අම‍්බපාලිථෙරීගාථා
20. 1.
20. 1.
252. කාළකා භමරවණ‍්ණසාදිසා වෙල‍්ලිතග‍්ගා මම මුද‍්ධජා අහු, තෙ ජරාය සාණවාකසාදිසා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
252. (පෙර) මාගේ කේශයෝ කළුපැහැ වූවාහු බඹරුන් බඳු පැහැ ඇති ව අක්බමරු වූහ. දැන් ඔහු ජරාහේතුයෙන් සණවැහැරි බඳු වූහ. සත්‍යවාදී වූ සම්බුදුන්ගේ වචනය අන් පරිදි නො වේ.
253. වාසිතොව සුරභීකරණ‍්ඩකො පුප‍්ඵපූර මම උත‍්තමඞ‍්ගජො, තං ජරාය සසලොමගන්‍ධිකං සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
253. මලින් ගවසන ලද මාගේ කෙස්කලබ පෙර සුවඳකැවූ පහයින් පේළාවක් බඳු විය. දැන් ජරාහේතුයෙන් සාලොම්ගඳ හමනු වෙයි. සත්‍යවාදී වචන අනන්‍යථා වේ.
254. කානනං’ව සහිතං සුරොපිතං කොච‍්ඡසූචිවිචිතග‍්ගසොභිතං, තං ජරාය විරලං තහිං තහිං සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
254. මොනොවට රෝපණය කළ හැසුණු ගෙවුයනක් බඳු වූ පණාවෙන් හා රන්හිඳින් හා අවුල් හැර සකස් කළ අග් ඇති ව හොබවන ලද ඒ කෙස්කලබ දැන් ජරාහේතුයෙන් තන්හි තන්හි විරල ව වැටුණු කෙස් ඇති වෙයි, සත්‍යවාදී බුදුන්ගේ වචනය අනන්‍යථා වේ.
255. කණ‍්හඛන්‍ධනසුවණ‍්ණමණ‍්ඩිතං සොභතෙ සුවෙණීහි ලඞ‍්කතං, තං ජරාය ඛජිතං සිරං කතං සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
255. රන්විදුරු ආදියෙන් සරසන ලද කළු කෙස්වැටිය පෙර මොනොවට ගෙතීමෙන් හොබනේ විය, දැන් එය ජරාහේතුයෙන් ඛල්ලාට ශීර්‍ෂ වෙයි, සත්‍යවාදීන්ගේ වචනය අනන්‍යථා වේ.
256. චිත‍්තකාරසුකතාව ලෙඛිකා සොභරෙ සුභමුකා පුරෙ මම, තා ජරාය වලීහි පලම‍්බිතා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
256. පෙර මාගේ හොබනා දෙබැම සිත්තරකු විසින් (නිල්පැහැයෙන්) මොනොවට අඳනාලද රේඛාවක් මෙන් ශෝභමාන විය, දැන් ජරා හේතුයෙන් ඒ දෙබැම නළලත්හි රැලියෙන් එල්බෙමින් සිටියා වෙයි, සත්‍යවාදීවචනය අනන්‍යථා වේ.
257. භස‍්සරා සුරුචිරා යථා මණි නෙත‍්තා’හෙසුං අභිනීලමයතා, තෙ ජරාය’භිහතා න සොභරෙ සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
257. අභිනීල ව දික් වූ මාගේ නේත්‍රයෝ පෙර නිල්මිණි මෙන් ප්‍රභාස්වර වූවාහු ඉතා සිත්කලු වූහ, දැන් ඔහු ජරායෙන් මඩනාලද්දාහු නො හොබිත්, සත්‍යවාදී වූ බුදුන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
258. සණ‍්හතුඞ‍්ගසදිසී ච නාසිකා සොභතෙ සු අභියොබ‍්බනං පති සා ජරාය උප‍්පකූලිතා විය සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
258. සොඳුරු නවයොවුනෙහි මාගේ නැහැය සිලුටු ව උස් ව (සෙසු මුඛාවයවයනට) අනුරූප ව හොබනී විය, ඕ දැන් ජරා හේතුයෙන් හැකුළුණාක් මෙනි, සත්‍යවාදීවචනය අනන්‍යථා වේ.
259. කඞ‍්කණං’ව සුකතං සුනිට‍්ඨිතං සොභරෙ සු මම කණ‍්ණපාලියො තා ජරාය වලීහි පලම‍්බිතා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
259. පිරියම් කළ මොනවට නිමවන ලද රන්වළල්ලක් මෙන් මාගේ කන් පෙති පෙර සෝභමාන වී දැන් ඔහු ජරාහේතුයෙන් හටගත් රැලි ඇති ව එලෙන්නාහු වෙති, සත්‍යවාදී බුදුන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
260. පත‍්තලීමකුලවණ‍්ණසාදිසා සොභරෙ සුදන‍්තා පුරෙ මම තෙ ජරාය ඛණ‍්ඩිතා ච පීතකා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
260. පෙර මාගේ මනා දන්තයෝ කඳලමුහුලු බඳු පැහැසටහන් ඇතිව සෝභමාන වූහ. දැන් ඔහු ජරාහේතුයෙන් කැඩුණාහු ද කසාවන් වූවාහු ද වෙති, සත්‍යවාදීන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
261. කානනම‍්හි වනසණ‍්ඩචාරිනී කොකිලාව මධුරං නිකූජිහං තං ජරාය ඛලිතං තහිං තහිං සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
261. වෙනෙහි වනළැහැප්හි හැසිරෙන කෙවිලියක මෙන් පෙර මම මිහිරි කොට බිණීමි, දැන් ඒ ආලාපය ජරාහේතුයෙන් තන්හි තන්හි පැකිලෙනු වෙයි, සත්‍යවාදී බුදුවදන් අනන්‍යථා වේ.
262. සණ‍්හකම‍්බුරිව සුප‍්පමජ‍්ජිතා සොභතෙව සුගීවා පුරෙ මම සා ජරාය භග‍්ගා විනාමිතා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
262. පෙර මාගේ මනා ගෙල මොනොවට පිරිසිදු කළ සිලිටි රන්සකක් සෙයින් සෝභමාන විය. දැන් එය ජරාහේතුයෙන් භග්න ව නැමුණේ වෙයි, සත්‍යවාදීන්ගේ වචනය අනන්‍යථා වේ.
263. වට‍්ටපලිඝසදිසොපමා උභො සුසොභරෙ සුබාහා පුරෙ මම තා ජරාය යථා පාටලිප‍්පලිතා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
263. පෙර මාගේ දෙබාහුව වට වූ කනයමක් බඳු ව සෝභමාන විය, දැන් ඒ දෙබාහුව ජරාහේතුයෙන් පැළුණු පළොල් පත්තක් බඳු වී, සත්‍යවාදීන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
264. සණ‍්හමුද‍්දිකසුවණ‍්ණමණ‍්ඩිතා සොභරෙ සුහත්‍ථා පුරෙ මම තෙ ජරාය යථ මූලමූලිකා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
264. පෙර මාගේ සොඳුරු අත් යුවළ රන්මුවා සිලුටු මුදුවලින් විභූෂිත ව සෝභමාන වී, දැන් ජරාහේතුයෙන් ඒ අත් මුලාලකඬ බඳු වී, සත්‍යවාදීන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
265. පීනවට‍්ට සහිතුග‍්ගතා උභො සොභරෙ සුථනකා පුරෙ මම ථෙවිකීව ලම‍්බන‍්ති නොදකා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
265. පෙර මාගේ සොඳුරු පියොයුරු යුවළ හැසී වට ව (උනුන්) එක් ව උඩුමුව ව සෝභමාන වී, දැන් දියගිලිහුණු පෙරහන්කඩ සෙයින් එල්බෙයි, සත්‍යවාදී වූ බුදුරදුන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
266. කඤ‍්චනස‍්ස ඵලනංව සුමට‍්ටං සොභතෙ සුකායො පුරෙ මම සො වලීහි සුඛුමාහි ඔතතො සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
266. පෙර මාගේ සොඳුරු වූ කය (දැහිගුල් තවරා) මොනොවට පිරිමදනාලද රන්පුවරුවක් සෙයින් හොබනේ විය, දැන් ඒ කය සියුම් රැලියෙන් (තැන තැන) පැතුරුණේ විය, සත්‍යවාදී බුදුන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
267. නාගභොගසදිසොපමා උභො සොභරෙ සුඌරු පුරෙ මම තෙ ජරාය යථ වෙළුනාළියො සච‍්චවාදීවචනං අනඤ‍්ඤථා.
267. පෙර මාගේ සොඳුරු දෙකලවේ ඇත්සොඬ බඳු ව සෝභමාන වී, දැන් ඒ දෙකලවේ ජරාහේතුයෙන් හුණදඬු බඳු වෙයි, සත්‍යවාදී බුදුන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
268. සණ‍්හනූපුරසුවණ‍්ණමණ‍්ඩිතා සොභරෙ සුජඞ‍්ඝා පුරෙ මම තා ජරාය තිලදණ‍්ඩකාරිව සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
268. පෙර මාගේ සොඳුරු වූ දෙදඟ රන්මුවා සිලුටු නුරුවළායෙන් විභූෂිත ව සෝභමාන වී, දැන් ජරාහේතුයෙන් ඒ දෙදඟ තලදඬු මෙන් වෙයි, සත්‍යවාදී වූ බුදුන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
269. තූලපුණ‍්ණසදිසොපමා උභො සොභරෙ සුපාදා පුරෙ මම තෙ ජරාය ඵුටිතා වලීමතා සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
269. පෙර මාගේ සොඳුරු දෙපාදයෝ හිඹුල්පුළුන් පුරවන ලද්දවුන් මෙන් සෝභමාන වූහ, දැන් ඒ පාදයෝ ජරාහේතුයෙන් පැළුණාහු හටගත් රැළි ඇත්තාහු වෙති, සත්‍යවාදී බුදුන්ගේ වදන් අනන්‍යථා වේ.
270. එදිසො අහු අයං සමුස‍්සයො ජජ‍්ජරො බහු දුඛානමාලයො සොපලෙපපතිතො ජරාඝාරො සච‍්චවාදිවචනං අනඤ‍්ඤථා.
270. මාගේ මේ සිරුර මෙබඳු (යථෝක්තප්‍රකාර) විය, දැදුරු වූයේ (ජරාදිහේතුක වූ) බොහෝ දුකට වාසස්ථාන විය, ඒ කය ආලේප රහිත වැ වැටීමට ළංවූ දිරූ ගෙයක් බඳු වෙයි, නොහොත් ජරාවට ගෘහ වෙයි, අවිතථවාදී වූ සම්මාසම්බුදුන්ගේ වචනය අන් පරිද්දෙකින් නො වේ.
ඉත්‍ථං සුදං අම්බපාලී ථෙරී ගාථායො අභාසීති.
මෙසේ අම්බපාලී තෙරැණී ...