රොහිණීථෙරීගාථා
20. 2.
20. 2.
271. සමණාති භොති ත්‍වං සයසි සමණාති පටිබුජ‍්ඣසි සමණානමෙව කිත‍්තෙසි සමණී නූන භවිස‍්සසි.
271. භවතිය, නුඹ ‘සමණා’ (ශ්‍රමණයහ) යි කියමින් නිදව, ‘සමණා’යි කියමින් පිබිදෙව, (හැම කල) මහණුන් මැ නොහොත් මහණුන්ගේ ගුණ මැ පසසව, (සිතින්) මෙහෙණක් මැ යයි සිතම්.
272. විපුලං අන‍්නඤ‍්ච පානඤ‍්ච සමණානං පයච‍්ඡසි රොහිණී’දානි පුච‍්ඡාමි කෙන තෙ සමණා පියා?
272. බොහෝ ආහාර පාන ද මහණුනට දෙව, දරුව රෝහිණිය, දැන් තී පුළුවුස්මි, කුමක් හෙයින් නුඹට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත් ද?
273. අකම‍්මකාමා අලසා පරදත‍්තොපජීවිනො ආසංසුකා සාදුකාමා කෙන තෙ සමණා පියා?
273. (ඔහු තමහට ද පරහට ද වැඩදා) කිසිවක් නො කරනු රිසියහ, කුසීතයෝ යැ, පරා දුන් දැයින් මැ දිවිවටන සුල්ලහ, (එහෙයින් ම බත් වත් ආදිය) පතා සිටුනාහ, මිහිරි දැය මැ රිසියහ, කුමක් හෙයින් නුඹට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත් ද?
274. චිරස‍්සං වත මං තාතං සමණානං පරිපුච‍්ඡසි තෙසං තෙ කිත‍්තයිස‍්සාමි පඤ‍්ඤාසීලපරක‍්කමං.
274. පියාණෙනි, බොහෝ කලෙකින් මහණුන්ගේ ගුණ මා පුළුවුස්නහු යැ, තොපට ඒ මහණුන්ගේ ප්‍රඥාව ශීලය හා වීර්‍ය්‍යය පවසමි.
275. කම‍්මකාමා අනලසා කම‍්මසෙට‍්ඨස‍්ස කාරකා රාගං දොසං පජහන‍්ති තෙන මෙ සමණා පියා.
275. (ඔහු වත් පිළිවත් ඈ) මහණකිස කරනු රිසියහ, අනලසයෝ යැ, (නිවන් එළවන) ශ්‍රේෂ්ඨකර්‍මය කරනුවහ, එහෙයින් රාගය ද ද්වේෂය ද දුරු කෙරෙති, එකරුණෙන් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
276. තීණි පාපස‍්ස මූලානි ධුනන‍්ති සුචි කාරිනො සබ‍්බපාපං පහීනෙසං තෙන මෙ සමණා පියා.
276. අනවද්‍යකර්‍ම කරන්නාහු තුන් පව්මුල් දුරු කෙරෙති, රහත්මඟින් ඔවුන්ගේ සියලු පව් ප්‍රහීණ ය, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
277. කායකම‍්මං සුචි නෙසං වචීකම‍්මං ච තාදිසං මනොකම‍්මං සුචි නෙසං තෙන මෙ සමණා පියා.
277. ඔවුන්ගේ කායකර්‍මය පවිත්‍ර වෙයි, වාක්කර්‍මය ද එබඳු ය, ඔවුන්ගේ මනඃකර්‍මය ද පවිත්‍ර වෙයි, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
278. විමලා සඞ‍්ඛමුත‍්තා’ව සුද‍්ධා සන‍්තරබාහිරා පුණ‍්ණා සුක‍්කෙහි ධම‍්මෙහි තෙන මෙ සමණා පියා.
278. දෙවු සක් හා මුතු මෙන් නිර්‍මලයහ, ශුද්ධ වූ ආශය ප්‍රයෝග ඇත්තාහ, ඒකාන්ත ශුක්ල වූ කුශලධර්‍මයෙන් පරිපූර්‍ණයහ, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
279. බහුස‍්සුතා ධම‍්මධරා අරියා ධම‍්මජීවිනො අත්‍ථං ධම‍්මඤ‍්ච දෙසෙන‍්ති තෙන මෙ සමණා පියා.
279. (ඔහු) බහුශ්‍රැතයෝ ය, ධර්‍මධරයහ, ආර්‍ය්‍යයෝ ය, දැහැමින් දිවිවටන්නාහ, භාෂිතාර්‍ත්‍ථය ද දේශනාධර්‍මය ද වදාරති, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
280. බහුස‍්සුතා ධම‍්මධරා අරියා ධම‍්මජීවිනො එකග‍්ගචිත‍්තා සතිමන‍්තො තෙන මෙ සමණා පියා.
280. (ඔහු) බහුශ්‍රැතයෝ ය, ධර්‍මධරයෝ ය, ආර්‍ය්‍යයෝ ය, ධර්‍මජීවීහු ය, එකඟ වූ සිත් ඇතියහ, එළඹසිටි සිහි ඇත්තාහ, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
281. දූරඞ‍්ගමා සතිමන‍්තො මන‍්තභාණී අනුද‍්ධතා දුක‍්ඛස‍්සන‍්තං පජානන‍්ති තෙන මෙ සමණා පියා.
281. වෙනෙහි දුර සෙනසුන් කරා යනුවහ, සිහි ඇතියෝ ය, නුවණින් බණනසුල්ලහ, සන්සුන් සිත් ඇතියහ, දුඃඛාන්ත වූ නිවන ප්‍රතිවේධ කෙරෙති, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
282. යස‍්මා ගාමා පක‍්කමන‍්ති නෙ විලොකෙන‍්ති කිඤ‍්චනං අනපෙක‍්ඛාව ගච‍්ඡන‍්ති තෙන මෙ සමණා පියා.
282. යම් ගමෙකින් නික්ම යෙත් නම් එහි කිසිවක් අපේක්‍ෂා විසින් නො බලති, නිරපේක්‍ෂව මැ යෙති, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
283. න තෙසං කොට‍්ඨෙ ඔපෙන‍්ති න කුම‍්භිං න ඛලොපියං පරිනිට‍්ඨිතමෙසානා තෙන මෙ සමණා පියා.
283. ඔහු තමා සතු සම්පත් කොටුයෙහි නො බහා තබති, සැළෙක නො තබති, පැසෙක නො බහති, පරකුලෙහි පිසූ අහර සොයනුවහ, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
284. න තෙ හිරඤ‍්ඤං ගණ‍්හන‍්ති න සුවණ‍්ණං න රූපියං පච‍්චුප‍්පන‍්නෙන යාපෙන‍්ති තෙන මෙ සමණා පියා.
284. ඔහු කහවණු නො ගනිති, රන් රිදී නො ගනිති, එකෙණෙහි උපන් පසයෙන් යැපෙති, එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
285. නානාකුලා පබ‍්බජිතා නානාජනපදෙහි ච අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පියායන‍්ති තෙන මෙ සමණා පියා.
285. නන් කුලයෙන් ද නන් දනවුයෙන් ද නික්මැ පැවිදි වූවාහු උනුන් ප්‍රිය කෙරෙති (මෛත්‍රී කෙරෙති) එහෙයින් මට ශ්‍රමණයෝ ප්‍රිය වෙත්.
286. අත්‍ථාය වත නො භොති කුලෙ ජාතාසි රොහිණී සද‍්ධා බුද‍්ධෙ ච ධම‍්මෙ ච සඞ‍්ඝෙ ච තිබ‍්බගාරවා.
286. පින්වත් රෝහිණිය, තෙපි බුදුන් කෙරෙහි ද දහම්හි ද සඟුන් කෙරෙහි ද සැදැහැති ව දැඩි ගෞරව ඇති ව අපට වැඩ පිණිස (මේ) කුලයෙහි උපන්නාව.
287. තුවං හෙතං පජානාසි පුඤ‍්ඤක‍්ඛෙත‍්තං අනුත‍්තරං අම‍්හම‍්පි ච තෙ සමණා පතිගණ‍්හන‍්ති දක‍්ඛිණං පතිට‍්ඨිතො හෙත්‍ථ යඤ‍්ඤො විපුලො නො භවිස‍්සති.
287. තෙපි මැ තෙල අනුත්තර වූ පින්කෙත දන්නාව, ඒ ශ්‍රමණයෝ අපගේ ද දක්‍ෂිණාව පිළිගනිත් නම්, තෙල මහණුන් කෙරෙහි පිහිටුවනලද අපගේ දානධර්‍මය විපුලඵල වන්නේ ය.
288. සචෙ භායසි දුක‍්ඛස‍්ස සචෙ තෙ දුක‍්ඛමප‍්පියං උපෙහි සරණං බුද‍්ධං ධම‍්මං සඞ‍්ඝඤ‍්ච තාදිනං, සමාදියාහි සීලානි තං තෙ අත්‍ථාය හෙහිති.
288. ඉදින් (තෙපි) දුකට බිය වවු නම්, ඉදින් තොපට දුක අප්‍රිය වී නම්, තාදී වූ බුදුන් ද දහම් ද සඟුන් ද සරණ කොට යවු, සිල් සමාදන් වවු, එය තොපට වැඩ පිණිස වන්නේ ය.
289. උපෙහි සරණං බුද‍්ධං ධම‍්මං සඞ‍්ඝඤ‍්ච තාදිනං, සමාදියාමි සීලානි තං මෙ අත්‍ථාය හෙහිති.
289. මම තාදී වූ බුදුන් ද දහම් ද සඟුන් ද සරණ කොට යමි, සිල් සමාදන් වෙමි, ඒ මට වැඩ පිණිස වන්නේය.
290. බ්රහ්මබන්ධු පුරෙ ආසිං සො ඉදානිම‍්හි බ්‍රාහ‍්මණො තෙවිජ‍්ජො සොත්‍ථියො චම‍්හි වෙදගූ චම‍්හි න‍්හාතකොති.
290. (මම් පෙර බමුණු කුලෙහි උපතින්) බ්රහ්මබන්ධු නම් වීමි, දැන් (බාහිත පාප බැවින්) බ්‍රාහ්මණ වෙමි, අධිගම කළ ත්‍රිවිද්‍යා ඇත්තෙමි සොත්තිය ද වෙමි, මාර්‍ගඥානවේදයට පැමිණියෙම් ද නහාතක ද වෙමි’යි.
ඉත්‍ථං සුදං රොහිණී ථෙරී ගාථායො අභාසීති.
මෙසේ රෝහිණී තෙරැණි ...