මව දන් දී එහි පින මට අනුමෝදන් කෙරේවා. එකල මම සියලු කම්සැපතින් දියුණු වැ සුවපත් වන්නෙමි.
486. තතො හි සා දානමදා දත්‍වා ච තස‍්සා දක‍්ඛිණනමාදිසි, පෙතී ච සුඛිතා ආසි සරීරං චාරුදස‍්සන’න‍්ති.
486. ඉක්බිති ඇගේ මව දන් දුන්නා ය. දන් දී එහි පින ඒ ප්‍රේතියට අනුමෝදන් කළා ය. ඒ ප්‍රෙතිය ද සුවපත් වූවා ය. ඇගේ සිරුර දැකුම්කලු විය.