දුතිය මිගලුද‍්දකපෙතවත්‍ථු අට‍්ඨමං
3. 8.
3. 8.
497. කූටාගාරෙ ච පාසාදෙ පල‍්ලඞ‍්කෙ ගොණකත්‍ථකෙ, පඤ‍්චඞ‍්ගිකෙන තුරියෙන රමසි සුප‍්පවාදිතෙ,
497. දෙව්මුවා කුළුගෙහි හා පහයෙහි දික්ලොම් ඇති කොඳු පලස් අතුළ පලඟෙහි පසඟතුරුයෙන් මැනැවින් වැයෙද්දී තෝ රමණය කෙරෙහි.
498. තතො රත්‍යා ව්‍යවසානෙ සුරියස‍්සුග‍්ගමනම‍්පති, අපවිද‍්ධො සුසානස‍්මිං බහුදුක‍්ඛං නිගච‍්ඡසි.
498. ඉන්පසු රැය අවසන්හි හිරු උදා වූ කල්හි සොහොනෙහි දමන ලදුවැ බොහෝ දුකට පැමිණෙහි .
499. කින‍්නු කායෙන වාචාය මනසා දුක‍්කටං කතං, කිස‍්ස කම‍්මවිපාකෙන ඉදං දුක‍්ඛං නිගච‍්ඡසි.
499. කා විසි මුනි තිදොරින් තා විසින් කිනම් පවක් කරන ලද ද? කිනම් පව්කමක විවායෙන් (තෝ) මේ දුකට පැමිණියෙහි ද?
500. අහං රාජගහෙ රම‍්මෙ රමණීයෙ ගිරිබ‍්බජෙ, මිගලුද‍්දො පුරෙ ආසිං ලුද‍්දො චාසිමසඤ‍්ඤතො.
500. මම පෙරදෑයෙහි රම්‍ය වූ සිත්කලු වූ ගිරිව්‍රජ නම් වූ රජගහ නුවර දරුණු වූ අසංවර ඇති මුවවැද්දෙක් වීමි.
501. තස‍්ස මෙ සහායො සුහදො සද‍්ධො ආසි උපාසකො, තස‍්ස කුලූපගො භික‍්ඛු ආසි ගොතමසාවකො.
501. ඒ මට හිතවත් වූ සැදැහැති උවසුවෙක් මිතුරු විය. ගෞතම ශ්‍රාවක වූ භික්‍ෂුනමක් ඒ උවසුවාගේ කුලුපගයෙක් වීය.
502. සොපි මං අනුකම‍්පන‍්නො නිවාරෙසි පුනප‍්පුනං, මාකාසි පාපකං කම‍්මං මා තාත දුග‍්ගතිං අගා.
502. ඒ භික්‍ෂුනම ද මට අනුකම්පා කරන්නේ දරුව පව්කම් නො කරව, දුගතියට නො යවයි පුනපුනා මා පවින් වැළකී ය.
503. සචෙ ඉච‍්ඡසි පෙච‍්ච සුඛං විරම පාණවධා අසංයමා. තස‍්සාහං වචනං සුත්‍වා සුඛකාමස‍්ස හිතානුකම‍්පිනො.
503. “ඉදින් පරලොවැ සැප කැමැත්තෙහි නම් අසංයම වූ ප්‍රාණවධයෙන් වෙන් වෙව.” මාගේ සැපය කැමැති වූ මට හිතවත් වැ අනුකම්පා කරන ඒ භික්‍ෂුහුගේ වහනය අසා.
504. නාකාසිං සකලානුසාසනිං චිරපාපාභිරතො අබුද‍්ධිමා, සො මං පුන භූරිසුමෙධසො අනුකම‍්පාය සංයමෙ නිවෙසයී.
504. බොහෝ කලක් පව්කම්හි ඇලුණු අනුවණ වූ මම ඒ භික්‍ෂූහුගේ සියලු ම අනුශාසනය නො කෙළෙමි. පුළුල් නුවණ ඇති ඒ භික්‍ෂු මට අනුකම්පායෙන් යළිත් මා සංවරයෙහි පිහිටුවී ය.
505. සචෙ දිවා හනසි පාණිනො අථ තෙ රත‍්තිං භවතු සංයමො. ස‍්වාහං දිවා හනිත්‍ව පාණිනො විරතො රත‍්තිමහොසිං සංයතො.
505. “ඉදින් දහවල්හි සතුන් නසන්නෙහි නම් ඉක්බිති රාත්‍රියෙහි තාගේ සංවරය වේවා,” ඒ මම දහවල් සතුන් නසා රාත්‍රියෙහි පවින් වැළැකුණෙම් සංවර වීමි.
506. රත‍්තාහං පරිචාරෙමි දිවා ඛජ‍්ජාමි දුග‍්ගතො, තස‍්ස කම‍්මස‍්ස කුසලස‍්ස අනුභොමි රත‍්තිං අමානුසිං: දිවා පටිහතාව කුක‍්කුරා උපධාවන‍්ති සමන‍්තා ඛාදිතුං.
506. රැයෙහි මම සැප විඳිමි. දහවල්හි දුකට පත් වැ ජරදුක් විඳිමි. ඒ කුශලකර්‍මයාගේ විපාකය නිසා රැයෙහි දෙව් සැප විඳිමි. දහවල්හි බද්ධ වෛර ඇත්තවුන් මෙන් සුනඛයෝ මා කෑමට හාත්පසින් දිවැ එත්.
507. යෙ ච තෙ සතතානුයොගිනො ධුවයුත‍්තා සුගතස‍්ස සාසනෙ, මඤ‍්ඤාමි තෙ අමතමෙව කෙවලං අධිගච‍්ඡන‍්ති පදං අසඞ‍්ඛත’න‍්ති.
507. යම් කෙනෙක් වනාහි බුදුසස්නෙහි අධිශීලාදියෙහි නිතර දැඩි සේ යෙදෙත් ද ඔහු හුදෙක් ලොවි සැප හා මුසු නොවූ අසංස්කෘත පද නම් වූ නිවනට පැමිණෙත් යයි සිතමි.