චාපාථෙරීගාථා
20. 3.
20. 3.
291. ලට‍්ඨිහත්‍ථො පුරෙ ආසී සො දානි මිගලුද‍්දකො, ආසාය පලිපා ඝොරා නාසක‍්ඛි පාරමෙතවෙ.
291. පෙර දඬුගත් අත් ඇති (පිරිවැජියෙක්) විය, හේ දැන් මුව වැද්දෙකි, ආශාව හේතු කොට ගෙන දරුණු වූ (කාමසඞ්ඛ්‍යාත දෘෂ්ටිසඞ්ඛ්‍යාත) පඞ්කයෙන් නිර්‍වාණපාරයට යන්නට නො හැකි විය. (මෙසේ උපක තමා සඳහා කී ය.)
292. සුමුත‍්තං මං මඤ‍්ඤමානා චාපා පුත‍්තමතොසයී, චාපාය බන්‍ධනං ඡෙත්‍වා පබ‍්බජිස‍්සං පුනොපහං.
292. (තමා කෙරෙහි) කාමයෙන් මොනොවට ඇලුණකු කොට මා සිතමින් චාපා තොමෝ පුතු නැළවූ, චාපා කෙරෙහි වූ කෙලෙස් බැඳුම් සිඳ නැවත ද මම පැවිදි වන්නෙමි.
293. මා මෙ කුජ‍්ඣි මහාවීර මා මෙ කුජ‍්ඣි මහාමුනී, න හි කොධපරෙතස‍්ස සුද‍්ධි අත්‍ථි කුතො තපො.
293. මහාවීරය, මට නහමක් කිපෙව, මහාමුනිවරය, මට නහමක් කිපෙව, කෝපයෙන් මඩනාලද්දහුට ශුද්ධියක් නැත, තපසෙක් කොයින් වේ ද?
294. පක‍්කමිස‍්සං ච නාලාතො කොධ නාලාය වච‍්ඡති, බන්‍ධන‍්තී ඉත්‍ථිරූපෙන සමණෙ ධම‍්මජීවිනො.
294. ‘නාලා’ ගමිනුදු නික්ම යන්නෙමි, මේ නාලායෙහි කවරෙක් වසන්නේ ද (චාපාවෙනි, තෙපි) දැහැමින් දිවි වටන මහණුන් තමාගේ ස්ත්‍රීරූපයෙන් බඳිමින් සිටියාව.
295. එහි කාළ නිවත‍්තස‍්සු භුඤ‍්ජකාමෙ යථා පුරෙ අහඤ‍්ච තෙ වසී කතා යෙ ච මෙ සන‍්ති ඤාතකා.
295. කළුව උපකය, එව නවතුව, පෙර මෙන් කාමයන් වළඳව මම ද මාගේ යම් නෑ කෙනෙක් වෙත් නම් ඔහු දු තොප විසින් වසඟ කරනලදුම්හ.
296. එත‍්තො චාපි චතුබ‍්භාගං යථා භාසසි ත්‍වං ච මෙ තයි රත‍්තස‍්ස පොසස‍්ස උළාරං වත තං සියා.
296. චාපාවෙනි, තෙපි මට යම්සේ කියවු නම්, තිලින් සතරෙන් කොටසක් කියව, තොප කෙරෙහි රාගයෙන් ඇලුණු පුරුෂයක් හට එය ඒකාන්තයෙන් මහත් වන්නේ ය.
297. කාළඞ‍්ගිනිං ව තක‍්කාරිං පුප‍්ඵිතං ගිරිමුද‍්ධනී ඵුල‍්ලං දාළිමයට‍්ඨිංව අන‍්තො දීපෙව පාටළිං.
297. කාළය, පවුමුදුනෙක පිපුණු තරුණ කිණිහිරි ගසක් මෙන් ද, පිපුණු දෙළුම් ගසක් මෙන් ද දූපතක් මැඳ පිපුණු පළොල් රුකක් මෙන් ද හොබනා සිරුරු ඇති.
298. හරිචන්‍දනලිත‍්තඞ‍්ගිං කාසිකුත‍්තමධාරිණිං තං මං රූපවතිං සන‍්තිං කස‍්ස ඔහාය ගච‍්ඡසි.
298. රත්සඳුන් අලෙව්දුන් අවයව ඇති උතුම් කසීසළු දරන රූපවත් වූ මා කවරක් හට හැරපියා යෙහි ද?
299. සාකුන‍්තිකොව සකුණිං යථා බන්‍ධිතුමිච‍්ඡති, ආහරිමෙන රූපෙන න මං ත්‍වං බාධයිස‍්සසි.
299. යම් සේ ළිහිණි වැද්දෙක් ළිහිණියක බඳින්නට කැමති වේ ද, එසෙයින් කෘත්‍රීම රූපයෙන් තෝ මා නො පෙළව,
300. ඉමං ච මෙ පුත‍්තඵලං කාළ උප‍්පාදිතං තයා, තං මං පුත‍්තවතිං සන‍්තිං කස‍්ස ඔහාය ගච‍්ඡසි.
300. කාළය මාගේ මේ පුත්‍රඵලය ද තොප විසින් උපදවන ලද, පුතකු ඇති ඒ මා කවරක්හට හැරපියා යවු ද?
301. ජහන‍්ති පුත‍්තෙ සප‍්පඤ‍්ඤා තතො ඤාතී තතො ධනං, පබ‍්බජන‍්ති මහාවීරා නාගො ඡෙත්‍වාව බන්‍ධනං.
301. නුවණැති පුරුෂයෝ පුත්‍රයන් හැරැපියති, යළි නෑයන් ද යළි ධනය ද හැරැපියති, ඇතෙක් (යදම්) බැඳුම් මෙන් මහාවීරයෝ ගිහිබැඳුම් සිඳපියා පැවිදි වෙත්.
302. ඉදානි තෙ ඉමං පුත‍්තං දණ‍්ඩෙන ඡුරිකාය වා, භූමියං වා නිසුම‍්භෙය්‍යං පුත‍්තසොකා න ගච‍්ඡසි.
302. දැන් තොපගේ මේ පුතු දඬුයෙකින් හෝ පැහැර සිරියෙකින් හෝ විද (නසමි,) බිමැ හෝ හෙළාපියමි, පුතු කෙරෙහි කළ ශෝකයෙන් නො යන්නෙහි.
303. සචෙ පුත‍්තං සිගාලානං කුක‍්කුරානං පදාහිසි, න මං පුත‍්තකතෙ ජම‍්මී, පුනරාවත‍්තයිස‍්සසි.
303. ළමු තෙනැත්තිය, ඉදින් පුතු සිවලුන්ට හෝ ශුනකයන්ට හෝ දෙන්නෙහි නමුදු පුතු නිමිති කොට මා පෙරළා නො නවත්ව.
304. හන්‍ද ඛො දානි භද‍්දන‍්තෙ කුහිං කාළ ගමිස‍්සසි, කතමං ගාමං නිගමං නගරං රාජධානියො.
304. සොඳය! හිමි කාළයෙනි, දැන් කවර ගමකට නිගමකට නුවරකට රජ දහනකට හෝ කවර තැනෙක්හි යන්නහු ද?
305. අහුම‍්හ පුබ‍්බෙ ගණිනො අස‍්සමණා සමණමානිනො, ගාමෙන ගාමං විචරිම‍්හ නගරෙ රාජධානියො.
305. (ඇපි) පෙර ගණප්‍රධාන ව අශ්‍රමණ ව ශ්‍රමණයම්හ යන මාන ඇති වූම්හ, ගමින් ගමැ නගරයන්හි රජදහන්හි හැසිරුණම්හ.
306. එසො හි භගවා බුද‍්ධො නදිං නෙරඤ‍්ජරං පති, සබ‍්බදුක‍්ඛප‍්පහානාය ධම‍්මං දෙසෙති පාණිනං තස‍්සාහං සන‍්තිකෙ ගච‍්ඡං සො මෙ සත්‍ථා භවිස‍්සති.
306. තෙල භගවත් වූ බුදුහු නේරඤ්ජරා නදිය සමීපයෙහි සියලු දුක් නැසීම පිණිස සත්නට දහම් දෙසති. මම් ඔබ කරා යෙමි, ඔබ මට ශාස්තෘ වන්නාහ.
307. වන්‍දනං දානි වජ‍්ජාසි ලොකනාථං අනුත‍්තරං පදක‍්ඛිණං ච කත්‍වාන ආදිසෙය්‍යාසි දක‍්ඛිණං.
307. මෙ විට අනුත්තර වූ ලෝකනාථයන් වහන්සේට (මාගේ) වැඳුම් කියව, (මාගේ වැඳමෙන් වඳව’යි සේයි.) යළි පැදකුණු කොට මට පුණ්‍යදක්‍ෂිණාව දක්වා දුන මැනව.
308. එතං ඛො ලබ‍්භමම‍්හෙහි යථා භාසසි ත්‍වං ච මෙ වන්‍දනං දානි තෙ වජ‍්ජං ලොකනාථං අනුත‍්තරං, පදක‍්ඛිණං ච කත්‍වාන ආදිසිස‍්සාමි දක‍්ඛිණං.
308. තෙපි මට යම්සේ කියවු නම්, එපරිදි තෙල ප්‍රදක්‍ෂිණාහේතුක කුශලය වැලිත් අපගෙන් ලැබිය හැකි වෙයි, මෙ විට අනුත්තර වූ ලෝකනාථයන් වහන්සේට තීගේ වැඳුම කියන්නෙමි, යළි පැදකුණු කොට පුණ්‍යදක්‍ෂිණාව දක්වාලන්නෙමි.
309. තතොව කාලො පක‍්කාමි නදිං නෙරඤ‍්ජරං පති, සො අද‍්දසාසි සම‍්බුද‍්ධං දෙසෙන‍්තං අමතං පදං.
309-310. ඉක්බිති කාළ (උපක) තෙමේ නේරඤ්ජරා නදිය කරා නික්ම ගියේ ය, හේ දුක යැ, දුක් ඉපැදීම යැ, දුක් නැසීම යැ, දුක් නැසීමට පමුණුවන අරිඅටඟි මඟ යැ යන අමෘතපදය දෙසන සම්මාසම්බුදුන් දිටි.
310. දුක‍්ඛං දුක‍්ඛසමුප‍්පාදං දුක‍්ඛස‍්ස ච අතික‍්කමං, අරියඤ‍්චට‍්ඨඞ‍්ගිකං මග‍්ගං දුක‍්ඛූපසමගාමිනං.
311. තස‍්ස පාදානි වන්‍දිත්‍වා කත්‍වාන තං පදක‍්ඛිණං, චාපාය ආදිසිත්‍වාන පබ‍්බජි අනගාරියං තිස‍්සො විජ‍්ජා අනුප‍්පත‍්තා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනන‍්ති.
311. හේ ඒ බුදුන්ගේ පාසඟුළු වැඳ පැදකුණු කොට චාපාවට (පුණ්‍යදක්‍ෂිණාව) දක්වාදී ශාසනයෙහි පැවිදි වී, (ඔහු විසින්) ත්‍රිවිද්‍යාවෝ අනුප්‍රාප්තයහ, බුදුන්ගේ අනුසසුන් කරන ලදැයි.
ඉත්‍ථං සුදං චාපා ථෙරී ගාථායො අභාසීති.
මෙසේ චාපා තෙරැණි ...