තිංසමත‍්තාථෙරී භික‍්ඛූනීගාථා
5. 11.
5. 11.
117. මූසලානි ගහෙත්‍වාන ධඤ‍්ඤං කොට‍්ටෙන‍්ති මානවා පුත‍්තදාරානි පොසෙන‍්තා ධනං වින්‍දන‍්ති මානවා:
117. මිනිස්හු මොහොල් ගෙන ධාන්‍ය කොටති. මිනිස්හු අඹුදරුවන් පුස්මින් ධනය ලබත්.
118. කරොථ බුද‍්ධසාසනං යං කත්‍වා නානුතප‍්පති, ඛිප‍්පං පාදානි ධොවිත්‍වා එකමන‍්තෙ නිසීදථ, චෙතොසමථමනුයුත‍්තා කරොථ බුද‍්ධසාසනං.
118. යම් අනුසස්නක් කොට නො තැවේ ද ඒ බුදුසසුන් කරව, වහා පා දෙව විවේකස්ථානයෙකැ හිඳුව. චිත්තශමථයෙහි යෙදී කමටහන් භාවනා විසින් බුද්ධශාසනය කරව.
119. තස‍්සා තා වචනං සුත්‍වා පටාචාරාය සාසනං, පාදෙ පක‍්ඛාලයිත්‍වාන එකමන‍්තං උපාවිසුං, චෙතොසමථමනුයුත‍්තා අකංසු බුද‍්ධසාසනං.
119. ඒ මෙහෙණහු ඒ පටාචාරාවගේ ඔවා බස් අසා පා දෙව විවේකස්ථානයෙකැ හුන්හ. චිත්තශමථයෙහි යෙදුණාහු බුදුසසුන් කළහ.
120. රත‍්තියා පුරිමෙ යාමෙ පුබ‍්බජාතිං අනුස‍්සරුං, රත‍්තියා මජ‍්ඣිමෙ යාමෙ දිබ‍්බචක‍්ඛුං විසොධයුං, රත‍්තියා පච‍්ඡිමෙ යාමෙ තමොක‍්ඛන්‍ධං පදාලයුං.
120. රෑ පෙරයමැ පෙරවිසූ කඳ පිළිවෙළ සිහි කළහ. රෑ මැදියමැ දිවැස පිරිසිදු කළහ. රෑ අලුයමැ මොහඳුරුකඳ බිඳලූහ.
121. උට‍්ඨාය පාදෙ වන්‍දිංසු කතා තෙ අනුසාසනී, ඉන්‍දංව තිදසා දෙවා සඞ‍්ගාමෙ අපරාජිතං, පුරක‍්ඛත්‍වා විහරියාම තෙවිජ‍්ජම‍්හ අනාසවාති.
121. හුනස්නෙන් නැඟීසිට (තොපගේ අනුසසුන් කරන ලදැ’යි) පසඟපිහිටුවා පා වැන්දාහ. තිදස්පුරවැසි දෙවියෝ සඞ්ග්‍රාමයෙහි දිනූ ඉන්‍ද්‍රයා සෙයින් (ඇපි තොප) පෙරටු කොට වාස කරම්හ. ත්‍රිවිද්‍යා ඇති අනාස්‍රව වූම්හ.
ඉත්‍ථං සුදං තිංසමත‍්තා ථෙරී භික‍්ඛුනියො ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් තිසක් පමණ මෙහෙණහු ගාථා කිවු යැ.