මෙත‍්තගුසුත‍්තං
5. 4.
5. 4.
මෙත‍්තගුසුත‍්තං
මෙත්තගූමාණව පෘච්ඡා
1053. පුච‍්ඡාමි තං භගවා බ්‍රූහි මෙතං (ඉච‍්චායස‍්මා මෙත්තගූ) මඤ‍්ඤාමි තං වෙදගුං භාවිතත‍්තං, කුතො නු දුක‍්ඛා සමුදාගතා ඉමෙ යෙ කෙචි ලොකස‍්මිං අනෙකරූපා.
1053. (ආයුෂ්මත් මෙත්තගූ මෙසේ පිළිවිත්:) භාග්‍යවතුන් වහන්ස, මුඹ වහන්සේ තෙල කරුණ පුළුවුස්මි. වදාළ මැනව. මුබ වහන්සේ ඥානවේදයාගේ පරතෙරට පැමිණි කෙනෙකුන් කොට වැඩූ සිත් ඇති කෙනෙකුන් කොට හඟිමි. ලෝකයෙහි අනේකස්වභාව වූ යම් කිසි දුක් කෙනෙක් වෙත් ද, මෙ දුඃඛයෝ කොයින් උපන්නාහු ද?
1054. දුක‍්ඛස‍්ස වෙ මං පභවං අපුච‍්ඡසි (මෙත‍්තගූති භගවා) තං තෙ පවක‍්ඛාමි යථා පජානං, උපධිනිදානා පභවන‍්ති දුක‍්ඛා යෙ කෙචි ලොකස‍්මිං අනෙකරූපා.
1054. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළහ: මෙත්තගූ මාණවයෙනි, ) ඉදින් තෝ ජාත්‍යාදි දුකට කාරණය විචාරහි නම්, එය පසක් කොට දතුවකු සෙයින් තොපට පවසම්හ. ලෝකයෙහි අනේකස්වරූප වූ යම් දුඃඛයෝ වෙත් නම්, ඒ හැම දුඃඛයෝ (තෘෂ්ණාදි) උපධි හේතුයෙන් උපදනාහ.
1055. යො වෙ අවිද‍්වා උපධිං කරොති පුනප‍්පුනං දුක‍්ඛමුපෙති මන්‍දො, තස‍්මා හි ජානං උපධිං න කයිරා දුක‍්ඛස‍්ස ජාතිප‍්පභවානුපස‍්සී.
1055. අපණ්ඩිත වූ යමෙක් (තෘෂ්ණාදි) උපධිය කෙරේ ද, මන්‍දප්‍රාඥ වූ හෙතෙම පුනපුනා සසර දුකට පැමිණෙයි. එහෙයින් (සංස්කාරයන් අනිත්‍යාදි විසින්) දන්නේ සංසාර දුඃඛය ජාතිය ප්‍රභවය කොට ඇතැ’යි දක්නේ (තෘෂ්ණාදි) උපධිය නොකරන්නේ යි.
1056. යන‍්තං අපුච‍්ඡිම‍්හ අකිත‍්තයී නො (ඉච‍්චායස‍්මා මෙත‍්තගු) අඤ‍්ඤං තං පුච‍්ඡාමි තදිඞ‍්ඝ බ්‍රූහි. කථන‍්නු ධීරා විතරන‍්ති ඔඝං ජාතිජරං සොකපරිද‍්දවඤ‍්ච, තං මෙ මුනි සාධු වියාකරොහි තථා හි තෙ විදිතො එස ධම‍්මො.
1056. (ආයුෂ්මත් මෙත්තගූ මෙසේ පිළිවිත්:) අපි යමක් විචාළමෝ නම්, එය මුඹ වහන්සේ අපට වදාළසේක. අනෙක් කරුණකුදු මුඹ වෙතින් විචාරමි. ඒකාන්තයෙන් එය දැන් වදාළමැනව. ධීරයෝ (කාමාදි චතුර්විධ) ඕඝයත් ජාති ජරා ශෝකපරිදේවදුකත් කෙසේ තරණය කෙරෙත් ද? සර්‍වඥමුනි වූ මුඹ වහන්සේ අයදිමි. එය මට විසඳා වදාළ මැනවි. යම් හෙයෙකින් මුඹ වහන්සේ විසින් තෙල දහම (සත්ත්‍වයන් විසින් අවබෝධ කරණ සේ පැනවීම් වශයෙන්) දන්නාලද ද, එහෙයිනි,
1057. කිත‍්තයිස‍්සාමි තෙ ධම‍්මං (මෙත‍්තගූති භගවා) දිට‍්ඨෙ ධම‍්මෙ අනීතිහං, යං විදිත්‍වා සතො චරං තරෙ ලොකෙ විසත‍්තිකං.
1057. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළහ: මෙත්තගූ මාණවකය, ) ස්මෘතිමත් වැ හැසිරෙනුයේ දක්නා ලද දුඃඛාදිධර්‍මයෙහි නොහොත් මේ අත්බැව්හි මැ ආත්මප්‍රත්‍යක්‍ෂ වූ යම් ධර්‍මයක් දැන ලොවැ විසත්තිකා සඞ්ඛ්‍යාත තෘෂ්ණාව තරණය කෙරේ නම්, ඒ නිර්‍වාණධර්‍මයත් (නිර්‍වාණගාමිනීප්‍රතිපද්ධර්‍මයත්) තොපට ප්‍රකාශ කරන්නෙමි.
1058. තඤ‍්චාහං අභිනන්‍දාමි මහෙසි ධම‍්මමුත‍්තමං, යං විදිත්‍වා සතො චරං තරෙ ලොකෙ විසත‍්තිකං
1058. මහර්ෂීන් වහන්ස, ස්මෘතිමත් ව හැසිරෙනුයේ යම් ධර්‍මයක් දැන ලොව්හි විසත්තිකා නම් වූ තෘෂ්ණාව තරණය කරන්නේ නම් මම මුඹ වහන්සේගේ ඒ (ධර්‍මද්‍යොතක) භාෂිතය ද ඒ උත්තම ධර්‍මය ද පතමි.
1059. යං කිඤ‍්චි සම‍්පජානාසි (මෙත‍්තගූති භගවා) උද‍්ධං අධො තිරියඤ‍්චාපි මජ‍්ඣෙ, එතෙසු නන්‍දිඤ‍්ච නිවෙසනඤ‍්ච පනුජ‍්ජ විඤ‍්ඤාණං භවෙ න තිට‍්ඨෙ.
1059. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළහ: මෙත්තගූ මාණවකය, ) අනාගතකාලාදි උඩ ද අතීතකාලාදි යට ද (වර්‍තමානකාලාදි ) මැද සරස ද වූ යම් කිසි ධර්‍මජාතයක් තෙපි දනිවු නම් තෙල ඌර්‍ධවාදි ධර්‍මයෙහි තෘෂ්ණා හා දෘෂ්ටිනිවේසනය ද අභිසංස්කාරවිඥානය ද දුරු කරව, දුරු කොට (උභය) භවයෙහි නො සිටිනේ යි.
1060. එවංවිහාරී සතො අප‍්පමත‍්තො භික‍්ඛු චරං හිත්‍වා මමායිතානි, ජාතිං ජරං සොකපරිද‍්දවඤ‍්ච ඉධෙව විද‍්වා පජහෙය්‍ය දුක‍්ඛං.
1060. මෙසේ වසන සුලු ස්මෘතිමත් වූ අප්‍රමත්ත වූ මහණ තෘෂ්ණාදෘෂ්ටිමමායිතයන් හැරපියා හැසිරෙන්නේ විද්වද් වූයේ මෙ සස්නෙහි මැ නොහොත් මෙ අත්බව්හි මැ ජාතිය ද ජරාව ද, ශෝකපරිදේවදුක ද දුරැ ලන්නේ යි.
1061. එතාභිනන්‍දාමි වචො මහෙසිනො, (ඉච‍්චායස‍්මා මෙත්තගූ) සුකිත‍්තිතං ගොතම නුපධිකං, අද‍්ධා හි භගවා පහාසි දුක‍්ඛං තථා හි තෙ විදිතො එස ධම‍්මො.
1061. (ආයුෂ්මත් මෙත්තගූ මෙසේ විචාරයි:) මහර්ෂී වූ මුඹවහන්සේගේ තෙල වචනය සතුටින් පිළිගණිමි. ගෞතමයන් වහන්ස, මුඹ වහන්සේ විසින් නිරුපධි වූ නිර්‍වාණය මොනොවට ප්‍රකට කරණලද. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒකාන්තයෙන් ම වර්‍තදුඃඛය දුරැලුහු ද. එහෙයින්ම මැ මුඹ වහන්සේ විසින් තෙල දහම දන්නාලද,
1062. තෙ චාපි නූන පජහෙය්‍යු දුක‍්ඛං යෙ ත්‍වං මුනි අට‍්ඨිතං ඔවදෙය්‍ය, තං තං නමස‍්සාමි සමෙච‍්ච නාග අප‍්පෙව මං භගවා අට‍්ඨිතං ඔවදෙය්‍ය.
1062. මුනි වූ මුඹවහන්සේ යමකුන්ට සකසා ඔවාදෙනසේක් ද, ඔහුදු ඒකාන්තයෙන් දුක් දුරලන්නාහ’යි හඟිම්. බුද්ධනාගයන් වහන්ස, එහෙයින් වෙත පැමිණ මුඹ වහන්සේ නමදිමි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මට එක්වන් අවවාද කරන සේක් නම් මැනවි.
1063. යං බ්‍රාහ‍්මණං වෙදගුං ආභිජඤ‍්ඤා (මෙත‍්තගූති භගවා) අකිඤ‍්චනං කාමභවෙ අසත‍්තං, අද‍්ධා හි සො ඔඝමිමං අතාරි තිණ‍්ණො ච පාරං අඛිලො අකඞ‍්ඛො.
1063. ( බුදුහු මෙසේ වදාළහ: මෙත්තගූ මාණවකය,) තෝ බාහිතපාප බ්‍රාහ්මණ වූ යමක්හු, සිවුමග නැණින් නිවනට පැමිණියකු කොට රාගාදි කිඤ්චන රහිතයකු කොට කාමයෙහි දු භවයෙහි දු නො ඇලුනක්හු කොට දනිහි නම්, ඒකාන්තයෙන් හෙ (කාමාදි වූ) මේ චතුරෝඝය තරණය කෙළේය. ඕඝතරණ කළ (රාගාදි) ඛිල රහිත වූ (දුඃඛාදියෙහි) කාඞ්ක්‍ෂා රහිත වූ හේ නිර්‍වාණ පාරයට ගියේ යි.
1064. විද‍්වා ච සො වෙදගූ නරො ඉධ භවාභවෙ සඞ‍්ගමිමං විසජ‍්ජ, සො වීතතණ‍්හො අනිඝො නිරාසො අතාරි සො ජාති ජරන‍්ති බ්‍රූමීති.
1064. තවද මෙ සස්නෙහි (මෙ අත්බැව්හි හෝ) යම් පුද්ගලයෙක් විද්වද් වූ ඥානවේදයෙන් නිවණට පත්වූයේ කුදුමහත් භවයෙහි රාගාදි වූ සඞ්ගය දුරැලා සිටියේ ද, විගතතෘෂ්ණා ඇති හේ උපද්‍රව නැතියේ ආශා රහිත වූයේ ය. හෙ ජාති ජරා (මරණ) තරණය කෙළේ යයි කියමි යි.
මෙත‍්තගූමාණවසුත‍්තං චතුත්‍ථං.
මෙත්තගූමාණව පෘච්ඡා නිමි.