සුන්‍දරීථෙරීගාථා
20. 4.
20. 4.
312. පෙතානි භොති පුත‍්තානි ඛාදමානා තුවං පුරෙ තුවං දිවා ච රත‍්තො ච අතීව පරිතප‍්පසි.
312. භවතිය, තෙපි පෙර මැරී ගිය පුතුන් කමින් (හැසුරුණාව) තෙපි රැයිදු දහවල්හි දු ඉතා ම තැවුණාව.
313. සාජ‍්ජ සබ‍්බානි ඛාදිත්‍වා සතපුත‍්තානි බ්‍රාහ‍්මණී, වාසෙට්ඨි කෙන වණ‍්ණෙන න බාළ‍්හං පරිතප‍්පසි.
313. වාසෙට්ඨි බැමිණිය, ඒ තෙපි සියලු සිය ගණන් පුතුන් කා දැන් කවර කරුණෙකින් දැඩි ව නො තැවෙවු ද?
314. බහූනි පුත‍්තසතානි ඤාතිසඞ‍්ඝසතානි ච ඛාදිතානි අතීතංසෙ මම තුය‍්හං ච බ්‍රාහ‍්මණ.
314. බමුණ, අතීත භවයෙහි මයිදු තොප දු විසින් බොහෝ සිය ගණන් පුත්‍රයෝ ද සිය ගණන් ඥාතිසමූහයෝ ද කනලදහ.
315. සාහං නිස‍්සරණං ඤත්‍වා ජාතියා මරණස‍්ස ච න සොචාමි න රොදාමි න චාපි පරිතප‍්පයිං.
315. ඒ මේ ජාති (ජරා) මරණයන්ගේ නිස්සරණය වූ නිවන මඟනැණින් පිළිවිද දැන ශෝක නො කරමි, නො හඬමි, උපායාසයට නො පැමිණියෙම් වෙමි.
316. අබ‍්භුතං වත වාසෙට්ඨි වාචං භාසසි එදිසිං, කස‍්ස ත්‍වං ධම‍්මමඤ‍්ඤාය ථිරං භාසසි එදිසං.
316. වාසෙට්ඨිය, ඒකාන්තයෙන් අද්භූත යැ, මෙබඳු (න සොචාමි’ යනාදි) බස් කියව. තෙපි කවර ශාස්තෘ කෙනකුන්ගේ දහම් දැන තිර කොට මෙබඳු බස් කියව් ද.
317. එස බ්‍රාහ‍්මණ සම‍්බුද‍්ධො නගරං මිථිලං පති, සබ‍්බදුක‍්ඛප‍්පහානාය ධප‍්පං දෙසෙසි පාණිනං.
317. බමුණ, තෙල සම්මාසම්බුදුහු මිථිලා නගරයෙහි සියලු දුක් නැසීම පිණිස සත්නට දහම් දෙසනසේක.
318. තස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණ අරහතො’ධම‍්මං සුත්‍වා නිරූපධිං, තත්‍ථ විඤ‍්ඤාතසද‍්ධම‍්මා පුත‍්තසොකං ව්‍යපානුදිං.
318. බමුණ, අර්‍හත් වූ ඒ බුදුන්ගේ නිදුක් වූ දහම් අසා එහි ප්‍රතිවේධ කළ ආර්‍ය්‍යධර්‍ම ඇති මම පුත්‍රශෝකය හැරපීමි.
319. සො අහම‍්පි ගමිස‍්සාමි නගරං මිථිලං පති, අප‍්පෙව මං සො භගවා සබ‍්බදුක‍්ඛා පමොචයෙ, අද‍්දස බ්‍රාහ‍්මණො බුද‍්ධං විප‍්පමුත‍්තං නිරූපධිං.
319. මම ද මිථිලා නගරයට යන්නෙමි, ඒ භාග්‍යවත්හු මා සියලු දුකින් මුදාලනසේක් නම් ඉතා මැනැවැ’යි බමුණු (කෙලෙසුන් කෙරෙන් හා භවයෙන්) වෙසෙසින් මිදුණු උපධි රහිත වූ බුදුන් දිටි.
320. සොස‍්ස ධම‍්මමදෙසෙසි මුනි දුක‍්ඛස‍්ස පාරගූ, දුක‍්ඛං දුක‍්ඛසමුප‍්පාසං දුක‍්ඛස‍්ස ච අතික‍්කමං, අරියඤ‍්චට‍්ඨඞ‍්ගිනං මග‍්ගං දුක‍්ඛූපසමගාමිනං.
320. වට්ටදුක්ඛයාගේ පරතෙරට පැමිණි ඒ මුනීහු ඔහුට දුක යැ, දුක් ඉපදීම යැ දුක් නැසීම යැ දුක් නැසීමට පමුණුවන අරිඅටඟිමඟ යැ යන සියුසස් දහම් දෙසූසේක.
321. තත්‍ථ විඤ‍්ඤාතසද‍්ධම‍්මො පබ‍්බජ‍්ජං සමරොචයිං, සුජාතො තීහි රත‍්තිහි තිස‍්සො විජ‍්ජා අඵස‍්සයී.
321. එහි දී අවබෝධ කළ සිව්සස් දහම් ඇති සුජාත තෙම පැවිද්ද රුචි කෙළේ ය. තුන්රැයෙකින් ත්‍රිවිද්‍යාවන් ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කෙළේ ය.
322. එහි සාරථි ගච‍්ඡාහි රථං නීයාදියාහි’මං, ආරොග්‍යං බ්‍රාහ‍්මණිං වජ‍්ජා පබ‍්බජිතොදානි බ්‍රාහ‍්මණො, සුජාතො තීහි රත‍්තිහි තිස‍්සො විජ‍්ජා අඵස‍්සයී.
322. එව රියසැරිය, යා, මේ රිය (බැමිණියට) පාවාදෙව. බැමිණියට (මාගේ) නිරෝගි බව කියව, දැන් සුජාත බමුණු පැවිදිවූයේ තුන්රැයෙකින් ත්‍රිවිද්‍යාවන් පසක්කළැ’යි කියව.
323. තතො ච රථමාදාය සහස‍්සං චාපි සාරථි, ආරොග්‍යං බ්‍රාහ‍්මණිංවොච පබ‍්බජිතොදානි බ්‍රාහ‍්මණො, සුජාතො තීහි රත‍්තිහි තිස‍්සො විජ‍්ජා අඵස‍්සයී.
323. ඉක්බිති රියසැරි තෙම රිය ද (මග වියදමට ගෙනෙන ලද) කහවණු දහස ද ගෙන ගොස් බැමිණියට (ඔහු) නිරෝග බව කී, දැන් සුජාත බමුණු පැවිදි වූයේ තුන්රැයකින් ත්‍රිවිද්‍යාවන් පසක් කළේ යයි ද කී.
324. එතං චාහං අස‍්සරථං සහස‍්සං චාපි සාරථි, තෙවිජ‍්ජං බ්‍රාහ‍්මණං ඤත්‍වා පුණ‍්ණපත‍්තං දදාමි තෙ.
324. රිය සැරිය බමුණු ත්‍රිවිද්‍යා ඇතියහු දැන තෙල අසුන් යෙදූ රිය ද කහවණු දහස ද තොපට තුටුපඬුරු කොට දෙමි.
325. තුය‍්හෙව හොත්‍වස‍්සරථො සහස‍්සං චාපි බ්‍රාහ‍්මණී, අහම‍්පි පබ‍්බජිස‍්සාමි වරපඤ‍්ඤස‍්ස සන‍්තිකෙ.
325. බැමිණියනි, අස්රිය ද කහවණු දහස ද තොපට මැ වේවා. මම ද උත්තමප්‍රාඥ වූ බුදුන් වෙත පැවිදිවන්නෙමි.
326. හත්‍ථි ගවස‍්සං මණිකුණ‍්ඩලඤ‍්ච ඵීතඤ‍්චිමං ගහවිභවං පහාය, පිතා පබ‍්බජිතො තුය‍්හං භුඤ‍්ජ භොගානි සුන්‍දරී තුවං දායාදිකා කුලෙ.
326. සුන්‍දරිය, තොපගේ පිය තෙම ඇත්හු ද ගව අස්හු ද මිණි කොඬොල් ද යනාදී බොහෝ වූ ගෘහොපකරණ ද හැරදමා පැවිදි විය, තෙපි මේ භෝගයන් පරිභෝග කරව, තෙපි ම මේ කුලයෙහි දායාද්‍යයට සුදුස්සව.
327. හත්‍ථි ගවස‍්සං මණිකුණ‍්ඩලඤ‍්ච රම‍්මං චිමං ගහවිභවං පහාය, පිතා පබ‍්බජිතො මය‍්හං පුත‍්තසොකෙන අට‍්ටිතො අහම‍්පි පබ‍්බජිස‍්සාමි භාතුසොකෙන අට‍්ටිතා.
327. මාගේ පිය තෙම පුත්‍රශෝකයෙන් දුකට පැමිණියේ ඇත්හු ද ගව අස්හු ද මිණි - කොඬොල් ද යනාදි වූ සිත්කලු ගෘහොපකරණ ද හැරපියා පැවිදිවිය, භ්‍රාතෘශෝකයෙන් දුකට පැමිණි මම ද පැවිදි වෙමි.
328. සො තෙ ඉජ‍්ඣතු සඞ‍්කප‍්පො යං ත්‍වං පත්‍ථෙසි සුන්‍දරී, උත‍්තිට‍්ඨපිණ‍්ඩො උඤ‍්ඡා ච පංසුකූලං ච චීවරං, එතානි අභිසම‍්භොන‍්ති පරලොකෙ අනාසවා.
328. සුන්‍දරිය, තෙපි යම් පැවිද්දක් පතවු නම්, තොපගේ ඒ පැවිදි සංකල්පය සමෘද්ධ වේවා, ගෙයක් පාසා සිට ලැබියයුතු පිණ්ඩය ද පිඬුසිඟා යෑම ද පාංශුකූල චීවරය ද යන මේ ලැබෙමින් පරලොවැ අනාස්‍රව වවු.
329. සික‍්ඛමානාය මෙ අය්‍යෙ දිබ‍්බචක‍්ඛුං විසොධිතං, පුබ‍්බෙනිවාසං ජානාමි යත්‍ථ මෙ වුසිතං පුරෙ.
329. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, ශික්‍ෂමාණාවක වූ මා විසින් දිවඇස පිරිසිදු කරන ලද, මා පෙර යම් තැනෙක වුසූ නම් ඒ පූර්‍වනිවාස දනිමි.
330. තුවං නිස‍්සාය කල්‍යාණී ථෙරී සඞ‍්ඝස‍්ස සොභනෙ, තිස‍්සො විජ‍්ජා අනුප‍්පත‍්තා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
330. භික්‍ෂුණීසඞ්ඝයාට සඞ්ඝස්ථවිරා වූ හොබනා ගුණ ඇති ඇති කල්‍යාණ මිත්‍ර වූ ආර්‍ය්‍යාවෙනි, තොප නිසා (මා විසින්) ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබන ලදහ. බුදු සසුන් කරන ලද.
331. අනුජානාහි මෙ අය්‍යෙ ඉච‍්ඡෙ සාවත්‍ථි ගන‍්තවෙ, සීහනාදං නදිස‍්සාමි බුද‍්ධසෙට‍්ඨස‍්ස සන‍්තිකෙ.
331. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, මට අවසර දුන මැනැව, සැවතට යන්නට කැමැත්තමු, බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේ සමීපයෙහි සිංහනාද කරමි.
332. පස‍්ස සුන්‍දරී සත්‍ථාරං හෙමවණ‍්ණං හරිත‍්තවං, අදන‍්තානං දමෙතාරං සම‍්බුද‍්ධමකුතොභායං.
332. සුන්‍දරිය, ස්වර්‍ණවර්‍ණ වූ රන්වන් සිවිපැහැ ඇති අදාන්තයන් දමනය කරන සම්බුද්ධ වූ කොයිනුදු බිය නැති ශාස්තෲන්වහන්සේ බලව.
333. පස‍්ස සුන්‍දරිමායන‍්තිං විප‍්පමුත‍්තං නිරූපධිං, වීතරාගං විසංයුත‍්තං කතකිච‍්චං අනාසවං.
333. කෙලෙසුන් කෙරෙන් මිදුණු උපදි රහිත වූ විගත රාග වූ සංයෝජන රහිත වූ කළ සිව්මඟකිස ඇති අනාස්‍රව වූ එන්නා වූ සුන්‍දරී නම් මා බලනු මැනැව.
334. බාරාණසිතො නික‍්ඛම‍්ම තව සන‍්තිකමාගතා, සාවිකා තෙ මහාවීර පාදෙ වන්‍දති සුන්‍දරී.
334. මහාවීරයන් වහන්ස, බරණැසින් නික්ම නුඹවහන්සේ සමීපයට පැමිණි ශ්‍රාවිකා වූ සුන්‍දරී නුඹවහන්සේගේ පාදයන් වඳී.
335. තුවං බුද‍්ධො තුවං සත්‍ථා තුය‍්හං ධීතාම‍්හි බ්‍රාහ‍්මණ, ඔරසා මුඛතො ජාතා කතකිච‍්චා අනාසවා.
335. බාහිතපාපී බ්‍රාහ්මණයන් වහන්ස, නුඹවහන්සේ බුද්ධයහ, නුඹවහන්සේ ශාස්තෲහ, (මේ) නුඹවහන්සේගේ ඖරස වූ (ආර්‍ය්‍යමාර්‍ග) මුඛයෙන් උපන් කළ කිස ඇති අනාස්‍රව වූ දුහිතෘ වෙමි.
336. තස‍්සා තෙ ස‍්වාගතං භද‍්දෙ තතො තෙ අදුරාගතං, එවං හි දන‍්තා ආයන‍්ති සත්‍ථුපාදානි වන්‍දිතා, වීතරාගා විසංයුත‍්තා කතකිච‍්චා අනාසවා’ති.
336. භද්‍රා සුන්‍දරිය, (ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගදමථයෙන්) දැමුණු වීතරාග වූ විගතසංයෝජන වූ කෘතකෘත්‍ය වූ අනාස්‍රව වූවාහු ශාස්තෲන්ගේ පාසගුළු වඳිමින් මෙසේ මැ පැමිණෙති, තොප (මෙහි මා වෙත) පැමිණීම ස්වාගතයෙකි, තොපගේ ඊම දුරාගතයෙක් නො වේ යයි.
ඉත්‍ථං සුදං සුන්‍දරී ථෙරී ගාථායො අභාසීති.
මෙසේ සුන්‍දරී තෙරැණී ...