ගූථඛාදකපෙතිවත්‍ථු නවමං
4. 9.
4. 9.
783. ගූථකූපතො උග‍්ගන‍්ත්‍වා කා නු දීනා හි තිට‍්ඨසි, නිස‍්සංසයං පාපකම‍්මන‍්තා කින‍්නු සද‍්දහසෙ තුවං.
783. අශූචිවළෙන් නැඟී බැගෑපත් වැ සිටුනා තෝ කවරහු ද? පව්කම් ඇති තී කවරක් දැ යි මම් කෙසේ නිසැක වැ අදහම් ද?
784. අහං භද‍්දන‍්ත පෙතීම‍්හි දුග‍්ගතා යමලොකිකා, පාපකම‍්මං කරිත්‍වාන පෙතලොකමිතො ගතා.
784. ස්වාමීනි, මම පව්කම් කොට මෙලොවින් ප්‍රේතලෝකයට ගිය යමලොවට අයත් ප්‍රේතියක්මු,
785. කින‍්නු කායෙන වාචාය මනසා දුක‍්කටං කතං, කිස‍්ස කම‍්මවිපාකෙන ඉදං දුක‍්ඛං නිගච‍්ඡසි.
785. කයින් වචනයෙන් මනසින් තී කිනම් පවක් කරන ලද ද? කවර පව්කමක විපාකයෙන් තෝ මේ දුකට පැමිණියහු ද?
786. අහු ආවාසිකො මය‍්හං ඉස‍්සුකී කුලමච‍්ඡරී, අජ‍්ඣාසිතො මය‍්හං ඝරෙ කදරියො පරිභාසකො.
786. ඊර්‍ෂ්‍යා කරනසුලු වූ කුලයන් කෙරෙහි මසුරු වූ තද මසුරෙක් වූ සිල්වත්නට පරිභව කරන මාගේ ගෙහි ඇලුම් කළ ආවාසික භික්‍ෂුනමක් මා කළ විහාරයෙහි විසී.
787. තස‍්සාහං වචනං සුත්‍වා භික‍්ඛවො පරිභාසිසං, තස‍්ස කම‍්මවිපාකෙන පෙතලොකමිතො ගතා.
787. මම ඒ භික්‍ෂුහුගේ බස් අසා සිල්වත් භික්‍ෂූන්හට නින්‍දා කළමු. ඒ කර්‍මයාගේ විපාකයෙන් මම මෙලොවින් චුත වැ ප්‍රේත ලෝකයට ගියමු.
788. අමිත‍්තො මිත‍්තවණ‍්ණෙන යො තෙ ආසි කුලූපකො, කායස‍්ස භෙදා දුප‍්පඤ‍්ඤො කින‍්නු පෙච‍්ච ගතිං ගතො.
788. තීගේ මිත්‍ර ස්වරූපයෙන් කුලුපග වූ යම් අමිත්‍රයෙක් වී ද, ඒ අඥාන තෙමේ කාබුන් මරණින් මතු පරලොවැ කිනම් ගතිය (උපත) කට පැමිණියේ ද?
789. තස‍්සෙවාහං පාපකම‍්මස‍්ස සීසෙ තිට‍්ඨාමි මත්‍ථකෙ, සො ච පරවිසයං පත‍්තො මමෙව පරිචාරකො.
789. කළ පව්කම් ඇති ඒ ශ්‍රමණ ප්‍රේතයාගේ හිස මතුයෙහි මම දැන් සිටිමි. හෙ ද ප්‍රේතලෝකයට පැමිණියේ මාගේ මෙහෙකරුවෙක් වී.
790. යං භද‍්දන‍්ත හදන‍්තඤ‍්ඤෙ එතං මෙ හොති භොජනං, අහං ච ඛො යං හදාමි එතං සො උපජීවතී’ති.
790. වහන්ස, සෙස්සෝ යම් වස්කිසක් කෙරෙත් නම් ඒ වස් (මල) මාගේ භෝජන වෙයි. මම් වනාහි යම් වස්කිසක් කරම් නම් ඒ වස් අනුභවයෙන් හේ ජීවත් වෙයි.