විසාඛපඤ‍්චාලපුත‍්තත්‍ථෙරගාථා
2. 5. 5.
2. 5. 5.
209. න උක‍්ඛිපෙ නො ච පරික‍්ඛිපෙ පරෙ න ඔක‍්ඛිපෙ පාරගතං න එරයෙ, න චත‍්තවණ‍්ණං පරිසාසු බ්‍යාහරෙ අනුද‍්ධතො සම‍්මිතභාණි සුබ‍්බතො.
209. තමා නොද හුවාදක්නේ යැ, මෙරමා නොද හෙළාදක්නේ යැ, පහත් කොට නො බලවත්වන්නේ යැ, රහතුන් වහන්සේ නො ගටන්නේ යැ, තමාගුණ පිරිස් මැද නො කියන්නේ යැ, සන්හුන්නෙක්, පමණ දැන බණන්නෙක්, මනා පැවතුම් ඇත්තෙක් වන්නේ යි.
210. සුසුඛුමනිපුණත්‍ථදස‍්සිනා මතිකුසලෙන නිවාතවුත‍්තිනා, සංසෙවිතවුද‍්ධසීලිනා නිබ‍්බානං න හි තෙන දුල‍්ලභන‍්ති.
210. ඉතා සියුම් තියුණු (සත්‍යප්‍රතිත්‍යසමුත්පාදාදි) අර්‍ත්‍ථ දක්නාසුලු වූ ප්‍රඥායෙහි දක්‍ෂ වූ යටත් පැවැතුම් ඇත්තා වූ වෘද්ධයන් සෙවුනාසුලු වූ ඒ මහණහු විසින් යම් හෙයකින් නිර්‍වාණය දුර්‍ලභ්‍ය නො වේ ද, එහෙයිනි යි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා විසාඛො පඤ‍්චාලපුත‍්තො ථෙරො ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසේ මේ ගාථා විසාඛපඤ්චාලිපුත්ත ස්ථවිරයන් වහන්සේ ...