වත්‍ථුගාථා
වත්‍ථුගාථා
වස්තුගාථා
980. කොසලානං පුරා රම‍්මා ආගමා දක‍්ඛිණාපථං, ආකිඤ‍්චඤ‍්ඤං පත්‍ථයානො බ්‍රාහ‍්මණො මන‍්තපාරගූ.
980 වේදමන්ත්‍රයෙහි කෙළ පැමිණි (බාවරී) බ්රාහ්මණ අකිඤ්චනභාවය (පරිග්‍රහෝපකරණ විවේකය) පතන්නේ කොසොල් රට රම්‍ය වූ (සැවැත් ) නුවරින් නික්මැ දක්‍ෂිණාපථයට ගියේ ය.
981. සො අසසකස‍්ස විසයෙ අළකස‍්ස සමාසනෙ, වසී ගොධාවරීකුලෙ උඤ‍්ඡෙන ච ඵලෙන ච.
981. ඒ බමුණු අස්සක රජුගේ ද මූලක රජුගේ ද දැයි දෙ රජුන්ගේ රාජ්‍යයන් අසල හෙවත් දෙරට අතර ගෝදාවරී නදී තීරයෙහි වූ අසපුයෙක් හි කෙණෙසි අහරින් ද වනමූල ඵලාහාරයෙන් ද යැපෙමින් විසී ය.
982. තස‍්සෙ ව උපනිස‍්සාය ගාමො ච විපුලො අහූ, තතො ජාතෙන ආයෙන මහායඤ‍්ඤමකප‍්පයි.
982. ඒ ගෝදාවරි නදීතීරය මැ (නොහොත් එබාවරී තවුස් මැ) නිසා මහත් වූ ගමෙක් ද විය. හේ එගමින් උපන් කරවුවරින් මහායාගයක් (මහදනක්) කළේ ය.
983. මහායඤ‍්ඤං යජිත්‍වාන පුන පාවිසි අස‍්සමං, තස‍්මිං පති පවිට‍්ඨම‍්හි අඤ‍්ඤො ආගඤ‍්ඡි බ්‍රාහ‍්මණො.
983. හේ මහදන් දී යළි අසපුවට පිවිසියේ ය. ඔහු එහි පිවිසගත් කල්හි අන් බමුණෙක් එහි ආයේ යැ.
984. උග‍්ඝට‍්ටපාදො තසිතො පඞ‍්කදන‍්තො රජස‍්සිරො, සො ච නං උපසඞ‍්කම‍්ම සතානි පඤ‍්ච යාචති.
984. ගමන්හි ගැටුනු පා ඇති පිපාසිත වූ මල බැඳි දත් ඇති, දූහිලියෙන් වැකුණු හිස් ඇති එබමුණාත් ඔහු කරා එළැඹැ රන්මිල පන්සියයක් යැදී යැ.
985. තමෙනං බාවරී දිස‍්වා ආසනෙන නිමන‍්තයී, සුඛඤ‍්ච කුසලං පුච‍්ඡි ඉදං වචනමබ්‍රවි.
985. බාවරී තවුස් ඔහු දැක අස්නෙන් පැවරීයැ. සුව ද නිරෝ බව ද විචාළේ යැ. මෙ බස් ද කීයැ:
986. යං ඛො මමං දෙය්‍යධම‍්මං සබ‍්බං විස‍්සජ‍්ජිතං මයා, අනුජානාහි මෙ බ්‍රහ‍්මෙ නත්‍ථි පඤ‍්ච සතානි මෙ.
986. මා සතු යම් දේයධර්‍මයෙක් වී නම්, ඒ හැම මා විසින් දානමුඛයෙහි දෙන ලදී. බමුණ ම බස් හදහව රන්මිල පන්සියෙක් නැත.
987. සචෙ මෙ යාචමානස‍්ස භවං නානුපදස‍්සති, සත‍්තමෙ දිවසෙ තුය‍්හං මුද‍්ධා ඵලතු සත‍්තධා.
987. ඉදින් භවත් යදනා මට නොදෙන්නේ නම්, අදින් සත්වන දවස්හි තා හිස් සත්කඩ වැ පැළේවා.
988. අභිසඞ‍්ඛරිත්‍වා කුහකො භෙරවං සො අකිත‍්තයි, තස‍්ස තං වචනං සුත්‍වා බාවරී දුක‍්ඛිතො අහූ.
988. ඒ කුහක බමුණු කොහොන්වත් සකස් කොට බිය දනවන තෙපුල් කී යැ. ඔහුගේ එවදන් අසා බාවරී දොම්නස් ඇතියේ වී යැ.
989. උස‍්සුස‍්සති අනාහාරො සොකසල‍්ලසමප‍්පිතො, අථොපි එවං චිත‍්තස‍්ස ඣානෙ න රමතී මනො.
989. හේ සෝහුලින් විදුනාලදුයේ නිරාහාර වැ වියැළෙ යි. තවද මෙ බඳු සිත් ඇති ඔහුගේ සිත ධ්‍යානයෙහි නො ඇලෙයි.
990. උත්‍රස‍්තං දුක‍්ඛිතං දිස‍්වා දෙවතා අත්‍ථකාමිනී, බාවරිං උපසඞ‍්කම‍්ම ඉදං වචනමබ්‍රවී.
990. ඒ අරම්හි අරක්ගත් වැඩ කැමැති එක්තරා දේවතාවක් බියපත් වූ දුකට පැමිණි බාවරී බමුණු කරා එළැඹ මෙවදන් කිවුය.
991. න සො මුද‍්ධං පජානාති කුහකො සො ධනත්‍ථිකො, මුද‍්ධනි මුද‍්ධපාතෙ වා ඤාණං තස‍්ස න විජ‍්ජති.
991. හේ මුදුන් (හිස) නො දන්නේ ය. හේ ධන කැමැති කුහකයෙක. මුදුනෙහි හෝ මුදුන් පැළුමෙහි නුවණෙක් ඔහට නැති.
992. භොතී චරහි ජානාති තං මෙ අක‍්ඛාහි පුච‍්ඡිතා, මුද‍්ධං මුද‍්ධාධිපාතඤ‍්ච තං සුණොම වචො තව.
992. ඉදින් භවති මුදුනුදු මුදුන් පැළුමුදු දනී නම් මා විසින් පුළුවුස්නා ලද්දී එය මට කියව. තීගේ එ වචනය අසම්හ.
993. අහං පෙතං න ජානාමි ඤාණං එත්‍ථ න විජ‍්ජති, මුද‍්ධං මුද‍්ධාධිපාතෙ වා ජිනානං හෙත්‍ථ දස‍්සනං.
993. තෙල කරුණ මම ද නොදන්මි. මට මෙකරුණ කෙරෙහි ඥානයෙක් නැත. මුදුනුදු මුදුන් පැළුමුදු යන මෙය ජිනයන්ගේ මැ දර්‍ශනයෙකි.
994. අථ ඛො චරහි ජානාති අස‍්මිං පුථුවි මණ‍්ඩලෙ, මුද‍්ධං මුද‍්ධාධිපාතඤ‍්ච තං මෙ අක‍්ඛාහි දෙවතෙ.
994. එසේ වත් මැ මෙ පොළෝ මඬුලුයෙහි කවරෙක් නම්, මුදුන් හා මුදුන් පැළුම් හා දන්නේ ද, දේවතායෙනි, එය මට කියව.
995. පුරා කපිලවත්‍ථුම‍්හා නික‍්ඛන‍්තො ලොකනායකො, අපච‍්චො ඔක‍්කාකරාජස‍්ස සක්‍යපුත‍්තො පභඞ‍්කරො.
995. පෙරැ කිඹුල්වත් පුරින් නික්මැ ගිය ලෝකනායක වූ ඔක්කාක රජ පරපුරෙහි වූ ලොව හෙළි කරණ ශාක්‍යපුත්‍රයෙක් වේ ද,
996. සො හි බ්රාහ්මණ සම‍්බුද‍්ධො සබ‍්බධම‍්මානපාරගූ, සබ‍්බාභිඤ‍්ඤාබලප‍්පත‍්තො සබ‍්බධම‍්මෙසු චක‍්ඛුමා. සබ‍්බකම‍්මක‍්ඛයංපත‍්තො විමුත‍්තො උපධික‍්ඛයා.
996. බ්‍රාහ්මණය, හේ සම්බුද්ධ මැ යි. හැම ධර්‍මයන්ගේ පරතෙරට ගියේයැ, සියලු අභිඥා බලයනට පැමිණියේ යැ. සියලු ධර්‍මයන්හි නුවණැස් ඇතියේ යැ, හැම කර්‍මයන්ගේ ක්‍ෂයට පැමිණියේ ය. උපධික්‍ෂය සඞ්ඛ්‍යාත නිර්‍වාණාලම්බනයෙහි (භවවිමුක්තියෙන්) මිදුනේ යැ.
997. බුද‍්ධො සො භගවා ලොකෙ ධම‍්මං දෙසෙති චක‍්ඛුමා, තං ත්‍වං ගන‍්ත්‍වාන පුච‍්ඡස‍්සු සො තෙ තං ව්‍යාකරිස‍්සති.
997. පසැස් ඇති ඒ භාග්‍යවත් බුදුරජ ලොව්හි දහම් දෙසයි. මුඹ උන්වහන්සේ කරා ගොස් විචාරන්නැ, හේ මුඹට හෙළි කරන්නේ ය.
998. සම‍්බුද‍්ධොති වචො සුත්‍වා උදග‍්ගො බාවරී අහූ, සොකස‍්ස තනුකො ආසි පීතිඤ‍්චි විපුලං ලභි.
998. ‘සම්බුද්ධ’ යන වචනය අසා බාවරී ඔද වැඩිසිත් ඇත්තේ විය. ඔහුගේ ශෝකය තුනී විය. විපුල ප්‍රීතිය ද ලැබීය.
999. සො බාවරී අත‍්තමනො උදග‍්ගො තං දෙවතං පුච‍්ඡති වෙදජාතො, කතමම‍්හි ගාමෙ නිගමම‍්හි වා පන කතමම‍්හි වා ජනපදෙ ලොකනාථො. යත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා නමස‍්සෙමු සම‍්බුද‍්ධං දිපදුත‍්තමං.
999. සතුටු සිත් ඇති ඒ බාවරී තෙම ඔදවැඩි සිතැතියේ උපන් සොම්නස් ඇත්තේ “යම් තැනකට ගොස් ද්විපදෝත්තම වූ ඒ සම්‍යක් සම්බුද්ධයන් වහන්සේට නමස්කාර කරමෝ නම්, ඒ ලෝකනාථයෝ කවර නම් ගමෙක්හි හෝ යළි කිනම් නියම් ගමෙක්හි හෝ දනව්වෙක හෝ වසනසේක්දැ? යි ඒ දෙවියා පිළිවිසී.
1000. සාවත්‍ථියං කොසලමන්‍දිරෙ ජිනො පහුතපඤ‍්ඤො වරභූරිමෙධසො, සො සක්‍යපුත‍්තො විධුරො අනාසවො මුද‍්ධාධිපාතස‍්ස විදූ නරාසභො.
1000. පස්මරුන් දිනූ, මහාප්‍රාඥ වූ, උත්තම විපුල ප්‍රඥා ඇති, අප්‍රතිම වූ, අනාස්‍රව වූ මුදුන් පැළුම දන්නා, නරශ්‍රේෂ්ඨ වූ එ ශාක්‍යපුත්‍රයන් වහන්සේ කෝසල ජනපදයෙහි සැවැත් නුවර වසනසේක.
1001. තතො ආමන‍්තයී සිස‍්සෙ බ්‍රාහ‍්මණෙ මත‍්තපාරගෙ, එථ මාණවා අක‍්ඛිස‍්සං සුණාථ වචනං මම.
1001. එක්බිති බාවරි බමුණු වේදමන්ත්‍රයෙහි පරතෙරපත් අතැවැස්සන් ඇමැතී යැ: මාණවයෙනි, එව මම තොපට කියනෙම්, ඒ මාගේ වචනය අසව,
1002. යස‍්සෙසො දුල‍්ලභො ලොකෙ පාතුභාවො අභිණ‍්හසො, ස‍්වාජ‍්ජ ලොකම‍්හි උප‍්පන‍්නො සම‍්බුද‍්ධො ඉති විස‍්සුතො ඛිප‍්පං ගන‍්ත්‍වාන සාවත්‍ථියං පස‍්සව‍්හො දිපදුත‍්තමං.
1002. ලෝකයෙහි යමක්හුගේ තෙල එක්වන් උපත දුලබ වේ නම්, ‘සම්බුද්ධ’යහයි විශ්‍රැත වූ ඔබ දැන් ලොව්හි උපන්හ. වහා සැවතට ගොස් එ ද්විපදෝත්තමයා දකුව.
1003. කථං චරහි ජානෙමු දිස‍්වා බුද‍්ධොති බ්රාහ්මණ, අජානතං නො පබ්‍රූහි යථා ජානෙමු තං මයං.
1003. බ්‍රාහ්මණයෙනි, උන්වහන්සේ දැක ‘මෙ බුදුහ’ යි කිසෙයින් දනුම්හ. අපි ඔවුන් යම්සේ දතහෙන්නමෝ නම්, නොදන්නා අපට ඒ සෙයින් කිව මැනවැයි (කීහ.)
1004. ආගතානි හි මන‍්තෙසු මහාපුරිසලක‍්ඛණා, ද‍්වත‍්තිංසානි ච ව්‍යාඛ්‍යාතා සමන‍්තා අනුපුබ‍්බසො.
1004. පිළිවෙළින් විස්තර කරණ ලද පරිපූර්‍ණ වූ දෙතිස් මහපුරිස් ලකුණු වේදයෙහි ආයේ ය.
1005. යස‍්සෙතෙ හොන‍්ති ගත‍්තෙසු මහාපුරිසලක‍්ඛණා, දුවෙව තස‍්ස ගතියො තතියා හි න විජ‍්ජති.
1005. යම් පුරුෂයකුගේ ශරීරාවයවයන්හි තෙල මහපුරිස් ලකුණු වෙත් නම්, ඔහට දෙගතියෙක් මැ එයි. තෙවැන්නෙක් නො වේ.
1006. සචෙ අගාරං අජ‍්ඣාවසති විජෙය්‍ය පඨවිං ඉමං, අදණ‍්ඩෙන අසත්‍ථෙන ධම‍්මෙන මනුසාසාති.
1006. ඉදින් හේ ගිහිගෙහි වෙසේ නම්, නො දඬින්, නො සැතින් මේ පොළොව දිනා දැහැමින් අනුසස්නේ යැ. (සක්විති රජ වෙයි.)
1007. සචෙ ච සො පබ‍්බජති අගාරා අනගාරියං, විවත‍්තච‍්ඡදෙදා සම‍්බුද‍්ධො අරහා භවති අනුත‍්තරො.
1007. තවද ඉදින් හේ ගිහිගෙන් නික්මැ සසුන් වදී නම්, පෙරළු කෙලෙස් සෙවෙණි ඇතියේ අර්‍හත් අනුත්තර සම්‍යක් සම්බුද්ධ වෙයි.
1008. ජාතිං ගොත‍්තඤ‍්ච ලක‍්ඛණං මන‍්තෙ සිස‍්සෙ පුනාපරෙ, මුද‍්ධං මුද‍්ධාධිපාතඤ‍්ච මනසායෙව පුච‍්ඡථ.
1008. (තෙපි මාගේ) ජාතියදු ගෝත්‍රයදු ලක්‍ෂණදු උගත් වේදයදු සිසුනුදු යළිත් අන්‍ය වූ මුදුනුදු මුදුන් පැළීමුදු සිතින් මැ පුළුවුස්ව.
1009. අනාවරණදස‍්සාවී යදි බුද‍්ධො භවිස‍්සති, මනසා පුච‍්ඡිතෙ පඤ‍්හෙ වාචාය විස‍්සජෙස‍්සති.
1009. ඉදින් හේ අනාවරණ ඥානදර්‍ශන ඇති බුදු වේ නම්, තොප සිතින් පුළුවුත් පැන වචනයෙන් විසඳන්නේ යි.
1010. බාවරිස‍්ස වචො සුත්‍වා සිස‍්සා සොළස බ්‍රාහ‍්මණා, අජිතො තිස‍්සමෙත‍්තෙය්‍යො පුණ‍්ණකො අථ මෙත‍්තගු.
1010-1012 බාවරී බමුණුගේ බස් අසා අජිත ය, තිස්සමෙත්ත්‍යෙ ය, පුණ්ණක ය, යළි මෙත්තගූ ය, ධෝතක ය, උපසීව ය, නන්‍ද ය, යළි හේමක ය, තෝදෙය්‍ය කප්ප යන දෙදෙනය, පණ්ඩිත වූ ජතුකණ්ණී ය, භද්‍රායුධ ය, උදය යැ, පෝසාල බමුණු යැ, ප්‍රාඥ වූ මෝඝරාජ ය, මහර්ෂී පිඞ්ගිය යැ යන සොළොස් බමුණු අතැවැසියෝ -
1011. ධොතකො උපසීවො ච නන්‍දො ච අථ හෙමකො, තොදෙය්‍යකප‍්පා දුභයො ජතුකණ්ණී ච පණ‍්ඩිතො
1012. භද‍්දාවුධො උදයො ච පොසාලො චාපි බ්‍රාහ‍්මණො, මොඝරාජා ච මෙධාවී පිඞ‍්ගියො ච මහාඉසි.
1013. පච‍්චෙකගණිනො සබ‍්බෙ සබ‍්බලොකස‍්ස විස‍්සුතා, ඣායී ඣානරතා ධීරා පුබ‍්බවාසනවාසිතා.
1013. හැම දෙන වෙන වෙන ශිෂ්‍යගණයා ඇති වැ හැම ලොව පළට වූවාහු ධ්‍යාන කරන්නාහු ධ්‍යානයෙහි නිරත වූවාහු ධෘතිසම්පන්න වූවාහු පුණ්‍යවාසනා ගුණයෙන් වාසිත සිත් ඇත්තාහු.
1014. බාවරිං අභිවාදෙත්‍වා කත්‍වා ච නං පදක‍්ඛිණං, ජටාජිනධරා සබ‍්බෙ පක‍්කාමුං උත‍්තරාමුඛා.
1014. බාවරීහු වැඳ ඔහු පැදකුණු ද කොට සියල්ලෝ දළමඬුලු අඳුන් දිවිසම් දරන්නාහු උතුරු දෙසට මුහුණ ලා ගියහ.
1015. මූලකස‍්ස පතිට‍්ඨානං පුරිමං මාහිස‍්සතිං තදා, උජ‍්ජෙනිඤ‍්චාපි ගොනද‍්ධං වෙදිසං වනසව‍්හයං.
1015. මූලක ජනපදයට අයත් පතිට්ඨාන නගරයට ද මාහිස්සතී නම් පළමු නගරයට ද උජ්ජේනී නගරයට ද එසේම ගෝනද්ධ (ගෝධ) පුරයට ද, වේදිස නගරයට ද වල්සැවතට ද,
1016. කොසම‍්බියං චාපි සාකෙතං සාවත්‍ථිඤ‍්ච පුරුත‍්තමං, සෙතව්‍යං කපිලං වත්‍ථුං කුසිනාරඤ‍්ච මන්‍දිරං.
1016. කොසඹෑ නුවරට ද වැලිත් සාකේත නගරයට ද උතුම් සැවැත් නුවරට ද සේතව්‍ය නගරයට ද කපිලවත්‍ථු පුරයට ද කුසිනාරා නගරයට ද,
1017. පාවඤ‍්ච භොගනගරං වෙසාලිං මාගධං පුරං, පාසාණකං චෙතියඤ‍්ච රමණීයං මනොරමං.
1017. පාවා නගරයට ද භොගන නගරයට ද විසල්පුරට ද මගධරට අගනුවර වූ රාජගහ නගරයට ද සිත්කලු මනරම් වූ පහණසෑවෙහෙරට ද,
1018. තසිතො වුදකං සීතං මහාලාභංව වාණිජො, ඡායං ඝම‍්මාභිතත‍්තොව තුරිතා පබ‍්බතමාරුහුං.
1018. පවස් ඇතියකු සිහිල් දියකට මෙන් වෙණෙදක්හු මහත් ලාභයකට මෙන් ගිමින් තැවුනක්හු සෙවණකට මෙන් උපන් සොම්නස් ඇත්තාහු පර්‍වතයට නැංගාහ.
1019. භගවා තම‍්හි සමයෙ භික‍්ඛුසඞ‍්ඝපුරක‍්ඛතො, භික‍්ඛූනං ධම‍්මං දෙසෙති සීහොව නදති වනෙ.
1019. එ සමයෙහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේත් බික්සඟුන් විසින් පෙරටු කරණ ලද සේක් වෙනෙහි සිහරදහු නඳ කරන්නා සේ භික්‍ෂූන්ට දහම් දෙසන සේක.
1020. අජිතො අද‍්දස සම‍්බුද‍්ධං සතරංසීව භානුමං, චන්‍දං යථා පණ‍්ණරසෙ පරිපුරිං උපාගතං.
1020. අජිතමාණව සිය ගණන් රැස් ඇති හිරුසෙයින් පණුරැසි පොහෝ දිනෙහි දිලියෙන සොළොස් කලායෙන් පිරි සඳ සෙයින් සම්බුදුන් දිටී.
1021. අථස‍්ස ගත‍්තෙ දිස‍්වාන පරිපූරඤ‍්ච ව්‍යඤ‍්ජනං, එකමන‍්තං ඨිතො හට‍්ඨො මනොපඤ‍්හෙ අපුච‍්ඡථ.
1021. එක්බිති උන්වහන්සේගේ සිරුරෙහි පිරිපුන් මහපුරිස් ලකුණු දැක සතුටු වූයේ එකත්පස් වැ සිටියේ මනසින් පැන පුළුවුත්.
1022. ආදිස‍්ස ජම‍්මනං බ්‍රූහි ගොත‍්තං බ්‍රූහි සලක‍්ඛණං, මන‍්තෙසු පාරමිං බ්‍රූහි කති වාචෙති බ්‍රාහ‍්මණො.
1022. අප ඇදුරැන් ඇරැබැ ජාතිය (වයස්) කිව මැනැව පුරිස් ලකුණු සහිත කොට ගොත් ද කියනු මැනැව, වේදයන්හි නිමාවට පැමිණීම ද කිව මැනව, ඒ බමුණු කෙතෙක් අතවැස්සන් හදාරවාදැ? යි (විචාළේ ය)
1023. විසංවස‍්සසතං ආයු සො ච ගොත‍්තෙන බාවරී, තීණස‍්ස ලක‍්ඛණා ගත‍්තෙ තිණ‍්ණං වෙදාන පාරගු.
1023. (තොපගේ ඇදුරු) වයසින් එක්සියවිසි හැවිරිදි වෙයි. හෙ ද ගෝත්‍ර විසින් බාවරී (ප්‍රාවරී) නම් වේ, ඔහුගේ සිරුරෙහි මහපුරිස්ලකුණු තුනෙකි. ත්‍රිවේදයෙහි පරතෙරට ගියේ ය.
1024. ලක‍්ඛණෙ ඉතිහාසෙව සනිඝණ‍්ඩුසකෙටුභෙ, පඤ‍්ච සතානි වාචෙති සධම‍්මෙ පාරමිං ගතො.
1024. (මහාපුරුෂ) ලක්‍ෂණයෙහි ද නිඝණ්ඩු සහිත කෙටූභ ශාස්ත්‍රසහිත, ඉතිහාසයෙහි ද ස්වකීය බ්රාහ්මණ ධර්‍මයෙහි ද පරතෙරට ගියේ අතැවැස්සන් පන්සියයක් හදාරව යි.
1025. ලක‍්ඛණානං පවිචයං බාවරිස‍්ස නරුත‍්තම, තණ‍්හච‍්ඡිද පකාසෙහි මා නො කංඛායිතං අහූ.
1025. තෘෂ්ණාව සිඳ ලූ නරෝත්තමයෙනි, බාවරී බමුණුගේ පුරුෂ ලක්‍ෂණයන් පිළිබඳ විස්තරය පවසන්නැ. අපට නහමක් සැක වේවා: (සිතින් පුළුවුත්)
1026. මුඛං ජිව‍්හාය ඡාදෙති උණ‍්ණස‍්ස භමුකන‍්තරෙ, කොසොහිතං වත්‍ථගුය‍්හං එවං ජානාහි මාණව.
1026. මාණවය, හේ (තමා) දිවින් මුව වසයි. උහුගේ දෙබැම අතුරෙහි උණුලොම් වෙයි. වස්ත්‍රගුහ්‍යය කෝෂාවහිත වේ. මෙ කරුණ මෙ සේ ද නැ යි (වදාළහ.)
1027. පුච‍්ඡං හි කිඤ‍්චි අසුණන‍්තො සුත්‍වා පඤ‍්හෙ වියාකතෙ, විචින‍්තෙති ජනො සබ‍්බො වෙදජාතො කතඤ‍්ජලී.
1027. හැම ජන තෙමේ, පුළුවුස්නා කිසිදු පැනයක් නො අසනුයේ විසැඳූ පැන අසා උපන් සොම්නස් ඇත්තේ බඳැදිලි වැ මෙසේ සිතයි.
1028. කො නු දෙවෙ ව බ්‍රහ‍්මා වා ඉන්‍දො වාපි සුජම්පති, මනසා පුච‍්ඡිතෙ පඤ‍්හෙ තමෙනං පටිභාසති.
1028. කවර නම් දෙවියෙක් හෝ බඹෙක් හෝ සුජම්පති වූ ඉන්‍ද්‍ර හෝ සිතින් විචාළ පැන විසඳා ද? (ඔවුනතුරෙන්) කවරක්හට තෙල පැන වැටහේ දැ’යි
1029. මුද‍්ධං මුද‍්ධාධිපාතඤ‍්ච බාවරී පරිපුච‍්ඡති, තං ව්‍යාකරොහි භගවා කඞ‍්ඛං විනය නො ඉසෙ.
1029. භාග්‍යවතුන් වහන්ස, බාවරී බමුණුතෙම මුදුනුදු මුදුන් පැළුමුදු පුළුවුසී. එය විසඳන්නැ. ඍෂීන් වහන්ස, අපගේ සැකය දුරැලන්නැ යි.
1030. අවිජ‍්ජා මුද‍්ධාති ජානාහි විජ‍්ජා මුද‍්ධාධිපාතිනී, සද‍්ධා සතිසමාධීහි ඡන්‍දවිරියෙන සංයුතා.
1030. අවිද්‍යාව (සසරැ හිස්වන බැවින්) මුදුනැ, ශ්‍රද්ධා, ස්මෘති, සමාධි, ඡන්‍ද, වීර්‍ය්‍ය යන මොවුන් හා සමග යෙදුනු (අර්‍හන් මාර්‍ග) විද්‍යාව මුදුන් පළනයි දනැයි.
1031. තතො වෙදෙන මහතා සන්‍ථමහිත්‍වාන මාණවො, එකංසං අජිනං කත්‍වා පාදෙසු සිරසා පති.
1031. එක්බිති අජිතමාණව මහත් ප්‍රීතියෙන් සංස්තබ්ධ වැ අඳුන් දිවි සම් එකස් කොටලා (බුදුන්) පාපිට හිස්තබා වැඳ වැටිනි.
1032. බාවරී බ්‍රාහ‍්මණො භොතො සහසිස‍්සෙහි මාරිස, උදග‍්ගචිත‍්තො සුමනො පාදෙ වන්‍දති චක‍්ඛුම.
1032 “නිදුකානන් වහන්ස, පසැසුන් වහන්ස, බාවරී බ්රාහ්මණ ඔද වැඩි සිතැති වැ, සොම්නස් වැ භවත්හුගේ පා වඳනේ ය’යි.
1033. සුඛිතො බාවරී හොතු සහසිස‍්සෙහි බ්‍රාහ‍්මණො, ත්‍වඤ‍්චාපි සුඛිතො හොහි චිරං ජීවාහි මාණව.
1033. බාවරී බමුණු අතැවැසියන් හා සමග සුවපත් වේවා, මාණවය, තො ද සුවපත් වෙයි, සැරදෙයි, (වදාළෝ)
1034. බාවරිස‍්ස ව තුය‍්හං වා සබ‍්බෙසං සබ‍්බසංසයං, කතාවකාසා පුච‍්ඡවෙහා යං කිඤ‍්චි මනසිච‍්ඡථ.
1034. තෙපි කළ අවකාශ ඇතියවු, යමක් පුළුවුස්නට සිතින් කැමැතියවු නම්, බාවරීහුගේ වේවයි, තොප හැමගේ වේවයි, එ හැම සංශය පුළුවුස්වයි (වදාළසේක)
1035. සම‍්බුද‍්ධෙන කතොකාසො නිසීදිත්‍වාන පඤ‍්ජලී, අජිතො පඨමං පඤ‍්හං තත්‍ථ පුච‍්ඡි තථාගතං.
1035. සම්බුදුන් විසින් කළ අවකාශ ඇති අජිතමාණව බඳැදිලි වැ හිඳ එහි පළමු පැන බුදුන් පිළිවිත්.
වත්‍ථුගාථා නිට‍්ඨිතා.
වස්තු ගාථා නිමි.