දුට්ඨට්ඨක සුත‍්තං
4. 3.
4. 3.
දුට්ඨට්ඨක සුත‍්තං
දුට්ඨට්ඨක සූත්‍රය
784. වදන‍්ති වෙ දුට‍්ඨමනාපි එකෙ අථොපි වෙ සච‍්චමනා වදන‍්ති, වාදඤ‍්ච ජාතං මුනිනො උපෙති තස‍්මා මුනි නත්‍ථි ඛිලො කුහිඤ‍්චි.
784. ඇතැම් (අන්‍ය තීර්‍ත්‍ථක) කෙනෙක් ඒකාන්තයෙන් දුෂ්ට චිත්ත ඇත්තාහු (බුදුපාමොක් සඟනට) උපවාද බෙණෙත්. වැලි (අන්‍යතීර්‍ත්‍ථක කථා ඇසූ) තව කෙනෙක් ‘ඒකාන්තයෙන් සත්‍යයෙක’ යන සිත් ඇත්තාහු උපවාද බෙණෙත්. තථාගත මුනි අභූතයෙන් උපන් (එ ආක්‍රෝශවාදයට) නො පැමිණේ. එහෙයින් බුද්ධමුනි කිසිදු කරුණෙක්හි රාගාදි කීල නැත්තේ යි.
785. සකං හි දිට‍්ඨිං කථමච‍්චයෙය්‍ය ඡන්‍දානුනීතො රුචියා නිවිට‍්ඨො, සයංසමත‍්තානි පකුබ‍්බමානො යථා හි ජානෙය්‍ය තථා වදෙය්‍ය.
785. දෘෂ්ටිච්ඡන්‍දයෙන් මෙහෙයන ලදුයේ දෘෂ්ටි රුචියෙහි බැසගත් තීර්‍ත්‍ථක ජනයා කිසෙයින් ස්වකීය දෘෂ්ටිය හරනේ ද තමා විසින් පුරණලද ඒ දෘෂ්ටිගතයන් මැ කරනුයේ යම් පරිද්දෙකින් දන්නේ නම් එ පරිද්දෙන් බණන්නේ යි.
786. යො අත‍්තනො සීලවතානි ජන‍්තු අනානුපුට‍්ඨො ච පරෙස පාවා, අනරියධම‍්මං කුසලා තමාහු යො ආතුමානං සයමෙව පාවා
786. යම් පුද්ගලයෙක් නො පුළුවුස්නා ලදුයේ මැ තමාගේ ප්‍රාතිමෝක්‍ෂාදි ශීලයන් හා ධුතඞ්ගාදි ව්‍රතයන් හා මෙරමාහට කියාපා නම්, යමෙක් තෙමේත් තමා (සිල්වතැයි) කියාපා නම් ආර්‍ය්‍යධර්‍ම කුශලයෝ ඔහුගේ එ කථනය අනාර්‍ය්‍ය ධර්‍මයෙකැයි කීහු.
787. සන‍්තො ච භික‍්ඛු අභිනිබ‍්බුතත‍්තො ඉති’හන‍්ති සීලෙසු අකත්‍ථමානො, තමරියධම‍්මං කුසලා වදන‍්ති යස‍්සුස‍්සදා නත්‍ථි කුහිඤ‍්චි ලොකෙ
787. යම් රහත් මහණෙක් රාගාදි ක්ලේශ ව්‍යපශමයෙන් ශාන්ත වූයේ රාගාදි ගිනි නිවීමෙන්, නිවුනු සිත් ඇත්තේ ත්, ‘මෙසෙයින් මම සිල් සපන්මි’යි ශීලයන්හි තමා එළවා නො කියන්නේ ද, යම් ක්‍ෂීණාස්‍රවයකු හට ස්කන්‍ධාදි ආර්‍ය්‍යධර්‍මයෙහි නිපුණයෝ ඒ සිය ගුණ පාළ නො කිරීම අරීදහමැ යි කියත්.
788. පකප‍්පිතා සඞ‍්ඛතා යස‍්ස ධම‍්මා පුරක‍්ඛතා සන‍්ති අවීවදාතා, යදත‍්තනී පස‍්සති ආනිසංසං තං නිස‍්සිතො කුප‍්පපටිච‍්චසන‍්තිං.
788. යම් දෘෂ්ටිගතිකයක්හුගේ තෘෂ්ණා දෘෂ්ටි විසින් පරිකල්පිත වූ ප්‍රත්‍යයෙන් සකසන ලද, තෘෂ්ණාදෘෂ්ටියෙන් පෙරටු කරනලද, අශුඬ වූ දෘෂ්ටිධර්‍ම කෙනෙක් වෙත් ද, හෙතෙම යම් හෙයෙකින් තමා කෙරෙහි එ දෘෂ්ටීන් ගේ (දෘෂ්ට ධාර්මික සාම්පරායික) ආනිසංසයක් දක්නේ ද, එහෙයින් මැ විපාකජනක ද පරිවර්‍තනශීලී ද වන හෙයින් කෝප්‍ය වූත් ප්‍රතීත්‍යසමුත්පන්න වූත් සංවෘතිශාන්ති නම් වූ දෘෂ්ටිය ඇසිරිකොට පවත්නේ ය.
789. දිට‍්ඨිනිවෙසා න හි ස‍්වාතිවත‍්තා ධම‍්මෙසු නිච‍්ඡෙය්‍ය සමුග‍්ගහීතං, තස‍්මා නරො තෙසු නිවෙසනෙසු නිරස‍්සතී ආදිසතිච‍්ච ධම‍්මං.
789. ඉදං සච්චාභිනිවේස යි කියූ දෘෂ්ටිනිවෙශනයෝ සුව සේ ඉක්මැවිය නොහෙත්, දෙසැට මිසදිටු දම් අතුරෙහි මොනොවට බැස ගත් එ එ ධර්‍මය නිශ්චය කොට පවත්නේ ය. එහෙයින් සත්ත්‍ව තෙමේ එ දෘෂ්ටිනිවේශනයන් හි අජශීල ගොශීලාදි ධර්‍මය හරනේත් ගන්නේත් වෙයි.
790. ධොනස‍්ස හි නත්‍ථි කුහිඤ‍්චි ලොකෙ පකප‍්පිතා දිට්ඨි භවාභවෙසු, මායඤ‍්ච මානඤ‍්ච පහාය ධොනො සකෙන ගච‍්ඡෙය්‍ය අනූපයො සො.
790. යම් හෙයකින් පැහූ හැම පව් ඇති රහත්හට කිසිදු ලොවෙක එ එ භවයන් නිමිත්ත කොට ප්‍රකල්පිත දෘෂ්ටියක් නැත් ද, එ හෙයින් ධූතපාප එ ක්‍ෂීණාස්‍රව මායා හා මාන හා පහා තෘෂ්ණා දෘෂ්ටි යන උපය නැති යේ මැ (මේ අත්බැව්හි හා පරලොව්හි හෝ නිරයාදි ගති විශේෂයන්හි) කවර හෙයෙකින් නෙරයිකාදි සංඛ්‍යාවට යේ ද? (නොයේ මැයි)
791. උපයො හි ධම‍්මෙසු උපෙති වාදං අනූපයං කෙන කථං වදෙය්‍ය, අත‍්තං නිරත‍්තං න හි තස‍්ස අත්‍ථි අධොසි සො දිට‍්ඨිමිධෙව සබ‍්බන‍්ති.
791. තෘෂ්ණාදි උපය (නිඃශ්‍රය) ඇතියේ ම එ එ ධර්‍මයන්හි (රාගරක්ත ය, ද්වේෂ දුෂ්ටය යන) වාදයට නො එළඹෙයි, තණ්හා, දිට්ඨි, උපය නැතියහු රාග, දෝෂ යන කවර කරුණෙකින් (රක්තයෙක, දුෂ්ටයෙකැයි) කිසෙයින් කියන්නේ ද, ඔහුට (ආත්මදෘෂ්ටි සංඛ්‍යාත) ආත්මවාදය වේවයි (උච්ඡේදදෘෂ්ටි සංඛ්‍යාත) නිරාත්මවාදය හෝ නැත් මැයි. ඒ ක්‍ෂීණාස්‍රව මහණ ඉහාත්මභාවයෙහි මැ සර්‍වදෘෂ්ටිගතය ප්‍රහීණ කෙළේ යි.
දුට‍්ඨට‍්ඨකසුත‍්තං නිට‍්ඨිතං.
දුට්ඨට්ඨක සූත්‍රය නිමි.