මොඝරාජත්‍ථෙරගාථා
2. 5. 4.
2. 5. 4.
207. ඡවිපාපක චිත‍්තභද‍්දක මොඝරාජ සතතං සමාහිතො, හෙමන‍්තිකසීතකාලරත‍්තියො භික‍්ඛු ත්‍වංසි කථං කරිස‍්සසි.
207. (රොවින් නට බැවින්) නපුරුසිවි ඇති භද්‍ර වූ සිත ඇති එම්බා මෝඝරාජය, තෙපි එක්වන් සමාහිත සිත් ඇත්තාව, තෙපි පැවිදි වූවාහු (අනුන් සෙනසුන් නො දෙන කල්හි සඟසතු සෙනසුනට ද නො පිවිසැ) හිමපාතසමයෙහි සිත වූ රෑ මුළුල්ල කිසෙයින් දිවි පැවැත් වූහු ද?
208. සම‍්පන‍්නසස‍්සා මගධා කෙවලා ඉති මෙ සුතං, පලාලච‍්ඡන‍්නකො සෙය්‍යං යථඤ‍්ඤෙ සුඛජීවිනො’ති.
208. සියලු මගධ රට පැසුණු ගොයම් ඇත්තේ යයි මා විසින් අසනලද පිදුරින් සොයනලද සිරුරු ඇත්තෙම් සුඛජීවී සෙස්සන් සෙයින් ශයනය කෙළෙම් යයි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා මොඝරාජත්‍ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසේ මේ ගාථා ආයුෂ්මත් මෝඝරාජ ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...