පටාචාරාථෙරීගාථා
5. 10.
5. 10.
112. නඞ‍්ගලෙහි කසං ඛෙත‍්තං බීජානි පවපං ඡමා, පුත‍්තදාරානි පොසෙන‍්තා ධනං වින්‍දන‍්ති මානවා.
112. මාණවකයෝ නඟුලින් කුඹුරු සාමින් භූමියෙහි බිජු වපුරන්නාහු අඹුදරුවන් පෝෂණය කෙරෙමින් ධනය ලබත්.
113. කිමහං සීලසම‍්පන‍්නා සත්‍ථුසාසනකාරිකා, නිබ‍්බානං නාධිගච‍්ඡාමි අකුසිතා අනුද‍්ධතා.
113. ශීලසම්පන්න වූ ශාස්තෲන් වහන්සේගේ සසුන් කරන නුකුසී වූ උඩඟු නො වූ මම කුමක් හෙයින් නිවන පසක් නො කෙරෙම් ද?
114. පදෙ පක‍්ඛාලයිත්‍වාන උදකෙසු කරොමහං, පදොදකඤ‍්ච දිස‍්වාන ථලතො නින‍්නමාගතං.
114. පා දෝනා හේතුයෙන් (තුන් වරක්) දිය ඔත් කල්හි උස්බිමින් පහතට ගලාගිය පාදොවුන් දිය දැක මම් නිමිති කෙරෙමි.
115. තතො චිත‍්තං සමාධෙසිං අස‍්සං භද‍්දං’වජානියං, තතො දීපං ගහෙත්‍වාන විහාරං පාවිසිං අහං.
115. අනතුරු වැ භද්‍ර වූ ආජානීය අශ්වයකු සෙයින් සිත විදර්‍ශනා සමාධියෙන් සමාහිත කළමු. ඉක්බිති මම් පහන අතින් ගෙන විහාරයට පිවිසියමු.
116. සෙය්‍යං ඔලොකයිත්‍වාන මඤ‍්චකම‍්හි උපාවිසිං, තතො සූචිං ගහෙත්‍වාන වට‍්ටිං ඔකස‍්සයාමහං පදීපස‍්සෙව නිබ‍්බානං විමොක‍්ඛො අහු චෙතසොති.
116. ශයනය පහන්එලියෙන් බලා ඇඳෙහි හිඳගතුමු. ඉක්බිති මම් හිඳ ගෙන (පහන නිවන්නට) වැටිය ඇදපූමු. (එසඳ) පහන නිවීමක් මෙන් චිත්තයාගේ විමෝක්‍ෂය වී.
ඉත්‍ථං සුදං පටාචාරා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් පටාචාරා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.