කූටවිනිච‍්ඡයිකපෙතවත්‍ථු නවමං
3. 9.
3. 9.
508. මාලී කිරිටී කෙයූරි ගත‍්තා තෙ චන්‍දනුස‍්සදා, පසන‍්නමුඛවණ‍්ණොසි සුරියවණ‍්ණොව සොභසි.
508. තෙපි දිවමල් දරන හිස්වෙළුමින් යුත්, අඟුපලඳනා ඇතියහු ශරීරාවයවයෝ ගැල්වූ සඳුන් විලෙවුන් ඇත්තාහු ය. තෙපි ප්‍රසන්න වූ මුඛවර්‍ණ ඇතියවු. ලහිරු මෙන් පැහැයෙන් බබළන්නහු ය.
509. අමානුසා පාරිසජ‍්ජා යෙ තෙමෙ පරිචාරකා, දසකඤ‍්ඤාසහස‍්සානි යා තෙමා පරිචාරකා.
509. (තොපගේ) යම් මේ උපස්ථායක කෙනෙක් වෙත් ද, ඔවුහු දිව්‍යපර්ෂද්හි වූවෝ වෙති. තොපගේ යම් මේ උපස්ථායිකා කෙනෙක් වෙත් ද ඔවුහු දිව්‍ය කන්‍යාවෝ දසදහසෙකි.
510. තා කම‍්බුකෙයූර ධරා කඤ‍්චනාවෙලභූසිතා, මහානුභාවොසි තුවං ලොමහංසනරූපවා: පිට‍්ඨිමංසානි අත‍්තනො සාමං උක‍්කඩ‍්ඪ ඛාදසි.
510. ඔවුහු සක්වළලු හා අඟුපලඳනා දරති. රන්මුවා මුදුන් මල් කඩින් සැරසුණෝ වෙත්. තෙපි ලොමුදහ ගන්වන පියවි ඇතියහු, මහත් අනුභාව ඇතියවු. ඒ තෙපි තමාගේ පිටුමස් තෙමේ ම කඩා කන්නහු ය.
511. කින‍්නු කායෙන වාචාය මනසා දුක‍්කටං කතං, කිස‍්ස කම‍්මවිපාකෙන පිට‍්ඨිමංසානි අත‍්තනො සාමං උක‍්කඩ‍්ඪ ඛාදසි.
511. “තා විසින් කයින් වචනයෙන් මනසින් කිනම් පවක් කරන ලද ද? කිනම් පව්කමක විපාකයෙන් තමාගේ පිටුමස් තෙමේ ම කඩා ගෙන කන්නෙහි දෑ”යි.
512. අත‍්තනොහං අනත්‍ථාය ජීවලොකෙ අචාරිසං, පෙසුඤ‍්ඤාමුසාවාදෙන නිකතිවඤ‍්චනාය ච.
512. මම, මිනිස් ලොවැ සිටිය දී කේලාම් කීමෙන් සහ බොරු කීමෙන් ද කපටිභාවයෙන් සහ වඤ්චාවෙන් ද අවැඩ පිණිස ම හැසුරුණෙමි.
513. තත්‍ථාහං පරිසං ගන‍්ත්‍වා සච‍්චකාලෙ උපට‍්ඨිතෙ, අත්‍ථං ධම‍්මං නිරංකත්‍වා අධම‍්මමනුවත‍්තිසං.
513. එහි දී මම පිරිස්මැදට ගොස් ඇත්ත කියන්නට සුදුසු කාලය පැමිණි විට හිතකර කාරණය හැර දමා අධර්‍මය අනුව ගියෙමි.
514. එවං සො ඛාදතත‍්තානං යො හොති පිට‍්ඨිමංසිකො, යථාහං අජ‍්ජ ඛාදාමි පිට‍්ඨිමංසානි අත‍්තනො,
514. යම්සේ අද මම මාගේ ම පිටුමස් කම් ද, එසේ ම යමෙක් අනුන් පිටුමස් කන්නේ හෙවත් අනභිමුඛයෙහි අනුනට නින්‍දා කරන්නේ වේ ද, හේ මෙසේ ම තමා කයි.
515. තයිදං තයා නාරද සාමං දිට‍්ඨං අනුකම‍්පකා යෙ කුසලා වදෙය්‍යුං, මා පෙසුනං මා ච මුසා අභාණි මා ඛොසි පිට‍්ඨිමංසිකො තුව’න‍්ති.
515. නාරද හිමියනි, තොප විසින් මාගේ රූපය තමන් ම දක්නා ලද, කුළුණැති පරවැඩෙහි සමත්, බුදු පසේ බුදු ආදී උතුමෝ යම් අවවාදයක් වදාළාහු නම් එය ම මම තොපට කියමි. පිසුනුබස් හෝ මුසවා නො කියන්න. එසේ කොට මා මෙන් පිටුමස් කන්නකු නො වන්න.