30. තිංසතිනිපාතො
30. තිංසතිනිපාතො.
30. තිංසති නිපාතය
30. 1.
30. 1.
365. ජීවකම‍්බවනං රම‍්මං ගච‍්ඡන‍්තිං භික‍්ඛුනිං සුභං, ධුත‍්තකො සන‍්නිවාරෙසි තමෙනං අබ්‍රවී සුභා.
365. රමණීය වූ කෝමාරභච්ච ජීවකයන්ගේ අඹවනයට (දිවාවිහාර සඳහා) යන සුභා භික්‍ෂුණිය ස්ත්‍රීධූර්‍තයෙක් වැළැහී, සුභා මෙහෙණ ඔහුට මෙසේ කිවු ය.
366. කිං තෙ අපරාධිතං මයා යං මං ඔවරියාන තිට‍්ඨසි, න හි පබ‍්බජිතාය ආවුසො පුරිසො සම‍්ඵුසනාය කප‍්පති.
366. යම්හෙයෙකින් (තෙපි) මා අවුරා සිටියහු ද, මා විසින් තොපට කවර අපරාධයෙක් කරනලද ද? ඇවැත්නි, පැවිද්දක විසින් පුරුෂයෙක් ස්පර්‍ශ කරන්නට නො මැ කැපවෙයි.
367. ගරුකෙ මම සත්‍ථුසාසනෙ යා සික‍්ඛා සුගතෙන දෙසිතා, පරිසුද‍්ධපදං අනඞ‍්ගණං කිං මං ඔවරියාන තිට‍්ඨසි.
367. මට ශාස්තෘශාසනය (පහණසතක් සෙයින්) ගුරු වෙයි, සුගතයන් විසින් (මෙහෙණන් සඳහා) යම් ශික්‍ෂාවක් දේශිත ද එයින් පරිශුද්ධ කුසලකොට්ඨාස ඇති නිකෙලෙස් වූ මා කුමක් හෙයින් අවුරාගෙන සිටියහු ද?
368. ආවිලචිත‍්තො අනාවිලං සරජො වීතරජං අනඞ‍්ගණං, සබ‍්බත්‍ථ විමුත‍්තමානසං කිං මං ඔවරියාන තිට‍්ඨසි.
368. විතර්‍කයෙන් කැළැඹුණු සිත් ඇති (තෙපි) නො කැළඹුණා වූ කෙලෙස් රජස් ඇතියහු විගතරජස් වූ නිකෙලෙස් වූ සියලු තැන්හි (සමුච්ඡේදවිමුක්තියෙන්) මිදුණු සිත් ඇති මා කුමක්හෙයින් අවුරාගෙන සිටියහු ද?
369. දහරා ච අපාපිකා චසි කිං තෙ පබ‍්බජ‍්ජා කරිස‍්සති, නික‍්ඛිප කාසාය චීවරං එහි රමාමසෙ පුප‍්ඵිතෙ වනෙ.
369. තෙපි තරුණ ද (රුවින්) අලාමක ද වවු. පැවිද්ද තොපට කුමක් කරන්නේ ද? කහසිවුරු බැහැර පියව, එව සුපුල් වෙනෙහි අභිරමණය කරම්හ.
370. මධුරඤ‍්ච පවන‍්ති සබ‍්බසො කුසුමරජෙන සමුට‍්ඨිතා දුමා, පඨමවසන‍්තො සුඛො උතු එහි රමාමසෙ පුප‍්ඵිතෙ වනෙ.
370. හාත්පසින් මිහිරි සුවඳ පවන් හමා, රුක්හු කුසුම්රෙදෙන් හටගත්තවුන් වැන්නාහ, පළමු වසත් මස සුවපහස් ඍතු වෙයි, එව සුපුල් වෙනෙහි අභිරමණය කරම්හ.
371. කුසුමිතසිඛරාව පාදපා අභිගච‍්ඡන‍්තිව මාලුතෙරිතා, කා තුය‍්හං රති භවිස‍්සති යදි එකා වනමොතරිස‍්සසි.
371. මලින් ගැවැසුණු අග්ඇති වෘක්‍ෂයෝ පවනින් කම්පා වූවාහු තුතිගයන්නවුන් මෙන් සිටිති,, ඉදින් එකලා වැ වනයට වදනහු නම් තොපට කවර නම් රතියෙක් වේ ද?
372. වාළමිගසඞ‍්ඝසෙවිතං කුඤ‍්ජරමත‍්තකරෙණුලොලිතං, අසහායිකා ගන‍්තුමිච‍්ඡසි රහිතං භිංසනකං මහාවනං.
372. ව්‍යාලමෘග සමූහයා විසින් සෙවුනාලද මතැතුන් හා ඇතින්නන් විසින් අලළනලද මිනිසුන් රහිත වූ බිහිසුණු මහවනයට එකලා වැ යන්නට කැමැත්තහු යැ.
373. තපනීයකතාව ධීතිකා විචරසි චිත‍්තරථෙව අච‍්ඡරා, කාසිකසුඛුමෙහි වග‍්ගුහි සොභසි වසනෙහි නූපමෙ.
373. උපමා රහිත තැනැත්තිය, තෙපි කසීසළු මෙන් සියුම් වූ සිනිඳු මට වූ වස්ත්‍රයෙන් යුක්ත ව රනින් කළ පොතලුදූරුවක් මෙන් චිත්‍රරථ නම් වනයෙහි දෙවසරක මෙන් හොබනාව.
374. අහං තව වසානුගො සියං යදි විහරෙමසෙ කානනන‍්තරෙ, න හි චත්‍ථි තයා පියතරො පාණො කින‍්නරිමන්‍දලොචනෙ.
374. කිඳුරියක මෙන් මඳක් පුබුදු නෙත් ඇත්තිය, ඉදින් (අපි දෙදෙන) වනතුරෙහි එක්වැ වසමෝ නම්, මම තොපගේ වසයට පැමිණියෙම් වෙමි, තොපට වඩා ප්‍රියතර වූ ප්‍රාණියෙක් හෝ ප්‍රාණයක් (මට) නො ද ඇත් මැ යි.
375. යදි මෙ වචනං කරිස‍්සසි සුඛිතා එහි අගාරමාවස, පාසාදනිවාතවාසිනී පරිකම‍්මං තෙ කරොන‍්ති නාරියො,
375. ඉදින් (තෙපි) මාගේ වචනය කරන්නහු නම්, එව සුඛිත ව ගිහිගෙයි වාසය කරව, වාතය වැළහූ ප්‍රාසාදයන්හි වාසය කරන ස්ත්‍රීහු තොපට වතාවත් කරන්නාහ.
376. කාසිකසුඛුමාසි ධාරය අභිරොහෙහි ච මාලවණ‍්ණකං, කඤ‍්චනමණිමුත‍්තකං බහුං විවිධං ආභරණං කරොමි තෙ.
376. සියුම් කසීසළු ධරව, මල්ගඳවිලෙවුන් (සිරුරට) ආරෝපණය කරව, (එයින් සැරැසෙව’යි සේ යි) තොපට රන්මිණිමුතු වලින් යුත් බොහෝ විවිධාභරණ කරමි.
377. සුධොතරජපච‍්ඡදං සුභං ගොණකතූලිත සන්‍ථතං නවං, අභිරුහ සයනං මහාරහං චන්‍දනමණ‍්ඩිත සාරගන්‍ධිකං.
377. මොනොවට දෙවීමෙන් රජස් හළ උඩුවියන් ඇති හොබනා දික් ලොම් ඇති කළු කොඳු පලස් හා හස් ලොම් ආදිය පිරූ මෙට්ට අතුරන ලද අලුත් වූ මහැගී සඳුන්හරින් සැරසූ සුවඳැති යහනට නැඟෙව.
378. උප‍්පලඤ‍්ච උදකතො උග‍්ගතං යථා තං අමනුස‍්ස සෙවිතං, එවං තුවං බ්‍රහ‍්මචාරිනී සකෙසු අඞ‍්ගෙසු ජරං ගමිස‍්සසි.
378. රකුසන් විසින් අරග්ගත් විලෙක දියෙන් උඩට නැඟීසිටි උපුලක් යම්සේ ද එපරිදි බඹසරවසන්නක වූ තෙපි සිය සිරුරඅවයව (කිසිවකු) පරිභෝග නොකළ කල්හි මැ ජරාවට යන්නාව.
379. කිං තෙ ඉධ සාරසම‍්මතං කුණපපූරම‍්හි සුසානවඩ‍්ඪනෙ භෙදනධම‍්මෙ කලෙබරෙ යං දිස‍්වා විමනො උදික‍්ඛසි.
379. කුණපයෙන් පිරුණු සොහොන්බිම වඩන බිඳෙනසුලු මේ සිරුරෙහි යම් අවයවයක් දැක සොම්නස් ව බලවු නම් (කේසාදීන් අතුරෙහි) තොප විසින් කුමක් සාර යයි ගන්නා ලද ද?
380. අක‍්ඛීනි ච තුරියාරිව කින‍්නරියාරිව පබ‍්බතන‍්තරෙ තව මෙ නයනානුදික‍්ඛිය භිය්‍යො කාමරතී පවඩ‍්ඪති.
380. තොපගේ ඇස් මුවඟනකගේ ඇස් වැන්න, ගිරි අතුරෙහි හැසිරෙන කිඳුරඟනකගේ ඇස් වැන්න, තොපගේ දෙනුවන් දැක මා ගේ කාමරතිය බෙහෙවින් වැඩෙයි.
381. උප‍්පලසිඛරොපරානි තෙ විමලෙ හාටකසන‍්නිභෙ මුඛෙ තව මෙ නයනානුදික‍්ඛිය භිය්‍යො කාමගුණො පවඩ‍්ඪති.
381. කසුන්රුවක බඳු වූ තොප ගේ මුහුණෙහි රතුපුල්පෙති බඳු වූ තොප ගේ දෙනුවන් දැක මාගේ කාමගුණය බෙවින් වැඩෙයි.
382. අපි දූරගතා සරම‍්හසෙ ආයතපම‍්හෙ විසුද‍්ධදස‍්සනෙ න හි චත්‍ථි තයා පියතරො නයනා කින‍්නරිමන්‍දලොචනෙ.
382. දිගු ඇසිපිය ඇත්තිය, පිරිසිදු ඇස් ඇත්තිය, කිඳුරඟනකගේ මෙන් මඳක් පුබුදු ඇස් ඇත්තිය, තෙපි දුරට ගිය නමුදු (තොපගේ ඇස් මැ) සිහිකරමි, තොපගේ දෙනතට වඩා මට ප්‍රියතරයෙක් නැති.
383. අපථෙන පයාතුමිච‍්ඡසි චන්‍දං කීළනකං ගවෙස‍්සසි මෙරුං ලඞ‍්ඝෙතුමිච‍්ඡසි යො ත්‍වං බුද‍්ධසුතං මග‍්ගයසෙ.
383. තෙපි බුද්ධපුත්‍රී වූ මා පතව, (එබඳු තෙපි) නො මඟින් යන්නට කැමැත්තාව, සඳමඬල කෙලීපන්දුවක් කරනු රිස්සව, මෙරගල් පැනයන්නට රිස්සව.
384. නත්‍ථි ලොකෙ සදෙවකෙ රාගො යත්‍ථ’පි’දානි මෙ සියා නපි නං ජානාමි කීරිසො අථ මග‍්ගෙන හතො සමූලකො.
384. දැන් යම් තැනෙක මාගේ රාගයෙක් වන්නේ ද, සදේවක ලෝකයෙහි ඒ අරමුණ නැත් මැ යැ, ඒ රාගය කෙබඳු වූයෙකැයි ද නො දනිමි, මුල් සහිත රාගය ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගයෙන් නසන ලද්දේ ය.
385. ඉඞ‍්ගාලකුයාව උජ‍්ඣිතො විසපත‍්තොරිව අග‍්ගතො කතො නපි නං පස‍්සාමි කීරිසො අථ මග‍්ගෙන හතො සමූලකො,
385. අඟුරුවළකට (වාතයෙන්) නඟාදමනලද්දක් සෙයින් වනසන ලද විසබඳුනක් සෙයින් ඒ රාගය කෙබඳු දැයි නො දක්මි, සමූල රාගය ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගයෙන් නසන ලදි.
386. යස‍්සා සියා අපච‍්චවෙක‍්ඛිතං සත්‍ථා වා අනුපාසිතො සියා, ත්‍වං තාදිසිකං පලොහය ජානන‍්තිං සො ඉමං විහඤ‍්ඤසි.
386. යම් ස්ත්‍රියක විසින් (පස්කඳ) නුවණින් ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා නො කරන ලද ද ශාස්තෲන් වහන්සේ හෝ (දහම්කය දැක්මෙන්) උපාසනය නොකරන ලද්දාහු ද, ඇවැත්නි, තෙපි එබඳු ස්ත්‍රියක පොලොබවු, ඒ තෙපි සිවුසස් පිළිවිද දන්නා මේ සුභා මෙහෙණ වෙහෙසන්නහු ය.
387. මය‍්හං හි අක‍්කුට‍්ඨවන්‍දිතෙ සුඛදුක‍්ඛෙ ච සති උපට‍්ඨිතා, සඞ‍්ඛතමසුභන‍්ති ජානිය සබ‍්බත්‍ථෙව මනො න ලිප‍්පති.
387. යම් හෙයෙකින් ආක්‍රෝශ වන්‍දනා දෙක්හි ද සුවදුක් දෙක්හි ද මාගේ සිහි එළඹ සිටියා ද (එහෙයින්) ත්‍රෛභූමක සංස්කාරගතය අශුභ යයි දැන සියලු භවත්‍රයෙහි මැ මාගේ සිත නො ඇලෙයි.
388. සාහං සුගතස‍්ස සාවිකා මග‍්ගට‍්ඨඞ‍්ගිකයානයායිනී, උද‍්ධටසල‍්ලා අනාසවා සුඤ‍්ඤාගාරගතා රමාමහං.
388. මම ආර්‍ය්‍ය අෂ්ටාඞ්ගික මාර්‍ගයානයෙන් යනසුලු උපුටාහළ රාගාදි හුල්ඇති අනාස්‍රව වූ සුගතයන්ගේ ශ්‍රාවිකාවක් වෙමි. ශුන්‍යාගාරයෙහි ඇලුණු මම එහි සිත් අලවා වෙසෙමි.
389. දිට‍්ඨා හි මයා සුචිත‍්තිතා සොම‍්භා දාරුකපිල‍්ලකානි වා තන‍්තීහි ච ඛීලකෙහි ච විනිබද‍්ධා විවිධං පනච‍්චකා.
389. (හස්තපාදාදි ආකාරයෙන්) මොනොවට සිතුවම් කරන ලද පොතලුරූ ද දැවදඬු ආදියෙන් කළ රූකඩ ද නහරහුයින් හා (අත් ආදිය සඳහා තැබූ) දඬුයෙන් හා බඳනා ලද්දාහු විවිධාකාරයෙන් නටන්නවුන් මෙන් මා විසින් දක්නා ලද්දාහු මැ ය.
390. තම‍්හුද‍්ධටෙ තන‍්තිඛීලකෙ විස‍්සට‍්ඨෙ විකලෙ පරිපක‍්ඛිතෙ අවින්‍දෙ ඛණ‍්ඩසො කතෙ කිම‍්හි තත්‍ථ මනං නිවෙසයෙ.
390. ඒ නූල් හා දඬුකඩ හා උපුළ කල්හි විසුළ කල්හි තැන තැන දැමූ කල්හි විසුරුවා හළ කල්හි කඩ කඩ කළ කල්හි පොතලුරුවක් නො ලැබෙන්නේ ය, එහි කවර කොටසෙක සිත පිහිටුවා ද.
391. තථූපමා දෙහකානි මං තෙහි ධම‍්මෙහි විනා න වත‍්තන‍්ති, ධම‍්මෙහි විනා න වත‍්තති කිම‍්හි තත්‍ථ මනං නිවෙසයෙ.
391. මා පිළිබඳ ශරීරාවයවයෝ ද එබඳු උපමා ඇත්තාහු ඒ පඨවි ආදි ධර්‍මයන්ගෙන් වෙන්ව නො පවත්නාහ, දේහය ද අවයවයෙන් වෙන්ව නො පවතී, එහි පඨවිආදි කවරෙක් සිත පිහිටු වන්නේ ද,
392. යථා හරිතාලෙන මක‍්ඛිතං අද‍්දස චිත‍්තිකං භිත‍්තියා කතං, තම‍්හි තෙ විපරීත දස‍්සනං සඤ‍්ඤා මානුසිකා නිරත්‍ථිකා.
392. යම්සේ සිත්තරකු විසින් බිතෙක සිරියලින් සිතුවම් කරන ලද ස්ත්‍රීරූපයක් දක්නේ ද, එහි තොපගේ මනුෂ්‍ය ස්ත්‍රියක යන නිරර්‍ත්‍ථක සංඥාව විපරීත දර්‍ශනයෙකි.
393. මායං විය අග‍්ගතො කතං සුපිනන‍්තෙව සුවණ‍්ණපාදපං, උපගච‍්ඡසි අන්‍ධරිත‍්තකං ජනමජ‍්ඣෙරිව රුප‍්පරූපකං,
393. අන්‍ධබාලය, තෙපි (මායාකාරයකු විසින්) හමුයෙහි දක්වන ලද මායාවක් මෙන් සිහිනයෙහි දුටු රන්මුවා රුකක් මෙන් (ඉඳුරු දැලියකු විසින්) මහජනයා මැද දක්වනලද රිදී රුවක් මෙන් සිස් වූ කය (තෙල මාගේ යයි) අභිනිවේස කරව.
394. වට‍්ටනිරිව කොටරොහිතා මජ‍්ඣෙ බුබ‍්බුලකා සඅස‍්සුකා පිළකොළිකා එත්‍ථ ජායති විවිධා චක‍්ඛුවිධා ච පිණ‍්ඩිතා.
394. රුක්බිලයෙක තුබූ ලාවටක් බඳු ද ඇස්දලය මැද සිටි දිය බුබුලක් බඳු ද කඳුළු සහිත ද වෙයි, මෙහි අක්‍ෂිගූථ (කබ) ද උපදී (ශ්වේතපටලාදි) විවිධ අක්‍ෂිභාගයෝ ද පිඬුවූවාහු වෙත්.
395. උප‍්පාටිය චාරුදස‍්සනා න ච පජ‍්ජිත්‍ථ අසඞ‍්ගමානසා, හන්‍ද තෙ චක‍්ඛුං හරස‍්සු තං තස‍්ස නරස‍්ස අදාසි තාවදෙ.
395. ප්‍රියදර්‍ශනී වූ ඕතොමෝ (ඇසෙහි) ඇලීමට නො පැමිණියා ය, නො ඇලුණු සිත් ඇත්තී එකෙණෙහි ඇස උපුටා ඉඳ තොපගේ ඇස ගෙන යව’යි ඒය ඒ මිනිසාට දුන.
396. තස‍්ස ච විරමාසි තාවදෙ රාගො තත්‍ථ ඛමාපයී ච නං, සොත්‍ථි සියා බ්‍රහ‍්මචාරිනී න පුනො එදිසකං භවිස‍්සසි,
396. එකෙණෙහි ඔහුගේ ද ඒ ඇසෙහි රාගය දුරුවිය, බඹසර ඇත්තීය, තොපට සුව වන්නේ ය, යළි මෙබන්දක් නොවන්නේ ය යි ඇය ක්‍ෂමා කරවී.
397. ආසාදිය එදිසං ජනං අග‍්ගිං පජ‍්ජලිතං ව ලිඞ‍්ගිය, ගණ‍්හිය ආසිවිසං විය අපි නු සොත්‍ථි සියා ඛමෙහි නො.
397. දිලියෙන ගිනි වැළඳගෙන මෙන් ආශිර්විෂයකු (අතින්) ගෙන මෙන් මෙබඳු නික්ලේශී ජනයකු ඝටා කිමැ සුවයෙක් වන්නේ ද අපට ක්‍ෂමා කළ මැනවැ’යි.
398. මුත‍්තා ච තතො සා භික‍්ඛුණී අගමී බුද‍්ධවරස‍්ස සන‍්තිකං, පස‍්සිය වරපුඤ‍්ඤලක‍්ඛණං චක‍්ඛු ආසි යථා පුරාණකන‍්ති.
398. ඒ ධූර්‍ත පුරුෂයා කෙරෙන් මිදුණු ඒ මෙහෙණ බුද්ධ ශ්‍රේෂ්ඨයන් කරා පැමිණියා යැ, උත්තම පුණ්‍යලක්‍ෂණ ඇති බුදුන් දැක ඇස පෙර මෙන් ප්‍රකෘති වී යයි.
ඉත්‍ථං සුදං සුභා ජීවකම්බවනිකා ථෙරී ගාථායො අභාසීති.
මෙසේ සුභා ජීවකම්බවනිකා තෙරැණිය …
ජීවකම‍්බවනිකසුභාථෙරීගාථා.
ජීවකම්බවනික සුභා ථේරීගාථා යි.
තිංසති නිපාතො නිට‍්ඨිතො.
තිංසති නිපාතය නිමි.