ධම්මාථෙරීගාථා
1. 17.
1. 17.
17. පිණ්ඩපාතං චරිත්වාන දණ්ඩමොලුබ්භ දුබ්බලා, වෙධමානෙහි ගත්තෙහි තත්ථෙව නිපතිං ඡමා, දිස්වා ආදීනවං කායෙ අථ චිත්තං විමුච්චි මෙති.
17. දුබල වූයෙම් සැරයටිය එල්බගෙන පිඬු සිඟා ඇවිද වෙවුළන ගාත්ර ඇති වැ එහි මැ බිම හිණිමි. කයෙහි ආදීනව දැක යළි මා සිත කෙලෙසුන් කෙරෙන් මිදිණ.
ඉත්ථං සුදං ධම්මා ථෙරී ගාථං අභාසිත්ථා’ති.
මෙසෙයින් ධම්මා මෙහෙණ ගාථාවක් කිවු යැ.