ධොතකසුත‍්තං
5. 5.
5. 5.
ධොතකසුත‍්තං
ධොතකමාණව පෘච්ඡා
1065. පුච‍්ඡාමි තං භගවා බ්‍රූහි මෙතං (ඉච‍්චායස‍්මා ධොතකො) වාචාභිකඞ‍්ඛාමි මහෙසි තුය‍්හං, තව සුත්‍වාන නිග‍්ඝොසං සිකෙඛ නිබ‍්බාන මත‍්තනො
1065. (ආයුෂ්මත් ධෝතක මෙසේ විචාරයි:) භාග්‍යවතුන් වහන්ස, මුඹ වහන්සේ පුළුවුස්මි. තෙල කරුණ මට වදාළ මැනව. මුඹ වහන්සේගේ වචනය රුස්නෙමි, මුඹ වහන්සේගේ ධර්‍මනිර්ඝෝෂය අසා රාගාදිය නිවනු සඳහා අධිශීලාදියෙහි හික්මෙන්නෙමි.
1066. තෙන හාතප‍්පං කරොහි (ධොතකාති භගවා) ඉධෙව නිපකො සතො, ඉතො සුත්‍වාන නිග‍්ඝොසං සික‍්ඛෙ නිබ‍්බානමත‍්තනො
1066. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළහ: ධෝතකය,) එසේ වී නම් මෙහි මැ නුවණැති වැ ස්මෘතිමත් වැ වැර වඩව. මාගේ වදන් අසා මෙ සස්නෙහි තමාගේ නිවන් පිණිසි හික්මෙන්නේය.
1067. පස‍්සාමහං දෙවමනුස‍්ස ලොකෙ (ඉච‍්චායස‍්මාධොතකො) අකිඤ‍්චනං බ්‍රාහ‍්මණං ඉරියමානං, තං තං නමස‍්සාමි සමන‍්තචක‍්ඛු පමුඤ‍්ච මං සක‍්ක කථංකථාහි
1067. (ආයුෂ්මත් ධෝතක මෙසේ විචාරයි:) මම දෙව්මිනිස්ලොව්හි හැසිරෙන, රාගාදිකිඤ්චන රහිත වූ බාහිතපාප හෙයින් බ්‍රාහ්මණ වූ දේවාතිදේවයන් දැන් දක්මි. සමතැස් ඇතියානෙනි, එබඳු වූ මුඹ වහන්සේ නමදිමි. ශාක්‍යයන් වහන්ස, විචිකිත්සායෙන් මා මුදනු මැනව.
1068. නාහං ගමිස‍්සාමි පමොචනාය (ධොතකාති භගවා) කථංකථිං ධොතක කඤ‍්චි ලොකෙ, ධම‍්මඤ‍්ච සෙට‍්ඨං ආජානමානො එවං තුවං ඔඝමිමං තරෙසි.
1068. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ දෙසූහ: ධෝතකය,) මම ලෝකයෙහි විචිකිත්සා ඇති කිසිවකු මුදන්නට නො හැක්කෙමි. (උත්සාහ නොකරමි.) තෙපි ශ්‍රේෂ්ඨ ධර්‍මය ද දැන ගණිමින් මෙසේ මේ කාමාදිචතුරෝඝ තරණය කරව.
1069. අනුසාස බ්‍රහ‍්මෙ කරුණායමානො (ඉච‍්චායස‍්මා ධොතකා) විවෙකධම‍්මං යමහං විජඤ‍්ඤං, යථාහං ආකාසොව අව්‍යාපජ‍්ජමානො ඉධෙව සන‍්තො අසිතො චරෙය්‍යං.
1069. (ආයුෂ්මත් ධෝතක මෙසේ විචාරයි:) ශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්ස, සියලු සංස්කාරයන්ගෙන් විවික්ත වූ යම් නිර්‍වාණධර්‍මයක් මම දැනගන්නෙම් නම්, ආකාශය සෙයින් මම යම්සේ නානා ප්‍රකාරභාවයට නො යන්නෙම් නම්, මේ අස්නෙහි මැ හුන්නෙම් නොහොත් නිවුණෙමි, (තෘෂ්ණාදෘෂ්ටි) නිඃශ්‍රය රහිත වැ හැසිරෙන්නෙම් නම්, එසෙයින් අනුකම්පා කරණසේක් (මට) අනුශාසනා කළ මැනව.
1070. කිත‍්තයිස‍්සාමි තෙ සත‍්තිං (ධොතකාති භගවා) දිට‍්ඨෙ ධමෙම අනීතිහං, යං විදිත්‍වා සතො චරං තරෙ ලොකෙ විසත‍්තිකං.
1070. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළසේක: ධෝතකය,) ස්මෘතිමත්‍ව හැසිරෙනුයේ දක්නාලද දුඃඛාදිධර්‍මයෙහි නොහොත් මේ අත්බැව්හි මැ තමාට පසක් වූ යම් දහමක් දැන ලෝකයෙහි විසත්තිකා නම් වූ තෘෂ්ණාව තරණය කෙරේ නම්, ඒ නිර්‍වාණධර්‍මය ද (නිර්‍වාණගාමිනී ප්‍රතිපද්ධර්‍මය ද) තොපට ප්‍රකාශ කරන්නෙමි.
1071. තං වාහං අභිනන්‍දාමි (ඉච‍්චායස‍්මා ධොතකො) මහෙසි සන‍්තිමුත‍්තමං, යං විදිත්‍වා සතො චරං තරෙ ලොකෙ විසත‍්තිකං.
1071. (ආයුෂ්මත් ධෝතක මෙසේ කීය:) මහර්ෂීන් වහන්ස, ස්මෘතිමත් වැ හැසිරෙනුයේ යම් දහමක් දැන ලෝකයෙහි විසත්තිකා නම් (තෘෂ්ණාව) තරණය කෙරේ නම් මම මුඹ වහන්සේගේ ඒ ධර්‍මයද්‍යොතකවචනය ද රුස්මි. ඒ උත්තම ශාන්තිය ද පිළිගන්මි.
1072. යං කිඤ‍්චි සම‍්පජානාසි (ධොතකාති භගවා) උද‍්ධං අධො තිරියඤ‍්චාපි මජ‍්ඣෙ: එතං විදිත්‍වා සඞ‍්ගොති ලොකෙ භවාභවාය මාකාසි තණ‍්හන‍්ති.
1072. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක: ධෝතකය,) (අනාගතාදි) උඩ ය, (අතීතාදි) යට ය (වර්‍තමානකාලනම් වූ) මධ්‍යය වූ සරස දැ’යි යම් කිසි ධර්‍මජාතයක් තෝ දනිහි නම් තෙල ධර්‍මජාතය ලෝකයෙහි සඞ්ග යයි දැන කුදුමහත්භවය සඳහා තෘෂ්ණා නො කරව යි.
ධොතකසුත‍්තං පඤ‍්චමං
ධොතකමාණව පෘච්ඡා නිමි.