බ්රාහ්මණධම්මික සුත‍්තං
2. 7.
2. 7.
බ්රාහ්මණධම්මික සුත‍්තං
බ්රාහ්මණධම්මික සූත්‍රය
එවං මෙ සුතං: එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. අථ ඛො සම‍්බහුලා කොසලකා බ්‍රාහ‍්මණමහාසාළා ජිණ‍්ණා වුද‍්ධා මහල‍්ලකා අද‍්ධගතා වයො අනුප‍්පත‍්තා යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමිංසු, උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවතා සද‍්ධිං සම‍්මොදිංසු, සම‍්මොදනීයං කථං සාරාණීයං වීතිසාරෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදිංසු, එකමන‍්තං නිසින‍්නා ඛො තෙ බ්‍රාහ‍්මණමහාසාළා භගවන‍්තං එතදවොචුං:
මා විසින් මෙසේ අසන ලදී. එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර ජේතවන නම් වූ අනේපිඬු සිටුහුගේ අරම්හි වැඩවෙසෙන සේක. ඉක්බිත්තෙන් කොසොල් දනවු වැසි ජරාවෙන් ජීර්‍ණ වූ වැඩි මහලු වූ තෙවන වියට පැමිණි පිළිවෙළින් පැසුළු වියට පැමිණි බොහෝ බමුණු මහසල්හු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළැඹියහ. එළැඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හා සමග සතුටු වූහ. සතුටු විය යුතු සිහිකටයුතු කථාව කොට නිමවා එකත්පසෙක හුන්හ. එකත් පසෙක හුන් ඒ බමුණු මහසල්හු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල කරුණ සැලකළහ:
සන්‍දිස‍්සන‍්ති නු ඛො භො ගොතම එතරහි බ්‍රාහ‍්මණා පොරාණානං බ්‍රාහ‍්මණානං බ්‍රාහ‍්මණධම‍්මෙති.
භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, මෙ කල්හි බමුණෝ පැරණි බමුණන්ගේ බමුණු දහම්හි පැණෙත් දැ යි?
න ඛො බ්‍රාහ‍්මණා සන්‍දිස‍්සන‍්ති එතරහි බ්‍රාහ‍්මණා පොරාණානං බ්‍රාහ‍්මණානං බ්‍රාහ‍්මණධම‍්මෙති.
බ්‍රාහ්මණයෙනි, මෙකල්හි බමුණෝ පැරැණි බමුණන්ගේ බමුණු දම්හි නො පැණෙත් මැ යි.
සාධු නො භවං ගොතමො පොරාණානං බ්‍රාහ‍්මණානං බ්‍රාහ‍්මණධම‍්මං භාසතු සවෙ හොතො ගොතමස‍්ස අගරූති.
ඉදින් භවත් ගෞතමයන් වහන්සේට නො බර නම්, භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ අපට පැරැණි බමුණන්ගේ බමුණු දහම් වදාරණසේක් නම් මැනැවි.
තෙන හි බ්‍රාහ‍්මණා සුණාථ සාධුකං මනසි කරොථ භාසිස‍්සාමීති.
බමුණනි, එසේනම් අසවු, මොනොවට මෙනෙහි කරවු. දෙසන්නෙමි.
එවං භො’ති ඛො තෙ බ්‍රාහ‍්මණමහාසාළා භගවතො පච‍්චස‍්සොසුං
“භවත්නි, එසේය” යි ඒ බමුණු මහසල්හු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් ඇස්වූහ.
භගවා එතදවොච:
භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තෙල කරුණු වදාළ සේක.
286. ඉසයො පුබ‍්බකා ආසුං සංයතත‍්තා තපස‍්සිනො පඤ‍්චකාමගුණෙ හිත්‍වා අත‍්තදත්‍ථමචාරිසුං.
286. (සීලසංයමයෙන්) සංයත වූ (ඉන්‍ද්‍රිය සංවරයන්) තපස්වී වූ පැරණි ඍෂිවරු වූහ. ඔහු පස්කම් ගුණ හැර දමා (මන්ත්‍රාධ්‍යානයබ්‍රහ්මවිහාර භාවනාදී) ආත්මාර්‍ත්‍ථයෙහි හැසුරුණාහ.
287. න පසූ බ්‍රාහ‍්මණානාසුං න හිරඤ‍්ඤං න ධානීයං සජ‍්ඣායධනධඤ‍්ඤාසුං බ්‍රහ‍්මං නිධිමපාලයුං.
287. (පැරණි) බමුණනට සිවුපාවෝ නො වූහ. අමුරන් ද නො වීය. ධාන්‍ය ද නො වීය. ස්වකීය මන්ත්‍රාධ්‍යයනය කොට ඇති වූහ. (මෙත්තා කරුණාදී) බ්‍රහ්මනිධිය රැකියහ.
288. යං තෙසං පකතං ආසි ද‍්වාරභත‍්තං උපට‍්ඨිතං සද‍්ධපකතමෙසානං දාතවෙ තදමඤ‍්ඤිසුං.
288. ඔවුන් උදෙසා යම් බතක් පිළියෙළ කරන ලද්දේ දොරටුවෙහි එළවා තබන ලද වී ද, එය සැදැහැයෙන් පිළියෙළ කරණ ලද, පිඬු සොයනවුනට දීම සඳහා ය යි (මිනිස්සු) සිතූහ.
289. නානාරත‍්තෙහි වත්‍ථෙහි සයනෙභාවසථෙහි ච ඵිතා ජනපදා රට‍්ඨා තෙ නමස‍්සිංසු බ්‍රාහ‍්මණෙ.
289. (උපකරණයෙන්) සමෘද්ධ වූ ඒ දනවු රටවැස්සෝ ද නන් පැහැයෙන් රඳනා ලද වතින් ද සයනාසනයන්ගෙන් හා ආවාසයන්ගෙන් ද (පුදමින්) බමුණන් නැමදූහ.
290. අවජ‍්ඣා බ්‍රාහ‍්මණා ආසුං අජෙය්‍යා ධම‍්මරක‍්ඛිතා න තෙ කොචි නිවාරෙසි කුලද‍්වාරෙසු සබ‍්බසො.
290. බමුණෝ, අවධ්‍ය හා නොදිනිය යුතු හා දහමින් රක්නාලද්දාහු හා වූහ. හැම කැලදොරටුවෙක්හි කිසිවෙක් කිසි ලෙසෙකිනුදු ඔවුන් නො වැළැක්වූහ.
291. අට‍්ඨචත‍්තාරිසං වස‍්සානි කොමාරං බ්‍රහ‍්මචරියං චරිංසු තෙ විජ‍්ජාචරණපරියෙට‍්ඨිං අචරුං බ්‍රාහ‍්මණා පුරෙ.
291. ඔවුහු අටසාළිස්වසක් කුමර බඹසර වුසූහ. පෙර බමුණෝ විද්‍යාධ්‍යයනය හා සිල් රැකීම ද කළහ.
292. න බ්රාහ්මණ අඤ‍්ඤමගමුං නපි භරියං කිණිංසු තෙ සම‍්පියෙනෙව සංවාසං සංගන‍්ත්‍වා සමරොචයුං.
292. බමුණෝ පරඹුන් වෙත නො ගියහ. ඔවුහු අඹුවන් මිළට නොගත්හ. අන්‍යෝන්‍ය ප්‍රේමයෙන් සමග සංවාසය මැ කැමැති වූහ.
293. අඤ‍්ඤත්‍ර තම‍්හා සමයා උතුවෙරමණිම‍්පති අන‍්තරා මෙථුනං ධම‍්මං නාස‍්සු ගච‍්ඡන‍්ති බ්‍රාහ‍්මණා.
293. බමුණෝ නියමිත ඍතුකාලයෙහ් මුත් ඍතුවෙන් මිදුනු අඹුව වෙත අතරතුර මෙවුන්දමට නො ගියහ.
294. බ්‍රහ‍්මචරියඤ‍්ච සීලඤ‍්ච අජ‍්ජවං මද‍්දවං තපං සොරච‍්චං අවිහිංසඤ‍්ච ඛන‍්තිඤ‍්චාපි අවණ‍්ණයුං.
294. (ඔහු) (මෛථුන විරතිසඞ්ඛ්‍යාත) බඹසර ද (සෙසු සිකපද සතර වූ) ශීලය ද ඍජුබව ද මෘදු බව ද (ඉන්‍ද්‍රියසංවරසඞ්ඛ්‍යාත) තපස ද (නොපිළිකුල් හැසිරීම වූ) සුරතබව ද (කරුණාපූර්‍වභාගය වූ) අවිහිංසාව ද (අධිවාසන්ක්‍ෂාන්තිය වූ) ඉවසීම ද වැණූහ.
295. යො නෙසං පරමො ආසි බ්‍රහ‍්මා දළ‍්හපරක‍්කමො ස චාපි මෙථුනං ධම‍්මං සුපිනන‍්තෙපි නාගමා.
295. ඔවුනට ශ්‍රේෂ්ඨ වූ දෘඪපරාක්‍රම ඇති යම් ඒ බ්‍රහ්මයෙක් වී ද හේත් සිහිනෙනුදු මෙවුන්දමට නො ගියේ ය.
296. තස‍්ස වත‍්තමනුසික‍්ඛන‍්තා ඉධෙකෙ විඤ‍්ඤුජාතිකා බ්‍රහ‍්මචරියඤ‍්ච සීලඤ‍්ච ඛන‍්තිඤ‍්චාපි අවණ‍්ණයුං.
296. මෙලොව්හි ඔහුගේ ව්‍රතය අනුව හික්මෙන්නා වූ ඇතැම් නුවණැත්තෝ බඹසර ශීලය ද ක්‍ෂාන්තිය ද වැණූහ.
297. තණ‍්ඩුලං සයනං වත්‍ථං සප‍්පිතෙලඤ‍්ච යාචිය ධම‍්මෙන සමොධානෙත්‍වාතතො යඤ‍්ඤමකප‍්පයුං උපට‍්ඨිතස‍්මිං යඤ‍්ඤස‍්මිං නාස‍්සු ගාවො හනිංසු තෙ.
297. සහල්ද යහන් ද වත් ද ගිතෙල් ද තලතෙල් ද යැද දැහැමින් රැස් කොට එයින් ඔවුහු (දානසඞ්ඛ්‍යාත) යාග කළහ. යාගයක් එළැඹි කල්හි ඔවුහු ගෙරින් පුමුඛ ප්‍රාණීන් නො වැනසූහ.
298. යථා මාතා පිතා භාතා අඤ‍්ඤෙ වාපි ච ඤාතකා ගාවො නො පරමා මිත‍්තා යාසු ජායන‍්ති ඔසධා.
298. මවු ද පියා ද බෑයා ද අන් නෑයෝ ද යම්බඳු වෙත් නම්, එසෙයින් යමකුන් තුළ ඔසු හටගණී නම්, ඒ ගවයෝ අපගේ පරම මිතුරෝ වෙති.
299. අන‍්නදා බලදා චෙතා වණ‍්ණදා සුඛදා තථා එතමත්‍ථමසං ඤත්‍වා සාස‍්සු ගාවො හනිංසු තෙ.
299. මේ ගවයෝ වනාහි ආහාර දෙන්නෝ ද බල දානය කරන්නෝ ද වර්‍ණය දෙන්නාහු ද එසේම සැප දෙන්නාහු ද වෙති. මෙකරුණ දැන ඔහු ගෙරින් නො වැනසූහ.
300. සුඛුමාලා මහාකායා වණ‍්ණවන‍්තො යසස‍්සිනො බ්‍රාහ‍්මණා සෙහි ධම‍්මෙහි කිච‍්චාකිච‍්චෙසු උස‍්සුකා යාව ලොකෙ අවත‍්තිංසු සුඛමෙධිත්‍ථයම‍්පජා.
300. සිවුමැලි වූ ද (ආරෝහ පරිණාහ සඞ්ඛ්‍යාත) මහ සිරුරු ඇත්තාවූ ද (රන්වන් සටහන් ඇති හෙයින්) පැහැපත් වූ ද, (ලාභ පරිවාර සඞ්ඛ්‍යාත) සම්පත් ඇත්තාවූ ද, කටයුතු නො කටයුතු දෙක්හි උත්සාහවත් වූ ද බමුණෝ සිය (සිරිත්) දහමින් යම්තාක් ලොව්හි පැවැතියාහු නම්, ඒ තාක් මේ (බ්රාහ්මණ) ප්‍රජාව සැපයට පත් වූය.
301. තෙසං ආසි විපල‍්ලාසො දිස‍්වාන අණුතො අණුං රාජිනො ව වියාකාරං නාරියො සමලඞ‍්කතා.
301-302. අතිශයින් ස්වල්පමාත්‍ර වූ පස්කම්ගුණ ද රජුන්ගේ සම්පත්තිය ද මොනොවට සැරහුනු ස්ත්‍රීන් ද ආජානීය අසුන් යෙදූ මොනොවට කරණලද විසිතුරු මැහුම් ඇති රිය ද කොටස් විසින් මැනැ බෙදූ නිවෙස් ද, දැක ඔවුන්ගේ විපර්‍ය්‍යාසය වීය.
302. රථෙ චාජඤ‍්ඤසංයුත‍්තෙ සුකතෙ චිත‍්තසිබ‍්බනෙ නිවෙසනෙ නිවෙසෙ ච විභත‍්තෙ භාගසො මිතෙ.
303. ගොමණ‍්ඩලපරිබ‍්බූළ‍්හං නාරීවරගණායුතං උළාරං මානුසං භොගං අභිජ‍්ඣායිංසු බ්‍රාහ‍්මණා.
303. ගවරැලින් ගැවසීගත් උතුම් ස්ත්‍රීසමූහයාගෙන් යුක්ත වූ මහත් වූ මනුෂ්‍ය භෝගසම්පත් පතමින් බමුණෝ බෙහෙවින් අභිධ්‍යා කළහ.
304. තෙ තත්‍ථ මන‍්තෙ ගන්‍ථෙත්‍වා ඔක‍්කාකං තදුපාගමුං, පහූතධනධඤ‍්ඤෙසි යජස‍්සු බහු තෙ චිත‍්තං යජස‍්සු බහු තෙ ධනං.
304. ඒ නිමිති කොට ඔහු (ඒ බමුණෝ) වේදමන්ත්‍ර ගොතා ඒ ඔක්කාක රජු වෙත එළැඹියහ. (යුෂ්මතා අනාගතයෙහි) බොහෝ ධනධාන්‍ය ඇත්තෙක් වන්නෙහි, යුෂ්මත්හුගේ බොහෝ වූ වස්තුව දානවිෂයෙහි යොදන්න. යුෂ්මත්හුගේ මහත්වූ ධනය දාන විෂයෙහි යොදන්න.
305. තතො ච රාජා සඤ‍්ඤත‍්තො බ්‍රාහ‍්මණෙහි රථෙසභො අස‍්සමෙධං පුරිසමෙධං සම‍්මාපාසං වාජපෙය්‍යං නිරග‍්ගලං එතෙ යාගෙ යජිත්‍වාන බ්‍රාහ‍්මණානං අදා ධනං.
305. ඉන්පසු බමුණන් විසින් කරුණු ගන්වන ලද මහාරථි වූ රජ අශ්වමේධය ද පුරුෂමේධය ද සම්මාපාසය ද, වාජපෙය්‍යය ද නිරග්ගලය ද යන මේ යාගයන් යැද බමුණනට ධනය දුන්නේය.
306. ගාවො සයනඤ‍්ච වත්‍ථඤ‍්ච නාරියො සමලඞ‍්කතා රථෙ චාජඤ‍්ඤසංයුත‍්තෙ සුකතෙ චිත‍්තසිබ‍්බනෙ.
306-307. ගවයන් ද යහන් ද වත් ද මොනොවට සරසන ලද ස්ත්‍රීන් ද මොනොවට පිළියෙළ කරණලද විසිතුරු පලස් ආජානීය අසුන් යෙදූ රිය ද මොනොවට කොටස් විසින් බෙදන ලද මනරම් නිවෙස් ද නොයෙක් ධාන්‍යයෙන් පුරවා බමුණනට වස්තුව දින.
307. නිවෙසනානි රම‍්මානි සුවිභත‍්තානි භාගසො නානාධඤ‍්ඤස‍්ස පූරෙත්‍වා බ්‍රාහ‍්මණානං අදා ධනං.
308. තෙ ච තත්‍ථ ධනං ලද‍්ධා සන‍්නිධිං සමරොචයුං තෙසං ඉච‍්ඡාවතිණ‍්ණානං හිය්‍යො තණ‍්හා පවඩ‍්ඪථ. තෙ තත්‍ථ මන‍්තෙ ගන්‍ථෙත්‍වා ඔක‍්කාකං පුනුපාගමුං.
308. එහිදී ඔහු ධන ද ලැබ වස්තු සන්නිධිය (රැස්කාට තැබීම) රුචිකළාහු ය. ආශාවට බටුවාවු ඔවුනට තෘෂ්ණාව බෙහෙවින් වැඩුනී ය. ඔවුහු එහිදී මතුරු ගොතා ඔකාවස් රජු වෙත යලිදු එළැඹියහ.
309. යථා ආපො ච පඨවී හිරඤ‍්ඤං ධනධානියං එවං ගාවො මනුස‍්සානං පරික‍්ඛාරො සො හි පාණිනං යජස‍්සු බහු තෙ චිත‍්තං යජස‍්සු බහු තෙ ධනං.
309. ජලය හා පෘථිවියද අමුරන් හා ධන ධාන්‍ය ද යම්බඳු වේ නම් මිනිස්නට ගවයෝ ද එබඳු වෙති, ඒ වනාහි ප්‍රාණීනට ජීවනෝපකරණයෙකි. යුෂ්මතාගේ බොහෝ වූ වස්තුව යාගයෙහි යොදව, යුෂ්මතාගේ බොහෝ වූ ධනය දන් දෙව යි කීහ.
310. තතො ච රාජා සඤ‍්ඤත‍්තො බ්‍රාහ‍්මණෙහි රථෙසභො නෙකසතසහස‍්සියො ගාවො යඤ‍්ඤෙ අඝාතයී.
310. එවිට ද බමුණන් විසින් කරුණු ගන්වනලද මහාරථි වූ රජ තවත් නොයෙක් සියදහස්ගණන් ගෙරින් යඥ සඳහා නැසී ය.
311. න පාදා න විසාණෙන නාස‍්සු හිංසන‍්ති කෙනචි ගාවො එළකසමානා සොරතා කුම‍්භදූහනා තා විසාණෙ ගහෙත්‍වාන රාජා සත්‍ථෙන ඝාතයී.
311. කළ පුරා දොවන හීලෑ වූ එළුවන් බඳු වු ගව දෙන්නු පයිනු දු අඟනුදු අන්කිසිවකිනුදු අනුන් නො පෙළත් ම ය. රජ ඔවුන් හඟෙහි ගෙණ සැතින් පැහැරැ මැරී ය.
312. තතො ච දෙවා පිතරො ඉන්‍දො අසුරරක‍්ඛසා අධම‍්මො ඉති පක‍්කන්‍දුං යං සත්‍ථං නිපතී ගවෙ.
312. එ කල්හි දෙවියෝ ද බ්‍රහ්මයෝ ද ඉන්‍ද්‍රයා ද අසුරරාක්‍ෂසයෝ ද “යම් හෙයෙකින් ගවයා කෙරෙහි සැත් හෙළී (මැරී) ද එහෙයින් අධර්‍මය උපනැ”යි හැඬූහ.
313. තයො රොගා පුරෙ ආසුං ඉච‍්ඡා අනසනං ජරා පසූනඤ‍්ච සමාරම‍්භා අට‍්ඨානවුතිමාගමුං.
313. පූර්‍වයෙහි ආශා යැ කුසගින්න යැ ජරා යැ යන රෝග තිදෙනෙක් ම වූහ, පශුවධය හේතු කොට ගෙණ ( ඒ තුණ) අටුඅනුවකට පැමිණියේ ය.
314. එසො අධම‍්මො දණ‍්ඩානං ඔක‍්කන‍්තො පුරාණො අහු අදූසිකායො හඤ‍්ඤන‍්ති ධම‍්මා ධංසන‍්ති යාජකා.
314. නිදොස් ගවදෙනුන් මරත් ය. යන යමෙක් ඇද්ද, යාගකරන්නෝ යමක් හේතු කොට ගෙන දැහැමින් පිරිහෙත් ද ඒ මේ පැරණි අධර්‍මය දඬුවම්වලට (හෙවත් තුන් කායදුශ්චරිතයනට) ඇතුළත් එකෙක් විය.
315. එවමෙසො අණුධම‍්මො පොරාණො විඤ‍්ඤූගරහීතො යත්‍ථ එදිසකං පස‍්සති යාජකං ගරහතී ජනො.
315. යම් යාගයෙක්හි ජනයා මෙසේ (ගෝඝාතක) යාජකයකු දක්නේ ද, ගරහන්නේ ද, මේ පැරණි ලාමකධර්‍මය මෙසේ නුවණැත්තන් විසින් ගරහන ලද්දේ වේ.
316. එවං ධම‍්මෙ වියාපන‍්නෙ විභින‍්නා සුද‍්දවෙස‍්සිකා පුථු විභින‍්නා ඛත‍්තියා පතිං භරියා‘වමඤ‍්ඤථ.
316-317. මෙසේ බමුණුදහම පෙරළුනු කල්හි ශුද්‍ර-වෛශ්‍යයෝ ද බෙහෙවින් බෙදුනහ. බොහෝ ක්‍ෂත්‍රියයෝ ද බෙදී ගියහ. බිරිය හිමියා හෙළා දුටුවාය. ක්‍ෂත්‍රියයෝ ද බ්‍රාහ්මණයෝ ද සෙසු කුලගොත් රක්නාහු ද ජතිවාදය නො සලකා කාමයන්ගේ වශයට ගියහ.
317. ඛත‍්තියා බ්‍රහ‍්මබන්‍ධු ව යෙ චඤ‍්ඤෙ ගොත‍්තරක‍්ඛිතා ජාතිවාදං නිරංකත්‍වා කාමානං වසමන්‍වගුන‍්ති.
එවං වුත‍්තෙ තෙ බ්‍රාහ‍්මණමහාසාළා භගවන‍්තං එතදවොච: අභික‍්කන‍්තං භො ගොතම අභික‍්කන‍්තං භො ගොතම. සෙය්‍යථාපි භො ගොතම, නික‍්කුජ‍්ජිතං වා උක‍්කුජ‍්ජෙය්‍ය, පටිච‍්ඡන‍්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ‍්හස‍්ස වා මග‍්ගං ආචික‍්ඛෙය්‍ය, අන්‍ධකාරෙ වා තෙලපජ‍්ජොතං ධාරෙය්‍ය චක‍්ඛුමන‍්තො රූපානි දක‍්ඛින‍්තීති, එවමෙවං භොතා ගොතමෙන අනෙකපරියායෙන ධම‍්මො පකාසිතො, එතෙ මයං භවන‍්තං ගොතමං සරණං ගච‍්ඡාම ධම‍්මඤ‍්ච භික‍්ඛුසඞ‍්ඝඤ‍්ච, උපාසකෙ නො භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ‍්ජතග‍්ගෙ පාණුපෙතෙ සරණං ගතෙ’ති.
මෙසේ වදාළ කල්හි ඒ බමුණූමහසල්හු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙසේ සැළකළාහුය: “භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, යටිකුරු වූවක් උඩුකුරු කරන්නේ හෝ වස්ත්‍ර ලද්දක් විවෘත කරන්නේ හෝ මංමුළාවකුට මග කියන්නේ හෝ “ඇස් ඇත්තෝ රූ දකින්නාහුය”යි අඳුරෙහි තෙල් පහනක් දරන්නෝ හෝ යම්සේ නම් එසෙයින්ම භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ විසින් නොයෙක් ක්‍රමයෙන් ධර්‍මය ප්‍රකාශ කරණ ලද්දදේය, මේ අපි භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ ද ධර්‍මය ද භික්‍ෂුසඞ්ඝයා ද සරණ යමු. භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ අප අද පටන් දිවිහිමියෙන් සරණ ගිය උවසුන් කොට දරණ සේක්වා!
බ්‍රාහ‍්මණධම‍්මිකසුත‍්තං නිට‍්ඨිතං.
බ්රාහ්මණධම්මික සූත්‍රය නිමි.