ධම්මික සුත‍්තං
2. 14.
2. 14.
ධම්මික සුත‍්තං
ධම්මික සූත්‍රය
එවං මෙ සුතං: එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. අථ ඛො ධම‍්මිකො උපාසකො පඤ‍්චහි උපාසකෙසතෙහි සද‍්ධිං යෙන භගවා තෙසුපසඞ‍්කමි, උපසඞ‍්ගමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො ධම‍්මිකො උපාසකො භගවන‍්තං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි.
මා විසින් මෙසේ අසන ලද: එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර සමීපයෙහි ජේතවන නම් වූ අනේපිඬු සිටුහුගේ ආරාමයෙහි වැඩවසන සේක. එකල්හි ධම්මික නම් උවසු පන්සියයක් උවසුවන් හා සමග භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළැඹියේය. එළැඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ එකත්පසෙකැ හින. එකත්පස් වැ හුන් ධම්මික උපාසක භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ගාථායෙන් දැන්වී ය.
378. පුච‍්ඡාමි තං ගොතම භූරිපඤ‍්ඤ කථංකරො සාවකො සාධු හොති, යො වා අගාරා අනගාරමෙති අගාරිනො වා පනුපාසකාසෙ.
378. මහාප්‍රාඥ වූ ගෞතමයන් වහන්ස, මුඹ වහන්සේ පුළුවුස්මි: යමෙක් ගෙන් නික්මැ සසුන් වදනේ හෝ වේ නම්, ගිහිගෙවැසි උවසුවෝ මැ හෝ වෙත් නම්, (මොවුනතුරෙහි) කිසෙයින් කරනුයේ (පිළිපදනේ) අනවද්‍ය ශ්‍රාවක් වේ ද?
379. තුවං හි ලොකස‍්ස සදෙවකස‍්ස ගතිං පජානාසි පරායනඤ‍්ච, න චත්‍ථි තුල්‍යො නිපුණත්‍ථදස‍්සී තුවං හි බුද‍්ධං පවරං වදන‍්ති.
379. මුඹ වහන්සේ ම සදේවක ලෝකයාගේ අධ්‍යාශය ගති (නොහොත් නිරයාදි පඤ්චගති) හා, නිෂ්පත්ති (නොහොත් පරිනිර්‍වාණය) හා දන්නාසේක. නිපුණාර්‍ත්‍ථදර්ශීවූ (මුඹ වහන්සේ හා) සදෘසයෙක් නො ද ඇත. මුඹ වහන්සේ මැ ප්‍රවර බුද්ධයහ’යි කියත්.
380. සබ‍්බං තුවං ඤාණමවෙච‍්ච ධම‍්මං පකාසෙසි සත‍්තෙ අනුකම‍්පමානො, විවත‍්තච‍්ඡද‍්දොසි සමන‍්තචක‍්ඛු විරොචසී විමලො සබ‍්බලොකෙ.
380. සව්සත්නට අනුකම්පා කෙරෙමින් මුඹ වහන්සේ ම හැම ඥේයධර්‍ම පිළිවිද දැන හැම නැණ හා සිවුසස්දම් වදහළසේක. සමතැස් මුනිඳුනි, පෙරැළු කෙලෙස් සෙවෙණි ඇතියාව, සව්ලොව්හි (රාගාදි මලාභාවයෙන්) විමල වූවහු බබළන්නහු යැ.
381. ආගඤ‍්ඡි තෙ සන‍්තිකෙ නාගරාජා එරාවණො නාම ජිනොති සුත්‍වා, සො පි තයා මන‍්තයිත්‍වා අජ‍්ඣගමා සාධූති සුත්‍වාන පතීතරූපො.
381. (මුඹ) කෙලෙස් දිනූහ’යි අසා එරාවණ නම් ඇත්දෙව් රජ ද මුඹ වහන්සේ වෙත ආයේ යැ. හෙ ද මුඹ වහන්සේ හා මන්ත්‍රණ කොට ප්‍රශ්නව්‍යාකරණ අසා මැනැව වහන්සැ’යි සතුටු ඇති වැ ගියේ යැ.
382. රාජාපි තං වෙස‍්සවණො කුවෙරො උජෙති ධම‍්මං පරිපුච‍්ඡමානො, තස‍්සාපි ත්‍වං පුච‍්ඡිතො බ්‍රූසි ධීර සො චාපි සුත්‍වාන පතීතරූපො.
382. කුවේර නම් වෙසවුණු මහරජ දහම් පුළුවුස්මින් මුඹ වහන්සේ කරා එළඹෙයි. ධීරයන් වහන්ස, ඔහු විසිනුදු පැන පුළුවුස්නාලදුව මුඹ වහන්සේ දහම් දෙසන්නාහු යැ. හෙ ද ධර්‍මව්‍යාකරණ අසා තුටුසැහැවී ඇති විය.
383. යෙ කෙචි මෙ තිත්‍ථියා වාදසීලා ආජීවකා වා යදි වා නිගණ‍්ඨා, පඤ‍්ඤාය තං නාතිතරන‍්ති සබ‍්බෙ ඨිතො වජන‍්තං විය සීඝගාමිං.
383. ආජීවකයෝ වෙත්වයි, වැලිත් නිර්ග්‍රන්‍ථයෝ වෙත්වයි වාද කරණසුලු යම් මැ තීර්‍ත්‍ථකයෝ වෙත් නම්, එ හැම ගතිවිකලත්‍වයෙන් සිටිවනසිටි පුද්ගලයෙක් ශීඝ්‍රගාමී වැ යන්නකු (ඉක්මැනොයේ ද) එමෙන් ප්‍රඥාගතියෙන් නුඹ වහන්සේ ඉක්මැ නො යෙත්.
384. යෙ කෙචි මෙ බ්‍රාහ‍්මණා වාදසීලා වුද‍්ධා චාපි බ්‍රාහ‍්මණා සන‍්ති කෙචි, සබ‍්බෙ තයි අත්‍ථබද‍්ධා භවන‍්ති යෙ චාපි චඤ‍්ඤෙ වාදිනො මඤ‍්ඤමානා.
384. වාද කරණසුලු (චඞ්කී ආදී) කිසි බ්‍රාහ්මණයෝ වෙත්වයි (ආශ්වලායනාදි) යම්කිසි වෘද්ධ බ්‍රාහ්මණයෝ වෙත්වයි, (අපි) වාදියම්හ යි හඟනා වූත් අන්‍ය වූත් යම් කෙනෙක් වෙත් නම් උහු හැම මුඹ වහන්සේ කෙරෙහි මැ අර්‍ත්‍ථ විසින් බැඳුනාහි වෙත්.
385. අයං හි ධම‍්මො නිපුණො සුඛො ච යොයං තයා භගවා සුප‍්පවුත‍්තො, තමෙව සබ‍්බෙ සුස‍්සූසමානා තං නො වද පුච‍්ඡිතො බුද‍්ධසෙට‍්ඨ.
385. භාග්‍යවතුන් වහන්ස, මුඹ වහන්සේ විසින් යම් බඳු මෙ සත්තිස් බෝධිපාක්‍ෂිකධර්‍මයෙක් සුදේශිත වේ නම්, සියුම් වූ මේ දහම ලොවි ලොවුතුරු සුව එළවනුයේත් වෙයි. අපි හැම දෙනමෝ එදහම් මැ අසනු කැමැත්තම්හ. බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්ස, (අප විසින්) පුළුවුස්නාලදසේක් එ දහම අපට වදාරණසේක්වා.
386. සබ‍්බෙපි මෙ භික‍්ඛවො සන‍්නිසින‍්නා උපාසකා චාපි තථෙව සොතුං, සුණන‍්තු ධම‍්මං විමලෙනානුබුද‍්ධං සුභාසිතං වාසවස‍්සෙව දෙවා.
386. වැඩැහුන් මෙ හැම භික්‍ෂූහු ද එසෙයින් මැ ධර්‍මශ්‍රවණයට හුන් උපාසකයෝද සක්දෙව්රජහුගේ සුභාෂිතය දෙවියන් (අසනු) සෙයින් විමලයන් වහන්සේ විසින් අනුබුද්ධ වූ ධර්‍මය අසත්වා.
387. සුණාථ මෙ භික‍්ඛවො සාචයාමි වො ධම‍්මං ධුතං තඤ‍්ච ධරාථ සබ‍්බෙ, ඉරියාපථං පබ‍්බජිතානුලොමිකං සෙවෙථ නං අත්‍ථදස‍්සී මුතීමා.
387. මහණෙනි, ක්ලේශධුනනය කරන්නා වූ මාගේ ප්‍රතිපත්තිධර්‍මය තොපට අස්වමි. හැමදෙන එය ධරව. හිතානුදර්ශී ප්‍රාඥ තෙමේ පැවිද්දනට අනුලොම් වූ ඒ චතුර්විධ ඊර්‍ය්‍යාපථය සෙවුනේ ය.
388. න වෙ විකාලෙ විචරෙය්‍ය භික‍්ඛු ගාමඤ‍්ච පිණ‍්ඩාය චරෙය්‍ය කාලෙ, අකාලචාරිං හි සජන‍්ති සඞ‍්ගා තස‍්මා විකාලෙ න චරන‍්ති බුද‍්ධා.
388. මහණ නොකල්හි ගම් නොවදනේ ය. සුදුසුකල්හි ම පිඬු සිඟායන්නේ ය. රාගාදි නොයෙක් සඞ්ගයෝ අකාලාචාරී මහණ වැළැඳගන්නාහ. එහෙයින් චතුස්සත්‍යබුද්ධ වූ ආර්‍ය්‍යපුද්ගලයෝ නොකල්හි ගම් නො වදනාහ.
389. රූපා ච සද‍්දා ච රසා ච ගන්‍ධා ඵස‍්සා ච යෙ සම‍්මදයන‍්ති සත‍්තෙ, එතෙසු ධම‍්මෙසු විනෙය්‍ය ඡන්‍දං කාලෙන සො පවිසෙ පාතරාසං.
389. රූප හා ශබ්ද හා රස හා ගන්‍ධ හා ස්පර්‍ශ යන යම් බාහිරායතන කෙනෙක් සත්ත්‍වයන් මදයට පමුණුවත් නම්, තෙල ධර්‍මයන්හි ඡන්‍දරාගය දුරු කොට හේ ප්‍රාතරාසස්ථානයට සුදුසු කල්හි වදනේය.
390. පිණ‍්ඩඤ‍්ච භික‍්ඛු සමයෙන ලද‍්ධා එකො පටික‍්කම‍්ම රහො නිසීදෙ, අජ‍්ඣත‍්තචින‍්තී න මනො බහිද‍්ධා නිච‍්ඡාරයෙ සඞ‍්ගහිතත‍්තභාවො.
390. මහණ පෙරවරුයෙහි පිඬු ලබා හුදෙකලා වූයේ පෙර ලා අවුත් ස්කන්‍ධසන්තානය (ත්‍රිලක්‍ෂණයට නංවා) සිතනසුලුයේ රහෝගත ව හිඳිනේ ය. (රූපාදි) බැහැරි අරමුණෙහි සිත් නොයොදනේ ය. භාවනාරම්මණය කෙරෙහි මොනොවට ගිය සිත් ඇතිවන්නේ ය.
391. සචෙ පි සො සල‍්ලපෙ සාවකෙන අඤ‍්ඤෙන වා කෙනචි භික‍්ඛුනා වා, ධම‍්මං පණීතං තමුදාහරෙය්‍ය න පෙසුනං නොපි පරූපවාදං.
391. ඉදින් ඒ යෝගාවචර අන්තොටු සව්වකු හා වේවයි මෙ සස්නෙහි කිසියම් මහණකු හා සමග වේවයි සංලාප කෙරේ නම්, ඒ ප්‍රණීත වූ ධර්‍මය ම කියන්නේ ය. පෙහෙසුන් නො කියන්නේ ය. පරෝපවාද නො කියන්නේ ය.
392. වාදං හි එකෙ පටිසෙනියන‍්ති න තෙ පසංසාම පරිත‍්තපඤ‍්ඤෙ, තතො තතො නෙ පසජන‍්ති සඞ‍්ගා චිත‍්තං හි තෙ තත්‍ථ ගමෙන‍්ති දූරෙ.
392. ඇතැම් කෙනෙක් පරෝපවාද සඞ්ඛ්‍යාත විග්‍රාහික කථාවාදය විරුද්ධ කොට ගණිත්. අල්පප්‍රාඥ ඔවුන් නො පසසම්හ (කවර හෙයින් යත්:) එ එ වාදමාර්‍ගහේතුයෙන් වාදසඞ්ඝයෝ එ වාදීන් වැළැඳගනිත් ද එහෙයිනි, (කමටහනින්) චිත්තය දුරෙහි වේ ද එපරිදි ඔහුසිත පරෝපවාදයෙහි ලා මෙහෙයත්.
393. පිණ‍්ඩං විහාරං සයනාසනඤ‍්ච ආපඤ‍්ච සඞ‍්ඝාටිරජූපවාහනං, සුත්‍වාන ධම‍්මං සුගතෙන දෙසිතං සඞ‍්ඛාය සෙවෙ වරපඤ‍්ඤසාවකො.
393. උත්තමප්‍රඥා ඇති ශ්‍රාවක නොහොත් වරප්‍රාඥවූ බුදුන්ගේ ශ්‍රාවක තෙම සුගතයන් වහන්සේ විසින් දෙසන ලද ධර්‍මය අසා පිණ්ඩාපාත යැ, වෙහෙර යැ, හැඳපුටු යැ සඟලසිවුරෙහි රජස් දුරු කරණ ජලය යැ යන මේ දෑ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කොට සෙවුනේ ය.
394. තස‍්වා හි පිණ‍්ඩෙ සයනාසනෙ ච ආපෙ ච සංඝාටිරජූපවාහනෙ, එතෙසු ධම‍්මෙසු අනූපලිත‍්තො භික‍්ඛූ යථා පොක‍්ඛරෙ වාරිබින්‍දූ.
394. එහෙයින් මැ පිඬුවායෙහි ද සෙනසුන්හි ද සඟළ සිවුරෙහි රජස් දෝනා දියෙහි ද යන තෙල චතුස්ප්‍රත්‍යයධර්‍මයන්හි පොකුරු පත්හි දියබිඳු සෙයින් මහණ නො ඇලුනේ වේ.
ගිහිවත:
395. ගහට‍්ඨවත‍්තං පන වො වදාමි යථාකරො සාවකො සාධු හොති, නහෙස ලබ‍්භා සපරිග‍්ගහෙන ඵස‍්සෙතුං සො කෙවලො භික‍්ඛු ධම‍්මො.
395. යථාකාරී ගෘහස්ථශ්‍රාවක සත්පුරුෂ වේ නම්, එ ගිහිවත තොපට කියමි. තෙල පිරිපුන් මහණදම් (කෙත්වත් ඈ) පරිග්‍රහයෙන් යුත් ගිහියා විසින් ලබන්නට නොහැකි වෙයි.
396. පාණං න හානෙ න ච ඝාතයෙය්‍ය න වානුජඤ‍්ඤා හනතං පරෙසං, සබ‍්බෙසු භූතෙසු නිධාය දණ‍්ඩං යෙ ථාවරා යෙ ව තසා සන‍්තිලොකෙ.
396. ලොව්හි ස්ථාවර වූ යම් සත්ත්‍ව කෙනෙක් වෙත් නම්, යම් බඳු ජඞ්ගම සත්ත්‍ව කෙනෙක් වෙත් නම්, ඒ හැම සත්ත්‍වයන් කෙරෙහි දඬු බහාතබා පරපණ නො නසන්නේ ය, නො ද නස්වන්නේ ය, පරපණ නසන මෙරමාහට ද නො අනුදන්නේ ය.
397. තතො අදින‍්නං පරිවජ‍්ජයෙය්‍ය කිඤ‍්චි ක්‍වචි සාවකො බුජ‍්ඣමානො, න හාරයෙ හරතං නානුජඤ‍්ඤා සබ‍්බං අදින‍්නං පරිවජ‍්ජයෙය්‍ය.
397. ඉක්බිති ‘මේ පරාසතු දැයෙකැ’යි දන්නා ගිහි සවු (ගම්හි වේවයි වලැ වේවයි) කිසිදු තැනෙක්හි වූ ස්වල්ප හෝ බොහෝ වූ හෝ නුදුන් කිසිවක් නොගෙණ හරණේ ය. නො ද හැර ගන්වන්නේ ය. පැහැරගණුවනට නො ද අනුදන්නේ ය. එබඳු හැම අයිනාදන් හැරලන්නේ ය.
398. අබ්‍රහ‍්මචරියං පරිවජ‍්ජයෙය්‍ය අඞ‍්ගාරකාසුං ජලිතං ව විඤ‍්ඤූ, අසම‍්භුණන‍්තො පන බ්‍රහ‍්මචරියං පරස‍්ස දාරං නාතික‍්කමෙය්‍ය.
398. විඥශ්‍රාවක දිලියෙන අඟුරුවළක්සෙයින් අබ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාව දුරු කරන්නේ ය. (උඩත් පිරිසෙයින්) බ්‍රම්සර රැකිය නොහෙනුයේ පරදාරයන් කරා නො යන්නේය.
399. සභග‍්ගතො වා පරිසග‍්ගතො වා එකස‍්ස චෙකො න මුසා භණෙය්‍ය, න භාණයෙ භණතං නානුජඤ‍්ඤා සබ‍්බං අභූතං පරිවජ‍්ජයෙය්‍ය.
399. සභාවකට ගියේ වේවයි පිරිස්මැදට ගියේ හෝ වේවයි එකලා වූයේ ම එකකුහට මුසවා නො කියන්නේ ය. නො ද බණවන්නේ ය. බණනවුනට ද නො ද අනුදන්නේ ය. හැම අභූතය දුරලන්නේ ය.
400. මජ‍්ජඤ‍්ච පානං න සමාචරෙය්‍ය ධම‍්මං ඉමං රොචයෙ යො ගහට‍්ඨො, න පායයෙ පිබතං නානුජඤ‍්ඤා උම‍්මාදනන‍්තං ඉති නං විදිත්‍වා.
400. ගෘහස්ථ තෙම මත්පැන් ද නො සෙවුනේ ය. යම් ගෘහස්ථයෙක් මේ මද්‍යපානවිරති ධර්‍මය රුස්නේ නම් මෙය උන්මාදනය ඇති කරවන්නෙකැයි දැන (අනුන් ලවා) නො ද පානය කරවන්නේ ය. බොනවුන්හට නො ද අනුදන්නේ ය.
401. මදා හි පාපානි කරොන‍්තී බාලා කරොන‍්ති චඤ‍්ඤෙපි ජනෙ පමත‍්තෙ, එතං අපුඤ‍්ඤායතනං විවජ‍්ජයෙ උම‍්මාදනං මොහනං බාලකන‍්තං.
401. මද හේතුයෙන් අඥයෝ පව් කෙරෙත්. අන් දනන් ද ප්‍රමත්ත කෙරෙත්. පරලොව්හි උමතු බව ඇති කරණ මෙලොව්හි මුළාව දනවන බාලයනට කාන්ත වූ තෙල අපුණ්‍යායතනය හැරලන්නේ ය.
402. පාණං න හානෙ න චදින‍්නමාදියෙ මුසා න භාසෙ න ච මජ‍්ජපො සියා, අබ්‍රහ‍්මචරියා විරමෙය්‍ය මෙථුනා රත‍්තිං න භුඤ‍්ජෙය්‍ය විකාලභොජනං.
402. ප්‍රාණඝාත නොකරන්නේ ය, අයිනාදන් නොගන්නේ ය, මුසවා නො බණන්නේ ය, මද්‍යප ද නො වන්නේ ය, මෙථූනසඞ්ඛ්‍යාත අබ්‍රම්සරින් වෙන් වන්නේ ය, විකාලභොජන සඞ්ඛ්‍යාත රාත්‍රිභෝජන නො වළඳනේ ය.
403. මාලං න ධාරෙ න ච ගන්‍ධමාචරෙ මඤ‍්චෙ ඡමායං ව සයෙථ සන්‍ථතෙ, එතං හි අට‍්ඨඞ‍්ගිකමාහු පොසථං බුද‍්ධෙන දුක‍්ඛන‍්තගුනා පකාසිතං.
403. මල්දම් නො දරන්නේ ය. සුවඳවිලෙවුන් ගැල්වීම් නො ද කරන්නේ ය, කැපසරුප් පරිදි අතුළ කැප හැඳෙහි හෝ බිම්හි හෝ හෝනේ ය, වර්ත්තදුඃඛයාගේ අන්තයට ගිය බුදුරදුන් විසින් ප්‍රකාශිත වූ තෙල අෂ්ටාඞ්ගික වූ උපෝසථ යයි කියත්.
404. තතො ච පක‍්ඛස‍්සුපවස‍්සුපොසථං චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිඤ‍්ච අට‍්ඨමිං, පාටිහාරියපක‍්ඛඤ‍්ච පසන‍්නමානසො අට‍්ඨඞ‍්ගුපෙතං සුසමත‍්තරූපං.
404. ඉක්බිති පහන් සිතැතියේ පක්‍ෂය පිළිබඳ චාතුද්දසී උපෝසථය ද පණ්ණරසී උපෝසථය ද අටඨමි උපෝසථය ද පාටිහාරිය පක්ඛ උපෝසථය ද සුපිරිපුන් කොට අටඟින් යුත් පෙහෙවස් වසවු.
405. තතො ච පාතො උපවුත්‍ථුපොසථො අන‍්නෙන පානෙන ච භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝං, පසන‍්න චිත‍්තො අනුමොදමානො යථාරහං සංවිභජෙථ විඤ‍්ඤූ.
405. ඉක්බිති විඥ ගිහිසවු විසූ පෙහෙවස් ඇතියේ පසුදින පූර්‍වභාගයෙහි පහන් සිතැත්තේ නරතුරු මෝදමාන වූයේ සුදුසුපරිද්දෙන් අහර පැනින් බික්සඟුන් වළඳවන්නේ ය.
406. ධම‍්මෙන මාතා පිතරො භරෙය්‍ය පයොජයෙ ධම‍්මිකං සො වණිජ‍්ජං, එතං ගිහී වත‍්තයං අප‍්පමත‍්තො සයං පභෙ නාම උපෙති දෙවෙති.
406. ධර්‍මයෙන් ලත් භෝගයෙන් මාපියන් පුස්නේය. හෙ දැහැමි වණික්කර්‍ම කරන්නේ ය. අප්‍රමත්ත වූ ගිහිගේ වැසි තෙම තෙල වත පවත්නේ ස්වයම්ප්‍රභ නම් වූ (කාමාවචර සදෙව්ලෝ වැසි) දෙවියන් කරා (උපත් විසින්) එළඹෙන්නේ යයි.
ධම්මික සුත‍්තං නිට‍්ඨිතං.
තුදුස්වැනි ධම්මික සූත්‍රය නිමි.
චුල‍්ලවග‍්ගො දුතියො.
දෙවැනි චුල්ල වර්‍ගයයි.
තස‍්සඋද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
රතනං ආමගන්‍ධඤ‍්ච හිරිං මඞ‍්ගලමුත‍්තමං, සූචිලොමො කපිලංච පුන බ්‍රාහ‍්මණධම‍්මිකං. ධම‍්මසුත‍්තං කිංසීලං උට‍්ඨානං අථ රාහුලො, කප‍්පො ච පරිබ‍්බාජඤ‍්ච ධම‍්මිකො ච පුනාපරං, චුද‍්දසෙතානි සුත‍්තානි චුල‍්ලවග‍්ගොති වුච‍්චති.
රතන සූත්‍ර යැ, ආමගන්‍ධ සූත්‍ර යැ, හිරි සූත්‍ර යැ, සුචිලෝම සූත්‍ර යැ, කපිල සූත්‍ර යැ, යළි බ්‍රාහ්මණ ධම්මික සූත්‍ර යැ, ධම්ම (නාවා) සූත්‍ර යැ, කිංසීල සූත්‍ර යැ, උට්ඨාන සූත්‍ර යැ, යළි රාහුල සූත්‍ර යැ, නිග්‍රෝධකප්ප (වඞ්ගීස) සූත්‍ර යැ, සම්මාපරිබ්බාජනීය සූත්‍ර යැ, යළි අන්‍ය වූ ධම්මික සූත්‍ර යැ තෙල තුදුස් සූත්‍රයෝ ‘චුල්ලවග්ග’ යි කියනු ලැබේ.