උච‍්ඡුපෙතවත්‍ථු පඤ‍්චමං
4. 5.
4. 5.
746. ඉදං මමං උච‍්ඡුවනං මහන‍්තං නිබ‍්බත‍්තති පුඤ‍්ඤඵලං අනප‍්පකං, තං දානි වෙ පරිභොගං න උපෙති ආචික‍්ඛ භන‍්තෙ කිස‍්ස අයං විපාකො.
746. වහන්ස, අනල්ප කුසලවිපාකයක් වූ මේ මහත් උක්වනය මට පහළ වැ ඇත. එහෙත් දැන් එය මගේ පරිභෝගයට නො පැමිණේ. මේ කිනම් පවක විපාකයෙක් දැ යි කියනු මැන.
747. හඤ‍්ඤාමි ඛජ‍්ජාමි ච වායමාමි පරිසක‍්කාමි පරිභුඤ‍්ජිතුං කිඤ‍්චි. ස‍්වාහං ඡින‍්නථාමො කපණො ලාලපාමි කිස‍්ස කම‍්මස‍්ස අයං විපාකො.
747. ඒ මම යම්කිසි උක්ගසක් කෑමට වෑයම් කෙරෙම් ද, උත්සාහ දරම් ද එකල මම වෙහෙසට පැමිණෙමි. උක් පතින් කැපෙමි. ඒ මම සුන් වූ බල ඇතියෙම් බැගෑපත් වූයෙම් අතිශයින් වැලපෙමි. මේ කෙබඳු පවක විපාකයෙක් ද?
748. විඝාතො චාහං පරිපතාමි ඡමායං පරිවත‍්තාමි වාරිචරොව ඝම‍්මෙ, රුදතො ච මෙ අස‍්සුකා නිග‍්ගලන‍්ති ආචික‍්ඛ භන‍්තෙ කිස‍්ස අයං විපාකො.
748. තවද මම වෙහෙසට පැමිණියෙම් බිම වැටෙමි. අව්වෙන් රත් වූ පොළොවෙහි මසෙකු මෙන් පෙරළෙමි. හඬන්නා වූ මාගේ දෙනෙතින් කඳුළු ගලයි. වහන්ස, මේ කිනම් කර්‍මයක විපාකයෙක් දැ යි කියනු මැනවි.
749. ඡාතො කිලන‍්තො ච පිපාසිතො ච සන‍්තසිතො සාතසුඛං න වින්‍දෙ, පුච‍්ඡාමි තං එතමත්‍ථං භදන‍්ත කථන‍්නු උච‍්ඡුපරිභොගං ලභෙය්‍යං.
749. මම බඩසයින් පෙළුණෙම් ක්ලාන්ත වූයෙමි. පවස් ඇතියෙම් අධික පිපාසා ඇතියෙම් මිහිරි සුවයක් නො ලබමි. වහන්ස, කෙසේ උක්රස පරිහොගයක් ලබම් ද යන මේ කරුණ ඔබ විචාරමි.
750. පුරෙ තුවං කම‍්මමකාසි අත‍්තනා මනුස‍්සභූතො පුරිමාය ජාතියා, අහං ච තං එතමත්‍ථං වදාමි සුත්‍වාන ත්‍වං එතමත්‍ථං විජාන.
750. තෙපි පෙර ජාතියෙහි මිනිස් වැ ඉපිද තුමූ මැ පව් කමක් කළහු. මම තොපට මෙකරුණ කියමි. තෙපි මෙකරුණ අසා දැනගනිවු.
751. උච‍්ඡුං තුවං ඛාදමානො පයාතො පුරිසො ච තෙ පිට‍්ඨිතො අන්‍වගච‍්ඡි, සො ච තං පච‍්චාසංසන‍්තො කථෙසි තස‍්ස තුවං න කිඤ‍්චි ආලපිත්‍ථ.
751. තෙපි උක්දණ්ඩක් කමින් ගියාහු යැ. තොප පසුපසින් එක් පුරුෂයෙක් ද තොප අනුව ගියේ ය. හෙ ද උක්රසය කැමති වෙමින් තොපට කතා කළේ ය. තෙපි ඔහුට කිසිවක් නො කීවහු ය.
752. සො ච තං අභණන‍්තං අයාචි දෙහය්‍ය උච‍්ඡුන‍්ති ච තං අවොච, තස‍්ස තුවං පිට‍්ඨිතො උච‍්ඡුං අදාසි තස‍්සෙතං කම‍්මස‍්ස අයං විපාකො.
752. හෙ ද නොබණන තොප යැදී ය. “ආර්‍ය්‍යය, උක් දණ්ඩක් දෙව” යි තොපට කී ය. තෙපි පිටුපසින් ඔහුට උක් දණ්ඩක් දුන්නහු යැ. ඒ කර්‍මයාගේ මේ විපාකය වෙයි.
753. ඉඞ‍්ඝ තුවං පිට‍්ඨිතො ගණ‍්හ උච‍්ඡුං ගහෙත්‍වාන ඛාදස‍්සු යාවදත්‍ථං, තෙනෙව ත්‍වං අත‍්තමනො භවිස‍්සසි හට‍්ඨො චුදග‍්ගො ච පමොදිතො ච.
753. එසේ නම් තෙපි පිටුපසින් උක්දඬු ගනිවු. රැගෙන ඇති තාක් කව. එයින් ම තෙපි සතුටු වන්නහු ය. පහටු වන්නහු ය. ඔදවැඩි සිත් ඇති වන්නහු ය. ප්‍රමුදිත ද වන්නහු ය.
754. ගන‍්ත්‍වාන සො පිට‍්ඨිතො අග‍්ගහෙසි ගහෙත්‍වාන තං ඛාදි යාවදත්‍ථං, තෙනෙව සො අත‍්තමනො අහොසී හට‍්ඨො චුදග‍්ගො ච පමොදිතො චා’ති.
754. ඒ ප්‍රේතයා ද උක්කෙතට ගොස් පිටුපසින් උක්දඬු ගත්තේ ය. රැගෙන එය ඇති තාක් කෑවේ ය. එයින් ම හෙ සතුටු වූයේ ද පහටු වූයේ ද ඔදවැඩි සිතැත්තේ ද ප්‍රමුදිත වූයේ ද විය.